Παναγία Πορταΐτισσα

Παναγία Πορταΐτισσα

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

"Σύναξις Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν": Ἡ "Σύνοδος" τοῦ Κολυμαρίου Κρήτης καὶ ἡ σύμπευσή της μὲ τὸν Οἰκουμενισμόν


ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ
e-mail: synaxisorthkm@gmail.com


Η «ΣΥΝΟΔΟΣ» ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ

Οἱ ἀνησυχίες καὶ ἡ ἀγωνία τοῦ ὑγιοῦς πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ἔκβαση τῶν ἐργασιῶν τῆς λεγόμενης Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπαληθεύθηκαν. Ἡ σύναξη αὐτὴ δὲν εἶναι οὔτε σύνοδος οὔτε ἁγία οὔτε μεγάλη.

Δὲν εἶναι σύνοδος, διότι δὲν ἔχει τίποτε κοινὸ μὲ τὶς συνόδους τῆς Ὀρθοδό-ξου Ἐκκλησίας· διακόπτει τὴν παράδοση τῶν ὀρθοδόξων συνόδων, δὲν ἀποτελεῖ συνέχειά τους, συνιστᾶ συνοδικὴ παρεκτροπὴ καὶ κανονικὴ καινοτομία. Ἡ ἐκκλησιολογικὰ κυνικὴ καὶ προκλητικὴ ὁμολογία τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας ὅτι «δὲν εἶναι ἀντίγραφο τῶν παλαιῶν συνόδων ἀλλὰ ἕνα νέο εἶδος συνόδου», ἐπαινεθεῖσα ἀπὸ τὸν πρωτοστάτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οἰκουμενικὸ πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τὸν καὶ πρόεδρο τῆς «Συνόδου», καθιστᾶ ὅλους τοὺς συμμετέχοντες ἀρχιερεῖς, ποὺ τὴν ἀποδέχθηκαν ἀδιαμαρτύρητα, καινοτόμους καὶ παραβάτες τῆς μακραίωνης συνοδικῆς καὶ κανονικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὑποκείμενους στὴν κρίση μιᾶς μελλοντικῆς ἀληθοῦς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου.

Ἡ εἰκόνα τῶν συμπροσευχομένων μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους αἱρετικῶν παρατηρητῶν, Μονοφυσιτῶν, Παπικῶν καὶ Προτεσταντῶν καὶ οἱ φιλόφρονες πρὸς αὐτοὺς λόγοι καὶ ἐκδηλώσεις βοοῦν καὶ κραυγάζουν γιὰ τὴν πρωτοφανῆ συνοδικὴ καινοτομία καὶ τὴν εὐθεία προσβολὴ τῶν Ἱερῶν Κανόνων.
Δὲν εἶναι ἁγία, διότι ὁρισμένα σημαντικὰ κείμενα τὰ ὁποῖα ἐνέκρινε εἶναι ἀντίθετα πρὸς τὶς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ληφθεῖσες διὰ τῶν αἰώνων ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἰδιαίτερα ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρετικῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ εἶναι ἀντίθετο μὲ τὸν ἑαυτό του· ἄλλοτε νὰ καταδικάζει, στὶς ὄντως ἅγιες συνόδους, τὶς αἱρέσεις καὶ νὰ ἀναθεματίζει τοὺς αἱρετικούς, καὶ ἄλλοτε, ὅπως στὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης, νὰ τὶς θεωρεῖ ἐκκλησίες. Καὶ ἐπειδὴ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι εὐθές, ἀναλλοίωτο καὶ ἄτρεπτο, διεστραμμένες καὶ ἀλλοιωμένες εἶναι κάποιες ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τῆς συνάξεως τοῦ Κολυμπαρίου ποὺ ἔχουν κατεξοχὴν δογματικὸ περιεχόμενο. Δὲν ἐλήφθησαν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀλλ᾽ ἐν ἄλλῳ πνεύματι, σκολιῷ καὶ ἀλλοτρίῳ.
Δὲν εἶναι ἐπίσης μεγάλη ἡ «σύνοδος» γιὰ δύο λόγους. Τὸ μεγαλεῖο ἐν πρώτοις συνδέεται μὲ τὴν θεοσέβεια καὶ τὴν ἁγιότητα. Ἡ Ἐκκλησία ὀνόμασε μεγάλους ὅσους Ἁγίους διακρίθηκαν εἴτε στὴν ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδοξίας εἴτε στὴν ἀρετὴ καὶ στὴν ἁγιότητα ἢ καὶ στὰ δύο· Μέγας Ἀθανάσιος, Μέγας Κωνσταντῖνος, Μέγας Βασίλειος, Μέγας Ἀντώνιος, Μέγας Εὐθύμιος καὶ πολλοὶ ἄλλοι. Ἡ «σύνοδος» τῆς Κρήτης στὴν ὑπεράσπιση τῆς πίστεως ὄχι μόνον δὲν παίρνει μεγάλο βα-θμό, ἀλλὰ ἡ ἐπίδοσή της εἶναι ἀρνητική, κάτω ἀπὸ τὸ μηδέν, ἀφοῦ δὲν καταπολεμεῖ, ἀλλὰ ἐκκλησιοποιεῖ τὶς αἱρέσεις.

Εἶναι μικρὴ καὶ γιὰ ἄλλο σημαντικὸ λόγο· ἡ παρουσία ὅλων τῶν ἐπισκόπων στὶς μεγάλες συνόδους πιστοποιεῖ τὴν διὰ τῶν ποιμένων παρουσία ὅλου τοῦ ποιμνίου, τὴν ἔκφραση τῆς συνειδήσεως τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς ἡ «σύνοδος» τῆς Κρήτης εἶναι κολοβὴ καὶ ἐλλιπής. Δὲν ἐκλήθησαν ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι, ἀλλὰ μικρός, περιορισμένος ἀριθμὸς ἐπισκόπων. Ἑπομένως δὲν ἐκπροσωπεῖται ὅλο τὸ πλήρωμα. Ἀλλὰ καὶ οἱ κληθέντες, βάσει τοῦ ἀπαράδεκτου Κανονισμοῦ, δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα διὰ τῆς ψήφου τους νὰ ἐκφράσουν τὴν συμφωνία ἢ τὴν διαφωνία τους πρὸς τὰ ἀποφασιζόμενα, νὰ ἐκφράσουν τὸ ἐκπροσωπούμενο ποίμνιο. Ἀποτελεῖ μοναδικὴ ἱστορικὴ πρωτοτυπία παπικῆς, ὀλιγαρχικῆς, ἀντισυνοδικῆς ἐμπνεύσεως. Ψηφίζουν ὄχι ὅλοι οἱ παρόντες ἐπίσκοποι, ἀλλὰ ὁ μικρὸς ἀριθμὸς τῶν δεκατεσσάρων (14) προκαθημένων, οἱ ὁποῖοι καθίστανται οἱονεὶ πάπες ὑπεράνω τῶν συνόδων τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν. Πρόκειται γιὰ μικρὴ σύναξη προκαθημένων, γιὰ ἕνα ἄγνωστο καινοφανῆ θεσμό, ποὺ προσβάλλει τὴν ἰσότητα τῶν ἐπισκόπων, διότι μεταβάλλει τοὺς προκαθημένους ἀπὸ «πρώτους μεταξὺ ἴσων» (primos inter pares) σέ «πρώτους ἄνευ ἴσων» (primos sine paribus).

Δύο ἀκόμη παράγοντες ἐσμίκρυναν τὴν δῆθεν μεγάλη σύνοδο· ἡ ἀπουσία τεσσάρων πατριαρχῶν, προκαθημένων ἰσαρίθμων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ὄχι ἐκ λόγων ἀνάγκης, ὅπως ὑγείας, πολεμικῶν συγκρούσεων καὶ ἄλλων, ἀλλὰ λόγῳ διαφωνιῶν πρὸς τὴν διαδικασία συγκλήσεως, τοῦ Κανονισμοῦ Λειτουργίας καὶ τῆς Θεματολογίας τῆς συνόδου. Δὲν ἔλαβαν μέρος οἱ αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες τῆς Ἀντιοχείας, τῆς Ρωσίας, τῆς Βουλγαρίας καὶ τῆς Γεωργίας. Πρὶν νὰ συνέλθει ἡ «σύνοδος» ἔχασε τὸν πανορθόδοξο χαρακτήρα της καὶ πρὸ παντὸς τὴν ἀξιοπιστία τῶν ἀποφάσεών της, διότι οἱ ἀπόντες κατήγγειλαν ἔλλειψη συνοδικότητας, διαφάνειας καὶ σεβασμοῦ τῶν παραδεδομένων, ἐν ὀλίγοις ἔλλειμμα Ὀρθοδοξίας, καὶ προώθηση προειλημμένων ἀποφάσεων. Καὶ δὲν εἶναι βέβαια μόνον ἡ ἀπουσία τῶν τεσσάρων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν ποὺ μικραίνει τὴν «σύνοδο»· περισσότερο ἀπὸ αὐτὸ εἶναι ἡ μὴ ἐκπροσώπηση τοῦ συντριπτικὰ μεγαλυτέρου ἀριθμοῦ πιστῶν, τῆς πληθυσμιακῆς ὑπεροχῆς τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ δὲν ἐκπροσωπήθηκαν στὴν «σύνοδο».

