«Ρῖξτε κάτω τὴν Μαρία, καὶ θὰ σωθεῖτε ! » Μία ἀπίστευτος ἱστορία…

Ακίνητο το καράβι 15 μέρες τώρα μέσα στον Ωκεανό καί στήν οργή του Θεού πού περίμενε τό εξιλαστήριο θύμα του, όπως τον Ιωνά τότε, εκείνη τήν παλιά εποχή... 

τού πρωτοπρ. Γεωργίου Δορμπαράκη

«…῾Ο καπετάνιος βρισκόταν ήδη σέ ἀπόγνωση. Καθόταν ἀποκαμωμένος στό μικρό γραφεῖο του καί κρατοῦσε μέ τά δυό του χέρια τό κεφάλι του. Τέτοιο πράγμα δέν τοῦ εἶχε ξανασυμβεῖ στήν πολύχρονη καρριέρα του στήν θάλασσα. Εἶχε ἐλέγξει καί ξαναελέγξει κάθε τι πού σχετιζόταν μέ τά τεχνικά μέρη τοῦ πλοίου.

Εἶχε συζητήσει μέ ὅλους τούς συνεργάτες του, ἀκόμη καί μέ τό ἁπλό πλήρωμα. Τά πάντα ἦταν στήν ἐντέλεια. ᾽Αλλά καί κανείς δέν μποροῦσε νά ἐξηγήσει τό μυστήριο πού ὑπῆρχε: τό πλοῖο ἐνῶ εἶχε ξεκινήσει μέ πολλούς ἐπιβάτες ἄνδρες καί γυναῖκες κάτω ἀπό ἐξαίσιες συνθῆκες, ὅταν βρέθηκε στό ἀνοικτό πέλαγος σταμάτησε ξαφνικά.

῾Κοκκάλωσε᾽. Οὔτε μπρός οὔτε πίσω...

Οἱ βουτηχτές πού ἔπεσαν στήν θάλασσα νά κοιτάξουν μήπως τό πλοῖο σφήνωσε σέ καμμία ξέρα, μολονότι τοῦτο θά φαινόταν ἀπό τό τράνταγμα πού θά εἶχε ὑποστεῖ, γύρισαν πίσω ἄπρακτοι.

Πρόβλημα δέν ὑπῆρχε. Σάν μία ἀόρατη δύναμη νά κρατοῦσε τό πλεούμενο καί νά μή τό ἄφηνε νά φύγει.

῾Ο καπετάνιος ἦταν πιστός ἄνθρωπος. ῾Η πίστη γι᾽ αὐτόν δέν ἦταν κάτι ψεύτικο καί ἐπιφανειακό. ῎Ανθρωπος τῆς ᾽Εκκλησίας ὁ καπετάν ᾽Ανδρέας ἐκκλησιαζόταν τακτικά, ἐνῶ τό πετραχήλι τοῦ πνευματικοῦ του συχνά τό μούσκευε μέ τά δάκρυά του ὅταν ἐξομολογεῖτο τίς ἁμαρτίες στό μυστήριο τῆς ἐξομολόγησης.

᾽Απαρχῆς πού ξεκίνησε βεβαίως τό πρόβλημα ἀπευθύνθηκε στόν Θεό. Ζήτησε τήν βοήθειά Του καί τήν μεσιτεία τοῦ ἁγίου τῶν θαλασσῶν, τοῦ ἀγαπημένου του ἁγίου Νικολάου. Μά τώρα ἔνιωθε ὅτι ἔπρεπε νά δεηθεῖ περισσότερο καί μέ πολύ πόνο. ῏Ηταν ὑπεύθυνος γιά τό πλοῖο καί γιά τούς ἐπιβάτες. Δέν ἄντεχε πιά νά βλέπει τόν κόσμο καί τόν ζωγραφισμένο στό πρόσωπό τους πανικό.

Καί καλά μέν τίς πρῶτες ὧρες καί τίς πρῶτες ἡμέρες. ῞Ολοι ἤλπιζαν ὅτι τό πρόβλημα θά βρισκόταν καί θά ἐπιλυόταν. Μά τώρα ἡ ἀκινησία τοῦ πλοίου ἔφτανε πιά τίς δεκαπέντε ἡμέρες. ῾Οδηγεῖτο καί αὐτός σέ κατάσταση ἐκτός ἐλέγχου. ῎Αρχισε νά ἔχει πολλά αἰσθήματα ἐνοχῆς.

Σιγά σιγά κυριευόταν ἀπό τήν πεποίθηση ὅτι οἱ ἁμαρτίες του δημιούργησαν τό τεράστιο αὐτό πρόβλημα. Θυμήθηκε τόν προφήτη ᾽Ιωνᾶ. Μήπως καί ὁ ἴδιος κάτι ἔκανε, κάπου βαριά ἔσφαλε καί ὁ Θεός μέ τόν τρόπο αὐτόν τόν προκαλεῖ σέ μετάνοια;

Ρίχτηκε στά γόνατα καί φώναζε πιά δυνατά στόν Θεό: ῾Κύριε ᾽Ιησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν. Συγχώρησε τίς ἁμαρτίες μου. ῎Αν κάτι ἔκανα καί δέν τό καταλαβαίνω, ζητῶ τήν συγγνώμη Σου καί τό ἔλεός Σου. Μή γιά τίς δικές μου ἁμαρτίες, Κύριε, πληρώσουν καί οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι. ῾Απλοί ἄνθρωποι εἶναι καί στίς ἐργασίες τους πηγαίνουν. Οἰκογένειες ἔχουν. Λυπήσου τουλάχιστον αὐτούς, Κύριε᾽.

῎Ελεγε καί ξανάλεγε ὁ καπετάνιος καί θρηνοῦσε γιά τίς ἁμαρτίες του χτυπώντας τό στῆθος του. ῎Επεσε στό ἔδαφος σάν ἄψυχος. Κι ἐκεῖ πού ἔνιωσε ὅτι οἱ δυνάμεις του πιά τόν ἐγκατέλειψαν ἄκουσε μία ἀόρατη φωνή νά τοῦ λέει:

῾Ρίξε κάτω τήν Μαρία καί θά ἔχεις καλό ταξίδι᾽.

Δέν κατάλαβε. Νόμισε ὅτι λόγω τῆς κατάστασης πού βρισκόταν ἔχει παραισθήσεις. Δέν ἔδωσε σημασία. ῾Η φωνή ὅμως ξανακούστηκε πολύ καθαρά:

῾Σοῦ εἶπα: Ρίξε κάτω τήν Μαρία καί θά σωθεῖτε᾽.

