Η απόφαση

Η   απόφαση

Σε  επαρχιακό  νοσοκομείο   της  Βορείου  Ελλάδoς  κατέφυγε    γυναίκα  πρόσφυγας   για  να  νοσηλευτεί , η  οποία   αρνήθηκε   να    δεχθεί  νοσηλεία  από  νοσηλεύτρια    επειδή  η   τελευταία   φορούσε   τον   σταυρό   της.   Φυσικά   είναι   δικαίωμα   της   γυναίκας- πρόσφυγας,   στη γυναίκα - πρόσφυγα  να  μην    δεχθεί   την  νοσηλεία  όμως    όλες  οι  νοσηλεύτριες   του  παραπάνω  νοσοκομείου    απάντησαν  με  ένα   αξιοθαύμαστο   τρόπο.  Αποφάσισαν  να  φορούν  καθημερινά   στη  δουλειά  τον   σταυρό  τους, να  προσφέρουν  με κάθε  επιμέλεια   τις   φροντίδες  τους    στους  πρόσφυγες,  ομολογώντας  ταυτόχρονα  ότι  σε  αυτή  την   χώρα  ό,τι  καλύτερο   και  αληθινό  μπορούν  να   βρουν   είναι  αυτό, που  γίνεται   στο  όνομα   του  Σταυρωμένου  και  Αναστημένου  Χριστού.

(Περιοδικό: «Η  Δράση  μας»   Σεπτέμβριος    2016)

Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ: Απάντηση στην εφημερίδα Αυγή

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 23ῃ Σεπτεμβρίου 2016

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΥΓΗ
    

Στήν ἀπό προφανή κίνητρα ἐπίθεση τῆς Ἐφημερίδος ΑΥΓΗ, ὀργάνου τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἐναντίον μου πού παραπέμπει σέ τακτικές τοῦ κόκκινου φασισμοῦ γιά νά ὑπερασπιστοῦν τόν ὑβριστή τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν Ἐκκλησίας κ. Νίκο Φίλη, ἐπειδή εἶναι ἀδύνατο νομικά νά ξεπεράσουν τή συνταγματική καταπάτηση τῆς ἰσότητας καί ἰσονομίας πού διαπράττει ὁ κ. Φίλης καί ἡ Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέ τήν μετατροπή τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν μόνο μέ γιά τούς Ὀρθοδόξους μαθητές καί μαθήτριες σέ Θρησκειολογία, ἐνῶ γιά τούς Μουσουλμάνους, Ἑβραίους καί Ρωμαιοκαθολικούς μαθητές καί μαθήτριες νά παραμένει ὁμολογιακό καί κατηχητικό  καί ἐπιπλέον νά προτείνουν διορίζουν τούς καθηγητές καί δασκάλους πού θά τό διδάσκουν (Ν. 4386/11.5.2016 ἀρ. 55, παρ. 5) οἱ ἡγεσίες τῶν τριῶν αὐτῶν Θρησκευτικῶν Κοινοτήτων, ἐπάγομαι τά κάτωθι:

1. Ἡ Ἐφημερίδα ΑΥΓΗ, δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού μέ συκοφαντεῖ καί ἄλλοτε μέ εἶχε συκοφαντήσει ἐπί Διευθύνσεώς της ἀπό τόν κ. Ν. Φίλη μέ ἄρθρο τοῦ ἀποθανόντος συντάκτου της Γ. Ἀνανδρανιστάκη ὅπου μέ παρουσίαζε ὅτι εἶχα δῆθεν ἐμπλακεῖ στίς Δημοτικές ἐκλογές γιά τήν ἀνάδειξη Δημάρχου στήν πόλη τοῦ Πειραιᾶ. Τότε εἶχα προσφύγει στήν ποινική καί ἀστική δικαιοσύνη ἐναντίον τους γιά τίς συκοφαντίες καί τά ψεύδη τους καί κατόπιν παρακλήσεως τοῦ κ. Νικ. Φίλη καί τοῦ ἐπισυμβάντος αἰφνιδίου θανάτου τοῦ ἀρθρογράφου, ἀνεκάλεσα καί τήν ἐγκλιση καί τήν ἀγωγή.

2. Οἱ συκοφαντίες τῆς ΟΙΕΛΕ εἰς βάρος τοῦ Ἱδρύματος Προστασίας Νεότητος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς εἶναι αὐταπόδεικτα, φαιδρές, ἀβάσιμες καί ἕωλες διότι ἄλλως θά εἶχαν ἐπέμβει οἱ Πρωτοβάθμια καί Δευτεροβάθμια Διευθύνσεις τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας στόν Πειραιᾶ καί θά εἶχαν ἀνακαλέσει τίς ἄδειες τῶν Ἐκπαιδευτηρίων τά ὁποῖα λειτουργοῦν ἀπόλυτα νόμιμα καί χωρίς κερδοσκοπικό χαρακτῆρα. Γιά τίς συκοφαντίες τῆς ΟΙΕΛΕ ἔχω δηλώσει ὅτι ἄν δέν ἀνακληθοῦν ἀμέσως θά προσφύγει τό Ἵδρυμα στήν τακτική καί ἀστική Δικαιοσύνη.