Ἡ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» ἀγωνίσθηκε μὲ συνέδρια, ὁμιλίες, συνεντεύξεις καὶ ἀρθογραφία τῶν μελῶν της, συνεργαζόμενη μὲ ὁμόφρονες ἐπισκόπους, νὰ ἐνημερώσει τοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς γιὰ τὴν κακὴ πορεία τῆς «συνόδου», ἰδιαίτερα κατὰ τὴν τελευταία φάση τῆς προετοιμασίας της. Θὰ ἤ-μασταν εὐτυχεῖς, ἂν εἶχε ἀποτραπῆ ἡ σύγκληση αὐτῆς τῆς οἰκουμενιστικῆς συνόδου ἢ ἂν κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἐργασιῶν της κάποιοι προκαθήμενοι ἢ συμμετέχοντες ἀρχιερεῖς ἀγωνίζονταν ἀποφασιστικὰ καὶ ἀποτελεσματικὰ νὰ ἀπορριφθεῖ ὁλόκληρο τὸ κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον», τὸ ὁποῖο νομιμοποιεῖ καὶ θεσμοθετεῖ τὸν Οἰκουμενισμό. Οἱ διορθώσεις καὶ οἱ βελτιώσεις, τὶς ὁποῖες ἐπρότεινε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀκόμη καὶ ἂν ἐγίνοντο συνοδικὰ δεκτές, δὲν ἐπρόκειτο βέβαια νὰ καταστήσουν τὸ κείμενο ὀρθόδοξο καὶ ἀποδεκτό, ἀφοῦ οὔτε τὰ ἀπαράδεκτα κείμενα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων ἐκρίνοντο οὔτε πολὺ περισσότερο ἡ μὲ ἀντορθόδοξους ὅρους συμμετοχή μας στό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». Ἀντίθετα, μέσα στὸ κείμενο ἐπαινοῦνται καὶ ἐγκωμιάζονται. Ἡ δὲ ὀρθὴ πρόταση τὸ «χριστιανικὲς ἐκκλησίες» νὰ γίνει «χριστιανικὲς κοινότητες» συνάντησε λυσσώδη ἀντίδραση καὶ ἀπορρίφθηκε μὲ ἀνιστόρητες, ἀθεολόγητες, παράλογες, σοφιστικὲς ἀντιπροτάσεις, τὶς ὁποῖες υἱοθέτησε, ἄγνωστο πῶς, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, ποὺ δὲν ὑπεστήριξε, ὡς ὄφειλε, τὴν ἀπόφαση τῆς συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος καί ὑπερέβη ἀναιτιολόγητα τὴν ἐξουσιοδότηση, ποὺ εἶχε λάβει ἀπὸ αὐτήν, μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται γιὰ τὴν ἐγκυρότητα τῶν ἀποφάσεων ποὺ ἐλήφθησαν. Ἀναμένονται οἱ ἀπαραίτητες ἐξηγήσεις ποὺ ὀφείλουν νὰ δώσουν στὸ Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας τόσο ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ὅσο καὶ οἱ ὑπόλοιποι Ἑλλαδίτες Ἱεράρχες τῆς «συνόδου» τῆς Κρήτης.

Ἀπὸ τὸ ναυάγιο στὰ θολὰ νερὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν τελευταία στιγμὴ γλύτωσαν, κολυμπώντας ὀρθόδοξα στὸ Κολυμπάρι, οἱ ἐπίσκοποι ποὺ δὲν ὑπέγραψαν τὸ περιλάλητο κείμενο ἤ διετήρησαν τὶς ἐπιφυλάξεις τους. Πρόκειται, ἀπ’ ὅσα γνωρίζουμε ἕως τώρα, γιὰ τοὺς Μητροπολίτες Μπάτσκας κ. Εἰρηναῖο (ἀπὸ τὴν ἀντιπροσωπεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας), ἀπὸ τὴν ἀντιπροσωπεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, τοὺς Μητροπολίτες Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιο, Μόρφου κ. Νεόφυτο, Ἀμαθοῦντος κ. Νικόλαο, Λήδρας κ. Ἐπιφάνιο, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπέγραψαν τὸ κείμενο, καὶ Νεαπόλεως κ. Πορφύριο, ὁ ὁποῖος διετήρησε ἐπιφυλάξεις κατὰ τὴν ὑπογραφή, καὶ τὸν Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεο (ὁ μόνος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ποὺ δὲν ὑπέγραψε). Ἀρκετοὶ ἀκόμη Ἱεράρχες ἄσκησαν ἔντονη κριτικὴ στὸ ἐν λόγῳ κείμενο καὶ διετήρησαν τὶς ἐπιφυλάξεις τους κατὰ τὴν ὑπογραφή του. Ἀποτελοῦν τὴν συνέχεια τῶν ὁμολογητῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ γιὰ ὅλους ἐμᾶς ἐλπίδα καὶ προοπτικὴ πὼς στὸ μέλλον συνοδικὰ καὶ ὀρθόδοξα θὰ ἀπορριφθεῖ ἡ «σύνοδος» τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης, ὡς οὐνιτική, οἰκουμενιστικὴ καὶ φιλοπαπική, ὅπως ἔγινε καὶ μὲ τὴν ψευδοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας. Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀποτελεῖ μία πρώτη ἀποτίμηση· θὰ ἀκολουθήσουν λεπτομερέστερες καὶ ἐμβριθέστερες.

Γιὰ τήν «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν»

Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου
Προηγούμενος Ἱ. Μ. Μεγ. Μετεώρου

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος
Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου,
Ἀμαρούσιον Ἀττικῆς
Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Ἀρχιμ. Γρηγόριος Χατζηνικολάου
Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγίας Τριάδος,
Ἄνω Γατζέας Βόλου

Δημήτριος Τσελεγγίδης
Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Σύμβουλος)
Γέρων Εὐστράτιος Ἱερομόναχος
Ἱ. Μ. Μεγίστης Λαῦρας  Ἁγίου Ὄρους

«Ἐγώ εἶμαι αὐτός πού ἐσεῖς ὀνομάζετε σατανά καί διάβολο»

«Ἐγώ εἶμαι αὐτός πού ἐσεῖς ὀνομάζετε σατανά καί διάβολο»

Ὑπόθεσις Θ΄(9)
«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ
ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Ἀπό τό Γεροντικόν

Κάποτε πού ὁ ἀββᾶς Μακάριος πήγαινε κάπου πολύ βαθιά στήν ἔρημο συναντήθηκε μέ κάποιον πολύ γέρο πού κουβαλοῦσε φορτίο· τό σῶμα του ἦταν παντοῦ καλυμμένο μέ πολλά δοχεῖα πού τό καθένα εἶχε ἕνα φτερό, καί αὐτά ἦταν τό ροῦχο του. Ὅταν τόν εἶδε ὁ ἀββᾶς Μακάριος στάθηκε, καί ἐκεῖνος τόν ρώτησε:
«Γιατί περιπλανιέσαι σέ τούτη τήν ἔρημο;» «Ἐπειδή θέλω νά βρῶ τόν Θεό», τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ ἀββᾶς, «φεύγω μακριά ἀπό τήν πλάνη. Ἐσύ ὅμως, γέρο, πές μου, ποιός εἶσαι; Γιατί σέ βλέπω νά ἔχεις παράξενη καί ἀσυνήθιστη ἐμφάνιση. Τί εἶναι αὐτά πού σέ σκεπάζουν;»