᾽Ανασηκώθηκε ταραγμένος καί συγκλονισμένος. Κρατήθηκε ἀπό τό γραφεῖο του καί κάθησε στήν καρέκλα. Τό βλέμμα του ἀναζήτησε τήν εἰκόνα τοῦ Κυρίου καί τοῦ ἁγίου Νικολάου. Καρφώθηκε σ᾽ αὐτές. «Ποιά Μαρία;» Τό ἐρώτημά του γεμάτο ἀπορία ἀπευθυνόταν στόν Κύριο. Στό πλήρωμά του δέν ὑπῆρχε γυναίκα. Μήπως κάποια ἀπό τούς ἐπιβάτες; Μά δέν εἶναι ἀσυνήθιστο ὄνομα. Καί γυναῖκες ὑπῆρχαν πολλές. Ποιά ἀπό ὅλες ἴσως;

Σηκώθηκε παραπατώντας καί βγῆκε στό κατάστρωμα. Πολλοί ἦταν καθισμένοι μέ ἀπλανές βλέμμα στόν ὁρίζοντα, ἐνῶ οἱ περισσότεροι εἶχαν ξαπλώσει στά στρωσίδια τους ριγμένοι πιά στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Μιά λάμψη φώτισε τό πρόσωπό του.

«Μαρία !» φώναξε δυνατά. «Μαρία !»

Μιά γυναίκα ἀναδεύτηκε κι ἀνασηκώθηκε ἀπό ἕνα στρῶμα πού κείτουνταν λίγο πιό πέρα ἀπό τήν θέση τοῦ καπετάνιου. «Τί προστάζεις, κύριε;» Μόνη αὐτή ἀποκρίθηκε στό κάλεσμά του πού σημαίνει μόνη αὐτή εἶχε τό ὄνομα Μαρία. «Σέ παρακαλῶ, κάνε ἀγάπη κι ἔλα ὥς ἐδῶ πού θέλω κάτι νά σοῦ πῶ…»

Τήν πῆρε καί τήν πῆγε στό μικρό γραφεῖο του. ᾽Εκείνη σάν ὑπνωτισμένη, χωρίς ἀντίρρηση τόν ἀκολούθησε. Τήν ἔβαλε νά καθήσει ἀπέναντί του καί τῆς γέμισε ἕνα κύπελο μέ νερό. Τήν κοίταξε προσεκτικά πρίν τῆς μιλήσει, προσπαθώντας νά καταλάβει τί μυστήριο ἔκρυβε μέσα της γιά νά τόν παραπέμψει ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ - ἦταν βέβαιος γι᾽ αὐτό – σ᾽ αὐτήν.

῏Ηταν μιά νέα γυναίκα ἡ Μαρία κοντά τριάντα ἐτῶν, πού παρ᾽ ὅλη τήν ἀτημελησιά ἀπό τήν ταλαιπωρία τῶν τόσων ἡμερῶν φαινόταν καλοκαμωμένη. ᾽Εκεῖνο πού ἔκανε ἐντύπωση ὅμως στόν καπετάνιο κι ἔνιωσε μιά παγωνιά μέσα του ἦταν τά μάτια τῆς γυναίκας: θολά καί ταραγμένα πού πότε τόν κοίταζαν ἀνέκφραστα καί πότε κοίταζαν τό πάτωμα σάν νά ᾽θελαν νά κρύψουν κάτι.

῾᾽Αδελφή μου Μαρία᾽, τῆς εἶπε ὁ καπετάν ᾽Ανδρέας σιγανά καί στοργικά σπάζοντας τήν σιωπή καί τήν ἀμηχανία καί τῶν δύο, ῾σέ ἔφερα ἐδῶ γιά νά σοῦ πῶ κάτι σχετικά μέ τό πρόβλημα τῆς ἀκινησίας τοῦ πλοίου᾽. ῾Η γυναίκα σάν νά τό περίμενε αὐτό καί σήκωσε τά μάτια της ἕτοιμη νά μιλήσει.

Τά μάτια της γέμισαν δάκρυα. Δέν τήν ἄφησε ὁ καπετάνιος. ῾῎Ακου με, Μαρία πρῶτα, κι ἔπειτα πές ὅ,τι θέλεις. Λοιπόν, ἀδελφή μου, πρέπει νά σοῦ ἐξομολογηθῶ ὅτι ἔχω κάνει πολλές ἁμαρτίες καί γιά τίς ἁμαρτίες μου αὐτές πρόκειται νά χαθεῖτε ὅλοι σας στό πλοῖο!᾽

Ἡ γυναίκα μόλις ἄκουσε τόν λόγο αὐτόν ἔριξε καί πάλι τό βλέμμα κάτω καί σάν νά πάλευε μέ κάποιον ἀναστέναξε τόσο βαριά πού ράγισε τήν καρδιά τοῦ καπετάνιου. ῾Τί ᾽ναι, γυναίκα; Τί σοῦ συμβαίνει;᾽

῾᾽Αναμφισβήτητα, κύριε πλοίαρχέ μου᾽, εἶπε αὐτή ἀργά καί πολύ σοβαρά, ῾ἐγώ εἶμαι ἡ ἁμαρτωλή᾽. Σταμάτησε. ῾Γυναίκα᾽, μόλις πού ἀκούστηκε ἡ φωνή τοῦ καπετάν ᾽Ανδρέα, ῾ποιές ἁμαρτίες ἔχεις;᾽

Δέν βιάστηκε νά ἀπαντήσει. ῾᾽Αλλίμονό μου᾽, εἶπε σέ λίγο, ῾γιατί δέν ὑπάρχει ἁμαρτία τήν ὁποία δέν ἔπραξα καί γιά τίς δικές μου ἁμαρτίες πρόκειται νά χαθεῖτε ὅλοι᾽.

Τραντάχτηκε ἀπό τούς λυγμούς ἡ γυναίκα κι ὁ καπετάνιος σηκώθηκε νά τήν κρατήσει καί νά τήν συνεφέρει. Τῆς ἔδωσε τό κύπελο μέ τό νερό. ᾽Εκείνη ἤπιε λίγο καί σάν νά περίμενε τόν λυτρωμό της ἄρχισε νά τοῦ ἐξομολογεῖται μέ λόγια πού διακόπτονταν διαρκῶς ἀπό τούς λυγμούς της.

῾Εἶμαι ἁμαρτωλή καί ἄθλια, κύριε πλοίαρχε. Γιατί ἐγώ πού μέ βλέπετε ἤμουν παντρεμένη μ᾽ ἕναν καλό ἄνθρωπο μέ τόν ὁποῖο ἔκανα μαζί του δύο παιδιά, τό ἕνα κάπου ἐννιά χρονῶν καί τό ἄλλο πέντε.