3. Οἱ συκοφαντίες καί τά ψεύδη τῆς Ἐφημερίδος ΑΥΓΗ καί τοῦ συντάκτου της κ. Π. Κατσάκου ἔχουν ἀπαντηθεῖ ἀπό τό «Ἄσυλο Πενήτων Βασιλείου Ἀθανασίου Πρωθιερέως Γηροκομεῖο Πειραιῶς», τοῦ ὁποίου προεδρεύω ἀνιδιοτελῶς καί τό ὁποῖο εἶναι ΝΠΙΔ μή κερδοσκοπικοῦ χαρακτῆρα πού δέν ἐπιχορηγεῖται ἀπό τό Ἑλληνικό Δημόσιο ἤ ἀπό ἄλλο Δημόσιο Ὀργανισμό καί φορολογεῖται κανονικότατα καί συνδιοικεῖται μετά τοῦ Δήμου Πειραιῶς. Τό Γηροκομεῖο Πειραιῶς φιλοξενεῖ 200 ἡλιωμένους τροφίμους ἐκ τῶν ὁποίων οἱ 80 εἶναι κατάκοιτοι, ἐνῶ οἱ 50 εἶναι ἄνθρωποι ΑΠΟΡΟΙ. Τό κόστος διαβίωσης τοῦ κάθε περιθαλπομένου ἀνέρχεται περίπου στά 1.300 Εὐρώ μηνιαίως. Ἄν ὑπολογιστεῖ ὅτι οἱ 50 μόνο ἄποροι «χρεώνουν» τό Ἵδρυμα μέ 600.000 τό χρόνο παθητικό, διότι λαμβάνουν μόνο τήν σύνταξη ἀπορίας (330 Εὐρώ) ἀντιλαμβάνεται κάθε ἀπροκατάληπτος ἄνθρωπος τί μεγάλος ἀγώνας ἀπαιτεῖται γιά τήν κάλυψη τοῦ ἰσολογισμοῦ τοῦ Ἱδρύματος καί τί κόποι καί τί θυσίες τοῦ ἀμίσθου Διοικητικοῦ Συμβουλίου ἐντός αὐτῆς τῆς ἐποχῆς κρίσεως.

 

4. Κατά τῆς συκοφαντικῆς αὐτῆς δημοσιεύσεως της ΑΥΓΗΣ θά προσφύγομε στήν ποινική καί ἀστική Δικαιοσύνη καί αὐτή τή φορά δέν θά συγχωρήσομε ξανά τήν ΑΥΓΗ.

5. Ἀντιλαμβάνεται κάθε εὐφυής ἄνθρωπος ὅτι αὐτή ἡ προσωπική ἐπίθεση ἐναντίον μου εἶναι ἡ φαιδρή ἐκδίκηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ πού δέν μπορεῖ νά ἀντιμετωπίσει τό ζήτημα παραβιάσεως τῆς συνταγματικῆς ἰσότητος πού ὁ Ὑπουργός κ. Ν. Φίλης διέπραξε. Τό ἐπαναλαμβάνομε γιά νά τό ἐμπεδώσουν καλύτερα. Γιατί τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν τῶν Ὀρθοδόξων παιδιῶν νά γίνει θρησκειολογία καί τό ἀντίστοιχο τῶν Μουσουλμάνων, Ἑβραίων καί Ρωμαιοκαθολικῶν νά παραμείνει ὁμολογιακό; Ἐδῶ νά μᾶς ἀπαντήσει ἡ δημοκρατική εὐαισθησία τῆς ΑΥΓΗΣ καί τό τί εἶμαι ἅγιος ἤ ἐγκληματίας θά τό βροῦμε στά Δικαστήρια.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Μήνυμα μαρτυρικό, από ματωμένα ράσα, για τον κ. Φίλη

Μήνυμα μαρτυρικό, από ματωμένα ράσα, για τον κ. Φίλη
 
Πρὸς
Τόν Ἀξιότιμον Ὑπουργόν Παιδείας,
Ἒρευνας καί Θρησκευμάτων
κ. Νικόλαον Φίλην
Εἰς Ἀθήνας

Kύριε Ὑπουργέ,

Χαῖρε ἐν Κυρίῳ πάντοτε.

Μετά τήν ἐπιστολή μου πρός τόν κ. Πρωθυπουργό, σχετικά μέ τά θέματα πού μᾶς ἀπασχολοῦν, εἶπα νά μή γράψω κάτι ἂλλο.

Ὃμως μὲ συγκίνηση βαθειὰ, ἀνέλαβα καὶ ὑποσχέθηκα σὲ πρόσωπα τρανά, μεγάλα, μέγιστα, ἱερά νὰ σοῦ μεταφέρω παραγγελιὰ ἱερή, γεμάτη ὀδύνη ψυχῆς, ὃμως μὲ πολλὴ ἀγάπη.

Χθὲς, Ὑπουργέ μου, πῆγα στὴν Τρίπολη καί πέρασα ἀπὸ ἕνα τόπο ἱερὸ γιὰ νὰ γονατίσω εὐλαβικὰ καὶ νὰ προσκυνήσω, γιατί θυμήθηκα ὅτι ἦταν παραμονή ἡμέρας μεγάλης, ἱστορικῆς, τρανῆς, αἱματωμένης.

Ξημέρωνε 23 Σεπτεμβρίου. Γιορτὴ τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Τριπολιτσᾶς ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Ἐκεῖ λοιπόν ποὺ προσκυνοῦσα καὶ ἔκλεισα τὰ μάτια μου γιὰ νὰ προσευχηθῶ καὶ νὰ μακαρίσω ὅσους πέθαναν γιὰ τόν Χριστὸ καὶ τήν Πατρίδα καὶ τὰ ὀνόματά τους εἶναι γραμμένα πάνω σὲ στήλη μαρμάρινη, εὐγνωμοσύνης τῶν Ἑλλήνων ἀνάθημα, τοὺς ἄκουσα νὰ μοῦ μιλᾶνε.

Μοῦ λέγανε κάτι γιὰ σένα. Μοῦ μιλάγανε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς φυλακῆς τοῦ σεραγιοῦ τοῦ Πασᾶ.