Ἐκεῖνος, πιεζόμενος μέ ἀόρατο τρόπο ἀπό θεϊκή δύναμη, καί χωρίς νά θέλει τοῦ ὁμολόγησε: «Ἐγώ εἶμαι αὐτός πού ἐσεῖς ὀνομάζετε σατανά καί διάβολο. Αὐτά πού ἔχω ἐπάνω μου εἶναι τά μέσα μέ τά ὁποῖα ἐξαπατῶ τούς ἀνθρώπους καί τούς τραβῶ κοντά μου. Σέ κάθε μέλος καί μέρος καθενός βάζω τό κατάλληλο δόλωμα, καί μέ τά φτερά τῶν ἐπιθυμιῶν ἀναστατώνω τίς καρδιές τους. Ἔτσι ρίχνω κάτω ὅσους μέ ὑπακοῦν καί χαίρομαι μέ τήν πτώση ὅσων νικιοῦνται ἀπό ἐμένα».
Ὅταν τόν ἄκουσε ὁ ἅγιος Μακάριος, τοῦ εἶπε μέ θάρρος: «Ὁ Χριστός σέ παρέδωσε γιά παιχνίδι στούς δούλους του· πῶς λοιπόν ἐξακολουθεῖς νά καυχιέσαι ἔτσι; Ὅμως πές μου ἀναλυτικά γιά τή δύναμη καθενός ἀπό τά φάρμακα πού ἔχεις. Ἄλλωστε γι᾿ αὐτό φανερώθηκες, γιά νά μάθουμε τά διάφορα τεχνάσματά σου καί νά μή συμμορφωνόμαστε μέ τό θέλημά σου».
«Καί χωρίς νά θέλω», ἀπάντησε ἐκεῖνος, «θά σοῦ μιλήσω γιά τήν τέχνη μου. Γιατί Αὐτός πού σέ ἔκανε νά τά δεῖς αὐτά, ὁ ἴδιος ἀναγκάζει καί ἐμένα νά σοῦ μιλῶ γι᾿ αὐτά. Μάθε λοιπόν τόν σκοπό κάθε δοχείου.«
»Ἄν βρῶ κάποιον νά μελετᾶ ἀδιάκοπα τόν νόμο τοῦ Κυρίου, προσπαθῶ νά τόν ἐμποδίσω ἀλείφοντάς τον μέ τό περιεχόμενο τοῦ δοχείου πού ἔχω στό κεφάλι μου καί φέρνοντάς του πονοκέφαλο. Ἐκεῖνον πού ἑτοιμάζεται νά ἀγρυπνήσει μέ ὕμνους καί προσευχές, παίρνω μέ τό φτερό ἀπό τό δοχεῖο πού βρίσκεται στά φρύδια μου καί τόν ἀλείφω, τοῦ φέρνω νύστα καί τόν ἀναγκάζω νά κοιμηθεῖ. Τά δοχεία πού ἔχω στά αὐτιά μου εἶναι εἰδικά γιά τήν παρακοή, καί μέ αὐτά πείθω αὐτούς πού θέλουν νά σωθοῦν νά μήν ἀκοῦν τόν λόγο τῆς ἀλήθειας. Μέ αὐτά πού ἔχω στή μύτη μου παρακινῶ τούς νέους στήν πορνεία μέ τή χρήση εὐωδιαστῶν ἀρωμάτων. Μέ τά εἰδικά φάρμακα πού ἔχω στό στόμα μου δελεάζω τούς ἀσκητές, μέσω τῆς εὐχαρίστησης τῶν φαγητῶν καί τῆς γαστριμαργίας, νά κάνουν αὐτά πού θέλω. Στή συνέχεα τούς βάζω καί τά φάρμακα τῆς καταλαλιᾶς καί τῆς αἰσχρολογίας, καί αὐτοί παίρνουν αὐτούς τούς σπόρους, τούς καλλιεργοῦν καί μοῦ φέρνουν πλούσια σοδειά καρπῶν πού ἀγαπῶ.«
»Ἀπό τά δοχεῖα πού ἔχω στόν τράχηλο, ἀλείφω μέ ὑπερηφάνεια αὐτούς πού ζοῦν ἐνάρετα, τούς ἀνεβάζω στήν ὑψηλοφροσύνη καί ἔτσι τούς γκρεμίζω στήν ἀπώλεια. Ἄλλους πάλι τούς κάνω σάν τρελούς γιά τήν ἀνρθωπαρέσκεια καί τήν ἀνθρώπινη δόξα, καί ἀφοῦ τούς δέσω μέ αὐτές, τούς ὁδηγῶ μακριά ἀπό τόν Θεό.«
»Αὐτά πού βλέπεις στό στῆθος μου εἶναι δοχεῖα τῶν σκέψεών μου· μέ αὐτά ποτίζω τίς καρδιές, ὥστε νά μεθύσουν μέ τή δική μου ἀσέβεια, θολώνω τίς εὐσεβεῖς σκέψεις ἐκείνων πού θέλουν νά θυμοῦνται τή μέλλουσα ζωή καί μέ τή λησμοσύνη ἐξαλείφω τή μνήμη τους.«
»Τά δοχεῖα στήν κοιλιά μου εἶναι γεμάτα μέ ἀναισθησία, καί μέ αὐτά κάνω τούς ἀνθρώπους νά ζοῦν σάν ζῶα καί κτήνη. Τά ἄλλα πού εἶναι κάτω ἀπό τήν κοιλιά μου τούς ἐρεθίζουν σέ πορνεῖες καί ἀσέλγειες καί ἀκολασίες. Αὐτά πού ἔχω στά χέρια μου τά χρησιμοποιῶ στούς φθονερούς καί τούς φονιάδες. Αὐτά πού κρέμονται στήν πλάτη καί τούς ὤμους εἶναι οἱ κατασκότεινοι πειρασμοί, μέ τούς ὁποίους βάζω σέ μεγάλο κίνδυνο ἐκείνους πού δοκιμάζουν νά μέ πολεμήσουν, καί στήνοντας ἐνέδρες ἀπό τά πίσω, ρίχνω κάτω ὅσους ἔχουν ἐμπιστοσύνη στή μεγάλη δύναμή τους.«
»Αὐτά, τέλος, πού κρέμονται στούς μηρούς καί τά σκέλη μου ὥς κάτω στά πόδια εἶναι παγίδες καί βρόχια πολλά καί ποικίλα καί πολύπλοκα. Ραντίζοντας μέ αὐτά, ἀναστατώνω τήν πορεία αὐτῶν πού προχωροῦν σωστά καί τούς ἐμποδίζω νά τρέχουν στόν δρόμο τῆς εὐσέβειας, παρασύροντάς τους νά τρέχουν στόν δικό μου δρόμο –γιατί κάθομαι ἀνάμεσα στόν δρόμο τῆς ζωῆς καί τόν δρόμο τοῦ θανάτου. Τούς ἐνδυναμώνω λοιπόν νά ἀκολουθοῦν τή δική μου πορεία, στήν ὁποία ὅσοι στραφοῦν, ἀρνοῦνται πέρα γιά πέρα τόν δρόμο τῆς ἀλήθειας.«
» Ἐσύ ὅμως δέν θέλησες καθόλου νά μέ ἀκούσεις, ἔστω καί μία φορά, ὥστε νά ἔχω λίγη παρηγοριά, ἀλλά πάντοτε μέ καῖς, ὅταν σέ πλησιάζω, γιατί ἔχεις ὅπλο μεγάλο. Γι᾿ αὐτό σπεύδω νά φύγω πρός τούς δικούς μου δούλους·  γιατί ἐσύ καί οἱ σύνδουλοί σου ἔχετε καλόν Κύριο πού σᾶς μιλᾶ μέ πραότητα καί σᾶς φυλάγει σάν παιδιά του».
Ὅταν τά ἄκουσε αὐτά ὁ Ἅγιος γέροντας, ἔκανε τόν σταυρό του καί εἶπε: «Ἄς εἶναι δοξασμένος ὁ Θεός πού σέ παρέδωσε στή χλεύη ὅσων ἔχουν τήν ἐλπίδα τους σέ αὐτόν. Αὐτός εἴθε καί ἐμένα νά φυλάξει ὥς τό τέλος ἀπό τίς ἀπάτες σου, ὅπως καί ὅλους ὅσοι τόν ἐπικαλοῦνται, καί ἐσένα νά σέ ἐξουδετερώσει καί νά σέ διώξει μακριά ἀπό ἐμᾶς».
Καθώς τά ἔλεγε αὐτά, ὁ ἄλλος ἔγινε ἄφαντος ἀφήνοντας πύρινο καπνό. Καί ὁ ἀββάς Μακάριος εὐχαρίστησε τόν Θεό καί συνέχισε χαρούμενος τόν δρόμο του1.
Ἔλεγαν γιά κάποιον γέροντα ὅτι παρακάλεσε τόν Θεό νά δεῖ τούς δαίμονες, καί ὁ Θεός τοῦ φανέρωσε ὅτι δέν ἔχει ἀνάγκη νά τούς δεῖ. Ὁ γέροντας ὅμως παρακαλοῦσε λέγοντας: «Κύριε, ἔχεις τή δύναμη νά μέ σκεπάσεις μέ τό χέρι σου». Τότε ὁ Θεός ἄνοιξε τά μάτια του καί τούς εἶδε ὅτι περικυκλώνουν τόν ἄνθρωπο σάν μέλισσες καί τοῦ τρίζουν τά δόντια τους, ἐνῶ ἄγγελος Κυρίου τούς ἐπιτιμοῦσε.

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι
κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.

Εὐεργετινός τόμος γ΄

Ἐκδόσεις: « ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ »
 Εὐχαριστοῦμε θερμά τίς ἐκδόσεις « ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ », γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδουν.

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

ΑΡΧΙΜΟΥΦΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ : «ΕΝΩΣΗ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΡΚΙΑ»

-turkiye-guclu-olunca-biz-de-daha-rahat-oluruz--1466850104

Posted: 26 Jun 2016 11:41 AM PDT

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Με μια πρωτοφανή παρέμβαση του ο αρχιμουφτής της Βουλγαρίας βάζει φωτιά στα βαλκανικά πράγματα, καθώς ούτε λίγο ούτε πολύ καλεί όλους τους μουσουλμάνους τουρκόφωνους και μη των Βαλκανίων να ενωθούν με την μεγάλη Μητέρα Πατρίδα, όπως αποκαλεί την Τουρκία.

Σε μια μακροσκελή συνέντευξη που έδωσε στην τουρκική εφημερίδα Türkiye, ο αρχιμουφτής της Βουλγαρίας, Mustafa Aliş Haci, που συνδέεται στενά με τον ψευτομουφτή της Ξάνθης, Αχμέτ Μετέ, καλεί τους μουσουλμάνους των Βαλκανίων, Τούρκους, Πομάκους, Αθίγγανους,Τατάρους και σλαβόφωνους, να στραφούν και να ενωθούν με την Μητέρα Πάτριδα την Τουρκία, ενώ τονίζει χαρακτηριστικά πως, «όταν δυναμώνει η Τουρκία δυναμώνουμε και εμείς».

Αποδεχόμενος πρόσκληση οργάνωσης του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, (TİKA), να έρθει στην Άγκυρα, ο αρχιμουφτης της Βουλγαρίας επισκέφτηκε την τουρκική πρωτεύουσα και έδωσε αυτή τη συνέντευξη όπου ανέπτυξε τις άκρως φιλοτουρκικές θέσεις του όχι μόνο για την Βουλγαρία, αλλά για όλα τα Βαλκάνια.

Οι δηλώσεις αυτές αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί δεν πρέπει να λησμονούμαι τους δεσμούς που έχουν αναπτυχτεί τα τελευταία χρόνια των τουρκόφωνων μουσουλμάνων της Βουλγαρίας με την μειονότητα της Δυτικής Θράκης.

Όπως φαίνεται οι Τούρκοι οργανωμένα δημιουργούν άλλη μια εστία αποσταθεροποίησης στην τόσο ευαίσθητη αυτή περιοχή.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr


Ὄχι μόνον οἱ ἀσεβεῖς καὶ ἄπι­στοι κολάζονται, ἀλλὰ καὶ οἱ πιστοί ἐκείῖνοι, ὅπου δύνανται νὰ ἐλευθερώσουν τινά ἄνθρωπον ...


χριστος-3347

….όχι μόνον οι ασεβείς και άπι­στοι κολάζονται, αλλά και οι πιστοί εκεί­νοι, όπου δύνανται να ελευθερώσουν τινά άνθρωπον από την ασέβειαν, ή από την αμαρτίαν και δεν θέλουσι, την αυτήν εκείνην κόλασιν θέλουν πάθει δια του το χρεωστούμεν καθ’ ένας από ημάς να σώσωμεν και άλλους αδελφούς, ίνα και εις την μέλλουσαν Κρίσιν μετά πολλής παρρησίας προϋπαντήσωμεν τω Χριστώ, και κανίσκια φέρωμεν εις αυτήν, απ’ όλα τιμιώτερα, τας ψυχάς των πεπλανημένων ανθρώπων, να υπάγωσιν εις αυτόν και δια τους τοιούτους, είτε μας δείρουν, είτε μας θανατώσουν, ας υπομείνωμεν, μόνον αυτούς να σώσωμεν διότι και οι ασθενημένοι και άρρωστοι πολλαίς φοραίς υβρίζουν και αποδιώκουν τους ια­τρούς˙ αλλά ημείς ένα μόνον επιθυμούμεν, την υγείαν του υβρίζοντος να ιδούμεν.

Πως λοιπόν δεν είναι τουτο πολλή αγνωσία, ότι εις τα μεν σώματα των αν­θρώπων να κάμνωμεν τόσην πολλήν επιμέλειαν, και πολλήν έξοδον, προμελετώντες την υγείαν αυτών, την δε επιμέλειαν των ψυχών των απολλυμένων ανθρώπων, και αδελφών ημών να αμελούμεν, και να μη το βάνωμεν εις τον νουν μας καθόλου, πως παθαίνουν πολλά κακά, και με τούτο όλον μέλλουν να κολασθούν; Τι κάμνεις άνθρωπε; τον αδελφόν σου βλέπεις, όπου κρημνίζεται, διότι έχει τον εαυτόν του εις όλην του την αμέλειαν, και εις την ασωτίαν, και συ δεν απλώνεις το χέρι σου να τον ευγάλης από τον κρημνόν της απωλείας;
Διατί δεν τον ελέγχεις, και να τον επι­πλήξης, αλλά φοβάσαι να μη τον σκανδαλίσης, και προτιμάς αυτόν, από την σωτηρίαν της ψυχής του; και ποίαν απολογίαν έχεις να δώσης τω Χριστώ εν τη ήμερα της Κρίσεως;

Δεν ήκουσες τι επρόσταξεν ο Θεός τους Ιουδαίους, πως τα ζώα των εχθρών τους, αν τα ιδούν, ότι μέλλουν να κρημνισθούν, να μη τα αφήσoυv, και χαθούν, είδε και πέσουν εις βυθόν, να τα σηκώσουν; εάν εις τους Εβραίους λέγει ο Θεός να μη καταφρονούν των εχθρών τους τα ζώα, και ημείς τας ψυχάς των αδελφών μας καθ’ εκάστην ημέραν βλέποντες υποσκελιζομένας, και κρημνιζομένας υπό του διαβόλου, να παραβλέπωμεν ; Και πως δεν είναι τούτο μεγάλης απανθρωπίας και θηριογνωμίας, να μη δίδωμεν τόσην βοήθειαν τοις ανθρώποις, όσην έδιδαν τοις αλόγοις εκείνοι ;
ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΛΟΓΟΣ  ΕΙΚΟΣΤΟΣ

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Τίποτε δὲν εἶναι πιὸ γλυκὸ ἀπὸ τὴν προσευχήν


 Ἀνερτήθη 25 Ἰουνίου 2016 12:06 PM PDT

Ἔτσι κάμε καί ἐσύ. Σκέψου πόσο μεγάλο πράγμα εἶναι μέσα στή βαθιά νύχτα, ὅταν κοιμοῦνται ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καί τά θηρία καί τά κατοικίδια ζῶα, ὅταν ὑπάρχει ἀπόλυτη ἡσυχία, ἐσύ μόνο νά σηκωθεῖς καί νά μιλήσεις μέ τόν Κύριό μας. Εἶναι γλυκός ὁ ὕπνος; Ἀλλά τίποτε δέν εἶναι πιό γλυκό ἀπό τήν προσευχή. Ἄν συνομιλήσεις μόνος μαζί Του, πολλά θά καταφέρεις. Δέν θά σέ ἐνοχλεῖ κανείς, οὔτε θά ἐμποδίσει τήν προσευχή σου. Ἔχεις καί τήν ὥρα σύμμαχο γιά νά ἐπιτύχεις αὐτά πού θέλεις. Ἐσύ ὅμως βαριέσαι νά σηκωθεῖς καί στριφογυρίζεις ξαπλωμένος στό μαλακό στρῶμα; Σκέψου τούς μάρτυρες πού εἶναι σήμερα ξαπλωμένοι στή σιδερένια σχάρα, χωρίς στρῶμα ἀπό κάτω, ἀλλά ἀναμένα κάρβουνα.

Ἐδῶ θέλω νά σταματήσω τό λόγο, γιά νά φύγετε ἔχοντας ἔντονη καί ζωηρή τή μνήμη ἐκείνης τῆς σχάρας καί νά τήν θυμᾶστε νύχτα καί μέρα. Γιατί, καί ἄν ἀκόμα μᾶς κρατοῦν ἄπειρα δεσμά, ὅταν ἔχουμε στό νοῦ μας αὐτή τή σχάρα, θά μπορέσουμε νά τά σπάσουμε ὅλα μέ εὐκολία καί νά σηκωθοῦμε γιά προσευχή. Ὄχι μόνο τή σχάρα, ἀλλά καί τίς ἄλλες τιμωρίες τῶν μαρτύρων ἄς τίς χαράξουμε στό βιβλίο τῆς καρδιᾶς μας. Ἄς σκεφτοῦμε καί ἐμεῖς σάν αὐτούς πού λαμπροστολίζουν τά σπίτια τους καί κρεμᾶνε σ᾽ ὅλα τά σημεῖα ὄμορφες ζωγραφιές. Ἄς ζωγραφίσουμε στούς τοίχους τῆς δικῆς μας ψυχῆς τίς τιμωρίες τῶν μαρτύρων. Γιατί ἐκεῖνες οἱ ζωγραφιές εἶναι ἀνώφελες, αὐτές ὅμως ἐπικερδεῖς. Αὐτή ἡ ζωγραφική δέν χρειάζεται χρώματα, οὔτε ἔξοδα, οὔτε κάποια τέχνη. Ἀλλά γιά ὅλα αὐτά φτάνει νά χρησιμοποιήσει κανείς τήν προθυμία του καί τή γενναία καί νηφάλια σκέψη του καί μ᾽ αὐτή σάν χέρι ἄριστου τεχνίτη νά ζωγραφίσει τίς τιμωρίες τῶν μαρτύρων.

Ἄς ζωγραφίσουμε λοιπόν στή ψυχή μας ἄλλους νά εἶναι στά τηγάνια, ἄλλους ξαπλωμένους σ᾽ ἀναμμένα κάρβουνα, ἄλλους ἀναποδογυρισμένους στά καζάνια, ἄλλους νά καταποντίζονται στή θάλασσα, ἄλλους νά ξεσκίζονται, ἄλλους νά τούς γυρίζουν στόν τροχό, ἄλλους νά τούς ρίχνουν στόν γκρεμό. Ἄλλους πάλι νά παλεύουν μέ θηρία, ἄλλους νά τούς ὁδηγοῦν στό βάραθρο καί ἄλλους ὅπως ἔτυχε ὁ καθένας νά τελειώσει ἡ ζωή του. Ὥστε μέ τήν ποικιλία αὐτῆς τῆς ζωγραφικῆς, ἀφοῦ λαμπροστολίσουμε τό σπίτι τῆς ψυχῆς μας, νά τό κάνουμε κατάλληλο κατάλυμα γιά τό βασιλιά τῶν οὐρανῶν. Γιατί ἄν δεῖ τέτοιες ζωγραφιές στήν ψυχή μας, θά ἔρθει μαζί μέ τόν Πατέρα καί μαζί μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα καί θά κατοικήσει μέσα μας. Καί θά γίνει στή συνέχεια ἡ ψυχή μας βασιλικό παλάτι καί κανένας κακός λογισμός δέν θά μπορέσει νά τήν πατήσει, ἀφοῦ ἡ μνήμη τῶν μαρτύρων, σάν ζωγραφιά θά ὑπάρχει πάντοτε μέσα μας καί θά σκορπᾶ πολλή λάμψη καί θά κατοικεῖ συνεχῶς μέσα μας ὁ βασιλιάς τῶν ὅλων Θεός. 

Ἔτσι λοιπόν, ἀφοῦ ὑποδεχτοῦμε τό Χριστό ἐδῶ, θά μπορέσουμε μετά τήν ἀναχώρησή μας ἀπό τή γῆ νά Τόν ὑποδεχτοῦμε στίς αἰώνιες κατοικίες μας, τίς ὁποῖες εὔχομαι νά ἐπιτύχουμε ὅλοι μας μέ τή χάρη καί τή φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ ὁποίου καί μέ τόν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα στόν Πατέρα καί στό ἅγιο καί ζωοποιό Πνεῦμα στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Οἱ ξένοι “φίλοι”!

                                             Οἱ ξένοι “φίλοι”!                                                 
Ἀναρτήθη: 30 Μαῑου 2016 08:15 AM PDT
 
Από το βιβλίο του κ. Βασίλη Μαρκεζίνη, “Η Ελλάδα των κρίσεων” [έκδοση 2011, εκδοτικό Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ, σελίδες 125-129].-(ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ-ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ)
 
Εκ γενετής, η Νέα Ελλάδα -δηλαδή από το 1821 και εντεύθεν-”έπασχε” στον τομέα των «φίλων». Τρεις λόγοι -γνωστοί, βεβαίως, αλλά άξιοι επανάληψης, μια και εξηγούν ακόμη τη στάση μας έναντι των ξένων- πρέπει να μνημονευθούν.

Ο πρώτος είναι ο αριθμός των φίλων: Φίλων που και μεταβάλλονταν με το πέρασμα του χρόνου, αλλά και αυξομειώνονταν. Παραδείγματος χάριν, οι Αμερικανοί, άγνωστοι στην αρχή, έγιναν κηδεμόνες παρά φίλοι κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα, στάση την οποία ακόμη και τώρα προσπαθούν να διατηρήσουν μέσω της συνεργασίας τους με διεθνείς και εγχώριες ΜΚΟ. Έπειτα, οι Άγγλοι, φίλοι ή αντίπαλοι όποτε το συμφέρον τους απαιτούσε φιλία (π.χ., το 1940) ή οδηγούσε σε αντιπαλότητα (βλ. Κύπρο ή, σήμερα, Τουρκία), παρέμειναν ωστόσο πάντοτε αινιγματικοί για τους Έλληνες. Οι Γάλλοι ήταν και είναι φίλοι, ιδίως όταν το οικονομικό συμφέρον απαιτούσε κάτι τέτοιο (αλλά, σε πνευματικό επίπεδο, παρέμειναν συνεπείς θαυμαστές του πολιτισμού μας, όπως άλλωστε και οι Γερμανοί). Οι Ρώσοι, φίλοι, αδιάφοροι ή εχθροί, μετέβαλλαν και αυτοί τη θέση τους όποτε το απαιτούσε το συμφέρον τους ή τους εκνεύριζε η δική μας αμφίθυμη στάση. Ο κατάλογος μπορεί να επιμηκυνθεί ακόμη περισσότερο, αλλά μόνο για να τονίσει το προφανές, ότι δηλαδή, στις διεθνείς τουλάχιστον σχέσεις, η φιλία πάντα συνέπιπτε με το συμφέρον.

Το δεύτερο αξιομνημόνευτο σημείο είναι ότι αυτή την τόσο λογική αλήθεια εμείς -πλην ελαχίστων κυνικών, πολιτικών και ειδικών- ποτέ δεν τη χωνέψαμε, έστω και αν πολλές φορές αναγκαστήκαμε να την καταπιούμε. Γιατί; Μεσογειακός συναισθηματισμός; Ραγιάδικη υποταγή προς όποιον φαίνεται πλούσιος ή ισχυρός; Επιπολαιότητα στις αξιολογήσεις μας; Εσφαλμένη ψυχολογική ταύτιση του ιδεώδους με το εφικτό; Συνδυασμός όλων των ανωτέρω; Ας αποφασίσει μόνος ο αναγνώστης. Ένα όμως είναι γεγονός: Οι Έλληνες -και, καθόσον γνωρίζω, κανένας άλλος λαός- δημιούργησαν το ανύπαρκτο πρόσωπο του ξένου «φιλέλληνα», ο οποίος, για κάποιον λόγο, τον οποίο κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ερευνήσει, τοποθετεί την Ελλάδα υψηλότερα από το συμφέρον της δικής του πατρίδας. Δεν υπάρχει όμως τέτοιο ον σε τούτον τον κόσμο, όσο ρομαντικά όμορφη και αν είναι η σχετική ιδέα!
 
Το τρίτο πρόβλημα της Ελλάδας ήταν η αδυναμία της να διαλέξει μεταξύ των φίλων – όπως ο όρος διασαφηνίστηκε ανωτέρω. Η δυσχέρεια αυτή ήταν ακόμη μεγαλύτερη στην πράξη, καθότι όλες οι μεγάλες δυνάμεις είχαν εντός της Ελλάδας τους δικούς τους οργανωμένους οπαδούς, οι οποίοι περιέπλεκαν τη δημιουργία μιας αυτόχθονος και ανεξάρτητης γνώμης. Αυτός, ίσως, να είναι και ένας λόγος -η έλλειψη θάρρους και φαντασίας, ένας ακόμη- που σπάνια τολμήσαμε να έχουμε σχέσεις με όλους αντί να, επιλέγουμε έναν από αυτούς.

Στην πρόσφατη ιστορία μας, αυτή την παραμορφωτική επιρροή ασκούσαν στη χώρα μας οι ΗΠΑ, άμεσα ή και έμμεσα με τη βοήθεια των ελεγχομένων ΜΚΟ, οι οποίες, με τη σειρά τους και εκμεταλλευόμενες τις κοινωνικές τους διακλαδώσεις, έλεγχαν, μεταξύ άλλων, και ένα μέρος των ΜΜΕ. Συμπέρασμα: Η Αμερική σπάνια κατέκτησε την πολιτική φιλία της πλειονότητας των Ελλήνων, αλλά στα πρόσφατα χρόνια έλεγχε ποικιλοτρόπως τα οργανωμένα συμφέροντα που διαμόρφωναν και ακόμη διαμορφώνουν την εξωτερική και την αμυντική πολιτική της χώρας.

Βεβαίως, η φιλία μεταξύ των διαφόρων κρατών ήταν, όπως είπα, πάντα συνδεδεμένη με το συμφέρον. Στη σημερινή όμως εποχή, η συμφεροντολογική φιλία διαθέτει πρόσφορο έδαφος για να επιδείξει την έκταση του καιροσκοπισμού της σύγχρονης διπλωματίας
. Η κρίση της Αιγύπτου εξελίσσεται ταχύτατα και σίγουρα θα μας απασχολήσει όλους υπό άλλες μορφές στο μέλλον. Ο τρόπος όμως που την αντιμετωπίζουν οι Αμερικανοί, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δείχνει ξεκάθαρα πως οι ίδιοι ομιλούν πάντα και κατηγορούν τους «άλλους δικτάτορες», ενώ προστατεύουν τους δικούς τους μέχρι βεβαίως τη στιγμή που αυτοί θα παύσουν να τους είναι χρήσιμοι.

Σχολιάζοντας αυτή τη συμπεριφορά ο Μιχάλης Ιγνατίου έσπευσε πρόσφατα να υπενθυμίσει σε όσους, υπό την επήρεια  αμερικανιζουσών ΜΚΟ όπως το ΕΛΙΑΜΕΠ, προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι ακριβώς τα ίδια έκαναν οι Αμερικανοί κάποτε και σε εμάς. Ορθώς, λοιπόν, προσθέτει: «Δεν είναι η καλύτερη απόδειξη η συμπεριφορά προς τους δικούς μας δικτάτορες, τους οποίους επέβαλαν και στήριξαν για επτά χρόνια; Και τους άφησαν να καταρρεύσουν, αφού τους καθοδήγησαν να πραγματοποιήσουν το πραξικόπημα στην Κύπρο για να ακολουθήσει η τουρκική εισβολή. Την ημέρα που η Κύπρος αβοήθητη δεχόταν επίθεση με όλα τα μέσα από την Τουρκία, ο Χένρι Κίσινγκερ και η παρέα τον απασχολούνταν με την ανεύρεση αυτού που θα αντικαταστήσει τους δικτάτορες, χωρίς να πληγούν τα συμφέροντα τους».
 
Κατά τον ίδιο τρόπο, τριάντα και πλέον χρόνια αιγυπτιακής παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθόλου δεν εμπόδισαν την Αμερική να διατηρεί εξαιρετικά καλές φιλικές (αν και επίσης, χρηματικά, πολύ «ακριβές») σχέσεις με το δικτατορικό καθεστώς του Μουμπάρακ. Γι’ αυτό, και πάλι, ο Ιγνατίου βυθίζει το μαχαίρι του βαθιά μέσα στην αμερικανική υποκρισία, όταν μας υπενθυμίζει ότι ο άνθρωπος από τον οποίο σήμερα κατάφεραν να απαλλαγούν με διπλωματικές (αλλά προφανείς) κινήσεις είναι ο ίδιος άνθρωπος που (πριν από ελάχιστο καιρό) «ο κ. Ομπάμα, ο κ. Μπάιντεν και η κα Κλίντον υποδέχονταν μετά βαΐων και κλάδων [...] στον Λευκό Οίκο. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τις τιμές; Τους ύμνους για τον μεγάλη ηγέτη της συμμάχου χώρας; Ναι, πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο από τον οποίο ζητούν σήμερα να σεβαστεί τις δημοκρατικές διαδικασίες και να προχωρήσει σε γενναίες μεταρρυθμίσεις»
. Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει και με τις υπόλοιπες αραβικές δικτατορίες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής.
 
Η υποκρισία είναι διπλή και πρέπει να τονίσουμε αυτή την ιδιότητα, ακριβώς διότι αποδυναμώνει τη φήμη των ΗΠΑ, αλλά και μειώνει την εμπιστοσύνη που μπορεί να έχουν προς την εν λόγω χώρα όσοι επιζητούν βοήθεια και στήριξη από αυτή .
 
Έτσι, πρώτον, ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτή την ανεπτυγμένη μορφή υποκρισίας που επιτρέπει στην «Αμερική [να] συνεχίζει να φωνάζει για τους δικτάτορες του Ιράν, της Συρίας, της Κούβας, της Βενεζουέλας και άλλων χωρών, όπως παλιά “ξελαρυγγιαζόταν” για τις κομουνιστικές χώρες και τη Σοβιετική Ένωση ενώ ταυτόχρονα ανέχεται και βοηθάει (με το ποσό των 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων) δικτατορίες σαν την αιγυπτιακή.
 
Δεύτερον, πρέπει να μελετάμε με προσοχή τις συνέπειες της συνέπειες της Αμερικανικής διπροσωπίας. Διότι, αν η φιλία διαρκεί όσο και το συμφέρον, τότε όσοι την επιζητούν πρέπει εξαρχής να έχουν τα νώτα τους καλυμμένα: Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος για τον οποίο ανέκαθεν κήρυσσα την ανάγκη η χώρα μας να διατηρεί σχέσεις όσο το δυνατόν πιο πολλές (αλλά καπάτσες) συντρόφισσες!
 

Τὸ Εὐαγγελικὸν Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς (Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30)

   
Τὸ Εὐαγγελικὸν Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς (Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30)
 
Εἶπεν ὁ Κύριος· πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

Ἀπόδοσις εἰς τὴν νεοελληνικήν:
 
Εἶπε ὁ Κύριος· Καθέναν ποὺ θὰ μὲ ὁμολογήσῃ ἐμπρὸς στοὺς ἀνθρώπους, θὰ τὸν ὁμολογήσω καὶ ἐγὼ ἐμπρὸς στὸν Πατέρα μου τὸν οὐράνιον· Ἐκεῖνον ὅμως ποὺ θὰ μὲ ἀρνηθῇ ἐμπρὸς στοὺς ἀνθρώπους, θὰ τὸν ἀρνηθῶ καὶ ἐγὼ ἐμπρὸς στὸν Πατέρα μου τὸν οὐράνιον. Ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾶ πατέρα ἢ μητέρα περισσότερον ἀπὸ ἐμέ, δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἀγαπᾶ υἱόν ἢ θυγατέρα περισσότερον ἀπὸ ἐμέ, δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν παίρνει τὸν σταυρόν του καὶ δὲν μὲ ἀκολουθεῖ δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος. Τότε ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Πέτρος καὶ τοῦ εἶπε· νὰ, ἐμεῖς ποὺ ἀφήκαμε ὅλα καὶ σὲ ἀκολουθήσαμε· τὶ λοιπὸν θὰ ἀπολαύσωμεν; Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπεν Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι σεῖς, οἱ ὁποίοι μὲ ἀκολουθήσατε, ὅταν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον τῆς δόξης του εἰς τὴν Νέαν Δημιουργίαν, θὰ καθήσετε καὶ σεῖς σὲ δώδεκα θρόνους, διὰ νὰ κρίνετε τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ καθένας ποὺ ἀφῆκε σπίτια ἢ ἀδελφούς ἢ ἀδελφές ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ παιδιά ἢ χωράφια διὰ τὸ ὄνομά μου, θὰ πάρῃ ἑκατὸ φορὲς περισσότερα καὶ θὰ κληρονομήσῃ ζωὴν αἰώνιον. Πολλοὶ δέ, οἱ ὁποίοι εἶναι πρῶτοι, θὰ γίνουν τελευταῖοι, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι τελευταῖοι, θᾶ γίνουν πρῶτοι.πηγή:agiosharalabos.blogspot.gr

Θὰ μεταχειρισθῆ ὁ σατανᾶς ποικίλας παγίδας, ὅπως σᾶς παραλύση, διὰ νὰ ἐξασθενήσετε καὶ νὰ χάσετε τὸ ἠθικόν σας

Θὰ μεταχειρισθῆ ὁ σατανᾶς ποικίλας παγίδας, ὅπως σᾶς παραλύση, διὰ νὰ ἐξασθενήσετε καὶ νὰ χάσετε τὸ ἠθικόν σας
Ἀνερτήθη: 23 Ἰουνίου 2016 12:41 PM PDT
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης
 
Θα μεταχειρισθή ο σατανάς ποικίλας παγίδας, όπως σας παραλύση, δια να εξασθενήσετε και να χάσετε το ηθικόν σας, πλην όμως και εσείς εννοήσατε την πονηράν τέχνην και λάβετε μέτρα αντιστάσεως.

