«Προσοχή»

«Προσοχή»



Καλό μου παιδί, άκουσε. Σκοπός στη ζωή μας δεν είναι να ανεβούμε μόνο κοινωνικώς, να μορφωθούμε, να επιτύχουμε θέσεις, να γίνουμε παράγοντες δυνατοί στους γύρω μας. Αυτά βέβαια αποτελούν επιδιώξεις νομίμους και επαινετές, που κανείς δεν έχει αντίρρηση να τις ποθήσεις κι εσύ.
Αλλ’ ο άνθρωπος έχει μέσα του και ψυχή. Κρύβει μέσα του ατίμητο πνευματικό θησαυρό ,τον οποίο μάλιστα πολλοί καραδοκούν να κλέψουν. Αν χαθεί αυτός ο θησαυρός, όλα τα άλλα είναι πλέον ασήμαντα, και ανωφελή. Μια διεφθαρμένη ψυχή ενός νέου τι έχει να κερδίσει από τα χρήματα, από τα πράγματα, από την κοινωνική θέση που κατέχει; Τα αρώματα και τα στολίδια δεν είναι δυνατόν να καλύψουν την δυσμορφία και την κακοσμία της ψυχής…

Είναι συνεπώς ανάγκη, παράλληλα με τις άλλες κοινωνικές και επαγγελματικές επιδιώξεις, να καταβληθεί φροντίδα και για την διαφύλαξη του ψυχικού θησαυρού ,και σ’ αυτήν ακριβώς την περιφρούρηση την εξασφαλίζει η προσοχή. Είναι τρόπον τινά ο φρουρός , που φυλάει την πόρτα της ψυχής, ώστε να μην εισέλθει μέσα το κακό και μολύνει την καθαρότητα. Πρέπει μάλιστα να σημειωθεί ότι η προσοχή πρέπει να εκδηλώνεται πριν ακόμα αρχίσει η πίεση η μεγάλη του κακού. Δηλαδή στην αρχή-αρχή. Μόλις εκδηλωθεί η πρώτη επίθεση . Αν ο νέος και η νέα προσέξουν, τότε ο εχθρός θα υποχωρήσει και η ψυχή θα μείνει αδούλωτη…

Διότι είναι παρατηρημένο, ότι το κακό επιτίθεται ύπουλα, με τεχνάσματα , πότε ως πολιτισμός, πότε ως κοινωνικές υποχρεώσεις, πότε ως συγχρονισμός κ.λπ. Σιγά-σιγά. Δεν αποκαλύπτει τους σκοπούς του. Όταν πια αργότερα το αντιληφθεί ο νέος είναι πλέον αργά. Θυμάμαι ότι κάποτε σ’ ένα πόλεμο οι στρατιώτες μιας διμοιρίας ντύθηκαν τη νύχτα, με άσπρα σεντόνια, έβγαλαν τα άρβυλά τους, κάλυψαν τα πόδια τους με τσουβάλια, για να μην κάνουν θόρυβο και στο χιόνι, σιγά-σιγά, ντυμένοι έτσι στα λευκά, αθέατοι μέσα στη λευκότητα του χιονιού, έφθασαν στα χαρακώματα των εχθρών και τους έπιασαν να κοιμούνται. Έτσι πήραν το ύψωμα… Το ίδιο κάνει και το κακό. Μεταμορφώνεται και κατακτά τα υψώματα της ψυχής, με τεχνάσματα πονηρίας.

Είναι γι’ αυτό, νέε μου, ανάγκη να προσέξεις πολύ στο θέμα αυτό. Αν αρχίσεις να υποχωρείς και εις τα ελάχιστα ακόμη, ο κίνδυνος είναι μεγάλος!

Πηγή: «Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ»

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚON ΔΙΜΗΝΑΙΟN ΠΕΡΙΟΔΙΚΟN

ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2014- ΦΥΛΛΟ 119

ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

ΕΚΔΟΤΗΣ- ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ:

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Τ.Θ. 67- Τ.Κ. 200 06- ΒΡΑΧΑΤΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Μικρὴ Ἐξομολόγησις τοῦ «συγγνώμη» Δύο λουτρά μας αναγεννούν και μας ανοίγουν την πόρτα του Παραδείσου. Το μυστήριο του Βαπτίσματος και της Μετανοίας (εξομολόγηση) Κάποιοι προστρέχουν στις Εικόνες για να εξομολογηθούν τα αμαρτήματά τους, όμως χωρίς το πετραχήλι του Ιερέως ως συνεχιστού των Αγίων Αποστόλων, δεν μπορεί να υπάρξει καθαρισμός και ζωοποίηση ψυχής. Υπάρχει όμως και μία άλλη μικρή (micro) εξομολόγηση που μπορούμε να την κάνουμε καθημερινά και να λαμβάνουμε ουκ ολίγη χάρη. Είναι η εξομολόγηση του «Συγνώμη» που μπορεί ο καθένας να την κάνει ανά πάσα στιγμή και όπου και εάν βρίσκεται. Δεν κοστίζει τίποτε, 3 συλλαβές είναι μόνο. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι με ένα συγνώμη που κατάφεραν να πούνε ανακουφίσθηκαν από τόνους ισόβιου ψυχικού βάρους αλλά να ειρηνεύσουν και με τους γύρω τους; Αναφέρονται για τον μακαριστό Γέροντα π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο τα εξής: «Μια Κυριακή, μετά τη Θεία Λειτουργία, βρισκόταν στο γραφείο του και συζητούσε. Κάποια στιγμή προστέθηκε στη συντροφιά κι ένα πνευματικοπαίδι του με την τετράχρονη κόρη του. Ο Γέροντας διέκρινε αμέσως ότι η μικρή ήταν θυμωμένη και ζήτησε να μάθει την αιτία. Επειδή εκείνη δεν απαντούσε, ανέλαβε ο πατέρας της να εξηγήσει ότι πριν από λίγο είχε χαστουκίσει τον θείο της, καθώς εκείνος αστειευόταν μαζί της. Παρά τις συστάσεις όμως που της έγιναν και τη συγγνώμη του θείου της, αυτή δεν ζητούσε συγγνώμη. Τότε ο Γέροντας τους αφήνει όλους στο γραφείο, την παίρνει από το χέρι και πηγαίνει στο άλλο δωμάτιο. Από 'κει τηλεφωνεί τον θείο της, του εξηγεί την αιτία του τηλεφωνήματος και λέει στην μικρή: - Έλα, καλό μου παιδάκι, ζήτησε συγγνώμη από τον θείο σου. Η μικρή κρατάει το στόμα κλειστό. - Μια λεξούλα είναι, πες την καλό μου παιδάκι. Να! Εγώ αύριο θα σου πάρω και ένα δώρο. Πες την αυτή την μικρή λέξη! Η μικρή ανθίστατο με πεισματική σιωπή. Και ο Γέροντας μονολογεί: Κοίταξε πώς φοβάται ο διάβολος αυτή την λέξη, ακόμα και όταν την λέει ένα μικρό παιδί! Δες πόσο το έχει δέσει και δεν το αφήνει! Η προσπάθεια συνεχίζεται άνω του ημιώρου. Στο τέλος ο Γέροντας με επιτιμιτικό ύφος λέει στην μικρή: - Άκουσε, παιδί μου, αν δεν ζητήσεις συγγνώμη δεν θα έχεις την βοήθεια του Θεού και θα αρρωστήσεις. Άκουσες; Θα αρρωστήσεις! Η μικρή άρχισε να ψελλίζει ανάμεσα στα δόντια της το «συγγνώμη». Ο Γέροντας επιμένει: - Πιο δυνατά, παιδάκι μου, πιο δυνατά να ακούσει ο διάβολος και να φύγει μακριά! Η μικρή το ξαναλέει λίγο δυνατότερα. Ο Γέροντας τότε την ασπάζεται, της δίνει χρήματα και την οδηγεί στο γραφείο, όπου είχε αφήσει τους επισκέπτες να περιμένουν. - Δώστε όλοι από ένα κατοστάρικο στη Χ., διότι σήμερα πάλεψε με τον διάβολο και τον νίκησε!» (Υποθήκες ζωής γ.Επιφανίου Θεοδωροπούλου, εκδ. Ι.Η.Κεχαριτωμένης Θεοτόκου,σ.174-175) Για όσους όμως δυσκολεύονται να εκφέρουν αυτές τις 3 συλλαβές, και για να ευθυμήσουμε, θα προτείνουμε ένα πονηρό κόλπο: Κάποτε και έπειτα από έντονη παρότρυνση του Ιερέα του χωριού προς τον ψάλτη, προκειμένου να ζητήσει συγνώμη από τον Επίτροπο, που την πίκρανε σε κάτι. Τι σκέφτηκε ο αρβανίτης; - Εντάξει Παπούλη μου θα του το ζητήσω! αφού μου το λες. Και τότε κατευθύνεται στο παγκάρι, πλησιάζει τον επίτροπο τον κυρ. Βαγγέλη και του λέει με άνεση: - Συγνώμη κυρ-Βαγγέλη μου, να περάσω! Και έτσι κατάφερε να πει το «συγγνώμη» κι’ ο αρβανίτης. π. Διονύσιος Ταμπάκης Ι.Ν.Γενεσίου Της Θεοτόκου Ναυπλίου

Ἡ ψυχὴ πρέπει νὰ παρακολουθεῖται ἀπὸ τὸν πνευματικόν, διὰ νὰ μὴ λαθέψει τὸν δρόμον της

«Προσεύχομαι, και την πρώτη σκέψη που έρχεται στην καρδιά μου τη δέχομαι ως λόγο Θεού, και αυτή λέω. Είναι ο Θεός που ξέρει τη ζωή σου και το μυστήριο της καρδιάς σου. Εγώ είμαι μόνο ένας πνευματικός». (1,71) - Άγιος Σεραφείμ του Σαρωφ

υπό Λεοντίου Μοναχού Διονυσιάτου

Η εξομολόγηση είναι μυστήριο. Αυτό σημαίνει ότι η άφεση των αμαρτιών δεν εξαρτάται από την (άγνωστη στον εξομολογούμενο) αμαρτωλότητα του ιερέως που τελεί το μυστήριο. Όμως εξαρτάται κατά ένα μέρος και από το πρόσωπο του εξομολόγου, εφόσον δι' αυτού δίνεται η συγχώρηση, κατά το: «άν τινων αφείτε τας αμαρτίες, αφίενται αυτοίς, αν τινών κρατείτε, κεκράτηνται». (Ιω. Κ 23).