Εἴχανε πάει τὰ μαντάτα γιὰ ὅσα εἶπες γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν συμβολὴ της, ντὲ καὶ καλά, «στὴν ἠθικὴ ἔκπτωση τῆς κοινωνίας».

Μοῦ λέγανε καὶ κλαίγανε σὰν τὰ μικρὰ παιδιὰ γιὰ τὴν κατάντια μας. Ἦταν, Ὑπουργέ μου, στὰ ἀλήθεια πολὺ πονεμένοι γιὰ ὅσα εἶπες. Εἶχαν ὃμως μιά παρηγοριά, μπᾶς καὶ δὲν τὰ πιστεύεις ὅσα λές. Μήπως παρασύρθηκες καί εἶπες κάτι παρά πάνω στό λόγο σου.

Μοῦ μίλησαν αἱμόφυρτοι, γυμνοί, σκελετωμένοι, οἱ γίγαντες τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος, τὰ ἱερὰ σφάγια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἐλευθερίας, οἱ μάρτυρες Ἀρχιερεῖς καὶ λοιποὶ Κληρικοί, ποὺ ἀπὸ τὸν Μάρτιο μέχρι τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1821, τοὺς ἔτρωγαν τὰ σκουλήκια ζωντανούς γιὰ νὰ μπορῆς ἐσύ, γιὰ νὰ μπορῶ ἐγώ καὶ ὅλοι μας, νὰ μιλᾶμε σήμερα Ἑλληνικὰ καὶ νά ἐκφραζώμαστε ἐλεύθερα, ἀκόμα καὶ ὑβρίζοντάς τους, χωρὶς νὰ πληρώνωμε κανένα τίμημα.. Ἐξ’ ἄλλου αὐτὸ θὰ πῇ ἐλευθερία. Γι’ αὐτό τό μεγαλεῖο τῆς λευτεριᾶς πέθαναν καί αὐτοί πού σοῦ στέλνουν τό μήνυμα καί τόσοι ἂλλοι.

Σήμερα 23 Σεπτεμβρίου ἐπέτειο τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Τριπολιτσᾶς, ἀπὸ τοὺς Τούρκους, τοὺς φρικτοὺς καὶ βάναυσους τυράννους ποὺ ὁδήγησαν 400 χρόνια καὶ πλέον μυριάδεςπρογόνους σου καὶ προγόνους μου στὶς εἱρκτές, στὰ ἰκριώματα, στὰ παλουκώματα καὶ τὶς σφαγές, αὐτοὶ οἱ μάρτυρές μοῦ εἶπαν νὰ σοῦ πῶ ὅτι:

« Μετεφέρθησαν εἰς τὸ κάτω μέρος τοῦ Σεραγιοῦ, εἰς δεινοτάτην καὶ φρικτοτάτην εἱρκτὴν τῶν καταδίκων...Αὐτὴ δὲ ἡ εἱρκτὴ περιωρισμένη εἰς ἓν δωμάτιον ἔκειτο ὑπὸ τὸ Σεράγιον ἐπὶ τοῦ ἐδάφους, ἀριστερῶθεν τοῦ εἰσερχομένου διὰ τῆς τοῦ Σεραγίου Πύλης καὶ δέθηκαν ὅλοι στὸ φοβερὸ κούτσουρο, εἰς τὰς ὀπάς τοῦ ὁποίου εἰσήρχοντο οἱ πόδες τῶν βασανιζομένων...Εἰσελθόντες εἰς ταύτην τὴν φυλακὴν συνέδεσαν διὰ μακρᾶς ἁλύσεως τοὺς Ἀρχιερεῖς καὶ Προύχοντας τὴν ἑσπέραν ἐκείνην...»

Τόσο στενὰ ἦταν στοιβαγμένοι μέσα στὸ μικρὸ χῶρο οἱ φυλακισμένοι, «ὥστε οὐδὲ τοὺς πόδας ἠδύναντο νὰ ἐκτείνωσιν, ἀλλὰ νυχθημερὸν καθήμενοι διαλέγοντο, καὶ οὕτως ἐκοιμῶντο ἀπὶ πέντε ὁλοκλήρους μῆνας, μὴ δυνάμενοι νὰ ἀνακληθῶσι...Ἀέναος ἱδρὼς ἔρρεε ποταμηδὸν ἐκ τῶν σωμάτων αὐτῶν, ἐξ’ οὗ τὰ ἐνδύματα αὐτῶν ἐσάπησαν...»

Tά ὀνόματά τους ἦταν: Ὁ Τριπολιτσᾶς Δανιήλ, ὁ Μονεμβασίας Χρύσανθος, ὁ Ἀνδρούσης Ἰωσήφ, ὁ Δημητσάνης Φιλόθεος, ὁ Ναυπλίου Γρηγόριος, ὁ Χριστιανουπόλεως Γερμανός, ὁ Κορίνθου Κύριλλος καί ὁ Ὠλένης Φιλάρετος, ὁ Παπαλέξης καί ὁ Πρωτοσύγκελλος τοῦ Ἀνδρούσης, Χρύσανθος.

Μοῦ εἶπαν νά σοῦ πῶ ὃτι εἶχαν καί συμμάρτυρες πού βεβαιώνουν τήν συμφορά, τά βάσανα, τήν πεῖνα, τήν δίψα, τή σήψη καί τόν θάνατο.

Ἦταν οἱ Πρόκριτοι τοῦ Μορηᾶ στό ἲδιο φρικτό κελλί καί ὑπογράφουν μαζί μέ τούς Δεσποτάδες τήν παραγγελιά τους σέ σένα τόν Ὑπουργό τῆς Παιδείας, Ἒρευνας καί Θρησκευμάτων.

Ἦταν οἱ Προεστοί: Ἀναστάσιος Μαυρομιχάλης, γιός τοῦ Πετρόμπεη, Ἰωάννης Τομαρᾶς, Ἀντωνάκης Καραπατᾶς, Ἰωάννης Βιλαέτης, Πανᾶγος Κυριακός, Ἀναγνώστης Κωστόπουλος, Ἀνδρέας Καλαμογδάρτης, Μῆτρος Ροδόπουλος, Σωτηράκης Μελετόπουλος, Νικόλαος Γεωργακόπουλος καί Θεόδωρος Δεληγιάννης.

Μοῦ εἶπαν νά σοῦ πῶ καί κάτι ἂλλο. Ὃτι τότε πέθαναν ἑνωμένοι Ἀρχιερεῖς καί Πρόκριτοι, γιατί πίστευαν τά ἲδια γιά τόν Χριστό καί τήν Ἑλλάδα. Ἦταν ὃλοι δεμένοι στό κούτσουρο (ἒμπαιναν σέ τρύπες τά πόδια τους) μέ μιά ἁλυσίδα 100 ὀκάδες καί μέ λαιμαργιές στό λαιμό σάν τά ἂλογα.
Εἶχε μπεῖ ἡ ἁλυσίδα μέχρι τό κόκκαλο καί σαπίζαμε ἀβοήθητοι.

Ἓνας, καθώς γύρισα νά φύγω μπροστά ἀπό τό μνημεῖο πού εἶναι στημένο πάνω ἀπό τό τόπο τοῦ μαρτυρίου τους, μοῦ φώναξε: «Στάσου μή βιάζεσαι, ἒχω κάτι ξεχωριστό νά σοῦ πῶ.

Πές στόν Ὑπουργό, ὃτι μόνο δυό Δεσποτάδες, ζήσαμε καί βγήκαμε μισοπεθαμένοι... Μᾶς πῆρε ὁ Κολοκοτρώνης στό ὦμο κλαίγοντας καί μᾶς ξάπλωσε κατά γῆς. Τόν εἶδα τόν Θοδωρῆ πού ἒκλαιγε, ἐφίλησε στό μέτωπο τόν Δεσπότη τῆς Τριπολιτσᾶς, τόν Δανιήλ, πού ἦταν πρῶτος ξάδελφος τοῦ Γρηγορίου τοῦ Ε’ καί τοῦ εἶπε. ‘’Δέν στό’ λεγα Δεσπότη μου, ὃτι θά περπατήσουμε μαζί στή λεύτερη Πατρίδα;’’»

-«Ποιός εἶσαι ἐσύ πού μοῦ μιλᾶς;», τόν ρώτησα.

«Νά πῇς στόν Ὑπουργό ὃτι μέ λένε Ἰωσήφ, εἶμαι ὁ Δεσπότης τῆς Ἀνδρούσης. Να τοῦ πῇς ὃτι ἐκεῖ πού κάθεται τώρα, σ’ αὐτή τή θέση, κάθησε γιά πρώτη φορά ἓνας ταπεινός Δεσπότης. Ἢμουν ἐγώ ὀ Ἰωσήφ. Ἒτσι θέλησε ἡ Πατρίς, νά εἶμαι ὁ πρῶτος μινίστρος (Ὑπουργός) τῆς Θρησκείας καί τῆς Παιδείας τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος...»

Ἒκλαψα καί φίλησα τά ἃγια χώματα πού κλείνουν στά σπλάχνα τους αὐτούς τούς γιγαντόψυχους Κληρικούς, τούς ἀντιστασιακούς καί ἀνυποχώρητους, τούς Ἐθνεγέρτες καί τούς ὑποσχέθηκα ὃτι θά σοῦ πῶ τήν παραγγελιά τους σήμερα κιόλας, 23 Σεπτεμβρίου, πού γιορτάζομε τήν ἀπελευθέρωση τῆς Τριπολιτσᾶς, πού εἶναι καί δική μου Πατρίδα, ἀπό τούς Τούρκους.

Καί ξέρεις Ὑπουργέ μου, θυμήθηκα ὃτι πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες συναντηθήκαμε καί μιλήσαμε, πολιτισμένα, εἲπαμε πολλά...

Θέλω τώρα μέ ἀγάπη πολλή νά σοῦ πῶ κάτι ἀκόμα.

Ἂν θέλωμε νά δοῦμε αὐτό τόν τόπο ἐλεύθερο καί ἀναστημένο, μέ κομμένες τίς ἁλυσίδες τῶν μνημονίων καί τῆς ὃποιας ἂλλης σκλαβιᾶς, πρέπει Ἀρχιερεῖς καί Πρόκριτοι καί Λαός νά μιλᾶμε τήν ἲδια γλῶσσα πού μίλαγαν καί κεῖνοι πού μέ παρακαλέσανε νά σοῦ μεταφέρω τήν γνώμη τους.

Καί ἂν χρειασθῆ, Ὑπουργέ μου, μακάρι νά γίνῃ, νά λυτρωθοῦμε μέσα ἀπό ἓνα τέτοιο θάνατο-ἀνάσταση, κι ἂν χρειασθῆ νά πεθάνωμε ὃλοι μαζί Ἀρχιερεῖς καί Πρόκριτοι, ὃπως ἐκεῖνοι γι’ αὐτό τόν τόπο, γιά κείνους, γιά μᾶς, μά πλιότερο γιά τά παιδιά μας καί τά ἐγγόνια μας, ἂς τό κάνομε μέ χαρά.

Θυμᾶσαι, Ὑπουργέ μου, τί λέγει ὁ Παλαμᾶς.

«Χρωστᾶμε σ’ ὃσους ἦρθαν πέρασαν, θά’ ρθοῦνε, θά περάσουν. Κριτές θά μᾶς δικάσουν, οἱ ἀγέννητοι, οἱ νεκροί».