Πέθανε ξαφνικά ὅμως ὁ ἄντρας μου κι ἔμεινα χήρα. Τόν ἔκλαψα πολύ ἀλλά ἄρχισε νά μέ καταλαμβάνει πανικός. Τί θά γινόμουν χήρα γυναίκα, νέα, χωρίς καμμιά δουλειά καί μέ δυό μικρά παιδιά; Συγγενεῖς δέν εἶχα νά μέ βοηθήσουν καί μοῦ μπῆκε ἡ σκέψη νά ξαναφτιάξω τήν ζωή μου, ἀλλά μέ κάποιον πού ἤθελα νά μοῦ ἀρέσει ὡς ἄντρας. ᾽Εκεῖ κοντά πού ἔμενα ζοῦσε ἕνας στρατιώτης, νέος καί ὄμορφος. Αὐτοῦ ἡ μορφή καί ἡ σκέψη καρφώθηκε στήν καρδιά μου. ῎Αφησα τόν ἑαυτό μου νά τόν ἐρωτευτεῖ, γιατί εἶχα δεῖ ὅτι κι ἐκεῖνος μέ καλόβλεπε. Φαινόταν ὅτι δέν τοῦ ἤμουν ἀδιάφορη ἀπό τίς ματιές πού μοῦ ἔριχνε ὅταν περνοῦσα τόν δρόμο.

῎Εστειλα λοιπόν κάποιον γνωστό μου νά τοῦ πεῖ γιά μένα καί τόν ἔρωτά μου γι᾽ αὐτόν, ὥστε ἄν θέλει νά μέ πάρει γυναίκα του. ᾽Εκεῖνος ὅμως ἀπάντησε ὅτι δέν μπορεῖ νά πάρει γυναίκα πού ἔχει παιδιά ἀπό ἄλλον ἄνδρα. ῎Αν δέν εἶχε παιδιά μπορεῖ νά τό σκεφτόταν.

Ὁ διάβολος τότε μέ κυρίευσε. Θόλωσε τό μυαλό μου καί ἕνα βράδυ χωρίς σχεδόν νά ξέρω τί κάνω, μπροστά στόν ἔρωτά μου γι᾽ αὐτόν, ἡ ἴδια χωρίς κανέναν συνεργό ἔσφαξα μέ τά ἴδια μου τά χέρια καί τά δυό μου παιδιά.

Σάν ἀλαφιασμένη τά ἔθαψα κάπου στήν αὐλή τοῦ σπιτοῦ μου κι ἐλεύθερη πιά, ὅπως νόμιζα, πῆγα στό σπίτι τοῦ νέου, ὁ ὁποῖος τρόμαξε καθώς μέ εἶδε τόσο ταραγμένη. Μέ τό πάθος ζωγραφισμένο στό πρόσωπό μου τοῦ ἐξομολογήθηκα τόν ἔρωτά μου γι᾽ αὐτόν, προσθέτοντας ὅτι ῾νά, τώρα, δέν ὑπάρχει τό ἐμπόδιο τῶν παιδιῶν πού ἔλεγες, γιατί τά σκότωσα. Εἴμαστε πιά ἐσύ κι ἐγώ᾽.

Ἡ ἀντίδρασή του μέ συνέφερε. ῎Ασπρισε ὅταν ἄκουσε τό φονικό πού ἔκανα, πισωπάτησε ἕτοιμος νά σωριαστεῖ κάτω καί μέ φωνή ξεψυχισμένη μοῦ εἶπε ὅτι αὐτό πού τοῦ ζητῶ εἶναι ἀδύνατον. ῎Αν ἦταν ἀδύνατον ἐπειδή εἶχα παιδιά ἄλλου, πολύ περισσότερο ἦταν τώρα πού εἶχα βαμμένα τά χέρια μου μέ αἶμα. Καί τί αἷμα! Τῶν ἴδιων τῶν παιδιῶν μου!

Στήν συνέχεια γονάτισε, ὕψωσε τά χέρια του στόν οὐρανό κι ἄρχισε νά λέει σάν νά παραμιλάει: ῾Στό ὄνομα τοῦ Κυρίου πού κατοικεῖ στόν οὐρανό, ὄχι δέν μπορεῖ νά ἔχει συμβεῖ αὐτό, δέν μπορεῖ νά ἔχει συμβεῖ αὐτό, δέν μπορῶ νά σέ πάρω᾽.

Τά πάντα σωριάστηκαν ἐρείπια μπροστά μου κι εἶδα τήν πραγματικότητα: εἶχα μείνει ἐντελῶς μόνη στόν κόσμο, χωρίς καμμιά ἐλπίδα νά ξαναφτιάξω τήν ζωή μου. Καί τότε μέ ἔπιασε ἡ μανία τουλάχιστον νά σώσω τό τομάρι μου.

Σάν ζῶο πληγωμένο καί κυνηγημένο ἑτοίμασα λίγα πράγματα σ᾽ ἕνα σάκκο καί νύχτα ἔφυγα ἀπό τό σπίτι μου, σκεφτόμενη ὅτι αὐτό πού ἔκανα στά παιδιά μου θά γίνει ὁπωσδήποτε γνωστό καί θά μέ πιάσουν καί θά μέ σκοτώσουν.

῾Νά γλυτώσω, νά γλυτώσω᾽ φώναζα ἀδιάκοπα μέσα μου. ῾Νά φύγω μακριά! ῞Οσο πιό μακριά γίνεται!᾽. ῎Ετσι μπῆκα στό πλοῖο πού βρέθηκε ἕτοιμο νά σαλπάρει καί ἀπό κεῖ καί πέρα ἔγινε ὅ,τι ἔγινε᾽!

Ἡ γυναίκα ἔπεσε κάτω. Σταμάτησε νά μιλάει, ἐνῶ οἱ λυγμοί συνέχιζαν νά τραντάζουν τό κουρασμένο της κορμί. ᾽Αλλά καί ὁ καπετάν ᾽Ανδρέας δέν μποροῦσε νά σταθεῖ. ῎Εγειρε κι αὐτός γονατιστός δίπλα της καί τῆς χάϊδευε τά μαλλιά. Τό μόνο πού ἔκανε μετά τήν συγκλονιστική ἐξομολόγηση τῆς νέας αὐτῆς γυναίκας ἦταν νά ἐπαναλαμβάνει διαρκῶς: ῾Κύριε, ἐλέησε τήν δούλη σου Μαρία. Δῶσε παρηγοριά στό πονεμένο πλάσμα σου᾽.

Πέρασε ὥρα πολλή. Οἱ λυγμοί τῆς Μαρίας σταμάτησαν ἀλλά δέν εἶχε τήν δύναμη νά σηκωθεῖ. Βρισκόταν κάτω στό ἔδαφος σάν νά ἦταν πεθαμένη. Μόνο τό στῆθος της πού τρανταζόταν λίγο ἀπό καιροῦ σέ καιρό ἔδειχνε ὅτι ἦταν ζωντανή. Ὁ καπετάνιος στηρίχτηκε κάπου καί σηκώθηκε.

῎Ενιωθε ἕνα τεράστιο βάρος πάνω του. Ἡ φωνή τόν εἶχε καλέσει νά ρίξει στήν θάλασσα τήν Μαρία γιά νά σωθοῦν ὅλοι. Μά δέν ἔστεργε νά πάρει ὁ ἴδιος τήν ἀπόφαση.

῎Οχι, ὁ καπετάν ᾽Ανδρέας πού εἶχε ἀντιμετωπίσει ἐπανειλημμένως φουρτοῦνες καί θύελλες, πού ἡ κρίση του ἦταν κατακάθαρη μπροστά στά προβλήματα τῆς θάλασσας κι ὁ λόγος του γινόταν ἄμεσα ἀποδεκτός ἀπό τούς ναῦτες του πού τόν ὑπεραγαποῦσαν, τώρα ἔνιωθε ἀνήμπορος.

Παρ᾽ ὅλη τήν θεϊκή κρίση ὁ ἴδιος δέν μποροῦσε νά γίνει τό ἐκτελεστικό της ὄργανο.

῾Κύριε ἐλέησόν με᾽, ἔστρεψε καί πάλι τό βλέμμα του στόν Χριστό πού τόν κοιτοῦσε εἰρηνικά καί στοργικά ἀπό τήν εἰκόνα. Τοῦ ἦλθε στό μυαλό τό περιστατικό ἀπό τό εὐαγγέλιο μέ τήν γυναίκα πού οἱ Φαρισαῖοι ἔπιασαν ἐπ᾽ αὐτοφώρω νά μοιχεύεται καί θέλησαν νά τήν λιθοβολήσουν. ῾῾Ο ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος τόν λίθον βαλέτω ἐπ᾽ αὐτήν᾽ ψιθύρισαν τά χείλη του τόν λόγο τοῦ Κυρίου. ῾Κύριε, δέν μπορῶ νά τήν καταδικάσω. Δέν μπορῶ νά κάνω αὐτό πού μοῦ ζητᾶς!᾽

῾Πᾶμε, γυναίκα. Πᾶμε, ἀδελφή μου᾽ εἶπε στήν Μαρία καί τήν βοήθησε νά ἀνασηκωθεῖ. Δέν πρόκειται νά σέ πετάξω στό πέλαγος. Δέν πάει ἡ καρδιά μου. Παρ᾽ ὅλες τίς ἁμαρτίες πού μοῦ ἐξομολογήθηκες δέν μέ ἔπεισες ὅτι ἐσύ εἶσαι ἡ ὑπεύθυνη. ῾Ο Κύριος ὅμως μέ φώτισε νά κάνουμε ἕνα πείραμα καί θά ἀφήσουμε τόν ῎Ιδιο νά κάνει αὐτό πού εἶναι τό ἅγιο θέλημά Του.

῾Η γυναίκα χωρίς καί πάλι νά φέρει καμμία ἀντίρρηση ἀφέθηκε στά χέρια του καί τήν καθοδήγησή του. Ἡ ἐμφάνισή της καί μόνο προκαλοῦσε τόν οἶκτο καί τήν συμπάθεια. Τά μάτια της ὅμως φαίνονταν τώρα πιό ἤρεμα. Ἡ ἐξομολόγησή της καί ἡ στοργική ἀποδοχή της ἀπό τόν καπετάνιο τήν εἶχαν φέρει λίγο στά συγκαλά της. ῏Ηταν ἕτοιμη νά δεχτεῖ τά πάντα.

῎Ηξερε βαθιά μέσα της ὅτι μόνο ἡ θυσία της θά μποροῦσε λίγο νά ξεπλύνει τό ἔγκλημά της. ῾Μάχαιρα ἔλαβες μάχαιρα θά λάβεις᾽ ἦλθε στό μυαλό της ὁ πνευματικός νόμος τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ.

῎Αρχισε νά καταλαβαίνει ὅτι μιά τέτοια θυσία, ὁ δικός της θάνατος, εἶναι ἴσως ἡ φανέρωση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ ἀπέναντί της. Παραξενεύτηκε πού μιά τέτοια ὥρα ἔνιωσε κάποιο γλυκασμό μέσα της κι ἕναν τέτοιο φωτισμό. ῾Ωστόσο ἔμεινε σέ ἀπορία γιά τό πείραμα πού τῆς εἶπε ὁ καπετάνιος.

Βγῆκαν στό κατάστρωμα. Οἱ ἐπιβάτες καί τό πλήρωμα σάν νά κατάλαβαν ὅτι κάτι ἰδιαίτερο καί ὑπερκόσμιο διαδραματίζεται σταμάτησαν τίς κουβέντες καί τίς φωνές κι ἔστρεψαν τά μάτια τους σ᾽ ἐκείνους. Νόμιζε κανείς ὅτι πρόκειται γιά δύο πρωταγωνιστές ἑνός ἔργου μέ θεατές ὅλους τούς ὑπόλοιπους.

Μέσα σέ ἀπόλυτη πιά ἡσυχία ἀκούστησε ἐπιβλητική ἡ φωνή τοῦ καπετάν ᾽Ανδρέα νά λέει πρός τήν Μαρία: ῾Νά, λοιπόν, θά μπῶ ἐγώ μέσα στήν φελούκα. Κι ἄν προχωρήσει τό πλοῖο σημαίνει, γυναίκα, ὅτι οἱ δικές μου ἁμαρτίες ἐμποδίζουν τό πλοῖο νά φύγει᾽.

῎Εδωσε ἐντολή στόν ἁρμόδιο καί κατέβασε τήν φελούκα στήν θάλασσα, ἐνῶ ὁ ἴδιος μπῆκε μέσα. Μέ τίς αἰσθήσεις ὅλοι τεντωμένες περίμεναν τό ἀποτέλεσμα. ᾽Αργά ἀλλά σταθερά ἔμπαιναν στό νόημα τῶν γεγονότων κι εἶχε κοπεῖ ἡ ἀναπνοή τους. Ἡ φελούκα ἀκούμπησε πάνω στά ἥσυχα νερά. Τό πλοῖο παρέμεινε καθηλωμένο.

Καμμία κίνηση. Τό ἴδιο καί ἡ φελούκα. Δέν ἦταν ὁ καπετάνιος τό πρόβλημα. Δέν ἦταν αὐτός ἡ αἰτία.

᾽Ανέβηκε ὁ καπετάνιος. ῏Ηταν ἡ ὥρα τῆς Μαρίας. ᾽Απόμακρα ἄκουσε τήν φωνή του νά τῆς λέει: ῾Κατέβα καί σύ τώρα στήν φελούκα᾽. ῾Η γυναίκα κατέβηκε. Οἱ κινήσεις της ἦταν σταθερές. ῎Ηξερε πώς ὅ,τι θά συμβεῖ θά εἶναι ὁ λυτρωμός ὅλων. Καί ὁ δικός της λυτρωμός. ῾Κύριε, συγχώρησε τίς ἁμαρτίες τῆς ἄθλιας δούλης σου᾽ ψιθύριζε διαρκῶς.

Μόλις κατέβηκε, ἀμέσως ἡ φελούκα ἔκανε κάπου πέντε γύρους καί πῆγε μονοκόμματη στόν βυθό.

Τό πλοῖο σάν νά λύθηκε ἀπό τίς ἀόρατες δυνάμεις πού τό κρατοῦσαν ἀκίνητο καί ξεκίνησε. ῎Αρχισε μάλιστα νά πλέει τόσο γρήγορα, ὥστε διάνυσε σέ τρισήμιση ἡμέρες ἀπόσταση τήν ὁποία ἐπρόκειτο νά κάνει σέ δεκαπέντε.

Ὁ καπετάνιος δέν φάνηκε παρά ἐλάχιστα πιά μέχρι τό τέλος τοῦ ταξιδιοῦ. Παρέμεινε κλεισμένος στό μικρό γραφεῖο του κι εἶπαν μερικοί ὅτι τόν εἶδαν ἀπό τό φινιστρίνι νά κλαίει γονατιστός μπροστά στίς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ ἁγίου Νικολάου καί κατά καιρούς νά φωνάζει ζητώντας τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ἁμαρτωλή δούλη του Μαρία...

Πηγή: 

http://synodoiporia.blogspot.gr/2013/10/blog-post_3486.html

Ἡ Συρία θὰ εἶναι ἡ αρχή, οἱ καιροί τῆς Ἑλληνικῆς καὶ Παγκόσμιας «εὐδαιμονίας» τελειώνουν …

Ο πόλεμος στήν Συρία θα εξελιχθεί σε Παγκόσμιο καί οι προφητείες τών Αγίων Κοσμά του Αιτωλού καί Παϊσίου του Αγιορείτη φαίνεται τώρα να επαληθεύονται !

Καί άν δεν μετανοήσουμε καί αλλάξουμε τρόπο ζωής ερχόμενοι πρός τον Χριστό, τότε η φωτιά θα ανέβει καί θά έλθει καί πρός τα πάνω μας...

Οι περισσότεροι έχουμε διαβάσει πολλά άρθρα για τους βομβαρδισμούς στα πυρηνικά εργοστάσια του Ιράν με τελευταία την ομιλία του Νετανιάχου στον ΟΗΕ πριν λίγες μέρες, όταν είπε ότι δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια αν το Ιράν απειλήσει να μας σβήσει από τον χάρτη..

Τι θα συμβεί όμως προηγουμένως; Την απάντηση δίνει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός;

« Όταν ακούσετε ότι ο πόλεμος πιάστηκε από κάτω, τότε κοντά είναι…»

Η μαρτυρία του αείμνηστου Μητροπολίτη Σιατίστης Αντώνιου, ενός πραγματικά Αγίου ανθρώπου του Θεού, είναι χαρακτηριστική:

«Μας έλεγε, συνέχεια τότε και πολλές φορές με στενοχώρια, τον καιρό της ευδαιμονίας: «μεγάλη πείνα θα πέσει στην Ελλάδα, παιδί μου, μεγάλη πείνα...» κι εμείς δυσκολευόμασταν να τον πιστέψουμε...
Τον καιρό δε που ήταν στο νοσοκομείο στα τελευταία του, μετά την τελευταία εγχείρηση που έκανε μόλις τον φέρανε στο δωμάτιο κοιτούσε απέναντι την εικόνα του Εσταυρωμένου Χριστού και έκλαιγε σαν μικρό παιδί λέγοντας με την γνωστή ταπεινότητά του :

« πώς με αξίωσες Χριστέ μου, εμένα και μου απεκάλυψες αυτά τα πράγματα ! » διότι προφανώς κάτι πολύ σοβαρό είχε δει πιο μπροστά...

Όταν τον ρωτήσαμε « τι είδες Δέσποτα;» με δυσκολία μας απάντησε γιατί είχε πρόβλημα με την φωνή του:

«όταν αρχίσει το κακό από την Συρία, τότε να αρχίσετε να προσεύχεστε ! »
και το επανέλαβε πολλές φορές
«εκεί, από την Συρία όταν ξεκινήσει...» «όταν αρχίσει το κακό από την Συρία να αρχίσετε να προσεύχεστε!»

και το επανέλαβε αυτό πολλές φορές

«εκεί, από την Συρία όταν ξεκινήσει...» εννοώντας ότι μετά θα πιάσει η μπόρα και εμάς...

Τον ξαναρωτήσαμε « τι άλλο είδες Δέσποτα ; » και μας είπε «θα σας πω μετά...», αλλά δυστυχώς μετά εκοιμήθη...

To ερώτημα λοιπόν για το πότε θα γίνουν τα Ελληνοτουρκικά απαντήθηκε.Οταν θα υπάρξει επίσημη ανακοίνωση για τον πόλεμο στην Συρία, τότε έρχεται και η σειρά μας.

Το ΝΑΤΟ ήδη σχεδιάζει τρόπους αντίδρασης στους Ρωσικούς βομβαρδισμούς στη Συρία, και εμείς άς «ετοιμαζόμαστε…»

Ποιοί εφιάλτες, και γιατί σχεδιάζουν κατάργηση κυκλοφορίας των μετρητών στην Ελλάδα ;

Καί μετά, τί;

Ἀριστοτέλης Γ. Κατράνης,
Μ.Δ. Δικηγόρος Ἀθηνῶν

 
ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ:
«ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΜΕΤΡΗΤΑ: ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ Ή ΕΦΙΑΛΤΗΣ»;

"....Σεβάσμιοι Πατέρες, Ἀξιότιμοι κυρίες καὶ κύριοι,
«Διεθνὴς Πόλεμος ἐνάντια στὰ Μετρητά»:

Σὲ αὐτὴ τὴ φράση, τὴν ὁποία δανείζομαι ἀπὸ τὸν τίτλο ἑνὸς ἄρθρου τοῦ Joseph Salerno Ἀντιπροέδρου τοῦ Αμερικανικοῦ Οἰκονομικοῦ Ἰνστιτούτου Mises, θὰ μποροῦσε νὰ συνοψιστεῖ ἡ κίνηση, σὲ παγκόσμια κλίμακα μὲ τὴν ὁποία ἐπιχειρεῖται μεθοδικά, ἡ μετάβαση σὲ μία οἰκονομία χωρὶς μετρητά.

Εἶναι πράγματι ἀλήθεια, ὅτι στὶς χῶρες τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου ἡ χρήση τοῦ πλαστικοῦ χρήματος ἔχει ἐπιβληθεῖ μὲ τὴ δύναμη τῆς συνήθειας.

Σὲ ὅσες χῶρες ὅμως ἀντιστέκονται σὲ αὐτὴ τὴν ἐξέλιξη, υἱοθετοῦνται ἕνα σωρὸ προσχηματικὰ ἐπιχειρήματα γιὰ νὰ πεισθοῦν οἱ κοινωνίες σὲ μία οἰκειοθελῆ μετάβαση στὸ νέο οἰκονομικὸ μοντέλο. Τέτοια ἐπιχειρήματα ἀναφέρθηκαν σὲ προηγούμενες τοποθετήσεις.

Φοβοῦμαι ὅμως, ὅτι, ὅπου δὲν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος.

Στὶς χῶρες ποὺ δὲν ὑπάρχει οἰκειοθελὴς προσχώρηση στὴν ἀχρήματη οἰκονομία, ἡ χρήση τοῦ πλαστικοῦ χρήματος ἐπιβάλλεται μὲ τὸν ἄμεσο ἢ τὸν ἔμμεσο ἐξαναγκασμό.

Ἐλπίζω νὰ μὴν εἶναι τέτοια καὶ ἡ περίπτωση τῆς Ἑλλάδας, ἰδίως αὐτὲς τὶς κρίσιμες ὧρες ποὺ βρίσκεται στὸ τραπέζι τῆς συζήτησης ὁ τρόπος λειτουργίας τῶν τραπεζῶν τὶς ἑπόμενες ἡμέρες...

Θὰ προβῶ στὴν τολμηρὴ ἐκτίμηση, ὅτι ἡ οἰκονομικὴ κρίση στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸν Εὐρωπαϊκὸ Νότο, χρησιμοποιεῖται πρῶτα καὶ κύρια ὡς μέσο ἢ ὡς ἀφετηρία γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς ἀχρήματης οἰκονομίας καὶ δευτερευόντως γιὰ τὴν ἐπιβολὴ ὅλων τῶν ἄλλων «μεταρρυθμίσεων» ποὺ ἀκοῦμε στὰ δελτία τῶν Εἰδήσεων....

Εὔχομαι δέ, οἱ τελευταῖες ἐξελίξεις, τῆς χρηματοπιστωτικῆς ἀσφυξίας, τοῦ φόβου γιὰ τὴν ἐπιβολὴ ἐλέγχων στὴ διακίνηση κεφαλαίων καὶ στὶς τραπεζικὲς ἀναλήψεις, νὰ μὴν ἀποτελέσουν τὸ ὄχημα ἑνὸς «δικαίου τῆς ἀνάγκης» γιὰ τὴν ἐπιβολὴ στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία –ποὺ ἀκόμα ἀνθίσταται- τῆς ἀχρήματης οἰκονομίας.

Φοβοῦμαι ὅμως, ὅτι ὅλα ὅσα βιώνουμε τὰ τελευταῖα χρόνια ἀλλὰ καὶ τὶς τελευταῖες ἡμέρες περιστρέφονται γύρω ἀπὸ αὐτὸ τὸ διακύβευμα:
Τὴν ἀνατροπὴ τῶν καθιερωμένων –μακραίωνων- συναλλακτικῶν πρακτικῶν ὑπὲρ ἑνὸς ἀπόλυτα συγκεντρωτικοῦ καὶ αὐταρχικοῦ οἰκονομικοῦ μοντέλου.

Ἐπιτρέψτε μου νὰ παραθέσω ὁρισμένες ἐνδείξεις ποὺ ἐνισχύουν αὐτὴ τὴν ἐκτίμηση:
Ἀπὸ τὰ πρῶτα μέτρα ποὺ ἔλαβε ἡ Κυβέρνηση Παπανδρέου, πρὶν ἀκόμη ἡ χώρα μας ἐνταχθεῖ στοὺς Μηχανισμοὺς τῶν Μνημονίων, ἦταν ἡ ἀπαγόρευση τῆς χρήσης τῶν μετρητῶν στὴν πώληση ἀγαθῶν ἢ τὴν παροχὴ ὑπηρεσιῶν σὲ ἰδιῶτες, ἀξίας ἄνω τῶν 1.500 εὐρώ. Ὁ σχετικὸς Νόμος 3842, κατατέθηκε τὸ Μάρτιο τοῦ 2010 καὶ ψηφίστηκε ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ Βουλὴ τὸν ἑπόμενο μήνα.

Εἶχαν προηγηθεῖ –ἤδη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 2010- δηλώσεις ἐπιφανῶν πολιτικῶν παραγόντων τῆς τότε κυβέρνησης γιὰ τὴν ἀνάγκη «ἀπόσυρσης τῶν μετρητῶν».

Ἐμεῖς ἀπὸ τὴν πλευρά μας, ἕνας ἀξιόλογος συνάδελφος ὁ Χρῆστος Κλειώσης πρόεδρος τοῦ Σωματείου τῶν Ἑλλήνων Φορολογουμένων καὶ συντελεστής στὴ διαδικτυακὴ ὁμάδα νέων νομικῶν «ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ» καὶ ὁ ὑποφαινόμενος, ἀποφασίσαμε νὰ προσφύγουμε στὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας κατὰ τῆς ρύθμισης αὐτῆς.

Δυστυχῶς ἢ εὐτυχῶς -ἐὰν λάβουμε ὑπόψη μας τὶς μέχρι σήμερα δυσμενεῖς ἀποφάσεις τοῦ ΣτῈ σὲ κυβερνητικὰ μέτρα ἐκείνης τῆς περιόδου- ἡ αἴτησή μας ἀπορρίφθηκε γιὰ τὸν τυπικὸ λόγο ὅτι ἡ ρύθμιση τῆς ἀπαγόρευσης τῶν μετρητῶν προβλεπόταν εὐθέως στὸ νόμο καὶ ὄχι στὴν ἐφαρμοστικὴ Ὑπουργικὴ Ἀπόφαση καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν μποροῦσε νὰ ἀποτελέσει ἀντικείμενο ἐλέγχου ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας.

Ἀπὸ τὴν ἀπόφαση αὐτή, κρατᾶμε ἀφενὸς μὲν τὴν ἰσχυρὴ μειοψηφία καὶ τὴν ἀντίθετη ἄποψη τοῦ εἰσηγητῆ δικαστῆ, ἀφετέρου δὲ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπὸ νομικῆς ἀπόψεως ἡ ὑπόθεση δὲν ἐξετάστηκε στὴν οὐσία της καὶ παραμένει γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἀνοικτή. Καὶ θὰ μένει ἀνοικτὴ ὅσο ἐκεῖνοι ποὺ μεθοδεύουν τὴν ἀπαγόρευση τῶν μετρητῶν ἀνοίγουν σιγὰ σιγὰ τὰ χαρτιά τους καὶ ἀποκαλύπτουν τὶς πραγματικές τους προθέσεις:

Δυὸ χρόνια ἀργότερα ἀπὸ τὴν ψήφιση τοῦ Νόμου 3842, τὸ Φεβρουάριο τοῦ 2012 εἴκοσι περίπου βουλευτὲς τοῦ τότε κυβερνῶντος κόμματος ζήτησαν τὴν παράταση τῆς θητείας τῆς κυβέρνησης Παπαδήμου γιὰ ἕνα χρόνο, προκειμένου νὰ ληφθοῦν ἔκτακτα μέτρα γιὰ τὴν οἰκονομία.

Τὸ πρῶτο νομοθετικὸ μέτρο ποὺ ἔθεσαν ὡς προτεραιότητα γιὰ τὴν παραμονὴ τῆς κυβέρνησης Παπαδήμου, ἦταν ὁ περιορισμὸς τῆς χρήσης τῶν μετρητῶν τουλάχιστον στὸ ποσὸ τῶν 100 εὐρώ.

Ἕνα μήνα ἀργότερα, ἑβδομήντα δυὸ (72) βουλευτὲς τοῦ τότε κυβερνῶντος κόμματος, ἐπανῆλθαν μὲ πρόταση νόμου ζητώντας τὴ μείωση τοῦ ἐπιτρεπτοῦ ὁρίου συναλλαγῶν μὲ μετρητὰ ἀπὸ τὰ 1.500 στὰ 300 εὐρώ. Τελικῶς, οἱ διπλὲς ἐκλογὲς τοῦ 2012 μετέθεσαν τὴ συζήτηση, ἡ ὁποία σποραδικὰ ἐπανερχόταν στὸ προσκήνιο εἴτε μὲ ἐρωτήσεις βουλευτῶν ποὺ ζητοῦσαν τὴν ὁλοσχερῆ κατάργηση τῶν μετρητῶν εἴτε μὲ διάσπαρτα δημοσιεύματα, στὸν οἰκονομικὸ κυρίως τύπο.
Αὐτὸ τὸ σχέδιο τῶν 72 βουλευτῶν, ἀποτελεῖ τὸ τελευταῖο κείμενο ποὺ ἔχουμε στὰ χέρια μας καὶ εἶναι ἀποκαλυπτικὸ τῶν διαθέσεων τῶν εἰσηγητῶν του:

Γίνεται διαρκῶς ἐπίκληση μίας μελέτης τοῦ Αὐστριακοῦ Καθηγητῆ Dr. Friedrich Schneider «Ἡ Σκιώδης Οἰκονομία στὴ Εὐρώπη», ποὺ συντάχθηκε μὲ τὴ χορηγία τῆς VISA, στὴν ὁποία γίνεται λόγος γιὰ τὴν φοροδιαφυγὴ σὲ μικροποσὰ ὅπως στὰ ταξί, τὰ καθημερινὰ ψώνια, στὸ κομμωτήριο κ.ο.κ. καὶ ἡ ὁποία θὰ παταχθεῖ μὲ τὴ χρήση τῶν καρτῶν.

Εἶναι λοιπὸν σαφὲς ὅτι ὁ ἀπώτερος στόχος δὲν εἶναι ἁπλῶς ὁ περιορισμὸς στὴ χρήση τῶν μετρητῶν ἀλλὰ ἡ ἀντικατάστασή τους μὲ τὶς τραπεζικὲς κάρτες ἀκόμη καὶ γιὰ τὶς πιὸ μικρές μας συναλλαγές.

Τί καθιστᾶ τελικῶς αὐτὸ τὸ ζήτημα τόσο κεντρικὸ ὥστε νὰ ἔχει χρησιμοποιηθεῖ ὡς βάση γιὰ τὴν παραμονὴ μίας κυβέρνησης, τῆς Κυβέρνησης Παπαδήμου;

Τόσο σημαντικὸ ὥστε νὰ ἐπανέρχεται μὲ ἐπιμονὴ καὶ μεθοδικότητα στὸ προσκήνιο, ἐσχάτως δὲ μὲ τὴν ἐξωφρενικὴ πρόταση γιὰ τὴν ἐπιβολὴ ὁρίου 70 εὐρὼ στὶς συναλλαγὲς μὲ μετρητὰ στὰ Νησιά;

Γιατί, μὲ τόση ταχύτητα τὴν τελευταία πενταετία, εὐρωπαϊκὲς χῶρες ὅπως τὸ Βέλγιο, ἡ Ἰταλία, ἡ Ἱσπανία, ἡ Γαλλία, ἡ Λιθουανία, ἡ Ρουμανία, ἡ Δανία, ἡ Φιλανδία προωθοῦν μέτρα ποὺ περιορίζουν καὶ δυσχεραίνουν τὴ χρήση τῶν χαρτονομισμάτων;

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὴ σημασία τῶν πραγμάτων πρέπει νὰ προχωρήσουμε στὴν οὐσία τῶν νομικῶν ζητημάτων:

Τὰ τραπεζογραμμάτια καὶ τὰ κέρματα σὲ εὐρώ, εἶναι τὰ μόνα τραπεζογραμμάτια ποὺ ἀποτελοῦν νόμιμο χρῆμα μέσα στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση.

Αὐτὸ προβλέπεται ρητὰ στὸ ἄρθρο 128 τῆς Συνθήκης γιὰ τὴ Λειτουργία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Ἡ ἴδια ἡ Εὐρωπαϊκὴ Κεντρικὴ Τράπεζα μὲ Σύστασή της περιγράφει τὶς νομικὲς ἰδιότητες τῶν χαρτονομισμάτων καὶ τῶν κερμάτων ὡς ἑξῆς:
«Στὶς περιπτώσεις ποὺ ὑπάρχει ὑποχρέωση πληρωμῆς ἡ ἰδιότητα τῶν τραπεζογραμματίων καὶ κερμάτων σὲ εὐρὼ ὡς νομίμου χρήματος θὰ πρέπει νὰ συνεπάγεται τὰ ἑξῆς:

Πρῶτον. Ὑποχρεωτικὴ Ἀποδοχή. Ἐπὶ ὑποχρεώσεως πληρωμῆς, ὁ δανειστὴς δὲν δύναται νὰ ἀρνηθεῖ τὴν καταβολὴ τραπεζογραμματίων καὶ κερμάτων σὲ εὐρώ, ἐκτὸς ἐὰν τὰ μέρη ἔχουν συμφωνήσει ἄλλα μέσα πληρωμῆς.
Δεύτερον. Ἀποδοχὴ στὴν ὀνομαστικὴ ἀξία. Δηλαδή, δὲν ἐπιτρέπεται ἕνα τραπεζογραμμάτιο τῶν 50 εὐρώ, νὰ ἀποτιμᾶται σὲ ἄλλη ἀξία, χαμηλότερη ἢ ὑψηλότερη κατὰ τὴ διενέργεια τῆς συναλλαγῆς.

Τρίτον καὶ σημαντικότερο θὰ ἔλεγα: Ἐξοφλητικὴ ἐνέργεια. Δηλαδή, ὁ ὀφειλέτης χρηματικῆς ὀφειλῆς, μπορεῖ νὰ ἐξοφλήσει τὴν ὀφειλή του, προσφέροντας στὸν δανειστὴ του τραπεζογραμμάτια ἢ κέρματα σὲ εὐρώ».
Ἀντίστοιχα δικαιώματα προβλέπονται στὴν ἐθνικὴ νομοθεσία καὶ τὸ καταστατικό τῆς Τράπεζας τῆς Ἑλλάδος. Ἐπίσης, ρητῶς προβλέπεται στὸ ἄρθρο 452 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα ὅτι ἡ ἄρνηση ἀποδοχῆς τοῦ νομίσματος τιμωρεῖται μὲ πρόστιμο.

Ὑπάρχει πλούσια νομολογία καὶ πολλὲς ἀποφάσεις τοῦ Ἀρείου Πάγου ποὺ ἐπικυρώνουν τὴν πρωτοκαθεδρία τῶν μετρητῶν ὡς τοῦ γενικοῦ μέσου ἐξόφλησης τῶν ὀφειλῶν. Διαβάζω ἀπόσπασμα μίας τέτοιας Ἀρεοπαγιτικῆς ἀπόφασης:

«Ἡ ἐνοχὴ [δηλαδὴ ἡ ὑποχρέωση], ἀποσβήνεται μὲ καταβολή, ἡ ὁποία, ἐφόσον τὸ ἀντικείμενο τῆς παροχῆς εἶναι χρηματικὸ ποσό, γίνεται […] μὲ τὴν παράδοση στὸν δανειστὴ τῆς ὀφειλόμενης ποσότητας τῶν χρημάτων ἀπὸ τὸν κύριο τούτων καὶ μὲ τὴ συμφωνία τῶν δυὸ ὅτι μετατίθεται ἡ κυριότητά τους».

Διαβάστε επίσης:«Ή νέα τεχνολογία θέλει νά ἀλλάξει τόν τρόπο πού πληρώνουμε γιά τό καθετί, άλλά μέ ποιό κόστος; Ἐπιπτώσεις τῆς άχρήματης κοινωνίας: στό ἄτομο, στήν κοινωνία, στή δημοκρατία»

Τί ἀποτυπώνει ἡ παραπάνω ἀπόφαση:

Τὴν μακραίωνη συνήθεια τῶν ἀνθρώπων, νὰ συναλλάσσονται «χέρι μὲ χέρι» παραδίδοντας ὁ πωλητὴς τὴν κυριότητα τοῦ προϊόντος στὸν ἀγοραστὴ καὶ ὁ ἀγοραστὴς τὴν κυριότητα τοῦ χρηματικοῦ ἀντιτίμου στὸν πωλητή.

Ἔτσι ἐκκαθαρίζονται οἱ συναλλαγὲς ἀμέσως καὶ διασφαλίζεται ἡ κοινωνικὴ εἰρήνη.
Στὸ ἰδιωτικὸ δίκαιο, οἱ συναλλαγὲς αὐτὲς ἀναφέρονται συνήθως ὡς «Συμβάσεις Ἀπόλυτα Ἀκριβόχρονης Ἐκπλήρωσης».

Μποροῦν οἱ συναλλαγὲς μὲ πλαστικὸ χρῆμα νὰ ὑποκαταστήσουν αὐτὴ τὴν ἐξοφλητικὴ λειτουργία τοῦ πραγματικοῦ χρήματος –ἰδίως στὶς συμβάσεις πού προαναφέραμε; Τὴν ἀπάντηση δίνει ἀπόφαση ἑνὸς ἄλλου ἑλληνικοῦ δικαστηρίου:

«Πληρωμὴ ἢ ἔμβασμα ἀπὸ τὸν ὀφειλέτη σὲ τράπεζα ὅπου ἔχει λογαριασμὸ ὁ δανειστής, μὲ καταχώρηση τοῦ ποσοῦ στὸ λογαριασμό του δὲν ἀποτελεῖ καταβολὴ [ἀλλὰ δόση ἀντὶ καταβολῆς –δηλαδὴ δὲν ἐπιφέρει ἐξόφληση], ἐκτὸς ἐὰν εἶναι σύμφωνος ὡς πρὸς τὸν τρόπο αὐτὸ καταβολῆς καὶ ὁ δανειστής, γιατί μπορεῖ νὰ μὴν ἔχει συμφέρον νὰ γίνει ἡ κατάθεση τοῦ ὀφειλομένου ποσοῦ στὸν τραπεζικὸ λογαριασμό του, (παραδείγματος χάριν κίνδυνος νὰ προβεῖ ἡ τράπεζα σὲ συμψηφισμὸ μὲ δικές της ἀπαιτήσεις κατὰ τοῦ δανειστῆ, οἰκονομικὲς δυσχέρειες τῆς τράπεζας κ.λ.π)».

Ἂς σταθοῦμε λίγο στὰ σημεῖα τοῦ σκεπτικοῦ τῆς ἀπόφασης αὐτῆς:

Πρῶτον, μὲ τὴν ὑποχρεωτικὴ διαμεσολάβηση τῶν τραπεζῶν στὶς συναλλαγὲς μεταξὺ τῶν ἰδιωτῶν, ποὺ θὰ ἐπέλθει μὲ τὴν ἀπαγόρευση τῆς χρήσης τῶν μετρητῶν, οἱ Τράπεζες ἀποκτοῦν ἕνα προκλητικὸ προνόμιο στὴν ἱκανοποίηση τῶν δικῶν τους ἀπαιτήσεων καὶ προτεραιότητα ἔναντι τῶν ὑπολοίπων δανειστῶν.

Γιὰ παράδειγμα, ἂς ὑποθέσουμε ὅτι πρόκειται νὰ εἰσπράξω μία ἀμοιβὴ γιὰ τὴν παροχὴ νομικῶν ὑπηρεσιῶν, προκειμένου ἐν συνέχειᾳ νὰ πληρώσω τὶς ὀφειλές μου πρὸς τὴν ἐφορία, ἢ πρὸς τὰ ἀσφαλιστικά μου ταμεