ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

                     ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

Το «Συνοδικόν της Ορθοδοξίας» είναι εν επισημότατον κείμενον της Εκκλησίας. Είναι «Συνοδικόν». Αλλ’ από τότε που εξεδόθη μέχρι σήμερον, έχουν παρέλθει ένδεκα συναπτοί αιώνες. Και αυτό προβάλλεται υπό των νεωτεριζόντων, ως το τρωτόν του, σημείον. Διότι οι ελευθερίως ερμηνεύοντες την διδασκαλίαν της Εκκλησίας επικαλούνται τι; Τον χρόνον. Λέγουν ότι εκείνα ήσαν καλά δια την εποχήν των. Σήμερον όμως τα πάντα ήλλαξαν. «Γέγονε τα πάντα καινά». Αλλά ποία είναι «εκείνα»; Η δογματική διδασκαλία, η Ηθική, η λειτουργική πράξις, η θεόθεν μαρτυρηθείσα «εν πολλοίς τεκμηρίοις» πνευματική πείρα της Ορθοδοξίας. Αλλάσσουν αυτά; Πως δυνάμεθα να παραθεωρήσωμεν ανενόχως δόγματα, Ορους, Ι. Κανόνας;

Το «Συνοδικόν της Ορθοδοξίας» έχει πολύ ευρυτέραν σημασίαν από μίαν απλήν επισφράγισιν της νίκης κατά των εικονομάχων. Ναι μεν, η αναστήλωσις των Ι. Εικόνων αποτελεί σπουδαιότατον θεολογικόν γεγονός, του οποίου την σημασίαν αναλύουν τα πρακτικά της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Αλλ’ η αναδρομή του «Συνοδικού» εις τας αρχάς του 4ου αιώνος και η κατ’ όνομα μνεία, τόσον των προασπιστών των Ορθοδόξων δογμάτων, όσον και των αιρεσιαρχών, εκ του άλλου δε, η προέκτασίς του μέχρι του 14ου αιώνος, εις τας Ησυχαστικάς Έριδας, προσδίδουν εις τούτο τον χαρακτήρα αιωνίου κύρους κώδικος της Εκκλησίας.

Το «ανάθεμα τρις» κατά των αιρετικών και το «αιωνία η μνήμη» δια τους αγωνισθέντας υπέρ της Ορθοδοξίας, μέσα εις τας διαστάσεις δέκα ολοκλήρων αιώνων, αποτελούν την ανακεφαλαίωσιν της διδασκαλίας της Εκκλησίας, ανανεώνουν την στερράν στάσιν της και εξαίρουν το νόημα της Παραδόσεως.

Αυτή η Πράξις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου και των Τοπικών της Κωνσταντινουπόλεως του 14ου αιώνος, υπογραμμίζει το αιώνιον και αναλλοίωτον των θείων αληθειών. Και ότι ο χρόνος δια την Εκκλησίαν αποτελεί απλώς την διάρκειαν εντός της οποίας στρατεύεται, ως ζώσα πάντοτε εν τη αισθήσει της αιωνιότητος και υπερβαίνουσα τας εκ του χρόνου μεταβολάς των εγκοσμίων πραγμάτων. Εάν σήμερον συνήρχετο μία Οικουμενική Σύνοδος, δύναταί τις να φαντασθή ότι θα απεφαίνετο διαφόρως απ’ ό,τι η Εβδόμη; Εάν ναι, διατί από την Πρώτην Οικουμενικήν μέχρι την Εβδόμην και μέχρι τας Τοπικάς, αι οποίαι φθάνουν έως τον 19ον αιώνα, δεν εσημειώθησαν παρεκκλίσεις;

Και ετέρα απορία, εις απάντησιν των νεωτερικών. Εάν οι καιροί πρέπει να προσδιορίζουν το πνεύμα της Εκκλησίας, διατί οι τελευταίοι προς ημάς Πατέρες ενέμειναν εις την διδασκαλίαν των Πατέρων των πρώτων αιώνων; Και όχι μόνον ενέμειναν, αλλά και ήντλησαν. Όχι κατά τρόπον δουλικόν, μιμητικόν, αλλά κατά εσωτερικήν κοινωνίαν, εκ ταυτότητος βίου, από «νουν Χριστού».

Και αυτοί δεν είναι ολίγοι και άσημοι. Πλήθη Οσίων και Ομολογητών, που ανέπνεαν Χριστόν, πλήθη αγίων διδασκάλων, από τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμά μέχρις Ιωσήφ του Βρυεννίου και του Αγίου Μάρκου Εφέσου, του Πατριάρχου Γενναδίου, Ευγενίου Βουλγάρεως, αγίου Μακαρίου Κορίνθου, Αθανασίου του Παρίου, αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου και μέχρις εσχάτων, έως του αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως. Τι σημαίνει λοιπόν η εμμονή εις την διδασκαλίαν της Εκκλησίας, η ενότης μεταξύ των αγίων Πατέρων, η ακαταμάχητος αυτή Consensus patrum; Τι άλλο από το ότι αυτό το Άγιον Πνεύμα κατευθύνει την Ορθόδοξον Εκκλησίαν μέχρι των ημερών μας;

Βεβαίως, η Εκκλησία δύναται να αλλάσση τρόπους δράσεως, μεθόδους, να χρησιμοποιή κάποιαν συγκατάβασιν. Να προσαρμόζεται, χωρίς να ανατρέπη. Να οικονομή, χωρίς να καταργή. Η λέξις Οικονομία αποτελεί Εκκλησιαστικόν όρον, σημαίνοντα την, λόγω ανυπερβλήτου ανάγκης, προς καιρόν αναστολήν της Ακριβείας. Αλλ’ αυτή η Οικονομία είναι γνωστή από τους Αποστολικούς χρόνους, ότε ο Απόστολος Παύλος «εγένετο τα πάντα τοις πάσιν» εις θέματα εντελώς τυπικά. Απόδειξις τούτου, ότι ο ίδιος εκστομίζει βαρύτατον ανάθεμα εις πάντα, όστις θα «ευηγγελίζετο παρ’ ο ευηγγελίσθη» αυτός, έστω και αν συνέβαινε το αδύνατον, ώστε ο ευαγγελιζόμενος να είναι «άγγελος εξ ουρανού».

Το μάλλον επικρατούν σήμερον ρεύμα μεταξύ των Χριστιανών όλου του κόσμου είναι ο οικουμενισμός. Τι σημαίνει ο νεολογισμός αυτός; Εκάστη «εκκλησία» τον αντιλαμβάνεται κατά τον ιδικόν της τρόπον.

Ο Παπισμός αίφνης τον βλέπει ως ευκαιρίαν απορροφήσεως των πάντων υπό του πάπα. Ο Προτεσταντισμός ως πολυώνυμος και λάλος, ως αντικείμενο ατερμόνων συζητήσεων, προς «εύρεσιν» ορθολογικώς της αληθείας. Η Ορθοδοξία, αυτάρκης εν τη αληθεία της, πέραν της υποχρεώσεώς της να «δίδη λόγον παντί τω αιτούντι», ουδέν ζητεί και κινεί μετά θλίψεως και οίκτου την κεφαλήν δια πάντας τους «ματαιωθέντας εν τοις διαλογισμοίς αυτών», θρηνούσα τα παρασυρόμενα από το ρεύμα τέκνα της.

Άλλο η Ορθοδοξία και άλλο οι ορθόδοξοι. Εκείνη ουδέποτε πλανάται. Αυτοί υπόκεινται εις πλάνας μέχρι και αρνήσεως. Και δυστυχώς, οι πολλοί Νεοέλληνες και μάλιστα θεολόγοι και ηγέται της Ορθοδοξίας, θέλουν τον Οικουμενισμόν, εν αρχή μεν ως «διάλογον» και ανάπτυξιν αδελφικών σχέσεων και αργότερον, διδομένων ωρισμένων εξηγήσεων επί των διαφορών, ως ενότητα και ένωσιν.