Εἶπα νά πάω καί πιό πάνω ὃπου εἶναι ἓνα Μνημεῖο γιά τούς Δεσποτάδες καί τούς Παπᾶδες τῆς Μικρασίας, τότε θυμᾶσαι τό 1922, πού σφάξανε,...σφάξανε οἱ Τοῦρκοι, Κλῆρο καί Λαό, σάν τά ἀρνιά.

Στήν ἂλλη μεριά, σ’ αὐτό τό Μνημεῖο εἶναι γραμμένα ὀνόματα παπαδικά ἀπό τό ’40 καί πιό μετά. Ἀλλά εἶναι ἀργά εἶπα. Θά μοῦ ποῦνε καί κεῖνοι τίποτα γιά τόν Ὑπουργό καί πῶς νά τά πῶ ὃλα, ἀφοῦ πρέπει νά τοῦ ἀφήσω λίγο χρόνο νά μελετήσῃ τό βιβλίο πού γράφει γιά τίς θυσίες τῶν Κληρικῶν στήν ἀντίσταση, τό ὁποῖο τοῦ ἒστειλε ὁ Μακαριώτατος.

Πρίν φύγω ἀπό τήν Τρίπολη, ἒκαμα τό χρέος μου νά ἀνάψω ἓνα κερί στόν Ἃγιο Παῦλο, μιά Ἐκκλησιά ἐκεῖ κοντά στό Μνημεῖο τῶν Ἀρχιερέων καί Προκρίτων, ὂχι στόν Ἀπόστολο Παῦλο, τόν ἂλλο κ. Ὑπουργέ, ἓνα καλόγερο πού ὃταν ἦτο ἀκόμα παιδί, ἐξώμοσε, ἒγινε δηλ. Μουσουλμᾶνος (ἂχ εἶπα, ἃγιε μου, βάλε τό χέρι σου, τά παιδιά μας σήμερα μή πάθουνε τά ἲδια,κατά πῶς πᾶμε) καί μετάνοιωσε καί ἒγινε Μοναχός καί τόν ἀποκεφάλισαν οἱ Τοῦρκοι στή μέση τῆς πόλης.

Καλόγερος- «ἐπικίνδυνος» ἦτο γιἀ κεῖνα τά χρόνια, ὃπως εἶναι «ἐπικίνδυνοι» οἱ παπᾶδες καί οἱ καλόγεροι σήμερα καί εὐτυχῶς, γιατί χωρίς αὐτούς τούς «ἐπικίνδυνους», αὐτός ὁ τόπος λευτεριά δέν βλέπει.

Ἂναψα καί ἓνα κερί γιά σένα κ. Ὑπουργέ καί προσευχήθηκα μέ δάκρυα, μάρτυς μου Κύριος ὁ Θεός, νά ἒχῃς ὑγεία καί φωτισμό ὣστε νά πράττῃς ἀγαθά ἀπό τήν θέση πού βρίσκεσαι.

Μέ τιμή, ἀγάπη καί εὐχές ἐν Κυρίῳ

+ Ο Πατρών Χρυσόστομος

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΗΣ Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ Ι. Κ. ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΗΣ Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ Ι. Κ. ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΔΙΚΩΝ ΔΙΩΓΜΩΝ ΠΟΥ ΕΞΑΠΕΛΥΣΑΝ ΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΠΟΙΜΕΝΟΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΙΜΜΛ ΚΑΙ ΙΜΧ.

Αγγλία 07/09/16

Σεβαστοί πατέρες ευλογείτε,

Σας γράφουμε από την Αγγλία που διαμένουμε τα τελευταία χρόνια για να σας εκφράσουμε την λύπη μας για τα γεγονότα που έχουν λάβει χώρα από την 26η του περασμένου μηνός Ιουνίου, όπου έλαβε τέλος η λεγομένη Αγία και Μεγάλη σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο Κολυμπάρι της Κρήτης.

Το πρώτο γεγονός είναι η έλλειψη τοποθέτησης μέχρι σήμερα από την Ιερά Κοινότητα για τις αποφάσεις τις συνόδου. Το γεγονός αυτό μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση διότι τα κείμενα που υπογράφηκαν επικυρώνουν συνοδικά την παναίρεση του οικουμενισμού πράγμα που είναι φοβερό στην ακοή του. Έχουν γραφεί μελέτες από έγκριτους καθηγητές όπως τους κυρίους Τσελεγγίδη και Κυριαζόπουλο που αποδεικνύουν τον ισχυρισμό μας. Πιστεύουμε ότι και εσείς θα έχετε φτάσει στα ίδια συμπεράσματα μετά από την μελέτη των κειμένων που θα έχετε κάνει. Ειλικρινά απορούμε πώς δεν έχετε πάρει ακόμα θέση σε αυτήν την προδοσία της αγίας πίστεως μας, εσείς που θεωρήστε η ακρόπολη της Ορθοδοξίας.

Δεύτερο συμβάν ακόμα λυπηρότερο του πρώτου είναι οι διώξεις των μοναχών από δύο ιερές μονές (ΙΜΜΛ, ΙΜΧ) και ο φόβος μας να μην επακολουθήσουν και άλλες. Αλήθεια, πώς θα μπορούσαμε να μείνουμε απαθείς μπροστά σε αυτήν την κατάσταση όπου το περιβόλι της Παναγίας όχι μόνο να σιωπά στα θέματα της πίστεως αλλά να διώκει τους αγιορείτες πατέρες που εμμένουν στην ορθόδοξη παράδοση και προσπαθούν να ενημερώσουν το πλήρωμα της Eκκλησίας για την προδοσία της πίστεως που συντελείτε τις τελευταίες δεκαετίες;


Έχοντας προσωπική εμπειρία του τι δαιμονικό πράγμα είναι ο οικουμενισμός-συγκριτισμός λόγω της διαβιώσεως μας στην Αγγλία, ταπεινά σας παρακαλούμε να αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων και να πάρετε θέση συντασσόμενοι με τους ομολογητές αγιορείτες πατέρες και όχι διώκοντας τους. Σαν ενσυνείδητοι Ορθόδοξοι Έλληνες σεβόμαστε τον θεσμό του οικουμενικού πατριαρχείου και όλων των άλλων πατριαρχείων και των Αυτοκέφαλων Εκκλησιών, αλλά επ’ουδενί λόγω μπορούμε να συμφωνήσουμε και να ακολουθήσουμε τα οικουμενιστικά ανοίγματα τους, κατά συνέπεια έχουμε διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους.


Αιτούμενοι τις προσευχές σας

Ιωάννης Κωφίδης Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

Παναγιώτης Τσάλλος Ιστορικός

Αναστασία Κάτσου

Ανδρούλα Αντωνίου

Περὶ Πολιτισμοῦ

                   

                Περὶ Πολιτισμοῦ

τοῦ Γεωργίου Τασούδη

            Πολιτισμός, σε κάθε του έκφανση, είναι ο αντικατοπτρισμός της ψυχής ενός ανθρώπου ή ενός κοινωνικού συνόλου επάνω στην ύλη που τον περιβάλλει. Δηλαδή παράγωγο και απαύγασμα των ανθρώπινων νοοτροπιών και δραστηριοτήτων. Ο πολιτισμός δεν αποτελεί μονοπωλιακό ίδιον των καλών τεχνών, αλλά επόμενο του τρόπου του βίου μας, της Παραδόσεώς μας, νοούμενης ως ιστορικό κειμήλιο χαρτογράφησης του αγιαστικού, μαρτυρικού και ηρωικού παραδείγματος των προγόνων μας.

Σε αντίστροφη θέαση, ο πολιτισμός αποτελεί το ασφαλέστερο μέσο για την κατανόηση και αποκρυπτογράφηση της ουσίας ενός λαού. Από τη μελέτη των πολιτιστικών αγαθών, και ειδικότερα του ποιοτικού τους υπόβαθρου, δύναται να κατανοηθεί ο ψυχισμός του συλλογικού υποκειμένου ο οποίος τα παρήγαγε. Τα πολιτιστικά προϊόντα είναι έμφορτα συναισθημάτων, αγωνιών, εμπνεύσεων, αστοχιών, αποτυχιών κ.α. και όχι απλά άβια ή άψυχα αντικείμενα, προορισμός των οποίων αποτελεί η τέρψη των οφθαλμών και τίποτα άλλο. Επ’ ουδενί, όπως επίσης, δεν αποτελούν απολιθώματα του χρόνου, αλλά απεναντίας ζώσα, περίτρανη απόδειξη της ιστορικότητας και ιδιοσυστασίας ενός λαού, οπότε ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζονται, αλλά και να προβάλλονται. Για αυτόν το λόγο, τυχόν προσπάθεια αλλοτρίωσης μέσω της κακοπροαίρετης παρεμβολής στο ιστορικό ίχνος της Παραδόσεως και ενότητας ενός έθνους, δύναται να επιφέρει ανυπολόγιστες ζημίες στη συνέχειά του, τουλάχιστον ως κυρίαρχο (χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της χώρας μας, όπου με αφορμή την οικονομική κρίση κορυφώνεται η παρείσφρηση των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων[*], πέραν του στενού οικονομικού τομέα, και σε αυτούς τους τομείς οι οποίοι σχετίζονται άμεσα με την ιδιοσυστασία μας όπως της θρησκείας, της παιδείας, των προτύπων ζωής κ.α.).

            Σε συνάρτηση με τα προγραφόμενα, ο πολιτικός σχεδιασμός για τον πολιτισμό του έθνους οφείλει να συμπεριλάβει αφενός τη διαφύλαξη της Παραδόσεώς μας –τόσο βιωματικά όσο και θεωρητικά- και αφετέρου την εμβάθυνση στην ουσία των πραγμάτων ώστε από την προβολή του τελικού αισθητού αποτελέσματος, δηλαδή του αγάλματος, του ποιήματος, της αρχιτεκτονικής κ.α. να επικεντρωθεί στους άρρητους λόγους για τους οποίους ο λαός μας κατάφερε να μεγαλουργήσει στον υπόψη τομέα (παράγοντας, κατά γενική ομολογία, μοναδικό και διαχρονικής αξίας πολιτισμό).

            Τόσο, λοιπόν, για συμβολικούς όσο και για ουσιαστικούς λόγους, για λόγους συνέπειας, το κύριο μέλημα της μελλοντικής κρατικής οντότητας, η οποία θα οικοδομηθεί επάνω στα ιδανικά της ελληνικότητας, θα αποτελέσει η αναπροσαρμογή του τίτλου του συγκεκριμένου υπουργήματος το οποίο από «Πολιτισμού» θα μετονομαστεί σε «Ελληνορθόδοξου Παραδόσεως» καθώς αυτό οφείλουμε να θέτουμε διαρκώς σε πρώτο πλάνο∙ τις ηθικές μας αναφορές ως έθνος, από την ενάσκηση και ενσάρκωση των οποίων προέκυψε ο ελληνορθόδοξος πολιτισμός και η οικουμενική του διάσταση (όχι ως ποσοτικό μέγεθος, αλλά ως σωτηριακή αξία παντού και πάντα εκπληρούμενη). Το θέμα, λοιπόν, της μετονομασίας είναι σημαντικό καθώς υποδηλώνει, μεταξύ πολλών άλλων, ομολογιακή διάθεση και πολιτικοκοινωνικό/βιωματικό προσανατολισμό.

