ΨΥΧΗΣ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ Στίχοι Κατανυκτικοί.

ΨΥΧΗΣ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ  Στίχοι Κατανυκτικοί.

«Τῶν πεπραγμένων μοι δεινῶν, τὰ πλήθη συλλογοῦμαι»

Τῶν πεπραγμένων μοι δεινῶν, τὰ πλήθη συλλογοῦμαι,

καὶ τὴν ἡμέραν τὴν φρικτὴν, τῆς κρίσεως φοβοῦμαι.

Μὴ μοῦ ἐλέγξῃ ὁ Κριτής, ὅλα τὰ κεκρυμμένα,

τὰς πράξεις, καὶ τὰ πταίσματα, ποὺ ἔχω καμωμένα.

Τοὺς ῥυπαρούς μου λογισμούς, πάσας τὰς φαντασίας,

ἀποκαλύψῃ τὴν στιγμὴν ἐκείνην τοῦ ἀθλίου.

Εἰς ποῖον ἔκαμα καλόν, εἰς ποῖον εὐσπλαγχνίαν,

διὰ νὰ εὕρω ἔλεος, στὴν κρίσιν ὁ ἀθλίος;

Τὶ ἀγαθὸν ἐποίησα, εἰς ὅλην τὴν ζωήν μου,

διὰ νὰ εὕρω ὁ πτωχός, ἔλεος στὴν ψυχή μου;

Πότε ἐλέησα πτωχόν, πότε ἐδέχθην ξένον,

πότε ἐνέδυσα γυμνόν, ἔθρεψα πεινασμένον;

Πότε ἐπῆγα σ’ ἀσθενῆ, ἢ σὲ φυλακισμένον,

ἢ πότε ἔδωκα νερό, καὶ ἐγὼ σὲ διψασμένον;

Ποίαν ἡμέραν ἔκλαυσα, διὰ τὰ πταίσματά μου,

ἢ πότε ἔβρεξαν θερμά, τὴν γῆν τὰ δάκρυά μου;

Εἰς ποῖον τόπον στάθηκα, ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ,

διὰ νὰ κάμω δέησιν, στὸν Πλάστην ὁ ἀθλίος;

Ποτὲ δὲν ἔκλινα κἀγώ, στὴν γῆν τὰ γόνατά μου,

νὰ συγχωρήσῃ ὁ Θεός, τὰ ἁμαρτήματά μου.

Ὦ τὶ κακὸν μοῦ μέλλεται; τὶ θρῆνος; τὶ ὀδύνη;

καὶ πῶς νὰ ἀπολογηθῶ, ἐγὼ τὴν ὥρα ἐκείνη;

Ψυχή μου τὶ ἀδιαφορεῖς, τὶ ἔχεις καὶ νυστάζεις;

τὶ ἐνεκρώθης καὶ δὲν κλαῖς, σκληρὰ καὶ δὲν στενάζεις;

Ἰδοῦ παρῆλθεν ὁ καιρός, τὸ τέλος πλησιάζει,

καὶ διὰ σὲ ὁ θάνατος, τὸ ξῖφος ἑτοιμάζει.

Γρηγόρησον, μὴ ἀμελῆς, ψυχή μου ἑτοιμάσου,

μὲ δάκρυα θερμότατα, πλῦνον τὸ ἔνδυμά σου.

Ψυχή μου, μετανόησον, καὶ κλαῦσον καὶ λυπήσου

στὸν Πλάστην μὲ ταπείνωσιν, κλῖνε τὴν κεφαλή σου.

Πάντα νὰ χύνῃς δάκρυα, καὶ πάντα νὰ στενάζῃς,

τὸν πανοικτίρμονα Θεόν, πάντοτε νὰ φωνάζῃς.

Προσευχὴ εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον

Προσευχὴ εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον

ὕπὸ τοῦ Γέροντος Ἱερωνύμου Σιμωνοπετρίτου.

Σοὶ δίδω τὴν καρδία μου καὶ Σὺ δός μοι τὴν πίστιν. Ἄνευ πίστεως δὲν ὑπάρχουν ἔνθερμοι προσευχαί, Παναγία.

Τὸ δὲ προσεύχεσθαι εἶναι ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μου, Παρθένε.

Σὲ παρακαλῶ ὄχι ν’ ἀπομακρύνεις τὰ ἐμπόδια τὰ ὁποῖα ἐγείρονται ἐπὶ τῆς ὁδοῦ μου, ἀλλὰ δίδου μοι δύναμιν και βοήθει μοι να τα ύπερβαίνω…

Βασίλισσα τῶν Ἀγγέλων, Παντάνασσα Θεοτόκε, Πανύμνητε Παναγία, Κεχαριτωμένη Παρθένε Μήτηρ Θεοῦ, δέξαι, ναἰ, ἐπάκουσον…

Ἡ μόνη εὐχαρήστησις τῆς ψυχῆς μου τὴν ὁποῖαν ἐπορέγομαι καὶ ἐπιζητῶ εἶναι ἡ ἥσυχος συνείδησις, ἡ  καθαρότης τῆς καρδίας, ἡ εἰρήνη τῆς ψυχῆς, τὴν ὅποῖαν τρέφει ἡ γλυκεία ἀγάπη καὶ ὁ ἀγνὸς φόβος τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν φθάσῃ τὸ τἐλος τῆς ζωῆς μου, δός μοι, Παναγία, ἀφόβως νὰ ἀτενίσω πρὸς τὸ παρελθόν μου καὶ ἡ τοιαύτη ἀναπόλησις νὰ μὴ μοὶ προξενῇ τὴν τύψιν τῆς συνειδήσεως.

Χάριτι καὶ φιλανθρωπία τοῦ Υἱοῦ Σου καὶ Θεοῦ ἡμῶν, ἵνα σωθεὶς εὐχαρίστως Σὲ δοξάζω καὶ Σὲ ἀνυμνῶ, Ὑπερευλογημένη καὶ δεδοξασμένη εἰς αἰῶνας αἰώνων.

Ἀμήν.

ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

         ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

                                    Κοντάκιον.

                   Ἦχος πλ. δ'  Τῇ Ὑπερμάχῳ.

Ἀσκητικῇ διαγωγῇ τὸν διαλάμψαντα διπλῇ ἀγάπῃ, 

εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι ὡς πυρφόρον ἄστρον ἄρτι 

ἐν τῇ Αἰγίνῃ, ἀρετῇ τοῦ Νεκταρίου τὸν ἐπόμενον, 

Ἱερώνυμον, ἐκθύμως ἐπαινέσωμεν ἀνακράζοντες· 

Χαίροις, Πάτερ θειότατε.