Το ότι δοκιμάζεσθε, τούτο είναι από τον Θεόν, διότι σας προγυμνάζει δια την μάχην, σας ψήνει, σας παιδαγωγεί. Όπως οι στρατιώται που γυμνάζονται εις τους κόπους της ασκήσεως εις τα γυμνάσια, εκεί πρώτα κάμνουν την θεωρίαν της μάχης και κατόπιν, όταν σαλπίση ή σάλπιγγα του πραγματικού πολέμου, γυμνασμένοι όντες ορμούν εις την μάχην με την εσωτερικήν συναίσθησιν, ότι γνωρίζουν πώς να πολεμήσουν, και είναι έτοιμοι να θυσιασθούν δια τον σκοπόν και την ιδεολογίαν των.
Κατά παρόμοιον τρόπον και υμείς τώρα. Αφού εκλήθητε να γίνετε στρατιώται του Ιησού και να πολεμήσετε τον εχθρόν Του, ο Χριστός, σας γυμνάζει προς διαπίστωσιν της προς Αυτόν αγάπης σας, «τις εστι ο αγαπών με, ει μη ο τηρών τας εντολάς μου;». Θαρσείτε, τέκνα μου, μείνατε πιστοί και αφοσιωμένοι εις Εκείνον, που σας ηγάπησε με τελείαν αγάπην. Οι αξιωματικοί, προτού να αρχίση η μάχη, τους στρατιώτας τους εμψυχώνουν με διάφορα στρατιωτικά και ηρωϊκά εμβατήρια και με διαφόρους διηγήσεις πράξεων ηρωϊκών και τους εξάπτουν το αίσθημα της αυτοθυσίας, αύτη η εργασία τους δίδει πολλήν δύναμιν και ανδρείαν εις την διεξαγομένην μάχην. Ούτω και ημείς, όπως έκαμαν και οι άγιοι, να μελετώμεν τους αγώνας των μαρτύρων, πως αυτοί ηγωνίσθησαν, καθώς και των οσίων πατέρων, πως ασκήτευσαν, πως εγκατέλειψαν τον κόσμον και τους πάντας και πως ουδέν τους ημπόδισεν εις το να ακολουθήσουν τον δρόμον, που οδηγεί εις τον Ιησούν.
Αύτη η μελέτη θα σας τονώση πολύ την καλήν σας θέλησιν και προαίρεσιν, διότι πολλοί μη γνωρίζοντας τας κεκρυμμένας παγίδας εκάμφθησαν και εξέπεσον αι ψυχαί των από την ελπίδα της αιωνίου ζωής. Μελετάτε την αγάπην του Ιησού μας, η αγάπη του Ιησού θα εξουδετερώση κάθε άλλην φυσικήν αγάπην, και όσον περισσότερον αφήσωμεν, τόσον περισσοτέραν αγάπην θα απολαύσωμεν του Θεού. Άνω πρόσχωμεν, όπου ο Ιησούς κάθεται εκ δεξιών του Θεού, άνω ας βλέπουσιν οι οφθαλμοί μας, διότι άνω εισί τα αιώνια και ατελεύτητα. Μη κάτω, διότι τα πάντα γη και σποδός.
Σκεφθήτε την ουράνιον πολυτέλειαν, εκεί η άπειρος σοφία του Θεού, εκεί τα κάλλη τα ακατανόητα, εκεί αι αγγελικαί μελωδίαι, εκεί ο πλούτος της θείας αγάπης. Εκεί η ανώδυνος ζωή, εκεί θα έχουν αφαιρεθή τα δάκρυα και οι στεναγμοί, εκεί μόνον χαρά, αγάπη, ειρήνη, πάσχα αιώνιον, εορτή που δεν θα έχη τέλος. Ω, βάθος πλούτου και γνώσεως Θεού! «Α οφθαλμός ουκ είδε, και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» ( Α΄ Κορινθ.2,9 ). Προσέχετε την ευχήν, επιμείνατε προσευχόμενοι. Η προσευχή όλα θα τα τακτοποιήση. Μη κάμπτεσθε καθόλου. Μείνατε στερεοί εις τον άγιον σκοπόν. Μείνατε κοντά εις τον Ιησούν δια να ζήσετε την πνευματικήν ευτυχίαν. Ουδεμία ευτυχία υπάρχει εκτός μιας και αυτή εν τω Χριστώ.
Αι νομιζόμεναι ευτυχίαι εκτός Χριστού, λέγονται καταχρηστικώς, εφ’ όσον αποκτώνται με ένοχα μέσα και διότι τελειώνουν εντός ολίγου και οδηγούν τον άνθρωπον εις την αιώνιον δυστυχίαν.
Αγωνίζεσθε, τέκνα μου, οι άγγελοι πλέκουν στεφάνια με λουλούδια του παραδείσου. Ο Χριστός μας τα λογίζεται εις μαρτύριον. Τι ωραιότερον να μαρτυρή κανείς δια τον Χριστόν!
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης
 

Ο Τσίπρας υποσχέθηκε τζαμί και μουσουλμανικό νεκροταφείο στην Αθήνα

Ἀνερτήθη: 23 Ἰουνίου 2016 12:19 PM PDT

Υπόσχεση από το Στρασβούργο του Αλέξη Τσίπρα, την ώρα που οι Τούρκοι παίζουν περίεργα παιχνίδια με την Αγια-Σοφιά!
Την κατασκευή τζαμιού και μουσουλμανικού νεκροταφείου στην Αθήνα άμεσα προανήγγειλε ο Αλέξης Τσίπρας από το Στρασβούργο, μιλώντας στην κοινοβουλευτική συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η εξαγγελία του πρωθυπουργού έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία και έρχεται σε μια συγκυρία κατά την οποία, πέραν των πιέσεων από την Κομισιόν, οι Τούρκοι παίζουν περίεργα παιχνίδια με την Αγία Σοφία, θέλοντας ουσιαστικά να εκβιάσουν την ανέγερση τζαμιού στην ελληνική πρωτεύουσα.
 
Άλλωστε, επανειλημμένα οι Τούρκοι αλλά και προσωπικά ο Ταγίπ Ερντογάν έχουν κατηγορήσει ανοιχτά την Αθήνα ότι δεν σέβεται τους μουσουλμάνους που ζουν εδώ, αποκρύπτοντας ότι οι ίδιοι οι Τούρκοι μεθοδευμένα βεβηλώνουν ορθόδοξα μνημεία, με αποκορύφωμα τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας μετά τυμπανοκρουσιών σε λατρευτικό χώρο στη διάρκεια του Ραμαζανιού.
 
Αυτή η δήλωση - υπόσχεση του Αλέξη Τσίπρα αποτελεί μέρος της ιδεοληπτικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, όμως αποτελεί και απαίτηση της Ευρώπης στην οποία συμφώνησαν όλες οι μνημονιακέςε κυβερνήσεις αλλά και η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή. Αν και μέχρι στιγμής δεν έχει υλοποιηθεί το χτίσιμο τζαμιού και μουσουλμανικού νεκροταφείου στην Αθήνα, όπου υπάρχουν και λειτουργούν ήδη δεκάδες παράνομα τζαμιά, θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως στην ύστατη κυβερνητική προσπάθεια να μειώσει τις τεράστιες ψηφοθηρικές απώλειες, θα προχωρήσει στην υλοποίηση της πρωθυπουγικής υπόσχεσης, ικανοποιώντας συμφέροντα που δεν συνάδουν με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Βέβαια, καμία κυβέρνηση που συμφώνησε σε χτίσιμο τζαμιού στην Αθήνα, δεν απάντησε μέχρι σήμερα σε ουσιώδη ερωτήματα, όπως:

Τι θα συμβεί εάν υπάρξουν συγκρούσεις μεταξύ των μουσουλμάνων (υπάρχουν πολλές διαφορετικές ισλαμικές αιρέσεις), για την χρήση του τεμένους. Θα προχωρήσει τότε η Ελλάδα στο χτίσιμο και άλλων μουσουλμανικών τεμένων στην Αθήνα (ή σε άλλα μέρη της Ελλάδας) προκειμένου να επικρατήσει ηρεμία, να μην κινδυνεύσουν Έλληνες πολίτες και να μην διαταραχθεί η εσωτερική ασφάλεια της χώρας;

Ποια ισοδύναμα ανταποδοτικά θρησκευτικά οφέλη υπάρχουν σε μουσουλμανικές χώρες;

Πως πρόκειται να αντιδράσει η κυβέρνηση εάν διαπιστώσει πως ένα τέτοιο τέμενος θα λειτουργεί ως κέντρο επικοινωνίας ισλαμιστών τρομοκρατών;

Πως μπορεί η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση να διασφαλίσει πως ένα τέτοιο τέμενος δεν θα μετατραπεί σε γιάφκα τρομοκρατών;
Εάν η κυβέρνηση διαπιστώσει πως υπάρχουν σοβαρότατοι παράγοντες παύσης λειτουργίας του τεμένους, θα προχωρήσει σε κλείσιμό του ή ακόμη και σε κατεδάφισή του (κάτι τέτοιο θα μετατρέψει όλο τον ισλαμικό κόσμο σε εχθρό της Ελλάδας);

Γνωρίζουν, άραγε, στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πως το χτίσιμο ενός τζαμιού αποτελεί την πρώτη κίνηση παραχώρησης σε μία σειρά επόμενων παραχωρήσεων (είτε λόγω πολιτικών ιδεοληψιών, είτε λόγω πιέσεων από τους "φίλους" και "εταίρους" είτε για να προστατευθούν οικονομικά συμφέροντα και συνεργασίας με μουσουλμανικές χώρες, είτε για να μην υπάρξει διατάραξη της εσωτερικής ειρήνης και ασφάλειας της χώρας) που θα επιβάλουν ισχυρές μεταβολές στην πολιτιστική και πολιτισμική φυσιογνωμία της Ελλάδος;
 
Δυστυχώς, είναι κάτι περισσότερο από προφανές πως το παρόν πολιτικό προσωπικό της χώρας, σχεδόν στο σύνολό του, αδιαφορεί για τους προφανείς κινδύνους που δύνανται να υπάρξουν από τις πολιτικές ενέργειες ή τις (στοχευμένες;) παραλείψεις. Αυτό το πολιτικό προσωπικό έχει μεταβληθεί στον αριθμό ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα και, ταυτόχρονα, είναι εκείνος ο παράγοντας που λειτουργεί ως εργοτάξιο παραγωγής ενός τεράστιου αριθμού προβλημάτων, ένα μέρος των οποίων καταστρέφει τις δομές της Ελλάδας, ενώ ένα άλλο μέρος της πολιτικής "παραγωγής" αποσυνθέτει τα εθνικά χαρακτηριστικά και δυνητικά πολλαπλασιάζει την ισχύ υφιστάμενων (απώλεια εθνικής κυριαρχίας) ή δημιουργεί νέους κινδύνους που απειλούν έως και με άτυπη απώλεια γεωγραφικών περιοχών της Ελλάδας.