Δια τας Σλαυϊκάς Εκκλησίας δεν δυνάμεθα να εκφέρωμεν γνώμην, διότι δεν γνωρίζομεν πότε ενεργούν εκ σεβασμού προς την ορθόδοξον Παράδοσιν και πότε εκ πολιτικών, ως ταις επιβάλλεται, ελατηρίων.

Λοιπόν οι Νεοέλληνες, ιδίως θεολόγοι, ζητούν τον Οικουμενισμόν, διότι δεν πιστεύουν εις την Ορθοδοξίαν, επειδή δεν βιούν την Ορθοδοξίαν. Και παραδέχονται, εκ της φυσιωσάσης αυτούς γνώσεως, ότι αι διαφοραί μεταξύ Ορθοδοξίας και Λατίνων οφείλονται μάλλον εις τον τρόπον του σκέπτεσθαι παρά εις ουσιαστικούς λόγους. Αυτής της θεωρίας ο επισημότερος θεωρητικός είναι ο Πατριάρχης κ. Αθηναγόρας.

Εάν επίστευεν εις την Εκκλησίαν μας, ως Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν, πέραν ενός οφειλομένου διαφωτιστικού διαλόγου, καμμίαν άλλην διάθεσιν επαφής δεν θα είχε με τους πάσης φύσεως αιρετικούς.

Η Ορθοδοξία διαλέγεται ανά τους αιώνας, αλλά τίποτε δεν θυσιάζει χάριν σκοπιμότητος. Ημπορεί να απειλούμεθα με αφανισμόν, αλλ’ αυτό ενδιαφέρει τον Θεόν, όχι ημάς. Εις ημάς επιβάλλεται να τηρώμεν την πίστιν μας και να μετανοώμεν, εφ’ οις ημάρτομεν. Και να μεριμνώμεν ανθρωπίνως υπέρ εαυτών και των άλλων, μέχρι του σημείου, όπου η πίστις η ορθόδοξος δεν θίγεται.

Όταν όμως ο οικουμενισμός, μας ισοπεδώνη με τους αιρετικούς, τότε επέρχεται σύγχυσις και εις ημάς και εις αυτούς. Ημείς λησμονούμεν ότι είμεθα ορθόδοξοι και αυτοί αυταπατώνται ότι δεν είναι αιρετικοί.

Ο διάλογος έχει γελοίαν την βάσιν. Διότι ποίαν μεταβολήν επί το ορθόδοξον έσχον οι Προτεστάνται από τετρακοσίων ετών, που μελετούν την Ορθοδοξίαν; Ή οι Λατίνοι ποίαν διάθεσιν έχουν δια συζήτησιν, αφού δια της τελευταίας συνόδου των εστερέωσαν επί πλείον τας πεπλανημένας δοξασίας των; Και όχι μόνον αυτό, αλλά και μας … προσκαλούν να εισέλθωμεν εις την ποίμνην των! Εάν ζητούν διάλογον μεθ’ ημών, είναι διότι ανεκάλυψαν ρήγματα εις το τείχος μας. Δεν θέλουν συζητήσεις περί Ορθοδοξίας. Τα ξεύρουν όλα. Ούτε ζητούν να ακούσωμεν τας ιδικάς των απόψεις. Γνωρίζουν ότι τας ξεύρομεν. Θέλουν να αναγνωρίσωμεν τον Πάπαν και ημείς, ως ουνίται, ας φρονώμεν όπως νομίζομεν. Έτσι σκέπτεται και ο Πατριάρχης μας. Αλλά, λέγουν ότι το κάμνει αυτό πιεζόμενος από την Τουρκικήν βαρβαρότητα. Όχι, διότι τα ίδια έλεγε και όταν αι ημέραι εν Φαναρίω ήσαν ρόδιναι. Ο Πατριάρχης είναι βαρύτατα άρρωστος. Πάσχει από αγάπην νοσηράν, αφιλόθεον, δια να μη είπωμεν αντίθεον, αφού περιφρονεί τας αληθείας Του ή δεν τας πιστεύει, όπως και όσοι τον ακολουθούν εις τον κατήφορον.

Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος απεφάνθη: «Ανάθεμα πάσι τοις αιρετικοίς και τοις κοινωνούσιν αυτοίς». Εις το «Συνοδικόν της Ορθοδοξίας» έχουν περιληφθή και αναθέματα «κατά Βαρλαάμ και Ακινδύνου και τοις οπαδοίς και διαδόχοις αυτών». Οπαδοί και διάδοχοι αυτών είναι οι Λατίνοι, οι οποίοι ακριβέστερον υπήρξαν οι διδάσκαλοι αυτών. Αλλά τα αναθέματα ταύτα δεν έχουν σημασίαν δια τους φιλοδιαλόγους, δια να επιβεβαιούται ότι δεν πιστεύουν ορθώς.


Η Κυριακή της Ορθοδοξίας είναι μία Κυριακή παρατεινομένη μέσα εις την ψυχήν των Ορθοδόξων και εν βέλος εις την καρδίαν πάντων των αιρετικών όλων των αιώνων. Όσοι οι πιστοί, «στώμεν καλώς». Η πανάμωμος Ορθοδοξία μας κυκλούται πανταχόθεν. Ας αγρυπνούμεν προσευχόμενοι. Η εικονομαχία επεκράτησεν επί εκατόν έτη, αλλ’ έσβησε. Νέοι εικονοκλάσται, δεινότεροι εκείνων έχουν εμφανισθή. Αλλ’ η Ορθοδοξία θα δοκιμασθή και πάλιν θα νικήση εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.

ΑΣΜΕΝΩΣ ΛΑΟΙ, ΤΗΝ ΝΗΣΤΕΙΑ

ΑΣΜΕΝΩΣ ΛΑΟΙ, ΤΗΝ ΝΗΣΤΕΙΑ

Ἀσμένως λαοί, τὴν Νηστείαν ἀσπασώμεθα· 

ἔφθασε γὰρ τῶν πνευματικῶν ἀγώνων ἡ ἀρχή, 

ἀφήσωμεν τῆς σαρκὸς τὴν εὐπάθειαν, 

αὐξήσωμεν τῆς ψυχῆς τὰ χαρίσματα, 

συγκακοπαθήσωμεν ὡς δοῦλοι Χριστοῦ, 

ἵνα καὶ συνδοξασθῶμεν ὡς τέκνα Θεοῦ, 

καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐν ἡμῖν οἰκῆσαν, 

φωτίσῃ τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ο δρόμος της ευτυχίας

                          Ο δρόμος της ευτυχίας

Τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο από την καθαρή καρδιά, γιατί μια τέτοια καρδιά γίνεται θρόνος του

Θεού. Και τι είναι ενδοξότερο από το θρόνο του Θεού; Ασφαλώς τίποτα. Λέει ο Θεός γι’ αυτούς
που έχουν καθαρή καρδιά: «Θα κατοικήσω ανάμεσά τους και θα πορεύομαι μαζί τους. Θα είμαι

Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου». (Β’ Κορ. 6, 16).

Ποιοι λοιπόν είναι ευτυχέστεροι απ’ αυτούς τους ανθρώπους; Και από ποιο αγαθό μπορεί να
μείνουν στερημένοι; Δεν βρίσκονται όλα τ’ αγαθά και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος στις
μακάριες ψυχές τους; Τι περισσότερο χρειάζονται; Τίποτα, στ’ αλήθεια, τίποτα! Γιατί έχουν στην
καρδιά τους το μεγαλύτερο αγαθό: τον ίδιο το Θεό!
Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτό τους, στις ξένες
χώρες και στα ταξίδια, στον πλούτο και στη δόξα, στις μεγάλες περιουσίες και στις απολαύσεις,
στις ηδονές και σ’ όλες τις χλιδές και ματαιότητες, που κατάληξή τους έχουν την πίκρα! Η ανέγερση του πύργου της ευτυχίας έξω από την καρδιά μας, μοιάζει με οικοδόμηση κτιρίου σε
έδαφος που σαλεύεται από συνεχείς σεισμούς. Σύντομα ένα τέτοιο οικοδόμημα θα σωριαστεί στη
γη...

Αδελφοί μου! Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και μακάριος είναι ο άνθρωπος

που το κατάλαβε αυτό. Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση. Μήπως
έχασε την παρρησία της προς το Θεό; Μήπως η συνείδηση διαμαρτύρεται για παράβαση των
εντολών Του; Μήπως σας κατηγορεί για αδικίες, για ψέματα, για παραμέληση των καθηκόντων
προς το Θεό και τον πλησίον; Ερευνήστε μήπως κακίες και πάθη γέμισαν την καρδιά σας, μήπως
γλίστρησε αυτή σε δρόμους στραβούς και δύσβατους...

Δυστυχώς, εκείνος που παραμέλησε την καρδιά του, στερήθηκε όλα τ’ αγαθά κι έπεσε σε πλήθος

κακών. Έδιωξε τη χαρά και γέμισε με πίκρα, θλίψη και στενοχώρια. Έδιωξε την ειρήνη και
απόκτησε άγχος, ταραχή και τρόμο. Έδιωξε την αγάπη και δέχτηκε το μίσος. Έδιωξε, τέλος, όλα τα
χαρίσματα και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, που δέχτηκε με το βάπτισμα, και οικειώθηκε
όλες τις κακίες εκείνες, που κάνουν τον άνθρωπο ελεεινό και τρισάθλιο.

Αδελφοί μου! Ο Πολυέλεος Θεός θέλει την ευτυχία όλων μας και σ’ αυτή και στην άλλη ζωή. Γι’

αυτό ίδρυσε την αγία Του Εκκλησία. Για να μας καθαρίζει αυτή από την αμαρτία, να μας αγιάζει,
να μας συμφιλιώνει μαζί Του, να μας χαρίζει τις ευλογίες του ουρανού.

Η Εκκλησία έχει ανοιχτή την αγκαλιά της, για να μας υποδεχθεί. Ας τρέξουμε γρήγορα όσοι έχουμε

βαριά τη συνείδηση. Ας τρέξουμε και η Εκκλησία είναι έτοιμη να σηκώσει το βαρύ φορτίο μας, να
μας χαρίσει την παρρησία προς το Θεό, να γεμίσει την καρδιά μας με ευτυχία και μακαριότητα...

΄Αγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

«Νηστεύεις; Ἀπόδειξέ μού το διά μέσου τῶν ἴδιων ἔργων.

«Νηστεύεις; Ἀπόδειξέ μού το διά μέσου τῶν ἴδιων ἔργων.

Ἄν δεῖς φτωχό, νά τόν ἐλεήσεις.
Ἄν δεῖς ἐχθρό, νά συμφιλιωθεῖς μαζί του.
Ἄν δεῖς μιά ὄμορφη γυναίκα, νά τήν ἀντιπαρέλθεις.

Ἄς μή νηστεύει λοιπόν μόνο τό στόμα, ἀλλά καί τό μάτι καί ἡ ἀκοή, καί τά πόδια καί τά χέρια καί ὅλα τά μέλη τοῦ σώματός μας.

Νά νηστεύουν τά χέρια, παραμένοντας καθαρά ἀπό τήν ἁρπαγή καί τήν πλεονεξία.

Νά νηστεύουν τά πόδια, ξεκόβοντας ἀπό τούς δρόμους πού ὁδηγοῦν σέ ἁμαρτωλά θεάματα.

Νά νηστεύουν τά μάτια, ἐξασκούμενα νά μήν πέφτουν ποτέ λάγνα πά νω σέ ὄμορφα πρόσωπα, οὔτε νά περιεργάζονται τά κάλλη τῶν ἄλλων…

Δέν τρῶς κρέας; Νά μή φᾶς καί τήν ἀκολασία διά μέσου τῶν ματιῶν.

Ἄς νηστεύει καί ἡ ἀκοή. Καί νηστεία τῆς ἀκοῆς εἶναι νά μή δέχεται κακολογίες καί διαβολές…

Ἄς νηστεύει καί τό στόμα ἀπό αἰσχρά λόγια καί λοιδορίες.

Διότι τί ὄφελος ἔχουμε, ὅταν ἀπέχουμε ἀπό πουλερικά καί ψάρια, δαγκώνουμε ὅμως καί κατατρῶμε τούς ἀδελφούς μας;».
Άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος

Ο Όσιος Παρθένιος Επίσκοπος Λαμψάκου εορτάζει στις 7 Φεβρουαρίου

Ο Όσιος Παρθένιος Επίσκοπος Λαμψάκου εορτάζει στις 7 Φεβρουαρίου

Γενικά για τη ζωή του

Ο Όσιος Παρθένιος γεννήθηκε το 318, στα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου στη Μελιτούπολη της Μ. Ασίας κι ο πατέρας του, πού ήταν διάκονος, λεγόταν Χριστόδουλος. Ο Παρθένιος δεν αξιώθηκε να μάθει πολλά γράμματα, γι’ αυτό ακροαζόταν με ζήλο την Αγία Γραφή κι έτσι απέκτησε τη Θεία Χάρη να κάνει πράξεις γεμάτες καλοσύνη σε φτωχούς. Για να εκτελέσει λοιπόν τη φιλανθρωπία του επισκεπτόταν συχνά τη λίμνη της πόλης του, ψάρευε εκεί και τα ψάρια πού έπιανε, δεν τα έτρωγε ο ίδιος, αλλά τα πωλούσε στην αγορά και με τα χρήματα πού κέρδιζε, βοηθούσε τους φτωχούς. Ο επίσκοπος Μελιτουπόλεως Φιλητός, όταν έμαθε την πλούσια δράση του Παρθενίου, κάλεσε κοντά του τον ταπεινό νέο και τον παρεκάλεσε να γίνει ιερέας, αλλ’ αυτός δίσταζε, γιατί γνώριζε πόσο βαρύ ήταν το έργο της ιερωσύνης. Ο επίσκοπος όμως επέμενε και τότε ο Παρθένιος αναγκάσθηκε να υποχωρήσει. Αφού απέκτησε πια τον βαθμό του πρεσβυτέρου, επιτελούσε σχεδόν καθημερινά πολλά θαύματα, γιατί ο Θεός του έδωσε τη Θεία Χάρη να θεραπεύει τους πάσχοντες.

Ο Παρθένιος Επίσκοπος

Ο Παρθένιος επιτέλεσε πολλά θαύματα και διαδόθηκε η φήμη του παντού, ώστε ο Μητροπολίτης Κυζίκου Ασχόλιος θεώρησε σκόπιμο να τον χειροτονήσει Επίσκοπο Λαμψάκου, διότι ήθελε να σώσει την πόλη αυτή απ’ την ειδωλολατρία. Ο Παρθένιος στη νέα θέση του επέδειξε μεγάλη δραστηριότητα και με τις προσευχές, νηστείες, νουθεσίες και θαύματα, έπεισε τον λαό της πόλης ν’ αποστραφεί το ψέμα και ν’ αγαπήσει την αλήθεια. Ο Όσιος όμως δεν ικανοποιήθηκε μ’ όλη αυτή τη δράση του, γιατί θερμή επιθυμία του ήταν να καταστρέφει τους ναούς των ειδώλων και να κτίσει σύντομα μεγαλοπρεπείς εκκλησιές προς τιμή του Σωτήρος. Πριν όμως από τέτοιο σοβαρό διάβημα, θεώρησε φρόνιμο και ζήτησε προσωπικά τη συγκατάθεση του Μ. Κωνσταντίνου. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας όχι μόνον του παρεχώρησε την άδεια πού ζήτησε, αλλά διέθεσε για τους σκοπούς του άφθονο χρυσάφι για να εκτελέσει ότι επιθυμούσε. Χάλασε τότε στην Κύζικο όλους τους βωμούς και έκτισε μεγαλοπρεπή ναό προς τιμή του Παντοκράτορα. Η αρετή και η ευσέβεια που έκρυβε στην ψυχή του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο Θεός τον προίκισε με το χάρισμα της θαυματουργίας, για να μπορέσει να εκδιώκει τους δαίμονες από τους ανθρώπους και να θεραπεύει κάθε είδους ασθένεια. Γι αυτό προσφεύγουν σε αυτόν ιδιαίτερα οι πάσχοντες από την επάρατη νόσο του καρκίνου.

Διάφορα περιστατικά της ζωής του

α) Ο φιλάργυρος Μητροπολίτης

Κάποτε ο Παρθένιος, ενώ βρισκότανε στην Ηράκλεια της Θράκης, του συνέβηκε το παρακάτω περιστατικό. Ο Μητροπολίτης της πόλης ήταν βαριά άρρωστος και παρακάλεσε τον Όσιο να τον επισκεφθεί. Μόλις εκείνος αντίκρυσε τον άρρωστο, αντιλήφθηκε πώς η αρρώστια του προερχόταν απ’ τη φιλαργυρία του, πού τον έκαμνε να αδικεί τους φτωχούς. Ο Παρθένιος τότε του τόνισε ότι η αρρώστια του ήταν ψυχική, γιατί αδίκησε τους φτωχούς κι ο μόνος τρόπος για να θεραπευθεί η ψυχή του ήτο να πληρώσει όσα όφειλε στους φτωχούς, όποτε και το σώμα του θα θεραπευόταν. Ο Μητροπολίτης τότε αναγκάστηκε να ομολογήσει το αμάρτημα πού διέπραξε και αφού κάλεσε τον οικονόμο και επίτροπο του, τον πρόσταξε να δώσει το χρυσάφι και αργύριό του στον Όσιο. Ο Παρθένιος δεν δέχθηκε όμως το ποσό αυτό και συμβούλευσε τον Μητροπολίτη να το διαθέσει ο ίδιος, μοιράζοντάς το στους φτωχούς. Έτσι με την ενέργειά του αυτή, ο Μητροπολίτης θεραπεύθηκε ολότελα, τόσο στην ψυχή όσο και στο σώμα του.

β) Ο παραλυτικός της Ηράκλειας

Όταν ο Παρθένιος βρισκόταν στην Ηράκλεια της Θράκης, είδε έναν παραλυτικό και σαν πονετικός πού ήταν, τον πλησίασε για να τον παρηγορήσει. Πήγε λοιπόν κοντά στον άρρωστο κι αφού προσευχήθηκε γονατιστός στον Κύριο, άλειψε με λάδι τα ακίνητα μέλη του. Τότε ο άρρωστος αμέσως έγινε υγιής κι αφού στάθηκε στα πόδια του πήρε τον δρόμο για το σπίτι του.

γ) Το άκαρπο χωράφι

Βλέποντας αυτό το θαύμα και άλλα ακόμα ο Αρχιδιάκονος της Εκκλησίας Υπατιανός, παρουσιάστηκε δακρύζοντας στον Όσιο και τον παρακάλεσε, αν μπορούσε, να επισκεφθεί το χωράφι του και να το ευλογήσει ώστε να καρποφορήσει, γιατί το έσπειρε και δεν βλάστησε. Ο καλός Παρθένιος πήγε πραγματικά στο άγονο χωράφι και με δάκρυα στα μάτια προσευχήθηκε στον Θεό να στείλει στο χωράφι εκείνα την κατάλληλη υγρασία. Αμέσως ο ουρανός συννέφιασε και άρχισε να πέφτει ραγδαία βροχή. Ο Παρθένιος πέρασε εκείνη τη νύχτα στο σπίτι του Αρχιδιάκονου και όταν ξημέρωσε τον συμβούλευσε να προσέχει να μην πάθει τα ίδια πού υπόφερε ο Μητροπολίτης του από τη φιλαργυρία, γιατί τη νύχτα τον πληροφόρησε ο Θεός, πώς σε λίγες μέρες θα χειροτονείτο επίσκοπος κι έπρεπε να ελεεί τους φτωχούς, επειδή η ελεημοσύνη εκτιμάται πιο πολύ απ’ όλες τις αρετές από τον Παντοδύναμο. Αφού άκουσε όλ’ αυτά, ο Υπατιανός υποσχέθηκε πώς θα τηρούσε τις εντολές του, παρακάλεσε όμως τον Παρθένιο να επισκεφθεί κάποιο άλλο χωράφι και αμπέλι του για να δώσει κι εκεί την ευλογία του. Ο Όσιος όταν είδε το χωράφι άσπαρτο απόρησε και τον ρώτησε, γιατί δεν το έσπειρε, αλλά ο Αρχιδιάκονος δακρύζοντας του ομολόγησε πώς το έσπειρε, αλλ’ από τις αμαρτίες του δεν έβρεξε για να φυτρώσει. Συμπλήρωσε ακόμα, πώς όταν έλθει καλή χρονιά η παραγωγή του φθάνει τα χίλια μόδια, ενώ τώρα δεν πήρε τίποτα. Ο Όσιος τότε του έδωσε παρηγοριά και θάρρος και τον διαβεβαίωσε πώς όλα μπορούσαν να γίνουν, γιατί τώρα ο Κύριος, θα το ευλογούσε και θα έκαμνε πάλι χίλια μόδια. Τον συμβούλευσε όμως, όταν το θέρος μαζέψει τον καρπό του χωραφιού να τον αλωνίσει χωριστά και τότε μετρώντας τον, θα βρει πώς πάλιν θα έχει μαζέψει χίλια μόδια. Επισκέφθηκε μετά το αμπέλι του πού ήταν κι αυτό κατάξηρο απ’ την αναβροχιά και του είπε να μη λυπάται, γιατί θα πάρει κι αυτό πολλή ευλογία απ’ τον Θεό πού είναι σπλαχνικός. Σε λίγες μέρες ο Παρθένιος επισκέφθηκε τον Μητροπολίτη Ηρακλείας και του ανακοίνωσε πώς το θέλημα του Θεού πού του φανέρωσε, ήταν να γίνει μετά το θάνατο του διάδοχος του ο Αρχιδιάκονός του Υπατιανός.

Ο Υπατιανός Επίσκοπος

Παρθένιος φεύγοντας από την Ηράκλεια της Θράκης έφθασε με πλοίο στην Λάμψακο. Στο διάστημα αυτό απέθανε ο Επίσκοπος Ηρακλείας και στη θέση του χειροτονήθηκε ο Αρχιδιάκονός του Υπατιανός, όπως προφήτευσε ο Όσιος. Ο Υπατιανός όταν έφθασε ο καιρός του θερισμού θυμήθηκε όσα του είπε ο Παρθένιος κι αφού μάζεψε τον καρπό του μεγάλου χωραφιού χωριστά και αφού τον αλώνισε, τότε βρήκε πώς πήρε σωστά χίλια μόδια. Ακόμα δε, πήρε και πολλά σταφύλια απ’ το αμπέλι του, πού το κρασί του ήταν εξαίρετο. Ο Υπατιανός λοιπόν πού ήταν καλού χαρακτήρος, θέλοντας να πληρώσει την υποχρέωση πού όφειλε στον Παρθένιο, πήρε απ’ όλα αυτά τα αγαθά του και παρέδωσε μέρος απ’ αυτά στον Όσιο. Ο Παρθένιος όμως δεν δέχτηκε την ευγενική προσφορά του, υποστηρίζοντας πώς όλ’ αυτά τα αγαθά όφειλε να τα δώσει στον Χριστό, γιατί ήταν δωρεές δικές του. Ο Υπατιανός τότε επέστρεψε στην Ηράκλεια συναποκομίζοντας το σιτάρι και το κρασί πού προόριζε για τον Όσιο και τα μοίρασε όλα στους φτωχούς, αφού αφηγήθηκε σ’ όλους όσα θαυμαστά έργα επιτέλεσε ο Παρθένιος.

Το τέλος του

Παρθένιος μέχρι τέλους ενάρετος και σπλαχνικός απέθανε την 7η Φεβρουαρίου, πολλοί δε χριστιανοί λυπήθηκαν για το θάνατο του, γιατί τον στερήθηκαν, ιδιαίτερα δε ο Υπατιανός. Προς τούτο, άφησε όλες τις εκκλησιαστικές υποθέσεις του και έφθασε με πλοίο στην Λάμψακο, το ίδιο δε έκαναν και οι Επίσκοποι Κυζίκου, Μελιτουπόλεως, Παρίου και πολλοί άλλοι. Το ιερό λείψανο του Παρθενίου τάφηκε μ’ ευλάβεια στον ναό του Παντοκράτορα, πού ο ίδιος έκτισε. Μέρος της κάρας του Οσίου Παρθενίου σώζεται στην Ιερά Μονή Μακρυμάλλης Ψαχνών Εύβοιας και ένα άλλο μέρος αυτής μέσα σε αργυρά θήκη στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους. Μέρος δε του δεξιού χεριού του Οσίου σώζεται ακόμα στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Άνδρου. Μια παλιά εικόνα του 18ου αιώνα σώζεται στον ναό Καισαρείας της Μ. Ασίας. Ακόμα στο Μάτι Αττικής υπάρχει εκκλησάκι αφιερωμένο στο όνομα του Οσίου, πού βρίσκεται στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδος.

Ο θαυματουργικός τάφος του

Για τον θαυματουργικό τάφο του διηγούνται πολλά εκπληκτικά γεγονότα, πολλοί Δαμασκηνοί πρόσφυγες, πού σήμερα είναι εγκατεστημένοι στη Νέα Λάμψακο Χαλκίδας. Λένε, πώς πολλοί άρρωστοι πού επισκέπτονταν τότε τον τάφο του Οσίου για να τον προσκυνήσουν, τοποθετούσαν τα ενδύματά τους πάνω στον τάφο του, ο δε Όσιος λάμβανε τις αρρώστιες τους και επέστρεφαν εντελώς υγιείς στα σπίτια τους. Λένε ακόμα, πώς την κανδήλα του Οσίου ήναπτε κάποια Οθωμανίδα, πού όταν αμελούσε το καθήκον της, ο Παρθένιος τη νύχτα την επέπληττε, όπως μαρτυρούν πολλοί πού επεσκέφθησαν πρόσφατα για προσκύνηση τον τάφο του στην Λάμψακο.

Στίχος
Ἀφῆκε τὸν χοῦν Παρθένιος Λαμψάκῳ, Λαμπτῆρα πυρσεύοντα φῶς αὐτοῦ μέγα. Παρθένιος κατέδαρθε, λαχὼν μακρὸν ἑβδόμῃ ὕπνον.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε
Τῷ μύρῳ τοῦ Πνεύματος, ποιμὴν Λαμψάκου ὀφθείς, τὴν θείαν ἐνέργειαν, παρὰ Θεοῦ δαψιλῶς, θαυμάτων ἐπλούτησας, δαίμονας ἀπελαύνειν, ἀσθενοῦντας ἰᾶσθαι, νόσους ἀποδιώκειν, καὶ πληροῦν τὰς αἰτήσεις, Παρθένιε Ἱεράρχα, τῶν προσιόντων σοι.

Απολυτίκιον. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης
Ελλησπόντου το κλέος και Λαμψάκου το καύχημα, Παρθένιον τον μέγαν Ιεράρχην τιμήσωμεν· θαυμάτων γάρ πηγάζει δωρεάς και παύει ασθενείας χαλεπάς και καρκίνου απαλλάττει της συνοχής, τους ευλαβώς κραυγάζοντας· δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου, πάσιν ιάματα.

Κοντάκιον. Ἦχος γ΄. Ἡ Παρθένος σήμερον
Τῶν θαυμάτων εἴληφας, τὴν θείαν χάριν θεόφρον, ἱερὲ Παρθένιε, θαυματουργὲ θεοφόρε, ἅπαντα, πιστῶν τὰ πάθη ἀποκαθαίρων, πνεύματα τῆς πονηρίας Πάτερ ἐλαύνων· διὰ τοῦτό σε ὑμνοῦμεν, ὡς μέγαν μύστην Θεοῦ τῆς χάριτος.



Κάθισμα Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον
Τῆς Λαμψάκου ὁ μέγας θαυματουργός, ἀναβὰς ἐν τῷ ὕψει τῶν ἀρετῶν, ἀστράπτεις τοῖς πέρασι, τῷ φωτὶ τῶν ἰάσεων, τοὺς ζοφώδεις Δαίμονας, σκορπίζων φαιδρότατα, καὶ ἐλαύνων νόσους, χρησταῖς ἐπικλήσεσιν· ὅθεν καὶ τῆς πλάνης, τῶν εἰδώλων καθάρας, πᾶσαν τὴν Ἑλλήσποντον, καταλάμπεις τοῖς θαύμασι, Θεοφόρε Παρθένιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ὁ Οἶκος
Φῶς νοερὸν τὸ ἐκ φωτός, Πατρὸς τοῦ προανάρχου, Υἱὲ Θεοῦ καὶ Λόγε, ὁ καταυγάζων πᾶσαν τὴν οἰκουμένην θεϊκῶς, φώτισόν μου τὰς φρένας, τὸν νοῦν καὶ τὸν λογισμόν, τοῦ ἀνυμνῆσαι σήμερον τὴν φαιδρὰν ταύτην πανήγυριν καὶ σεμνοπρεπεστάτην τοῦ Ὁσίου Παρθενίου· αὐτὸς γὰρ ἀληθῶς ἐν γῇ θαυμασίαν διετέλεσε ζωὴν καὶ πολιτείαν· διὰ τοῦτο συνελθόντες εὐφημοῦμεν αὐτόν, ὡς μέγαν μύστην Θεοῦ τῆς χάριτος.

Μεγαλυνάριον
Τὴν πηγὴν τῆς χάριτος ἐκπιών, πέλαγος θαυμάτων ἀναβλύζεις ὑπερφυῶν, καὶ καταπιαίνεις, Χριστοῦ τὴν Ἐκκλησίαν, ῥοαῖς ταῖς ζωηρρύτοις, Πάτερ Παρθένιε.

Ἡ Παναγία καί οἱ Ἁγιορεῖτες στήν Δευτέρα παρουσία.

               Ἡ Παναγία καί οἱ Ἁγιορεῖτες στήν Δευτέρα παρουσία.

 

Διήγηση Γέροντος Μαρκέλλου Καρακαληνοῦ

 

Υπάρχει μία διήγηση για ένα συγκλονιστικό όραμα Σχετικά με τούς Αγιορείτες πατέρες και την Υπεραγία Θεοτόκον, η οποία εικονίζεται πολλές φορές και ως Ηγουμένη, ως Γερόντισσα του Αγίου Όρους, με την ράβδο και τον μανδύα Της. Αυτή επιστατεί, αυτή επαγρυπνεί, αυτή φροντίζει για τα παιδιά Της.  Είχε έλθει, λέει, η Δευτέρα Παρουσία, η Μέλλουσα κρίσις. Η Παναγία ως Ηγουμένη περνούσε από τα κοιμητήρια των ιερών μονών, από τις σκήτες, από τα ερημητήρια, απ’ όπου υπήρχαν τάφοι πατέρων. Καθώς περνούσε από τον τόπο της αναπαύσεως των πατέρων, κτυπούσε με την ράβδο Της τα μνήματα και ανασταίνονταν οι πατέρες! 

Συγκλονιστικό όραμα…

 Όλοι οι αναστημένοι πατέρες ακολουθούσαν την Παναγία πού πήγαινε μπροστά και έτσι σχηματίσθηκε μία μεγάλη ποίμνη, η ποίμνη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Οι Αγιορείται ήσαν και είναι τα παιδιά Της, πού τα οδηγούσε και τα οδηγεί στην Βασιλεία των ουρανών. Υπέροχον όραμα. Αλλά κάπου – κάπου, από ορισμένα μνήματα ή Παναγία δεν έπαιρνε τούς πατέρας. Τούς άφηνε εκεί. Ήσαν οι μοναχοί πού δεν πρόσεξαν στην ζωή τους, πού δεν τήρησαν τις μοναχικές υποσχέσεις και τα μοναχικά καθήκοντα. Εκείνοι φώναξαν, εκλιπαρούσαν, έκλαιαν, ικέτευαν: Πάρε με Παναγία μου και μένα! Πάρε με και μένα μαζί Σου! Όμως δεν τούς έπαιρνε κι έμεναν εκεί παραπονούμενοι και αποχωρισμένοι από την μεγάλη αδελφότητα, την Συνοδεία της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Κάθε Αγιορείτης μοναχός, την Παναγία την αισθάνεται Μητέρα του. Ότι και αν Της ζητήσει με πίστη και καθαρότητα, η Παναγία θα το ικανοποιήσει, αλλά κι εκείνος προσπαθεί πάντοτε με την ζωή του να ευαρεστεί ενώπιον Της. Δηλαδή προσπαθεί ή ζωή του να είναι τέτοια, πού να μη λυπεί την Μητέρα του.

ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΓΗΙΝΗΣ ΖΩΗΣ & Ο ΤΕΛΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

      
ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΓΗΙΝΗΣ ΖΩΗΣ & Ο ΤΕΛΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

Τί γίνεται µετά τον χωρισµό της ψυχής από το σώµα

Την ώρα του θανάτου και της εξόδου της ψυχής από το σώµα, και προτού η ψυχή µεταβεί στην µέση κατάσταση των ψυχών, όπου και θα αναµένει τη γενική και τελική κρίση από το Θεάνθρωπο Κύριο, κατά την ηµέρα της Δευτέρας Παρουσίας, υφίσταται τελωνισµό από τα
πονηρά πνεύµατα. Αυτό άλλωστε βεβαιώνεται και από το λόγο του Κυρίου, ο οποίος είπε: «Έρχεται γαρ ο του κόσµου άρχων, και εν εµοί ουκ έχει ουδέν», (Ιωαν. Ιδ', στ.3).

Τα τελώνια είναι τα εξής:

1. Το τελώνιο της καταλαλιάς, δηλαδή της κατακρίσεως .

2. Το τελώνιο της ύβρεως.

3. Το τελώνιο του φθόνου.

4. Το τελώνιο του ψεύδους.

5. Το τελώνιο του θυµού και της οργής.

6. Το τελώνιο της υπερηφάνειας.

7. Το τελώνιο της βλασφηµίας.

8. Το τελώνιο της µωρολογίας και της φλυαρίας.

9.Το τελώνιο του τόκου και του δόλου, το οποίο εξετάζει τους τοκογλύφους και εκείνους που ξεγελούν τους άλλους και τους παίρνουν την περιουσία τους.

10. Το τελώνιο της οκνηρίας και του ύπνου, το οποίο εξετάζει όσους κοιµούνται και βαριούνται να σηκωθούν να πάνε στην εκκλησία ή αν από την αµέλεια και την οκνηρία δεν έκαναν το καλό εκεί που µπορούσαν να το κάνουν.

11. Το τελώνιο της φιλαργυρίας.

12.Το τελώνιο της µέθης. .

13.Το τελώνιο της µνησικακίας, το οποίο εξετάζει αυτούς που έχουν έχθρα µε τον πλησίον τους και δεν θέλουν να τον συγχωρήσουν κατ' εντολή του Θεού.

14. Το τελώνιο της µαγείας και της γοητείας, το οποίο εξετάζει τους µάγους και τους γόητες.

15. Το τελώνιο της γαστριµαργίας και της πολυφαγίας.
16. Το τελώνιο της ειδωλολατρίας.
 
17. Το τελώνιο της αρσενοκοιτίας ,

18.Το τελώνιο των χρωµατοπροσώπων, το οποίο εξετάζει τους άνδρες και τις γυναίκες που βάζουν φτιασίδια και στολίζουν τo πρόσωπό τους µε διαφόρων χρωµάτων ευωδιές, επειδή η µορφή που τους έδωσε ο Θεός δεν τους άρεσε, αλλά την καταφρόνησαν και την απέβαλαν θεληµατικώς και δέχθηκαν τη δική τους µορφή.

19. Το τελώνιο της µοιχείας, το οποίο εξετάζει τους µοιχούς και τις µοιχαλίδες, εκείνους δηλαδή που ενώ είναι παντρεµένοι, πηγαίνουν µε ξένους συζύγους και µολύνουν το στεφάνι τους. Και µαζί µ' αυτούς εξετάζει και τους παρά φύση αµαρτάνοντας άνδρες, στις γυναίκες τους αλλά και όλους τους µιαρούς που µολύνουν τα στεφάνια τους.

20. Το τελώνιο του φόνου, το οποίο εξετάζει αυτούς που έκαναν φόνο, αλλά και όσους από θυµό κτύπησαν κάποιον.

21. Το τελώνιο της κλοπής.

22. Το τελώνιο της πορνείας.

23. Το τελώνιο της ασπλαχνίας και της σκληροκαρδίας , το οποίο εξετάζει τους ανελεήµονες και όσους µισούν τους αδελφούς τους.




Οδός Αναπαύσεως

==============

Τι γίνεται µετά τον θάνατον και τι συµβαίνει σε κάθε χριστιανή ψυχή στην Ορθόδοξη πίστη.

Τι αποκάλυψε / φανέρωσε ο Άγγελος του Θεού εις τον- Αββά Μακάριο τον Αιγύπτιο.

===================================================================

Βαδίζοντας κάποια µέρα στο δρόµο της Αιγύπτου πλησίασε τον Άγιο Μακάριο άγγελος Κυρίου και λέγει στον 'Άγιο: «Ευλόγησον Πάτερ Άγιε». Ο Γέροντας νόµισε ότι είναι κάποιος µοναχός από την έρηµο και αποκρίθηκε προς αυτόν: «ο Θεός συγχωρήσει σε τέκνο», δηλαδή ο Θεός να σε συγχωρήσει παιδί µου, και προχώρησαν σιωπηλοί.

Αφού περπάτησαν λίγη απόσταση σιωπηλοί, ο γέροντας Μακάριος παρατήρησε ότι ο φερόµενος ως µοναχός είχε κάτι στην εµφάνιση και στο σχήµα που δεν έχουν οι συνηθισµένοι µοναχοί και θέλησε να του λυθεί η απορία, λέγοντας σ' αυτόν: «Τέκνο µου σε βλέπω τόση ώρα
που περπατούµε, εκπλήσσοµαι καθώς σε κοιτάζω και συλλογίζοµαι µήπως δεν είσαι ένας συνηθισµένος µοναχός και άνθρωπος γι 'αυτό για το όνοµα του Θεού που πιστεύω πες µου την αλήθεια και λύσε την απορία αυτήν». Τότε ο Άγγελος αµέσως έκανε µετάνοια στον Άγιο
Μακάριο και του λέγει: «Ευλόγησον Πάτερ. Εγώ καθώς βλέπεις δεν είµαι άνθρωπος αλλά Άγγελος και ήλθα να σε διδάξω τα µυστήρια,εκείνα τα οποία δεν ξέρεις και επιθυµείς να µάθεις. Λοιπόν ρώτησε µε ότι θέλεις και εγώ θα σου απαντώ».Τότε ακούγοντας αυτά ο Άγιος κάµνει και αυτός µετάνοια στον Άγγελο και λέγει προσευχόµενος: «Σε ευχαριστώ Θεέ µου διόη έστειλες σε εµένα τον δούλο σου, οδηγό για να µου διδάξει εκείνα τα οποία δεν ξέρω και
επιθυµώ να µάθω διότι για εµένα είναι άγνωστα και µυστήρια». Τότε ο Άγγελος του λέγει: «Λοιπόν Πάτερ ρώτησε µε». Ο Γέροντας του . λέγει «Πες µου σε παρακαλώ, µετά το χωρισµό της ψυχής από το σώµα τι γίνεται; (πού είναι η ψυχή του αποθαµένου) γιατί γίνονται τα µνηµόσυνα των τεθνεώτων»; ο δε Άγγελος απάντησε στον Γέροντα: «Η ψυχή του ανθρώπου θα παρουσιασθεί στον Κύριο και θα προσκυνήσει 3 φορές ΠΡΩΤΟΝ στα τριήµερα ΔΕΥΤΕΡΟΝ στα εννιάµερα ΤΡΙΤΟΝ στα τεσσαρακοστά .- 3η ηµέρα, 9η ηµέρα, 4οη

חµέρα, κατά την οποία θα καταταγεί σε ορισµένο χώρο από τον Κύριο έως τη Β' ΠΑΡΟΥΣΙΑ». «Φτάνουν όλες οι ψυχές ρωτάει Ο Γέροντας τον 'Άγγελο -να προσκυνήσουν τον Κύριο ή όχι και ποιες»;

ΆΠΟ Ιη ΕΩΣ 3η ΗΜΕΡΑ. Αφού αποχωρισθεί η ψυχή από το σώµα (το σώµα το παραλαµβάνει η γη, από εκεί που προήλθε) την ψυχή παραλαμβάνουν οι Άγγελοι του Θεού για να την συνοδεύσουν έως και την Τρίτη ημέρα για να προσκυνήσει τον Κύριο.Διά να φθάσει στον Κύριο θα διανύσει την απόσταση μεταξύ γης και ουρανού, σε κάθε ορισμένη απόσταση υπάρχει και ένας σταθμός ελέγχου [τελώνιο].Στον κάθε σταθμό υπάρχουν οι δαίμονες οι οποίοι απαιτούν από τους Αγγέλους την ψυχή, την οποία συνοδεύουν, διότι βαστάζουν στα χέρια τους τα χειρόγραφα βιβλία των αμαρτιών της ψυχής, τα οποία δείχνουν στους Αγγέλους λέγοντας αυτά που έπραξαν στη ζωή όταν ζούσε ο άνθρωπος και έχουν καταγραφεί λεπτομερώς, ότι την τάδε ώρα, ημέρα, μήνα και χρόνο έπραξε ετούτο ή εκείνο. Δηλαδή, έκλεψε, φθόνισε κατηγόρησε αδίκησε πόρνεψε κ,ο,κ, ή όποια άλλη παράβαση του Ευαγγελίου έπραξε., Όλα τα καταγεγραμμένα αμαρτήματα τα δείχνουν στου Αγγέλους οι δαίμονες. Η δε ψυχή τότε τρέμει από φόβο σαν το φύλλο του δένδρου.

Τότε και οι Άγγελοι δείχνουν καΙ. αυτοί ότι καλό και αγαθό έπραξε η ψυχή εκείνη στην ζωή της ή' ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ ή ΠΡΟΣΕΥΧΗ ή ΛΕ/ΤΟΥΡΓΙΑ ή ΝΗΣΤΕΙΑ ή ότι άλλο καλό το οποίο παραβάλλουν οι Άγγελοι για βοήθεια της ψυχής. Εάν το αγαθό της ψυχής βρεθεί
περισσότερο από το κακό αρπάζουν οι άγγελοι µε χαρά την ψυχή και ανεβαίνουν σε άλλο' σκαλοπάτι-κριτήριο ενώ οι δαίµονες τρίζουν τα δόντια και αφρίζουν που τους ξέφυγε η δείνα ψυχή και προχωράει προς τον ΚΥΡ/Ο. Η ψύχή φοβάται και τρέµει και κρύβεται πίσω από τους αγγέλους ώστε να µην βλέπει την αγριότητα των δαιµόνων. Οι άγγελοι κάνουν µεγάλο αγώνα για να ελευθερώσουν τ/ ψυχή από τα χέρια των δαιµόνων. Και πάλι ανέρχονται σε άλλο τελώνιο πιο σκληρό και πιο άγριο όπου γίνεται και πάλι µεγάλη ταραχή ποιος θα λάβει τη ψυχή εκείνη. Οι δαίµονες φωνάζουν και λέγουν: «Πού πηγαίνεις; Δεν είσαι εσύ που πόρνευες και µόλυνες το Άγιο Βάπτισµα; Εσύ δεν έκαµνες ετούτο; Εσύ δεν έκαµνες εκείνο; Δεν τα θυµάσαι, τα ξέχασες; σε εµάς ανήκεις τώρα.» Τότε εάν η ψυχή είναι καταδικασµένη την παίρνουν οι δαίµονες και την πηγαίνουν σε τόπο σκοτεινό, και ουαί και αλλοίµονο στη ψυχή εκείνη, καλύτερα να µην είχε γεννηθεΙ Εάν είναι καθαρή από αµαρτίες [µετανοιωµένη - εξοµολογηµένη] µε χαρά την ασπάζονται οι άγγελοι και την πηγαίνουν να προσκυνήσει τον Δεσπότη Χριστό, όπου βλέπει όλη την λαµπρότητα των ουρανίων δυνάµεων».

Το τριήµερο διάβασµα τρισάγιο για την ψυχή: Η ψυχή για να περάσει τα ΤΕΛΩΝΙΑ χρειάζονται 3 ηµέρες. Την τρίτη ηµέρα που θα , προσκυνήσει τον ΚΥΡΙΟ αν είναι καθαρή, εµείς ούτως ή άλλως οι άνθρωποι διαβάζουµε το τρισάγιο για βοήθεια της ψυχής και
παρακαλούµε τον Κύριο να συγχωρήσει την τάδε ψυχή και ο Κύριος θα κρίνει.

Τα 9ήµερα της ψυχής: Μετά τις τρεις (3) ηµέρες και έως τις 9, η ψυχή επιστρέφει στην γη όπου έζησε µε συνοδεία αγγέλων και δείχνουν για ανάµνηση στην ψυχή τους τόπους όπου περιπάτησε για να θυµηθεί η ψυχή τις πράξει; καλές ή κακές που έπραξε στην ζωή της εδώ στην γη. Αυτή η περιοδεία της ψυχής διαρκεί από την 3η ηµέρα έως την 9η ηµέρα, όπου η ψυχή πηγαίνει µε συνοδεία αγγέλων, να προσκυνήσει τον Κύριο για δεύτερη φορά. Πάλι εµείς διαβάζουµε τρισάγιο στον τάφο της ψυχής για ενίσχυση της ψυχής ενώπιον του ΚΥΡΙΟΥ και να δικαιωθεί αν είναι δυνατόν.

Τα 40 τεσσαρακοστά (σαράντα) της ψυχής: Μετά την δεύτερη προσκύνηση της ψυχής οι άγγελοι περιοδεύουν αυτήν στον παράδεισο όπου είναι ο τόπος που ευρίσκεται ο ΑΒΡΑΑΜ µε τον Λάζαρο και αναπαύονται οι δίκαιοι. Χαίρονται και αγάλλονται οι δίκαιοι όταν ψυχή καθαρή επισκέπτεται τους τόπους εκείνους Έπειτα οι Άγγελοι δείχνουν στην ψυχή και τις κολάσεις των αµαρτωλών. Κατά την τεσσαρακοστή ηµέρα φέρνουν οι άγγελοι πάλι τ/ ψυχή να προσκυνήσει τον Κύριο.
Τότε εµείς οι χριστιανοί τελούµε για τ/ν ψυχή το σαραντάηµερο µνηµόσυνο, καλό είναι να κάνουµε 40 ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ, αυτό είναι το σωστό, και παρακαλούµε τον Κύριο επειδή µέλλει να λάβει άπόφαση και να απέλθει η ψυχή, εκεί όπου θέλει ο φιλάνθρωπος Θεός κατά τα έργα και τις πράξεις της κάθε ψυχής. Στην κατάσταση αυτή η ψυχή θα
παραµείνει έως την Β' ΠΑΡΟΥΣΙΑ, όπου θα αναστηθεί και το σώµα για να καταταγεί ή στον παράδεισο αιωνίως ή στην κόλαση αιωνίως.

Τότε ο γέροντας αναστενάζοντας και µε δάκρυα στα µάτια είπε:
«Ουαί την ηµέρα εκείνη που γεννήθηκε ο άνθρωπος εκείνος», δηλαδή καλλίτερα να µην γεννιόταν ο άνθρωπος εκείνος που θα καταταγεί στην κόλαση». «Ναι, πάτερ», του λέγει ο Άγγελος αλλά για τον δίκαιο «Μακάρια (ευτυχισµένη) η ηµέρα την οποία γεννήθηκε ο πιστός και ο φίλος του ΘΕΟΥ».

Ερώτηση: Ύστερα ρωτάει ο Όσιος τον Άγγελο: «Πες µου τούτο άγγελε του Θεού, τι άνεση έχει ο αµαρτωλός άνθρωπος, έχει κάποτε τέλος η κόλαση και το µαρτύριο της ψυχής»;

Απάντηση: «Όχι Γέροντα, του λέγει ο Άγγελος, ούτε ο Παράδεισος έχει τέλος ούτε η Κόλαση έχει τέλος. Δεν υπάρχει καµία ελπίδα για τους κολασµένους».

Ερώτηση: «Ποιοι Άγιοι ευσπλαχνίζονται πιο πολύ τους ανθρώπους για να τους παρακαλούν να πρεσβεύουν δια αυτούς;», ρώτησε ο Γέροντας τον Άγγελο. Απάντηση: «'Ολοι οι Άγιοι είναι σπλαχνικοί και συµπονούν τους ανθρώπους λέγει. ο Άγγελος, οι άνθρωποι είναι αγνώµονες και αχάριστοι. Επίσης, οι Άγγελοι πού καταγράφουν την ζωή των ανθρώπων και ως φύλακες, πολύ λυπούνται. Ιδίως η Θεοτόκος η Παναγία ευσπλαχνίζεται περισσότερο το γένος των ανθρώπων, γι' αυτό οι άνθρωποι πρέπει κάθε στιγµή να έχουν στο στόµα τους το όνοµά της, διότι το αν παραµένει ο κόσµος όπως είναι έως σήµερα στην ΠΑΝΑΓΙΑ το χρωστάει, η οποία µεσιτεύει µεταξύ qνθρώπων και Θεού για το καλό του κόσµου αν και δεν το αξίζει ο κόσµος».

Ερώτηση: Πάλι ρωτάει ο Όσιος τον Άγγελο: «Πες µου άγιε Άγγελε µια από τις µεγαλύτερες αµαρτίες».

Απάντηση: «Η µνησικακία όσιε, αυτή ξεχωρίζει και σε αποµακρύνει από τον Θεό και από τον άνθρωπο και τελικά από τον παράδεισο.

Ερώτηση: «Πες µου άγιε Άγγελε, ρωτάει πάλι ο 'Οσιος : Ποιο αµάρτηµα µισεί ο Θεός πιο πολύ»;

Απάντηση: «Την ΚΕΝΟΔΟΞΙΑ του λέγει ο Άγγελος διότι αυτή απώλεσε τον Εωσφόρο, αυτή τον ΦΑΡΙΣΑΙΟ, και αν πέσεις σε αυτή είναι δύσκολο να σηκωθείς, αφού δαιµονίζεσαι».

Ερώτηση: «Άγιε Άγγελε ρωτάει ο Γέροντας υπάρχουν και µικρότερα και µεγαλύτερα κολαστήρια σε εκείνη την κατάσταση»;

Απάντηση: «Βεβαίως Άγιε άνθρωπε του Θεού. Όπως ο παράδεισος λέγει ο Άγγελος έχει πολλές τάξεις και καταστάσεις έτσι και η κόλαση έχει πολλές κατηγορίες κολαστηρίων διότι ο Θεός είναι δίκαιος και φιλάνθρωπος και δεν θέλει να αδικεί κανένα άνθρωπο. Άλλα κολαστήρια για τους κληρικούς, άλλα για τους λαϊκούς, άλλα για τους άνδρες, άλλα για τις γυναίκες, άλλα για τους πόρνους, άλλα για τους µοιχούς, άλλα για τους κλέφτες. Κάθε αµάρτηµα έχει και το
κολαστήριό του».

Ερώτηση: «Σε ποια άλλη µεγάλη αµαρτία πέφτουν οι άνθρωποι Άγιε Άγγελε»; ξαναρωτάει ο Όσιος.

Απάντηση: «Όσοι υποτιµούν και καταφρονούν την ηµέρα της Αγίας Κυριακής. Αλίµονο στον άνθρωπο που ατιµάζει την Κυριακή µε άνοµα έργα και αµαρτίες, καθώς και τις ηµέρες και µνήµες της Παναγίας και των Αγίων, διότι γίνονται εχθροί του Θεού, της Παναγίας και των Αγίων».

«Ρώτησέ µε Όσιε ό τι άλλο θέλεις διότι θα αναχωρήσω δια τον ουρανό.

Ερώτηση: «Ποια προσευχή ταιριάζει και τι να λέει η κάθε ψυχή που θέλει να σωθεί Άγιε Άγγελε»;

Απάντηση: «Θα σου ειπώ Όσιε µια προσευχή για αµαθείς και ευµαθείς, για νέους και γέρους, για άνδρες και γυναίκες, για κληρικούς και λαϊκούς. Να λέγουν το ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ».

Ερώτηση: «Πες µου και τούτο Άγιε Άγγελε: Εάν άνθρωπος αµαρτωλός διδάξει και παραδειγµατίσει άλλον άνθρωπο αµαρτωλό και του δείξει την ίσια στράτα την καλή έχει κάτι µισθό»;

Απάντηση: «Όσο αντιµισθό έχεις όταν διδάξεις στον πλησίον σου το κακόν, άλλο τόσο έχεις µισθό όταν διδάξεις στον πλησίον σου στο αγαθόν, είπαµε ο Θεός είναι δίκαιος».

Ερώτηση: «Πες µου και κάτι ακόµη τελευταίο Άγιε Άγγελε: Έως τώρα έχουµε τόσους Άγιους, έως το τέλος του κόσµου θα έχουµε τέτοιους Άγιους ή θα εκλείψουν»;

Απάντηση: «Έως το τέλος του κόσµου δεν θα εκλείψουν οι υπηρέτες του Θεού αλλά ούτε οι υπηρέτες του Διαβόλου».

Ερώτηση: «Στους έσχατους και υστερινούς χρόνους οι άνθρωποι του Θεού θα είναι Αγιότεροι από τους σηµερινούς πιστούς και φίλους και υπηρέτες του Θεού»;

Απάντηση: «Επειδή θα εκλείψουν τα σηµερινά σηµεία - και παραδείγµατα και αγνά θαύµατα, τότε θα είναι όλα νοθευµένα και θα πλανάται εύκολα ο τότε της έσχατης εποχής άνθρωπος. Οι ποιµένες και οι εξουσιαστές θα είναι αδόκιµοι παντελώς γεµάτοι υποκρισία - εγωισµό - γαστριµαργία - φιλοδοξία - κενοδοξία - ειδωλολατρία - σκάνδαλα - ασωτία – και κάθε αμαρτία και ουαί την εποχή εκείνη». Λέγοντας αυτά ο Άγιος Άγγελος αναχώρησε θαυµαστός από τον Όσιο Μακάριο και άφησε αυτόν µόνον. ΑΜΗΝ

http://opoimhnokalos.blogspot.gr/