Όταν προσερχόμαστε στο μυστήριο αυτό, πρέπει να θέλομε να βελτιώσουμε πνευματικά τον εαυτό μας. Στην ερώτηση ποια είναι η ουσία του μυστηρίου της Μετανοίας και Εξομολόγησης, ο άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως απαντάει:

«α. Η συναίσθηση του μετανοούντος σαν παραβάτη των θείων εντολών, και β. Η διάθεση για επιστροφή προς τον Θεό και τήρηση των θείων εντολών». (2,186). Χρειάζεται, όμως, υποβοήθηση ο μετανοών, συνήθως, για να μπορέσει να διακρίνει στα προβλήματά του την συμφέρουσα (πνευματικά) λύση. Από αυτό συνεπάγεται ότι πρέπει να βρει ένα καλό πνευματικό οδηγό, όχι απλά ένα εξομολόγο. Και όπως κάποιος ψάχνει για ένα καλό γιατρό για το σώμα του, έτσι πρέπει να αναζητάει και ένα καλό πνευματικό για την ψυχή του. Υπάρχει μάλιστα μαρτυρία από ζωντανή εμφάνιση σε νέους του γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη μετά την κοίμησή του, που τους τόνισε ακριβώς αυτή την ανάγκη.

Ο γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) μιλούσε για το θέμα αυτό με τον ίδιο τρόπο: «Σήμερα το πιο απαραίτητο είναι να βρουν οι άνθρωποι έναν πνευματικό, να εξομολογούνται, να του έχουν εμπιστοσύνη και να τον συμβουλεύονται. Αν έχουν πνευματικό και βάλουν ένα πρόγραμμα με προσευχή και λίγη μελέτη, εκκλησιάζονται, κοινωνούν, τότε δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν σ' αυτήν την ζωή. Η ψυχή πρέπει να παρακολουθείται από τον πνευματικό, για να μη λαθέψει τον δρόμο της. Μπορεί να βοηθάει στον αγώνα λ.χ. και η πνευματική μελέτη, αλλά, αν κανείς δεν έχει πνευματικό οδηγό, μπορεί να δίνη δικές του ερμηνείες σ' αυτά που διαβάζει, και να πλανηθεί. Βλέπεις, και όταν κάποιος πάει κάπου με το αυτοκίνητό του και δεν γνωρίζει καλά τον δρόμο, μπορεί να συμβουλεύεται τον χάρτη, αλλά σταματάει κιόλας και ρωτάει, για να μην πάρει λάθος δρόμο... Τον πνευματικό οδηγό φυσικά κανείς θα τον διαλέξει. Δεν θα εμπιστευτεί στον οποιονδήποτε την ψυχή του. Όπως για την υγεία του σώματος ψάχνει να βρει καλό γιατρό, έτσι και για την υγεία της ψυχής του θα ψάξει να βρει κάποιον καλό πνευματικό και θα πηγαίνει σ' αυτόν, τον γιατρό της ψυχής, τακτικά». (3).

Αν από τους εξομολόγους λίγοι είναι και πνευματικοί καθοδηγητές, αυτό κατά ένα μέρος οφείλεται και στους πιστούς, που δεν το επιζητούν. Ο Ιερομόναχος Ραφαήλ Νόϊκα, πνευματικό τέκνο του γέροντος Σωφρονίου του Αγιορείτη (+1993), αναφέρει ένα περιστατικό: «Ένας νέος έκανε στον άγιο Σιλουανό αυτή την τραγική ερώτηση: Γιατί σήμερα είναι τόσο λίγοι οι καλοί πνευματικοί; Και ο άγιος Σιλουανός έδωσε μια απάντηση ίσως ακατανόητη... «Δεν υπάρχουν καλοί πνευματικοί επειδή δεν υπάρχουν καλοί υποτακτικοί». Ένα άλλο περιστατικό είναι με τον γέροντα Σωφρόνιο. Έκανε μια αναφορά ο γέροντας στον προφήτη Ιεζεκιήλ, που λέει κάπου: Αν ο προφήτης του Θεού βρεθεί ψευδής είναι επειδή Εγώ, ο Κύριος και Θεός, παραπλάνησα τον προφήτη (Ιεζ. 14,9). Δηλ. Εγώ, ο Κύριος και Θεός, παραπλανώ τον προφήτη μου τον μέγα, τον δίκαιο, τον αληθινό, και θα πει ψέματα. Γιατί; Επειδή ο λαός Μου έχει υποκριτική καρδιά. Κάποια μέρα, όταν άρχισα να καταλαβαίνω αυτό το μυστήριο, πήγα στον γέροντα Σωφρόνιο και του είπα: "Άρα λοιπόν πάτερ, στο μυστήριο της εξομολόγησης, όσον αφορά τον πνευματικό πατέρα και το πνευματικό τέκνο, είναι ο γιος που γεννάει τον πατέρα!" ’ρχισε να γελάει ο γ. Σωφρόνιος και είπε: «Έτσι είναι. Ο γιος γεννάει τον πατέρα του»! ... Μάθετε στα πνευματικά σας τέκνα αυτή τη μέθοδο: Μην έρχεσθε σε εμένα αν δεν προσευχηθείτε πρώτα στον Θεό». (1,72-73)

Γράφεται στον βίο του αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ (+1833) ένα περιστατικό, από τα πολλά, που φανερώνει τον τρόπο με τον οποίο μιλούσε ο άγιος: «...Ο π. Αντώνιος που γνώριζε και σεβόταν από πολλών ετών τον όσιο Σεραφείμ, τόλμησε να του πει: «Πατερούλη, η ψυχή του ανθρώπου είναι μπροστά σας ανοικτή σαν σε καθρέπτη. Εμπρός στα μάτια μου, ενώ ακόμη δεν είχατε ακούσει τις πνευματικές ανάγκες και τις ταλαιπωρίες αυτού του προσκυνητή, του τα είπατε ήδη όλα εκ των προτέρων. Τώρα βλέπω ότι ο νούς σας είναι τόσο καθαρός, ώστε τίποτα δεν μένει κρυφό σ' αυτόν από την καρδιά του πλησίον». Τότε ο όσιος Σεραφείμ έβαλε στο στόμα του π. Αντωνίου την δεξιά του παλάμη, σαν να ήθελε να τον αποστομώσει, και είπε: «Δεν μιλάς όπως πρέπει χαρά μου. Η καρδιά του ανθρώπου είναι ανοικτή μόνο στον Κύριο και ο Θεός είναι ο μόνος καρδιογνώστης, η δε καρδία του ανθρώπου είναι βαθεία» (Ψαλμ. 63,7). Ο π. Αντώνιος ξαναρώτησε: «Πως εσείς πατερούλη, ενώ ούτε μία λέξη δεν ερωτήσατε τον (συνομιλητή) έμπορο, του είπατε όλα όσα του ήσαν αναγκαία»; Ο όσιος απάντησε ταπεινά: «Αυτός ήλθε σε μένα όπως όλοι οι άλλοι, όπως και εσύ, επειδή με θεωρούσε δούλο του Θεού. Εγώ ο ταπεινός Σεραφείμ επίσης θεωρώ τον εαυτό μου ως αμαρτωλό δούλο του Θεού και ότι μου ορίζει ο Κύριος, αυτό και παραδίδω ως ωφέλιμο σ' εκείνον που έχει ανάγκη. Την πρώτη σκέψη που εμφανίζεται στην ψυχή μου την θεωρώ ως υπόδειξη του Θεού, χωρίς να γνωρίζω τι υπάρχει στην ψυχή του συνομιλητή μου, αλλά μόνο πιστεύοντας ότι αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Όπως το σίδερο στον σιδηρουργό έτσι και εγώ έχω παραδώσει το θέλημά μου και ολόκληρο τον εαυτό μου στον Κύριο. Ότι είναι αρεστό σε Εκείνον, αυτό και πράττω. Δεν έχω δικό μου θέλημα, αλλά ότι είναι ευάρεστο στον Θεό αυτό και μεταδίδω». (4)

Ο άγιος Σεραφείμ μιλούσε σαν τέλειος Χριστιανός, και γι' αυτό δεν έκανε λάθη.