Σε κάθε περίπτωση, τέτοιου είδους κυβερνήσεις δεν μπορούν να υφίστανται πλέον στην Ελλάδα. Εάν, φυσικά, οι πολίτες της χώρας επιθυμούν να ζουν σε χώρα και όχι σε χώρο πειραματισμών, περαιτέρω πλουτισμού πολυεθνικών ή σε προτεκτοράτο τύπου υποσαχάριας Αφρικής...

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

28990
 
Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Ἀνερτήθη: 23 Ἰουνίου 2016 12:31 PM PDT
 
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
 
Ένας από τους μεγαλύτερους αγίους της σύγχρονης εποχής είναι ο Αμερικανός Σεραφείμ Ρόουζ, (+1982) που ασχολήθηκε εκτενώς αλλά και προφήτεψε από την δεκαετία του εβδομήντα την σημερινή θρησκευτική αποστασία της Ορθοδοξίας.
Στο δεύτερο τόμο της βιογραφίας του που συνέγραψε ο σύντροφος του, ιερομόναχος Δαμασκηνός, κάνει εκτενή αναφορά για την εποχή εκείνη που ήδη είχαν αρχίσει να γίνονται ορατές οι οικουμενιστικές παρεκτροπές και η θρησκευτική αποστασία με επίκεντρο τον Πατριάρχη Αθηναγόρα, που πρώτος άνοιξε τις πύλες της αποστασίας και όπως τονίζει ο Σεραφείμ Ρόουζ, τις πύλες για την εποχή του Αντίχριστου.
 
Όπως αναφέρει ο άγιος, η λέξη Οικουμένη είχε χρησιμοποιηθεί για να βεβαιώσει ότι η πληρότητα και η καθαρότητα της αλήθειας απευθύνονταν σε όλους τους ανθρώπους. Όμως στην σύγχρονη εποχή η έννοια αυτή αντιστράφηκε και αλλοιώθηκε, (Οικουμενισμός), χάριν της φαινομενικής ένωσης με τους μη Ορθοδόξους. Αυτό στην πραγματικότητα, όπως τονίζει χαρακτηριστικά ο άγιος Σεραφείμ Ρόουζ, αποτελεί την προετοιμασία για την ένωση του κόσμου με τον Αντίχριστο, εξέλιξη για την οποία με σαφήνεια είχαν επισημάνει και κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου οι άγιοι Πατέρες.
 
ROSE-2
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ο Σεραφείμ Ρόουζ κάνει εκτενή αφορά στον πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Αθηναγόρα, με τα γεγονότα του 1965 όταν ήρε το ανάθεμα του Πάπα και αναφέρει τις τότε σκανδαλώδεις δηλώσεις του στενού συνεργάτη του Πατριάρχη, Αρχιεπισκόπου Θυάτειρων και Μεγάλης Βρετανίας, Αθηναγόρα Κοκκινάκη, ότι,  «το σχίσμα του 1054 το οποίος διαχώρισε την Ορθόδοξη από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν ισχύει πλέον. Σβήστηκε από την ιστορική πορεία και την ζωή των δυο εκκλησιών με την αμοιβαία συμφωνία και τις υπογραφές του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρα του Α και του Πατριάρχου της Δυτικής Εκκλησίας Πάπα Παύλου του Στ.» Τον Δεκέμβριο του 1968 ο Πατριάρχης Αθηναγόρας ανακοίνωνε ότι έβαλε το όνομα του Πάπα Παύλου του Στ στα Δίπτυχα, που σημαίνει ότι ο Πάπας ήταν σε κοινωνία με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Σε αυτό το σημείο ο άγιος Σεραφείμ Ρόουζ επαινεί με θερμά λόγια τους πρώτους Ιεράρχες που αντιτάχτηκαν σε αυτή την διαβολική παρεκτροπή, τον τότε Αρχιεπίσκοπο Ελλάδας, Χρυσόστομο, τον αρχιμανδρίτη Φιλόθεο Ζερβάκο, (που ακόμα περιμένει την αγιοποίηση του) και το Σέρβο θεολόγο, Ιουστίνο Πόποβιτς.
 
Ο άγιος Σεραφείμ Ρόουζ επισημαίνει πολύ χαρακτηριστικά ότι αυτή η κίνηση του Πατριάρχη ήταν η επίσημη έναρξη της έλευσης της Νέας Εποχής του Αντίχριστου και όλοι αυτοί, όπως γίνεται και σήμερα, υπηρετούν ακριβώς αυτήν την Νέα Εποχή, δηλαδή την εποχή του Αντίχριστου και της επικράτησης του Διαβόλου.

Σε ένα άλλο σημείο του δευτέρου τόμου ο Σεραφείμ αναφέρεται για τις εξελίξεις σαν να ζει στο σήμερα και στις θέσεις των Οικουμενιστών.

Η Ορθοδοξία, λέει ο άγιος, δεν αλλάζει από την μια ἡμέρα στην άλλη ή από τον ένα αιώνα στον άλλο για να συμβαδίζει με τον εκσυγχρονισμό. Εξετάζοντας τον προτεσταντικό και τον ρωμαιοκαθολικό κόσμο μπορούμε να δούμε ότι ορισμένα πνευματικά κείμενα γίνονται ανεπίκαιρα, (μη σύγχρονα). Μερικές φόρες επιστρέφουν πάλι στη επικαιρότητα, μερικές φόρες αποσύρονται. Είναι προφανές ότι συνδέονται με τα κοσμικά πράγματα, ότι απευθύνονται στους σύγχρονους ανθρώπους, ή μάλλον στο πνεύμα της εποχής. Αυτό δεν συμβαίνει με τα ορθόδοξα κείμενα που είναι διαχρονικά και αιώνια θεόπνευστα. Μόλις αποκτήσουμε ολόκληρη την ορθόδοξη χριστιανική οπτική, την απλή χριστιανική οπτική που έχει παραδοθεί από τον Χριστό στους Αποστόλους, τότε όλα γίνονται σύγχρονα από μόνα τους.
 
Αν διαβάσετε αναφέρει ο άγιος, τον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο, θα δείτε ότι οι συνθήκες στις οποίες αναφέρεται είναι λίγο διαφορετικές από τις σημερινές αλλά μιλά με αμεσότητα σαν να ζει στο σήμερα, χρησιμοποιεί την ίδια σκέψη, έχει τους ίδιους πειρασμούς και τις ίδιες πτώσεις και δεν υπάρχει τίποτα το «ξένο» σε αυτόν από την σύγχρονη εποχή παρά του ότι έζησε αιώνες πριν. Το ίδιο ισχύει με τους άλλους Πατέρες. Όλοι μιλούν την ίδια γλώσσα, μια γλώσσα διαχρονική σαν να απευθύνονται στη εποχή μας
 
Είναι τέλος χαρακτηριστικό ότι ο άγιος παραθέτει τις παρακάτω δυο βιβλικές παραπομπές για να παρουσιάσει της σημερινή Οικουμενιστική παρεκτροπή :
 
Β Τιμ. 4,3 ἔσται γὰρ καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τὴν ἀκοήν,
Β Τιμ. 4,3 Διότι θα έλθη καιρός, που οι άνθρωποι δεν θα ανέχωνται την υγιά και αγίαν διδασκαλίαν, αλλά σύμφωνα με τας κλίσεις και τας επιθυμίας της αμαρτωλής καρδίας των θα επισωρεύουν στον εαυτόν τους ποικίλους ψευδοδιδασκάλους, ώστε να ακούουν από αυτούς διάφορα και παράδοξα, που θα τέρπουν τα αυτιά των.

Ματθαινον 24 :24 ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς.
  
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

www.nikosxeiladakis.gr

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καὶ Εὐαγγελιστής