            Γενεσιουργής σημασίας αποτελεί η εμπεριστατωμένη τεκμηρίωση της πολιτιστικής συνέχειας της ελληνικότητας αντικρούοντας δια επιχειρημάτων (σπερματικός λόγος στην αρχαία ελληνική γραμματεία, κοινωνικοπολιτικοί λόγοι της ώσμωσης ελληνισμού και ορθοδοξίας, η διάσωση και ολοκλήρωση της ελληνικότητας, ως αντίληψη και ως γραμματεία, μέσω της ορθοδοξίας κ.λπ.) την ιδιοτελή διχαστική ρητορική περί ασυμβίβαστου αρχαιότητας και χριστιανισμού και της δήθεν πολεμικής του δευτέρου επί της πρώτης.

            Η άντληση διδακτικών συμπερασμάτων από τις δραματικές περιόδους της ιστορικής μας συνέχειας οι οποίες έχουν στιγματίσει τη συλλογική μας μνήμη, όπως η Άλωση της Πρωτεύουσας μας Κωνσταντινούπολης στα 1453 και η Μικρασιατική Καταστροφή στα 1922, αισθάνομαι ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί και με τη δημιουργία σχετικών Μουσείων Μνήμης. Επιπλέον, ως απότιση ελάχιστου φόρου τιμής στους προγόνους μας κάτι αντίστοιχο οφείλουμε να κάνουμε και για τις δύο Γενοκτονίες, τις οποίες υπέστη ο ελληνισμός από το τουρκικό κράτος, σε Μ. Ασία και Πόντο σε συνδυασμό με τη δημιουργία σχετικού Εθνικού Μνημείου.

            Η αναβίωση της οικουμενικής πολιτιστικής παρουσίας και δραστηριοποίησης του ελληνισμού μπορεί να εξυπηρετηθεί μέσω της δημιουργίας ενός δικτύου των ανά τον κόσμο μνημείων πολιτισμού τα οποία είτε δημιουργήθηκαν πρωτογενώς από ελληνικούς πληθυσμούς είτε η δημιουργία τους επηρεάστηκε από τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό. Η υπόψη προοπτική θα εξυπηρετηθεί από τη σύμπραξη των υπουργημάτων του «Ελληνορθοδόξου Πολιτισμού», «Εξωτερικών» και «Εθνικής Παιδείας».

            Από την άλλη η επιστροφή στην μητροπολιτική Ελλάδα όλων των πολιτιστικών της προϊόντων τα οποία της αποστερήθηκαν μέσω της λαφυραγωγίας, της λεηλασίας, της κλοπής κ.α. θα μεθοδευθεί και με τη λήψη δυναμικών πολιτικών μέτρων (οικονομικών, διπλωματικών κ.α.) προς εκείνες τις χώρες οι οποίες τα καρπώθηκαν ή μεθόδευσαν τις υπόψη ενέργειες.

            Όσον αφορά στον μελλοντικό κυβερνήτη του ελληνισμού (βλ. Εικονογραφίες: «Περί ηγεσίας και ηγετών» και «Ανάδειξη ηγετών και πρότυπο διακυβέρνησης»), ως ουσιαστικός κάτοχος του εθνικού ιδανικού, θα αποτελέσει τον κύριο εκφραστή και πρεσβευτή της υπόψη πρότασης στις οικουμενικές σκοπιμότητες ως ένας νέος ισαπόστολος των εθνών του γένους των ανθρώπων, προσφέροντας και προτείνοντας τον οικείο τρόπο του βίου ως γενική ανάγκη τουλάχιστον αξιοπρεπούς, αν όχι σωτηριακής, συνύπαρξης. Επιπροσθέτως, το σύνολο του λαού, ως μέτοχοι και συν-δημιουργοί του υπόψη ρωμαίικου πολιτισμού, οφείλουμε να αναλάβουμε το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί όσον αφορά στην επαναπρόσληψη της ουσίας της υπάρξεώς μας και την μετέπειτα διάχυση της στις ανά την υφήλιο σκοπιμότητες.

            Έτσι μόνο θα γεννηθεί ελπίδα για την ανανέωση του πολιτισμού μας. Βάσει της διατήρησης των παραδοσιακών ιδανικών μας. Η βαθιά γνώση της ελληνικότητας και η βιωματική συμμετοχή στην ορθόδοξη εμπειρία θα προσδώσει τη δυνατότητα δημιουργίας γνήσιων έργων πολιτισμού, διαιωνίζοντας τη μοναδικότητα της Παραδόσεώς μας. Μόνο έτσι θα απαλλαγούμε από το φολκλόρ, το κιτς, τη χυδαιότητα, το κόμπλεξ κατωτερότητας και το μιμητισμό. Μόνο έτσι θα γίνει κατορθωτή η πρόσληψη και ένταξη στον κορμό του πολιτισμού μας κάθε αλλότριας, αλλά ενδιαφέρουσας πρότασης δίχως όμως ταυτόχρονα να απειλείται ή διασαλεύεται η ουσία της ιδιαιτερότητας μας καθώς θα είναι θωρακισμένη με τα στέρεα υλικά της αυτογνωσίας. Μόνο έτσι η Παράδοσή μας, η Ελληνική και Ορθόδοξη, θα εξακολουθήσει να αποτελεί εγχειρίδιο σωτηρίας και επαλήθευση αληθείας.