Ο άγιος Σεραφείμ (1759-1833) προσευχόμενος πάνω σε μια μεγάλη πέτρα για 1000 μερόνυχτα, 1001 για την ακρίβεια, κατά τον Μοτοβίλωφ.

«Σε μια συζήτησή του με τον πατέρα Στρατόνικο, (λέει ο π. Ραφαήλ) ένα ασκητή του Καυκάσου, ο άγιος Σιλουανός έκανε μια ρητορική ερώτηση: Πάτερ πως μιλούν οι τέλειοι; Ο π. Στρατόνικος δεν ήξερε τι να απαντήσει και ο άγιος Σιλουανός αποκρίθηκε: Οι τέλειοι δεν λένε τίποτε αφ' εαυτού τους, λένε μόνο ότι τους δίνει το Πνεύμα». (1,67)

Επομένως, σε σχέση με τα προηγούμενα, είναι απαραίτητο να υπάρχει εν Χριστώ ενότητα πνεύματος εξομολόγου και εξομολογουμένου, και να μην γίνεται μεταξύ τους φλύαρη συζήτηση ώστε να γίνεται αντιληπτός ο λόγος του Κυρίου για την ψυχή, που είναι ο πρώτος λόγος του πνευματικού. Ο Θεός γνωρίζει τι τάλαντα έχει δώσει σε κάθε ψυχή, και σε ποια πάθη είναι επιρρεπής, γι' αυτό οι συμβουλές μπορεί να διαφέρουν αρκετά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Έτσι η σωτηρία δεν είναι κάποια συγκεκριμένη συνταγή, είναι όπως λέει ο π. Ραφαήλ, «λόγος μυστικός, λόγος θεϊκός, για κάθε ψυχή που έχει γεννηθεί στον κόσμο. Και για κάθε ψυχή ένας άλλος λόγος». Και συνεχίζει ο π. Ραφαήλ:

«Θυμάστε το περιστατικό από το Γεροντικό: Έρχεται ένας μοναχός στον τάδε αββά και ζητάει ένα λόγο σωτηρίας, και ο αββάς του λέει: "Μείνε στο κελλί σου, τρώγε πίνε κοιμήσου, μόνο μη βγεις από το κελλί". Σε κάποιον άλλο με την ίδια αναζήτηση: "Να νηστεύεις μέχρι την ενάτη ώρα". Μπορεί να βγαίνει από το κελλί (κάνοντας επισκέψεις), μπορεί να μπαίνει, να κάνει ότι θέλει, αλλά να κρατήσει τη νηστεία. Σε κάποιον άλλο είπε κάτι για τους λογισμούς και σε κάποιον κάτι άλλο. Και όπως έλεγε ο π. Σωφρόνιος, εδώ δεν μιλάμε για θεολογία, δεν πρόκειται για ένα δόγμα γραμμένο σε ένα βιβλίο. Πρόκειται για μια πνευματική στρατηγική, όπου ο πνευματικός, καθώς το πνεύμα τού γεννά λόγο στην καρδιά, καταλαβαίνει ότι η στρατηγική γι' αυτόν τον άνθρωπο είναι: "Ενίσχυσε τον στρατό σου στο τάδε μέτωπο". Αν σε εκείνο το σημείο νικήσεις, στα υπόλοιπα θα σου είναι σχετικά εύκολο. Η σωτηρία σου είναι ήδη εξασφαλισμένη. Αν όμως όλα τα άλλα τα σημεία τα ενισχύσεις, ενώ εκεί που υπάρχει μία τρύπα στο τείχος την αφήσεις ακάλυπτη, από εκεί εισβάλουν τα στρατεύματα του εχθρού, και δεν έκανες τίποτε για την σωτηρία σου. Λοιπόν είναι απαραίτητο να εισέλθουμε στο έργο του Θεού, να αναζητούμε τον θεϊκό λόγο, για να βρούμε που είναι αυτή η τρύπα απ' όπου μπορούν να εισβάλουν οι εχθροί στην πόλη της ψυχής». (1,68)

Στον στρατό τα μηνύματα του αρχηγείου πρέπει να φτάσουν στους πολεμιστές προφυλαγμένα από τον εχθρό, ώστε αυτός να μην μάθει τις κινήσεις που θα γίνουν για την εξουδετέρωσή του. Έτσι υπάρχει το στρατιωτικό απόρρητο, που τηρείται με πολλή φροντίδα με την βοήθεια ειδικών υπηρεσιών, την εφαρμογή κρυπτογράφησης και άλλων συστημάτων ασφαλείας. Και εμείς για να ωφελούμαστε τα μέγιστα από το μυστήριο της Εξομολόγησης, πρέπει να κρατάμε τα μυστικά του, όπως μας εξηγεί ο π. Ραφαήλ Νόϊκα:

«Προσέξτε μία ακόμη σημαντική λεπτομέρεια: το απόρρητο της εξομολόγησης. Ξέρουμε ότι οι ιερείς πρέπει να κρατάνε μυστική την εξομολόγηση, αλλά μη νομίζετε ότι αυτό γίνεται μόνο για να προστατέψουμε την ψυχή που έρχεται σ' εμάς από τον πόνο και την ντροπή και για να την ενθαρρύνουμε να μας ανοίγεται χωρίς φόβο. Δεν είναι μόνο αυτό: είναι κάτι πολύ πιο μεγάλο. Στο μυστήριο της πνευματικής πατρότητας, όπως όλοι νομίζω γνωρίζετε, και ιδιαίτερα στην εξομολόγηση, δεν μπορεί να εισχωρήσει ο διάβολος. Ο διάβολος, όμως, που είναι όχι μόνο κακός, αλλά και πονηρός, ξέρει πώς να μπερδεύει τα πράγματα για να μαντεύει. Όσες, όμως, λιγότερες πληροφορίες έχει, τόσο περισσότερο χρόνο κερδίζουμε εμείς για να δουλεύουμε πάνω στην ψυχή που έρχεται σ' εμάς, ώστε να στερεωθεί.

Θα ήθελα να προσθέσω ότι στην τσαρική Ρωσία υπήρχε νόμος, η μαρτυρία του ιερέα στα δικαστήρια να μην έχει καμία αξία. Αν και υπήρχε και τότε διωγμός κατά της Εκκλησίας, ιδιαίτερα από τον Μεγάλο Πέτρο και μετά, σε αυτό όμως το γεγονός υπήρχε πραγματικά κάτι το θαυμαστό, διότι μέσω αυτού του νόμου προστατευόταν το μυστήριο της εξομολόγησης: ο ιερέας να μην έχει το δικαίωμα να καταθέσει ως μάρτυρας ούτε υπέρ ούτε κατά, επειδή δεν αποτελούν αυτά τον σκοπό της ιεροσύνης, αλλά σκοπός μας είναι να κρατήσουμε το απόρρητο της εξομολόγησης. Και δεν αρκεί μόνο ο ιερέας να κρατάει απόρρητη την εξομολόγηση, γιατί δεν πρόκειται απλώς για μια επαγγελματική ηθική, όπως στην ιατρική, είναι έργο του Αγίου Πνεύματος, αλλά πρέπει και ο εξομολογούμενος να κρατάει μυστική την εξομολόγηση, γιατί αλλιώς το μυστήριο και πάλι σχεδόν ακυρώνεται. Διότι αν αυτός αρχίσει να λέει: «Α, ο πνευματικός μού είπε αυτό και αυτό», τότε φαίνεται ότι, ως πνευματικός, τον έναν τον γλυκαίνεις και τον άλλον τον μαστιγώνεις για την ίδια αμαρτία. Σύμφωνα όμως με τη σοφία σου, ως πνευματικός, ξέρεις τι ακριβώς θα σώσει τον έναν και τι τον άλλον. Έχει δικαίωμα ο πνευματικός -μιλάμε πάλι για τη δύναμη να μπορείς να δώσεις ζωή- να έχει την ελευθερία να δώσει στον έναν γλυκό και στον άλλον πικρό δηλ. μαστίγωμα, γνωρίζοντας ότι ο ένας θα σωθεί με το γλυκό και ο άλλος με το μαστίγωμα. Αν όμως οι εξομολογούμενοι αρχίσουν να μιλούν μεταξύ τους, τότε σίγουρα θα σκανδαλιστούν.

Στον αββά Ποιμένα συνέβη ένας παρόμοιος πειρασμός, όμως εκείνος διέθετε πολύ περισσότερη σοφία και ήταν ικανός να τον ξεπεράσει. Ο γέροντας του είπε: «άφησε τα πάθη να εισέλθουν και πολέμησε μαζί τους», ενώ σε κάποιον άλλον είπε: «Μην αφήσεις καθόλου να εισέλθουν τα πάθη, αλλά ευθύς ξέκοψέ τα». Ακούγοντας αυτό ο νεαρός Ποιμήν, γύρισε πίσω στον αββά και τον ρώτησε: «Αββά, εγώ σου εμπιστεύθηκα τους λογισμούς μου. Και να, αλλιώς μίλησες σ' εμένα και αλλιώς στον άλλο». Ο γέροντας του αποκρίθηκε: «Ποιμήν, παιδί μου, δεν μου είπες να σου μιλήσω όπως θα μιλούσα στον εαυτό μου; Σου μίλησα λοιπόν όπως θα μιλούσα στον εαυτό μου. Σου είπα τι κάνω εγώ»!

