Παναγία Πορταΐτισσα

Παναγία Πορταΐτισσα

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Οἱ μέγιστες δυνάμεις τῆς ἐγκράτειας, τῆς σωφροσύνης, τῆς ὑπομονῆς, τῆς ἀνεξικακίας...

Οἱ μέγιστες δυνάμεις τῆς ἐγκράτειας, τῆς σωφροσύνης, τῆς ὑπομονῆς, τῆς ἀνεξικακίας...



             Η ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ, Η ΑΝΕΞΙΚΑΚΙΑ, Η ΣΩΦΡΟΣΥΝΗ, Η ΥΠΟΜΟΝΗ...

        «Τήν ἐγκράτεια, τήν ἀνεξικακία, τήν σωφροσύνη, τήν καρτερία, τήν ὑπομονὴ καὶ τίς παρόμοιες μέγιστες καὶ ἐνάρετες δυνάμεις μᾶς τίς ἔδωσε ὁ Θεός. Μᾶς τίς δώρησε γιά νά τίς ἔχουμε ὡς ἀντίδοτα καὶ ἀντιστάσεις στίς ἀντίστοιχες πρός αὐτές κακίες. Ἂν γυμνάζομε αὐτὲς τὶς δυνάμεις καὶ τὶς ἔχομε πάντοτε πρόχειρες, τότε θά συνειδητοποιήσουμε ὅτι δὲν μᾶς συμβαίνει πιὰ τίποτε δύσκολο ἢ θλιβερὸ ἢ ἀβάσταχτο. Διότι θά καταλαβαίνουμε (συνειδητοποιοῦμε) ὅτι ὅλα εἶναι ἀνθρώπινα καὶ τὰ νικοῦν οἱ ἀρετὲς ποὺ ἔχομε. Αὐτό δὲν τὰ σκέπτονται οἱ ἄνθρωποι πού ἔχουν ἀνόητη ψυχή. Δέν σκέφτονται ὅτι τὰ πάντα γίνονται σωστὰ καὶ ὅπως πρέπει γιὰ τὸ συμφέρον μας, γιὰ νὰ λάμψουν οἱ ἀρετές μας καὶ νὰ στεφανωθοῦμε ἀπὸ τὸ Θεό»[1] (Μέγας Ἀντώνιος).

Ὤ! Πόση εἶναι ἡ ἀγαθότητα τοῦ Κυρίου μας!  Βλέποντας τήν πολυστένακτη κατάσταση στήν ὁποία περιπέσαμε μετά τήν προπατορική πτώση μᾶς δώρησε μέγιστες δυνάμεις γιά νά τήν ἀντιμετωπίσουμε. Μᾶς ἔδωσε τά ἀντίδοτα στίς θλίψεις καί τίς ὀδύνες οἱ ὁποῖες εἶναι ἀρρηκτα συμπεπλεγμένες μέ τίς σαρκικές ἡδονές στίς ὁποῖες ὑποδουλωθήκαμε. Τά ἀντίδοτα εἶναι αὐτές οἱ «μέγιστες δυνάμεις»: Ἡ ὑπομονή καί ἡ καρτερία, ἡ ἀνεξικακία καί ἡ συγχωρητικότητα, ἡ σωφροσύνη καί ἡ ἐγκράτεια καί ἡ πίστη...
Τό ἔχεις σκεφτεῖ; Ἡ ὑπομονή εἶναι δύναμη δέν εἶναι ἀδυναμία...Ὁ πανοῦργος ἀρχέκακος ὄφις τήν ἐμφανίζει ὡς ἀδυναμία γιά νά μᾶς κάνει ἀκόμη περισσότερο δυστυχισμένους.
Τό ἔχεις καταλάβει; Ἡ ἀνεξικακία καί ἡ συγχωρητικότητα εἶναι μέγιστες ἀρετές καί ὄχι ἔλλειψη «χαρακτήρα» ἤ δεῖγμα ἀσθενικῆς προσωπικότητας. Εἶναι ἡρωισμός, εἶναι ἁγιότητα, εἶναι μίμηση Χριστοῦ καί προϋπόθεση γιά τή δική μας συγχώρηση ἀπό τόν μόνο ἀνεξίκακο Κύριο.
Τό ἔχεις συνειδητοποιήσει; Ἡ σωφροσύνη καί ἡ ἐγκράτεια εἶναι οἱ μόνες προϋποθέσεις γιά νά χαρεῖς ἀληθινά τή ζωή σου ξεφεύγοντας ἀπό τήν ἀηδία τοῦ κόρου καί τήν ἀκηδία τῆς ἀχαλίνωτης σαρκικῆς ἀπόλαυσης
Ἄν γυμνάζουμε αὐτές τίς δυνάμεις, ἄν τίς ἔχουμε ἀκμαῖες μέσα μας, ἄν τίς κρατᾶμε ἐνεργές καί ἑτοιμοπόλεμες, τότε τίποτε δέν θά εἶναι «πάνω ἀπό τίς δυνάμεις μας», τίποτε δέν θά μᾶς εἶναι ἀνυπόφορο, τίποτα δέν θά μᾶς εἶναι ἀβάσταχτο.
Πῶς ὅμως θά ἔχεις ὑπομονή ἄν δέν ἔχεις ταπείνωση;
Πῶς θά ἔχεις συγχωρητικότητα καί ἀνεξικακία ἄν δέν ἔχεις πνευματική γνώση;
Πῶς θά ἔχεις σωφροσύνη καί ἐγκράτεια ἄν δέν ἔχεις λίγο γευτεῖ τή χαρά τῆς ἁγνότητας, τῆς νηστείας, τῆς ἀκατακρισίας καί τῆς προσευχῆς.
Ὅλα τά παρόντα, τά τοῦ κόσμου τούτου εἶναι προσωρινά καί μάταια...Ἔρχονται καί παρέρχονται. Καί οἱ θλίψεις καί οἱ δοκιμασίες καί οἱ κρίσεις, καί οἱ δυστυχίες ὅλα ἔχουν μία ἡμερομηνία λήξης...Ἔτσι ὅρισε ὁ Πανάγαθος Κύριος.
Ἄς ὁπλιστοῦμε μέ τίς μεγάλες δυνάμεις πού μᾶς χαρίζει ὁ Χριστός μας: Τήν ὑπομονή, τήν ἀνεξικακία, τήν συγχωρητικότητα, τήν καρτερία, τή σωφροσύνη, τήν ἐγκράτεια, τήν ἐμπιστοσύνη στή Θεία Πρόνοια, τό πλῆρες ἄφημα στήν Θεία Παναγαθότητα.
Τότε ἔχοντας αὐτές τίς μεγάλες δυνάμεις ἐνεργές ἐντός μας ὅλα θά μᾶς φαίνονται τέλεια, σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, γινόμενα μόνο γιά τό αἰώνιο καλό μας.Τότε ὅλα θά εἶναι «μέσα στά μέτρα μας», μέσα στή δυνατότητές μας, ὅλα θά εἶναι φορητά καί ὄχι ἀφόρητα· ὅλα θά εἶναι ὑποφερτά καί ὄχι ἀνυπόφορα· ὅλα θά εἶναι ἀφορμή γιά δοξολογία τοῦ Θεοῦ καί ὄχι γογγυσμοῦ ἔναντι τοῦ δωρεοδότου Κυρίου· ὅλα θά εἶναι αἰτία γιά «ἔτι καί ἔτι» μεγαλύτερη καί πληρέστερη κάθαρση, φωτισμό καί θέωση· ὅλα θά συντείνουν στήν ἀληθινή, αἰώνια καί μόνιμη ἀπόλαυση τῆς πνευματικῆς  τρυφῆς στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Τότε θά δοξάζεται ἀπό τούς ἀνθρώπους ὅπως γίνεται τώρα ἀπό τούς Ἁγίους Ἀγγέλους καί τούς Ἁγίους τό Πανάγιο ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν!


Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

[1] γίων Νικοδήμου το γιορείτου καί Μακαρίου το ΝοταρΦιλοκαλία τν ερν Νηπτικν συνερανισθεσα παρά τν γίων καί Θεοφόρων Πατέρων, ν διά τς κατά τήν πράξιν καί θεωρίαν θικς φιλοσοφίας νος καθαίρεται, φωτίζεται καί τελειοται καί ες ν προσετέθησαν τά κ τς ν Βενετί κδόσεως λλείποντα κεφάλαια το μακαρίου Πατριάρχου Καλλίστου, κδοσις Ε΄, κδοτικός οκος «στήρ», λ. καί . Παπαδημητρίου, Λυκούργου 10-θναι, 1982 (στό ξς: Φιλοκαλία),τόμος Α΄, ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ
ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ, ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΗΘΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, ΕΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΙΣ ΡΟ΄σελ. 4: «Τήν γκράτειαν καί τήν νεξικακίαν καί τήν σωφροσύνην καί τήν καρτερίαν καί τήν πομονήν καί τά μοια τούτοις, μεγίστας καί ναρέτους δυνάμεις ελήφαμεν παρά το Θεο· ντιτεταγμένας καί νθισταμένας καί βοηθούσας πρός τά κεθεν δυσχερ· ς τινας δυνάμεις άν γυμνάζωμεν καί πρός χερας χωμεν, οδέν τι χαλεπόν δυνηρόν φόρητον πολαμβάνομεν,  μν γίνεσθαι· λογιζόμενοι, τι πάντα νθρώπινά στι καί νικνται πό τν ν μν ρετν. Τοτο οκ νθυμονται ο νόητοι τήν ψυχήν· οδέ γάρ λογίζονται, τι πάντα καλς καί δεόντως γίνεται ες τό συμφέρον μν, να διαλάμψωσιν α ρεταί καί στεφανωθμεν πό το Θεο».