---

[*] Για εκτενέστερη μελέτη του γεγονότος της προσπάθειας επιβολής των νεοφιλελεύθερων προτύπων έναντι της Ορθοδόξου Παραδόσεως παραπέμπουμε στο εξαιρετικό βιβλίο του Πατριάρχη Μόσχας και Πάσης Ρωσίας Κυρίλλου, «Ελευθερία και ευθύνη – τα δικαιώματα του ανθρώπου και η αξία του προσώπου», εκδόσεις Εν πλω, Αθήνα 2011

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος

Εἶναι μακάριος ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀγάπη Θεοῦ, διατὶ περιφέρει μὲ τὴν παρουσία του τὸν Θεόν !

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: Πότε ἀγαποῦμε πραγματικῶς τὸν συνάνθρωπον;

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: Πότε ἀγαποῦμε πραγματικῶς τὸν συνάνθρωπον; 

Τὸ χειρότερο πρᾶγμα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ὁ θάνατος: τὸ νὰ γίνω λάσπη, νὰ μεταβληθῶ σὲ σκουλήκια, σὲ πηλό! Ἀξίζει τάχα νὰ εἶναι κανεὶς ἄνθρωπος; Γιατὶ νὰ σὲ ἀγαπήσω, Θεέ μου, ἀφοῦ αὔριο θὰ μεταβληθῶ σὲ σκουλήκια καὶ πηλό;
 

Νά, ὅμως, ποὺ ὁ Κύριος Ἰησοὺς Χριστὸς σὲ σώζει ἀπὸ τὸν θάνατο διὰ τῆς Ἀναστάσεώς Του, ἐξασφαλίζει τὴν αἰώνιο ζωὴ γιὰ τὴν ψυχή σου καὶ τὸ σῶμα, ὅταν ἐκεῖνο θὰ ἀναστηθεῖ λαμπερό καὶ θά ἐνωθεῖ μὲ τὴν ψυχή.
 

Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος Ἰησοὺς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀποκαλεῖται ὁ Μόνος Φιλάνθρωπος, ὁ μόνος ἀπὸ κατασκευῆς κόσμου μέχρι τῆς Φοβερᾶς Κρίσεως.
 

Μονάχα ἐκεῖνος ποὺ νίκησε τὸν θάνατο εἶναι ὁ Μόνος Φιλάνθρωπος καὶ ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἁπλὲς φλυαρίες.
Καὶ οἱ κουλτούρες, οἱ πολιτισμοί, οἱ ἐπιστῆμες καὶ οἱ τέχνες; - Τὶ ἀστεῖα πράγματα! Μὰ τὶ νὰ τὴν κάνω τὴν τεχνολογία καὶ τὴν ἐπιστήμη ὅταν μὲ μεταβάλουν σὲ σκουλήκια καὶ λάσπη;

Ἐκεῖνος εἶναι ὁ μόνος φιλάνθρωπος, αὐτὸς ποὺ μὲ ἐλευθερώνει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸν θάνατο καὶ τὸν διάβολο. Γιατὶ ὁ διάβολος εἶναι ὁ ἐφευρέτης τῆς ἁμαρτίας καὶ μαζὶ μ' αὐτὴν καὶ τοῦ κακοῦ.
Αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο: ἡ λύτρωση ἀπὸ τὸν θάνατο. Λέει ἡ δεύτερη μεγάλη ἐντολή: «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Ματ. 22, 39).

Πότε ἁγαποῦμε λοιπόν πραγματικὰ τὸν ἄνθρωπο; Ὅταν τὸν λυτρώνουμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία του, ἀπὸ τὴν κόλαση... αὐτὴ εἶναι ἡ γνήσια ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο.
 

Ἀπατᾶ ἑαυτόν ὁποῖος νομίζει πῶς ἀγαπᾶ τὸν ἄνθρωπο ἐνῶ ἐγκρίνει τὶς ἁμαρτίες του καὶ ἀναπαύει τὰ πάθη του. Τότε ἀγαπᾶ τὸν θάνατό του καὶ ὄχι τὸν ἴδιο.
 

Μονάχα ὅταν ἀγαπᾶ κανεὶς τὸν ἄνθρωπο διὰ τοῦ Χριστοῦ -μέ ὅλη τὴν ψυχή καὶ τὴν δύναμή του- τότε τὸν ἀγαπᾶ ἀληθινά.
Θὰ ρωτήσει κάποιος: καὶ ἡ ἀγάπη τῶν γονέων πρὸς τὰ τέκνα; Καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ συζύγου πρὸς τὴν σύζυγο; Καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν πατρίδα; Δὲν εἶναι καὶ αὐτά ἀγάπη; Τὰ ἀνομάζουμε βέβαια ὅλα αὐτά ἀγάπη ἀλλὰ εἶναι ἄραγε ἔτσι;
 

Ὅλα αὐτά δὲν ἔχουν ἴχνος ἀγάπης ἐάν δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς ἡ δύναμη ἐκείνη μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία ἀγαπᾶμε. Ἄν ὁ πατέρας δὲν ἀγαπᾶ τὰ τέκνα του μὲ τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἄν δὲν τὰ παιδαγωγεῖ στὸ ἀγαθό, ἄν δὲν τὰ ὁδηγεῖ στὸν ἴσιο δρόμο, ἄν δὲν τὰ διδάσκει νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, παρὰ μονάχα τὰ χαϊδεύει καὶ τὰ κολακεύει, τότε τὰ μισεῖ καὶ τὰ φονεύει.
 

Ἄν πάλι, ὁ σύζυγος ἀγαπᾶ τὴν σύζυγο μονάχα σαρκικά, γίνεται ὁ φονιάς της. Ἔτσι συμβαίνει μὲ κάθε γήινη, σαρκικὴ ἀγάπη.


Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς
Πηγή: http://imverias.blogspot.ca/2013/04/blog-post_911.html