Ο π. Σωφρόνιος σχολίαζε το παραπάνω περιστατικό ως εξής: Ο άλλος μοναχός ήταν, σαν να λέμε, χονδρο-καλόγερος "της σειράς" (άνθρωπος της σειράς δεν υπάρχει, ο καθένας είναι διαφορετικός, όμως υπάρχει σε αυτό και μία αλήθεια), δεν είχε υψηλό επίπεδο πνευματικότητας. Αν θα άφηνε τους λογισμούς να μπαίνουν στην καρδιά του, τότε η καρδιά του θα μολυνόταν, και είναι άγνωστο ποιος τελικά θα νικούσε ή, οπωσδήποτε, θα αδυνάτιζε πάρα πολύ από αυτούς τους λογισμούς. Ο Ποιμήν όμως ήταν τόσο πολύ γεμάτος από χάρη στη νεότητά του, ώστε, έλεγε ο π. Σωφρόνιος, ο γέροντάς του είδε ότι πάντοτε η χάρη θα νικούσε στην καρδιά του. Αυτός, όμως, όντας γεμάτος από χάρη, αν δεν άφηνε τους λογισμούς να μπαίνουν στην καρδιά του, δεν θα γνώριζε τόσα πολλά στοιχεία, και εδώ μιλάμε για ανθρώπινα στοιχεία, για ανθρώπινη πείρα, τα οποία στη συνέχεια θα του ήταν πολύ χρήσιμα για την καθοδήγηση των ψυχών. Ο Ποιμήν θα ήξερε πλέον όχι μόνο την οδό της χάριτος, αλλά και την πονηρία των κακών λογισμών, επειδή θα είχε παλέψει με αυτούς στην καρδιά του. Και έγινε, όντως, ποιμένας, όπως του προφήτεψε κάποιος: «Ποιμήν, το όνομά σου θα γίνει ξακουστό σε όλη την Αίγυπτο». Βλέπετε, δεν ήταν μόνο μέγας πνευματικά, αλλά ο γέροντας τον εξόπλιζε και με ανθρώπινα όπλα, που τα έχουμε και αυτά ανάγκη.

Τώρα θέλω να εστιάσω στο γεγονός, ότι στον έναν είπε μαύρο και στον άλλον άσπρο, και ότι πρέπει ο πνευματικός να έχει αυτή την ελευθερία. Αν ξέρετε ότι ο εξομολογούμενος κρατάει μυστική την εξομολόγηση, μπορείτε να κάνετε με αυτόν ό,τι θέλετε, και θέλουμε σωτηρία, όχι με την έννοια του "κάνω ό,τι θέλω". Αν ξέρετε ότι δημοσιεύει την εξομολόγηση, θα έχετε δεμένα τα χέρια σας στο πνευματικό σας έργο, διότι ο εξομολογούμενος δεν κρατάει ψηλά το μυστήριο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, υπάρχει ακόμη ένα πιο μεγάλο μυστήριο, ένα μυστήριο άκρως πνευματικό: όταν ο εξομολογούμενος διατυμπανίζει ό,τι είπε και ό,τι τον συμβούλεψε ο πνευματικός στην εξομολόγηση, τότε ο εχθρός καταλαβαίνει πιο γρήγορα τι μας συμβαίνει, ποιο είναι το αδύνατο σημείο μας, και ξέρει πού και πώς να χτυπήσει. Προσέξτε, για παράδειγμα, τη διήγηση περί των πρωτοπλάστων. Επιτρέψτε μου να την αποδώσω ελεύθερα, για να είναι πιο ζωντανός ο διάλογος. Ο Θεός είπε στον Αδάμ: «Από όλα τα δέντρα θα τρώτε, από αυτό όμως το δέντρο δεν θα φάτε, επειδή, τη μέρα που θα φάτε, θα πεθάνετε» (Γεν. 2, 16-17), και θα έλεγα ότι δεν θέλει απλώς να τον σταματήσει, αλλά κυρίως να του αποκαλύψει τα μυστήρια του Παραδείσου. Έρχεται λοιπόν το φίδι στην Εύα, επειδή τη βρήκε πιο αδύναμη (δεν ξέρω το γιατί, αλλά, βλέπετε, έτσι έγινε το πράγμα), και αρχίζει να της λέει: «Μήπως ο Θεός σού είπε κάτι για το δέντρο, να φας ή να μη φας»; Της έλυσε, όπως λέμε, τη γλώσσα. Συγνώμη για την έκφραση, αλλά το φίδι ήταν πολύ πιο σοφό και δεν μιλούσε όπως μιλάω εγώ τώρα· μιλούσε με πολύ σιγουριά, σαν να ήξερε τα πάντα. Και έτσι συνεχίζει μέχρι σήμερα να κάνει ο πλάνος χρησιμοποιώντας τους ανθρώπους και τους λογισμούς μας (δηλαδή τους ορατούς και αόρατους εχθρούς) και μας λύνει τη γλώσσα!

Και η καημένη η Εύα, σαν ένα αθώο παιδί, του τα είπε όλα. Διότι εμείς βέβαια λέμε στην προσευχή: «ου μη γαρ τοις εχθροίς σου το μυστήριον είπω» (δεν θα πω στους εχθρούς Σου το μυστήριο), η Εύα όμως του είπε: «ο Θεός μάς είπε πως απ' όλα μπορούμε να φάμε, μόνο από εκείνο το δέντρο να μη φάμε, γιατί θα πεθάνουμε». «Α, ωραία! Τώρα ξέρω πού να χτυπήσω» σκέφτηκε ο διάβολος, και ξέρουμε πώς χτύπησε, και ξέρουμε πού χτύπησε... Αυτό ακριβώς πρέπει να αποφεύγομε στο μυστήριο της εξομολόγησης. Εκπαιδεύστε τα πνευματικά σας τέκνα σε αυτόν τον τύπο: το μυστήριο να μείνει μυστήριο δηλαδή μυστικό. Βέβαια, όπως ανέφερε και ο Σεβασμιότατος και όπως γινόταν αρχικά στην Εκκλησία, η εξομολόγηση δεν ήταν προσωπική-μυστική υπόθεση, διότι εξομολογούνταν δημόσια, όπως βλέπουμε και στο περιστατικό της Κλίμακας (του Ιωάννη του Σιναΐτη). Αρχικά η εξομολόγηση γινόταν δημοσίως ενώπιον όλων. Όμως σκέφτομαι: Τι ακροατήριο ήταν εκείνο! Διότι εκείνοι που άκουγαν βρίσκονταν σε τέτοιο πνευματικό ύψος που μπορούσαν να κλαίνε για τη θλίψη του αμαρτωλού αδελφού, που είναι αμαρτωλός σαν και εμένα, που σαν και εμένα δεν φτάνει στη δόξα του Θεού, και που μπορούσαν με δάκρυα να προσεύχονται να ακούνε το μυστήριο της εξομολόγησης με προσευχή. Όταν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε ο διάβολος δεν μπορεί να εισχωρήσει σε αυτούς, όπως δεν μπορεί να εισχωρήσει στον πνευματικό! Τέτοια ήταν η κοινότητα της Ιερουσαλήμ. Όμως πέσαμε όλοι. Τώρα όχι μόνο δεν μπορούμε να ακούμε εξομολογήσεις που γίνονται δημοσίως, αλλά και σκανδαλιζόμαστε. Μία ιστορία λέει και εύχομαι να είναι μόνο ένα αστείο, ότι ένας πνευματικός ρωτούσε στην εξομολόγηση ένα μικρό παιδί: «Μήπως έκανες αυτό, μήπως έκανες το άλλο»; Και σε μία στιγμή το παιδί τού λέει: «Όχι, αυτό δεν το έκανα, αλλά ...καλή ιδέα»! Δηλαδή του έβαλε στον νου μία (κακή) ιδέα. Μας συμβαίνει, ας πούμε, να μολυνόμαστε όταν ακούμε άσχημα περιστατικά, αμαρτωλές υποθέσεις άλλων προσώπων και κινδυνεύουμε να τα ακολουθήσουμε. Και αντί να οικοδομούμε τον εαυτό μας με προσευχή για τον πλησίον, σαν να επρόκειτο για την ψυχή μας την ίδια, όπως συνέβαινε με τους πρώτους χριστιανούς, εμείς ή επηρεαζόμαστε αρνητικά και μολυνόμαστε, ή κάνουμε λογισμούς για τον πλησίον, ή τον θεατρίζουμε, ή μιμούμαστε την κακή του συμπεριφορά». (1,74-79)

Τα παραπάνω ειπώθηκαν για να βοηθήσουν στην κατανόηση κάποιων κύριων χαρακτηριστικών του Μυστηρίου της Εξομολόγησης, που επειδή είναι Μυστήριο στηρίζεται στην πίστη μας στον Χριστό. Γι' αυτό να προσερχόμαστε χωρίς αμφιταλαντεύσεις, διότι «πάντα δυνατά τω πιστεύοντι»! Και να μην ψάχνομε την τελειότητα στους άλλους, διότι όχι μόνο δεν πρέπει να νομίζομε ότι είμαστε οι ίδιοι άξιοι για κάτι τέτοιο, αλλά ούτε ξέρομε τι σημαίνει τελειότητα: «Είναι εξ ίσου λανθασμένο και απατηλό να αναμένομε την τελειότητα μιας ομάδας, όσο και την τελειότητα ενός προσώπου. Πρωτίστως γιατί και εμείς δεν έχομε αληθινή και ορθή ιδέα για το τι ακριβώς είναι η τελειότητα», λέει ο γέροντας Σωφρόνιος. (5,71)

Υπόμνημα:
Οι παραπομπές σε συγγράμματα, από τα οποία λήφθηκαν τα παραπάνω και μπορούν οι αναγνώστες να μάθουν περισσότερα, γίνονται μέσω δύο αριθμών. Ο πρώτος αναφέρεται στην προέλευση του κειμένου και ο δεύτερος στην σελίδα. Προέλευση:

1. Η καλλιέργεια του πνεύματος, Ιερομονάχου Ραφαήλ Νόϊκα
(πνευματικού τέκνου του γέρ. Σωφρονίου), έκδοση "Το περιβόλι της Παναγίας", 2013.
2. Ορθόδοξη Ιερά Κατήχηση του Αγίου Νεκταρίου, 2001.
3. Από το βιβλίο: "Γέροντος Παϊσίου Λόγοι", Τόμος Γ΄.
4. Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, "Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ, βίος".
5. Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, Έσσεξ 1995.

Κόνωνος μάρτυρος και Μάρκου του ασκητού
Λεόντιος Μοναχός Διονυσιάτης
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Τὰ τρία φόβητρα τῶν δαιμόνων

                Τὰ τρία φόβητρα τῶν δαιμόνων

Εἰς τὸν ἐργάτην Πρέντραγκ Α. διὰ τὰ τρία φόβητρα τῶν δαιμόνων



Διάβασες κάπου την ιστορία από τη ζωή του αγίου Ιωάννου του Βόστρσκο. Μια φορά, όταν αυτός ο μακάριος Ιωάννης προσευχόταν , άνοιξε η πνευματική όρασή του και είδε τα δαιμόνια. Ούτε τολμούσαν να πλησιάσουν τον άνθρωπο του Θεού , ούτε ήθελαν να απομακρυνθούν μακριά απ’ αυτόν. Βλέποντάς τους πώς τους περιέβαλε ο φόβος, ο Ιωάννης τους ρώτησε τι είναι αυτό που φοβούνται περισσότερο; Τα δαιμόνια απάντησαν «Τρία πράγματα : εκείνο που εσείς οι χριστιανοί φοράτε γύρω από το λαιμό , εκείνο που νίβεστε στην Εκκλησία και εκείνο που τρώτε στην Εκκλησία». Πάλι ρώτησε ο άνθρωπος του Θεού: «Και απ’ αυτά τα τρία τι φοβάστε περισσότερο;». Του απάντησαν οι πολίτες της κόλασης: «Εκείνο που τρώτε στην Εκκλησία».

Δεν σου είναι σαφές αυτό; Εκείνο που οι χριστιανοί φορούν γύρω από τον λαιμό είναι ο σταυρός. Εκείνο με το οποίο βαπτίζονται ή βρέχονται στην Εκκλησία είναι ο αγιασμός. Και εκείνο που τρώνε στην Εκκλησία είναι η αγία Μετάληψη. Ο σταυρός είναι σημάδι της νίκης μέσω του μαρτυρίου από αγάπη. Το αγιασμένο νερό καθαρίζει και επισημαίνει την πνευματική και τη σωματική καθαρότητα. Η Μετάληψη είναι το ουράνιο τραπέζι , που προσφέρεται στην ψυχή για τροφή με το σώμα και το αίμα του Θεού. Είναι, δηλαδή, παράξενο που οι δυνάμεις της κόλασης τρέμουν αυτά τα τρία; Αυτές ψιθυρίζουν στους ανθρώπους εντελώς αντίθετες συμβουλές , και είναι οι εξής:

Να αποφεύγουν οπωσδήποτε κάθε μαρτύριο , ώστε να ξεριζώσουν από τις ανθρώπινες καρδιές την αγάπη και τη φιλανθρωπία.

Να ζουν στην αμαρτωλή ακαθαρσία , με την οποία θέλουν να κάνουν τους ανθρώπους υποταγμένους τους και κοντινούς συγγενείς , και να τους απομακρύνουν από τον πεντακάθαρο Θεό.

Να πεθαίνουν και να σκοτώνουν την ψυχή τους με την πείνα μη δίνοντάς της καμία θεϊκή τροφή (την οποία η ψυχή από τη φύση της λαχταρά) ∙ αλλά να τρέφονται μόνο με τη γήινη τροφή σαν τα ζώα. Και φοβούνται περισσότερο τη Μετάληψη τα πνεύματα της κόλασης, επειδή αυτό είναι το στέμμα της ανθρώπινης ανύψωσης προς τον Θεό και της ένωσης με τον Θεό.

Από τον Θεό ευλογία σε σένα και ειρήνη.

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Δὲν φτάνει μόνον ἡ πίστις …

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄»

Ἐκδόσεις «ἐν πλῶ»

Πως και γιατί οι Τζιχαντιστές του ISIS, απειλούν και στοχεύουν ανοιχτά πλέον, την Ευρώπη

του π.Δημητρίου Θεοφίλου

25 Αυγούστου 2014, 18:18

Η εφημερίδα Independent επιχειρώντας να εξηγήσει γιατί το ISIS (Islamic State of Iraq and the Levant) μισεί τους Δυτικούς, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Όπως με τους γερμανούς ναζί, έτσι και στην περίπτωση των Τζιχαντιστών του ISIS είναι παντελώς αδύνατο να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τη λογική που κρύβεται πίσω από τα εξτρεμιστικά τους πιστεύω».

Σήμερα στην ευρύτερη μεσανατολική περιοχή της Συρία και του Ιράκ, παράλληλα με την τεχνολογική επανάσταση της μετανεωτερικότητας, του 21^ου αιώνα, υπάρχει λιγότερο ή περισσότερο καμουφλαρισμένη, η προνεωτερικότητα του 7^ου αι . Αν προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε τα αίτια της δημιουργίας του ISIS και των Τζιχαντιστών (μαχητών ιερού πολέμου). Η γενεσιουργό αιτία, του ISIS μπορεί μας κάνει να χάσουμε το πραγματικό νόημα, το οποίο είναι, ότι η εξτρεμιστική αυτή ισλαμική οργάνωση εκπροσωπεί όλη την υποχθόνια βαρβαρότητα και τον πρωτογονισμό, που πολλές φορές βγαίνουν ανεπεξέργαστα, στην επιφάνεια ως κοινωνική συμπεριφορά, από τα απύθμενα και σκοτεινά βάθη του ανθρώπινου ασυνείδητου.

 Η εφημερίδα Guardian αναφέρει πως: Η πολιτική και θρησκευτική έννοια του χαλιφάτου ως γεωγραφικός και θρησκειολογικός πλέον προσδιορισμός επανακάμπτει, στο διεθνές προσκήνιο με όρους απειλής, βίας και εκδίκησης προς κάθε τι δυτικό. Το χαλιφάτο («διαδοχή» στα αραβικά) είναι ένας θεσμός που δημιουργήθηκε για πρώτη φορά τον 7^ο αιώνα μετά το θάνατο του προφήτη Μωάμεθ. Τώρα αναβίωσε από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε, μια πολιτικο-θρησκευτική οντότητα επανασύστασης του ισλαμικού χαλιφάτου, στην ευρύτερη περιοχή της μεσογειακής λεκάνης1και όχι μόνο. 

Ο Raymond Ibrahim  ένας σύγχρονος λόγιος, συγγραφέας και ακτιβιστής, σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, αναφέρει ότι:  σήμερα, παρατηρούμε πως οι Χριστιανοί διώκονται, από το ένα άκρο του ισλαμικού κόσμου έως το άλλο, επίσης βλέπουμε μια επανάληψη διώξεων όπως εκείνες που βίωσαν οι χριστιανοί πριν από αρκετούς αιώνες, σε αυτούς τους διωγμούς συμπεριλαμβάνεται η εχθρική κατά της εκκλησίας στάση του φονταμενταλιστικού – πολιτικού Ισλάμ, η εχθρότητα για το σταυρό και τα υπόλοιπα χριστιανικά σύμβολα όπως οι εικόνες, οι ευρύτεροι περιορισμοί στη χριστιανική λατρεία και την ελευθερία… Όσον αφορά την ακαδημαϊκή κοινότητα και τα μέσα ενημέρωσης, παραμένουν ψυχρά αδιάφοροι γι τον συντελούμενο διωγμό των Χριστιανών, για μια πληθώρα λόγων, αν μη τι άλλο, επειδή τείνουν να διατηρούν ιδεολογικά, μια αντιχριστιανική στάση, αλλά κυρίως επειδή η όλη εξέλιξη των γεγονότων, έρχεται πλέον σε πλήρη αντίθεση με ολόκληρη την φαντασιακή τους αφήγηση, πως οι μουσουλμάνοι είναι οι παρεξηγημένοι «διαφορετικοί» οι οποίοι καταπιέζονται δήθεν από τη Δύση2.

Γεγονός αδιαμφισβήτητο παραμένει, το ρεύμα αθρόας προσέλευσης στο πλευρό των Τζιχαντιστών, νέων από την δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ, δεύτερης ή τρίτης γενιάς, αραβικής και μουσουλμανικής καταγωγής, που έχουν σπουδάσει στη δύση, αλλά ποτέ δεν αφομοιώθηκαν από αυτήν και οι οποίοι, με περισσό μένος, μίσος και εκδικητικότητα, πολεμούν κάθε τι που στοχοθετούν ως δυτικό. Η αυξανόμενη δράση των Τζιχαντιστών, του ISIS, δημιουργεί μια όλο και πιο μεγάλη αγωνιώδη ανησυχία στις δυτικές κοινωνίες, αφού γνωρίζουν καλά, πως έσπειραν ανέμους και πλησιάζει πλέον η στιγμή που θα θερίσουν θύελλες. 

Σε πολιτικό επίπεδο αναδεικνύεται μια σύγχυση αντιμετώπισης, του φαινομένου που οδηγεί σε αδυναμία ενιαίου μετώπου αντίδρασης, οι ΗΠΑ έχουν επιλέξει, να επιχειρούν ατομικά και αποσπασματικά με επιλεγμένους βομβαρδισμούς σε στρατηγικούς στόχους των Τζιχαντιστών, ενώ οι ευρωπαίοι παρατηρούν άβουλοι τις εξελίξεις.

Δεν θα πρέπει όμως να υποτιμηθεί σε καμιά περίπτωση, η κυρίαρχη θρησκευτική διάσταση του όλου ζητήματος, δίχως την οποία δεν είναι δυνατή η κατανόηση του όλου κλίματος που σιγά – σιγά διαμορφώνεται, ως ψηφίδες ενός διευρυμένου τρομακτικού ψηφιδωτού απειλής και θανάτου, δομών και αξιών με τις οποίες πορεύτηκαν οι δυτικές κοινωνίες από το 1789 και εντεύθεν. Το θρησκευτικό υπόβαθρο της παρούσας ανθρωπιστικής κρίσης στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο της μέσης ανατολής, έχει να κάνει με την κατάρρευση των επίπλαστων αποικιοκρατικών εθνικών συνόρων των χωρών της περιοχής, με σαφή ενεργειακή και γεωπολιτική διάσταση, οι οποίες εξυπηρετούν τα επιδιώξεις όσων θα ήθελαν να ελέγχουν τις εξελίξεις στη περιοχή.

Ένα αβίαστο ερώτημα που ανακύπτει είναι, μήπως ήδη βρισκόμαστε μπροστά σε μια συνολική σύγκρουση πολιτισμών; Ο Ηuntington Samuel επισημαίνει πως: ο Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος ήταν ένα πρελούδιο στον παγκόσμιο πόλεμο. Ο πόλεμος στην Βοσνία είναι ακόμα ένα αιματηρό επεισόδιο στην αναπτυσσόμενη σύγκρουση των πολιτισμών. Κατ’ αναλογία, μήπως ο πόλεμος στην Βοσνία αποτελεί και αυτός πρελούδιο στον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο3. (Όπου Βοσνία βάλτε το ISIS των Τζιχαντιστών).

Χαρακτηριστική περίπτωση του όλου κλίματος που έχει διαμορφωθεί, είναι και η στάση μιας 22χρονης Βρετανίδας από το Λονδίνο, η οποία ασπάστηκε το Ισλάμ και τη Τζιχάντ και «ευελπιστεί» να γίνει η πρώτη γυναίκα, που θα αποκεφαλίσει βρετανό ή αμερικανό πολίτη. Χαρακτηριστικά έγραψε, στο λογαριασμό που διατηρεί στο Twitter: Allahu Akbar. UK must b shaking up haha. I wna b da 1st UK woman 2 kill a UK or US terorrist! (ο Αλλάχ είναι μεγάλος. Η Βρετανία πρέπει να τρέμει. Θέλω να γίνω η πρώτη βρετανίδα που θα σκοτώσει βρετανό ή αμερικανό τρομοκράτη!)4, με τέτοια και παρόμοια φαινόμενα, γίνεται όλο και περισσότερο αντιληπτό, το πόσο βαθιά διείσδυση έχει πολιτισμικά και ψυχολογικά το εξτρεμιστικό Ισλάμ στις δυτικές κοινωνίες, οι οποίες έχουν μηδενίσει τα αξιακά τους συστήματα και ζουν με υποκατάστατα και εικονικότητα ύπαρξης.

Τα λεγόμενα χριστιανικά κράτη της δύσης, έχουν απολέσει πριν από πολύ καιρό την χριστιανική τους ιδιοπροσωπία, αφού είναι υπεύθυνα για δύο παγκόσμιους πολέμους, για υποκίνηση πολέμων σε μη ευρωπαϊκό έδαφος, για παράνομη διακίνηση πυρηνικών και ταφή πυρηνικών αποβλήτων, για διακίνηση όπλων και ναρκωτικών για trafficking γυναικών και σωματεμπορία, για πρόκληση ανθρωπιστικών κρίσεων σε Αφρική και Ασία, για στρατιωτικές και πολιτικές επεμβάσεις νέο-αποικιακού χαρακτήρα στο τρίτο κόσμο και σωρεία άλλων παραβάσεων της ανθρώπινης ζωής, αξιοπρέπειας και ελευθερίας.

Οι εξελίξεις στην γηραιά ήπειρο επιταχύνονται, με ισχυρούς καταλύτες τις δυνάμεις εκείνες, που γεννήθηκαν και ανδρώθηκαν, σε τόπους λεηλατημένους, από λαούς αδικημένους. Με κυρίαρχο εκεί, το ακραίο πολιτικό Ισλάμ, το οποίο επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο, επικυριαρχίας από τους δυτικούς «σταυροφόρους», αφού αυτοί τους εκπαίδευσαν, τους εξόπλισαν και τους γαλούχησαν στο μίσος και τον αλληλοσπαραγμό, αλλά τώρα πλέον ήρθε η ώρα ο «Frankenstein», να στραφεί κατά του ίδιου, του δημιουργού του.

Πολλοί νέοι της δύσης αηδιασμένοι από τον άδειο κόσμο τους ο οποίος δεν διαθέτει πια υπαρξιακό νόημα και σκοπό, απ’ την θρησκευτική υποκρισία, απ’ την ανυπαρξία ανθρωπισμού και απ’ τον πολιτικό αμοραλισμό, στρέφονται στο φονταμενταλισμό, που τους εξασφαλίζει μια παροδική άνοδο της αδρεναλίνης, και αποτελεί ένα επιφανειακό υποκατάστατο νοήματος. Οι κοινωνίες της δύσης έδωσαν προτεραιότητα, στο κέρδος, στη καλοπέραση, στον αμοραλισμό, στον ατομικισμό, την εξαπάτηση και την ύβρη, οπότε η νέμεση καιροφυλακτεί να βρει την ευκαιρία, για να αποδώσει ότι αναλογεί στο καθένα, δίχως συναισθηματισμούς και έλεος.

 Η Ευρώπη αποτελεί δηλωμένο στόχο των Ισλαμιστών, θέλουν να την τιμωρήσουν και να την εκδικηθούν, για τα όσα πιστεύουν πως έχουν υποστεί απ’ αυτήν και του κάθε λογής και εποχής «σταυροφόρους» της. Τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να αντιληφθούν, έστω και στο παρά πέντε, πως η κατάσταση αρχίζει να γίνεται ανεξέλεγκτη, με απρόβλεπτες μελλοντικές συνέπειες, τόσο για τα ίδια, όσο και για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

 ___________________________________________

1.Πρβλ. http://www.theguardian.com/world/2014/jun/30/isis-caliphate-revival

2.Πρβλ. http://www.jihadwatch.org/2014/08/raymond-ibrahim-the-wests-prostration-to-islam

3.Πρβλ. Ηuntington Samuel κ.α, Η σύγκρουση Ανατολής καί Δύσης καί η πρόκληση Χάντιγκτον, (ελληνική μετάφραση του παραπάνω κειμένου και ενθουσιώδης υποδοχή από τους: Χρήστο Γιανναρά, Κώστα Ζουράρι, Γιώργο Καραμπελιά κ.α), Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2001, σελ 122.

4.Πρβλ. http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=322220&catid=7

- See more at: http://www.amen.gr/article19056?nlw=1#sthash.7Cn7Q0Fx.dpuf

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Μοναχού Μωυσή Αγιορείτη

Η σιωπή συντροφεύει τις μεγάλες ώρες των αγίων, τις ιερές ώρες της περισυλλογής, της αυτοσυγκέντρωσης, της αυτομεμψίας, της μελέτης, της προσευχής. Η σιωπή καλύπτει την έρευνα, την αγρυπνία, την ανακάλυψη του σοφού επιστήμονα. Η σιωπή σκεπάζει το μαρτύριο του πονεμένου, του αναγκεμένου, του δυστυχισμένου. Τις ώρες της σιωπής τελεσιουργούνται τα μεγάλα θαύματα, οι αδιαφήμιστες ηρωικές πράξεις, οι μυστικές προσωπικές επαναστάσεις, η γνωριμία με τον άγνωστο εαυτό μας. Έτσι έχουμε τη σημαντική σιωπή του αγίου, την κορυφαία σιωπή του σοφού, την υπομονετική σιωπή του ήρωα, την ακριβή σιωπή του υπομονετικού κι επίμονου, την ευαγγελική σιωπή του αυτοθυσιαζόμενου.

Κουραστήκαμε από την ακατάσχετη πολυλογία, προχειρολογία και φθηνολογία. Το κόστος τους είναι βαρύ, αλλοιώνουν την ουσία, τα πρώτα, τα σημαντικά, τα καίρια και ιερά. Έχουμε ανάγκη από την ανάπαυση στη χρυσή σιωπή, την πολύτιμη ακοή, τη βιωματικότητα των απαραίτητων λόγων. Χρειάζεται μια αντίσταση στους πρόχειρους κι εύκολους λόγους. Αξίζει να καταλαγιάσουμε, να ησυχάσουμε, να ξαποστάσουμε για ν’ ακούσουμε μέσα στην ησυχία τη χαμηλή φωνή του Θεού, την εναγώνια φωνή της συνειδήσεως μας, τη διδακτική φωνή του ιερού παρελθόντος, για να μετανοήσουμε ειλικρινά.

 

Μασωνία: Το Εβραϊκό παρακράτος που διοικεί Ολόκληρο τον Πλανήτη!

Μασωνία: Το Εβραϊκό παρακράτος που διοικεί Ολόκληρο τον Πλανήτη!

του Στρατή Ανδριώτη

Η Υπερστοά Μπενέ - Μπερίτ, ο Παγκόσμιος Τεκτονικός Σύνδεσμος και τα παρακλάδια τους στην Ελλάδα και τον κόσμο! ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗΠΡΟΣΟΧΗ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ!!!

Η μασονία ή τεκτονισμός ήταν ένα μυστικό καλά κρυμμένο στα κατάβαθα των ποικιλώνυμων Στοών, ντυμένη επιδέξια με χίλια δυο μυστικά σύμβολα, μυήσεις, πρωτόκολλα και άλλα περίεργα πράγματα. Μια συνένωση συμφερόντων ορισμένων ατόμων, προσεκτικά επιλεγμένων μέσα από τα ανώτερα και ανώτατα στρώματα της κοινωνίας.

ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ-ΚΛΕΙΔΙΑ

Η διείσδυση των μασόνων σε όλους τους καίριους τομείς του κρατικού μηχανισμού και γενικότερα της οικονομικής, επιστημονικής και κοινωνικής ζωής του τόπου γίνεται με μεθοδικότητα και με πρακτικό στόχο την τοποθέτηση ή τον έλεγχο ανθρώπων σε θέσεις «κλειδιά» από τις οποίες επηρεάζεται η λήψη αποφάσεων.

Από τα πανεπιστημιακά ιδρύματα ως τα υποκαταστήματα Τραπεζών και από τις δημόσιες επιχειρήσεις ως τις επαγγελματικές οργανώσεις, οι μασόνοι προσπαθούν να προωθούν μέλη τους σε καίριες θέσεις. Το αποκορύφωμα βέβαια της προσπάθειάς τους είναι ο έλεγχος της πολιτικής ζωής του τόπου και η διείσδυσή της στο Στρατό. Χάρη στους επιδέξιους μηχανισμούς πολυάριθμα μέλη εισέρχονται στην οργάνωση της μασονίας όχι για κοινωφελείς σκοπούς αλλά από προσωπικά κίνητρα και ατομικά οφέλη.

Εισέρχονται στη μασονία για να αναρριχηθούν στις δημόσιες υπηρεσίες και να ελέγχουν την κρατική εξουσία όπως και για να υποστηριχθούν με μυστικό τρόπο στις διάφορες επαγγελματικές απασχολήσεις τους. Στενή είναι η σχέση της μασονίας με την κρατούσα μεγαλοαστική τάξη. Κανένας φτωχός και κανένας κοινωνικά αποτυχημένος δεν γίνεται δεκτός στη μασονία. Χαρακτηριστικά της μασονίας είναι η μυστικότητα των συνεδριάσεων, η επιμελής επιλογή των μελών και η αναγνώρισή τους με συμβολικές χειρονομίες. Μυστήριο στην Ελλάδα παραμένει η λειτουργία του πολυώροφου κτιρίου της οδού Αχαρνών στην Αθήνα.

Η μασονία συστηματοποιήθηκε ως οργάνωση το 1717 από τους Άγγλους, που την έθεσαν στην υπηρεσία των πολιτικοοικονομικών συμφερόντων τους. Ερευνητές υποστηρίζουν ότι «ο σιωνισμός άρπαξε και χρησιμοποίησε αμέσως σαν όπλο τη μασονία που εξυπηρετεί τη Μεγάλη Ιδέα των Εβραίων. Αυτήν που αναφέρεται στην παγκόσμια επικράτηση, όπως ορίζει το Ταλμούδ και επιδιώκει ο σιωνισμός». Στην Ελλάδα η μασονία ήλθε το 1740. Αλλά επίσημα, με τη μορφή ιδρύματος, λειτουργεί στη χώρα μας από το 1927. Έχει στοές σε πολλές πόλεις με χιλιάδες μέλη. Πίσω της κρύβονται πολλά και περίεργα.

Η μασονία είναι ένα «πρακτορείο» διοχέτευσης στο εσωτερικό κάθε χώρας ιδεών και απόψεων, που υπαγορεύονται απ’ έξω.

Πιο σημαντική δραστηριότητα έχει σήμερα ο Παγκόσμιος Τεκτονικός Σύνδεσμος (L.U.F.) που οργανώνει διεθνή συνέδρια για την προώθηση των σκοπών της μασονίας. Πέρα από τη LUF που εδρεύει στην Ελβετία και την έδρα της Διεθνούς της μασονίας, στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχει ένα ακόμη ξένο μασονικό κέντρο. Αυτό που διοχετεύει τη γραμμή κατευθείαν στην κορυφή της μασονίας της κάθε χώρας: Στο Ύπατο Συμβούλιο του 33ου βαθμού. Πρόκειται για μια ερμητικά κλειστή οργάνωση που συγκροτείται από σαράντα μασόνους, επιλεγμένους με αυστηρά κριτήρια από κάθε χώρα. Όλοι τους ανήκουν στο Ύπατο Συμβούλιο της χώρας τους και είναι οι άνθρωποι που διοχετεύουν αποφάσεις παρμένες στα άδυτα της στοάς του Λονδίνου, ρυθμιστικές συχνά της τύχης ολόκληρης της ανθρωπότητας. Με μέσο εκτέλεσης τους κορυφαίους της μασονίας που είναι προωθημένοι σε θέσεις-κλειδιά…

ΜΠΕΝΕ-ΜΠΕΡΙΤ: Η ΥΠΕΡΣΤΟΑ

Είναι η στοά των στοών, αφού έχοντας ως εκπροσώπους διαλεχτά στελέχη της μέσα σχεδόν σε κάθε στοά των μασόνων και στη Μεγάλη στοά, ελέγχει και κατευθύνει τους πάντες και τα πάντα, δίνει κατευθύνσεις, παίρνοντας η ίδια κατεύθυνση και γραμμή για τα ελληνικά ζητήματα κατευθείαν από την Ουάσιγκτον! Η «Μπενέ-Μπερίτ» δεν είναι μόνο μια οργάνωση με δομή μασονική. Είναι κάτι περισσότερο: Υπέρ-οργάνωση με διαλεχτούς εκπροσώπους που ελέγχουν και τις Στοές των μασόνων!

Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ο ελληνικός τεκτονισμός διαθέτει δυο κεντρικά όργανα: Τη Μεγάλη Στοά της Ελλάδας ή Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδας και το Ύπατο Συμβούλιο του 33ου βαθμού της Ελλάδας του Αρχαίου και Αποδεδειγμένου Σκωτικού Δόγματος που εδρεύουν στην Αθήνα (Αχαρνών 19) και τις 141 Στοές στην Αθήνα, τα επαρχιακά κέντρα, από τις οποίες πολλές ευρίσκονται «εν ύπνω»…

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ

Η μασονία κρύβει το πραγματικό πρόσωπό της στην Ελλάδα και εμφανίζεται δημόσια με προσωπείο «νομικών προσώπων». Πίσω από το Τεκτονικόν Ίδρυμα κρύβεται και δρα η Μεγάλη στοά της Ελλάδος. Και πίσω από το σωματείο Τεκτονική Ένωσις κρύβεται και δρα το Ύπατο Συμβούλιο του 33ου βαθμού.

Πίσω από το προσωπείο κοινωνικών και φιλανθρωπικών σωματείων δρουν οι τεκτονικές στοές. Η μασονία κρατά μυστική τη μορφή της οργάνωσης, τη διδασκαλία και τη δράση της. Το μυστηριώδες Ύπατο Συμβούλιο του 33ου βαθμού στην Ελλάδα, εκτελεί τις αποφάσεις της Διεθνούς της μασονίας. Αποφάσεις που εκπορεύονται από ξένα «κέντρα» και ρυθμίζουν θέματα καίριας σημασίας για τον τόπο μας. Με 300 περίπου ενεργά μέλη σήμερα η στοά «Μπενέ-Μπερίτ» στην Αθήνα, έχει σαν γνωρίσματά ότι τα μέλη της είναι μόνο Ισραηλίτες και συγχρόνως Έλληνες υπήκοοι. Είναι παρακλάδι της Κεντρικής στοάς που εδρεύει στις ΗΠΑ. Παίρνει «γραμμή» κατευθείαν από την Ουάσιγκτον. Διαθέτει δικά της δικαστήρια που εκδίδουν αποφάσεις για τα μέλη της. Διαθέτει δικό της δίκτυο πληροφοριών και υποχρεώνει τα μέλη της να συλλέγουν «πάσας τας προς την στοάν χρησίμους πληροφορίας». Πληροφορίες που έχουν κατάληξη το Κέντρο, την Ουάσιγκτον.

Με έδρα της ένα κτίριο στην περιοχή της Πλατείας Συντάγματος, η Στοά «Μπενέ-Μπερίτ» παρουσιάζει εξαιρετική δραστηριότητα που έχει σαν στόχο της: α) Την εξυπηρέτηση «των ευγενών ηθικών καθηκόντων του Ισραηλιτικού Λαού..». β) Τη συνεργασία με άλλα ομοειδή σωματεία. γ) Την «εξύψωσιν και ανάπτυξιν των διανοητικών και ηθικών προτερημάτων της ισραηλιτικής φυλής… δ) Να κάνει διαλέξεις με αντικείμενο «την γνώσιν του Εβραϊσμού..» και ε) Να καταστρώνει «σχέδια υπέρ της διανοητικής εξυψώσεως των Ισραηλιτών εν γένει»!

Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ

Η μασονία είναι ένα δυνατό όπλο στα χέρια του σιωνισμού. Ο σιωνισμός έχοντας σκοπό του την ίδρυση μιας παγκόσμιας εξουσίας του Ισραήλ, με έδρα τα Ιεροσόλυμα, επιδιώκει την αποδιοργάνωση όλων των επιμέρους εξουσιών των άλλων λαών και την εξάλειψη όλων των εμποδίων… Πράγματι, η Ιερουσαλήμ κατέχεται και πάλι ύστερα από 20 αιώνες από τους Εβραίους. Το χρήμα του κόσμου και ο υλικός πλούτος βρίσκονται σε εβραϊκά χέρια, όπως επίσης και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Σε όλες τις χώρες υπάρχουν ηγεσίες άμεσα ή έμμεσα δικές τους. Ολόκληρος ο ΟΗΕ καθώς και το Συμβούλιο Ασφαλείας αδυνατούν να επιβληθούν και οι αποφάσεις τους βρίσκονται στον κάλαθο των αχρήστων του Τελ Αβίβ! Στην επίτευξη όλων αυτών μεγάλη ήταν και είναι η συμβολή της μασονίας. Το μάτι του Ισραήλ σε κάθε χώρα!

Ιδιαίτερα πολύτιμη για τον σιωνισμό είναι η διδασκαλία της μασονίας σχετικά με το πρόσωπο του Χριστού, τον οποίο θεωρεί Μύστη, δηλαδή άνθρωπο προσοντούχο. Μα όχι Θεό. Η διδασκαλία αυτή εξυπηρετεί την άποψη του σιωνισμού ότι ο Μεσσίας δεν ήρθε ακόμα, αλλά αναμένεται και θα΄ ρθει για να εγκατασταθεί κοσμοκράτορας με έδρα την Ιερουσαλήμ όπως έχουν πει οι προφήτες. Σε αυτό πάνω κινούνται και οι χιλιαστές, όργανα και αυτοί του σιωνισμού, έστω και αν πολλοί το αγνοούν.

Πίσω λοιπόν, από την δραστηριότητα στις Μασονικές στοές, με ανθρώπους στις θέσεις-κλειδιά της πολιτικής, της οικονομίας, της κοινωνικής ζωής και της Άμυνας. Πίσω από τις «φιλοσοφικές συζητήσεις» στα σκοτεινά «εργαστήρια». Πίσω από «αθώα» καταστατικά που παίρνουν τυπικό έλεγχο της Δικαιοσύνης. Πίσω από «Φιλανθρωπικά Ιδρύματα», «Ύπατα Συμβούλια», από «Ξιφοφόρους», «Άρχοντες», «Κραταιούς», «Ροδόσταυρους» και άλλους «αξιωματούχους» της μασονίας, με πλήρη άγνοια των περισσοτέρων μασόνων για το τι ρόλο παίζουν οι στοές τους, ποιο σκοπό εξυπηρετεί η μυστικότητα και η ίδια η ύπαρξή τους, κινείται ένα αόρατο δίχτυ που εξυπηρετεί τέλεια τους σκοπούς ξένων κέντρων αποφάσεων και Μυστικών Υπηρεσιών, όπως η αμερικάνικη CIA και η ισραηλινή «Μοσάντ».

Από τα Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών , πολλές διδασκαλίες για το ρόλο και τον προορισμό του Ισραήλ διδάσκονται στις Στοές των μασόνων. Το σύνθημα και έμβλημα της μασονίας «Ελευθερία-Ισότης-Αδερφότης» αναφέρεται και στα Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών. Το σύνθημα «Ελευθερία-Ισότης-Αδερφότης» των Ελλήνων Μασόνων είναι το ίδιο που για πρώτη φορά ειπώθηκε, γράφτηκε και καθιερώθηκε, στα πρακτικά του 1ου Διεθνούς Σιωνιστικού Συνεδρίου, στη Βασιλεία της Ελβετίας. Είναι αυτό που «ψιθυρίζουν» τα μέλη της «Μοσάντ» που είναι δραστηριοποιημένα και στη «Μπένε-Μπέριτ». Είναι η «ταμπέλα» για τη CIA και τους πράκτορές της.

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ

Είναι γνωστός ο ρόλος των «Τυπικών» στη μασονία. Τα πάντα στη στοά γίνονται σύμφωνα με κάποιο Τυπικό. Τριάντα τρείς βαθμοί, καθένας με το Τυπικό του. Τυπικά για το «τεκτονικό συμπόσιο», Τυπικό της «υιοθεσίας λυκιδέως» της «συζυγικής αναγνωρίσεως», του «μνημοσύνου», των «εγκαινίων τεκτονικού ναού», της «εγκαταστάσεως νέου εργαστηρίου», της «εγκαταστάσεως προέδρου και αξιωματικών εργαστηρίων». 40 Τυπικά!

ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟΝ «ΒΑΠΤΙΖΟΥΝ» ΤΕΚΤΟΝΑ

Η μασονία ποτέ δεν αποκαλύπτει τα μέλη της εφόσον βρίσκονται εν ζωή. Όταν όμως ο μασόνος πεθάνει τον παρουσιάζουν σαν μέλος της. Η μυστικότητα και ο θάνατος τους επιτρέπει να χαρακτηρίζουν οποιονδήποτε εκ του ασφαλούς σαν μασόνο, χωρίς ο συκοφαντούμενος ή κάποιος άλλος να μπορεί να αποδείξει την αναλήθεια του ισχυρισμού! Έτσι παρουσιάζουν οι μασόνοι σαν μέλη στοών τους, προσωπικότητες της πολιτικής και εθνικής ζωής, με δημοκρατικές περγαμηνές και τεράστια προσφορά, χωρίς να είναι δυνατός ο έλεγχος των ισχυρισμών τους.

Εν τέλει, η μασονία είναι ένα Ιουδαϊκό δημιούργημα. Αυτό αποδεικνύεται από πολλά: α) Κατά τη μασονική Εγκυκλοπαίδεια οι δημιουργοί του ήταν Ιουδαίοι. β) Η Καμβάλα, η Εβραϊκή μαγεία, θεωρείται η βασίλισσα της μασονικής στοάς. γ) Ένα πλήθος λέξεων είναι Εβραϊκές. δ) Πρέπει να γνωρίζει ο μασόνος μάγος τουλάχιστον το Εβραϊκό αλφάβητο. ε) Και καθώς παραπονούνται οι άλλοι μάγοι, οι Ιουδαίοι μάγοι κατακλύζουν τις μασονικές στοές και τις καταντούν Ιουδαϊκά μαγαζιά. Χρηματοδότησαν και ίδρυσαν στοές διεθνώς. Ήδη στον αιώνα μας είναι κράτος εν κράτει, ειδικά εκεί όπου υπάρχει πολύ Ιουδαϊκό στοιχείο. Επειδή όμως έγιναν γνωστά τα έργα της στοάς και την απέφευγαν οι άνθρωποι παρά τις πιέσεις των πρακτόρων τους, δημιούργησαν λέσχες με μασονική διαχείριση, όπως τους ROTARY, LIONS, ROUND TABLE και άρπαξαν άλλους Οργανισμούς όπως τους Y.M.C.A. κλπ.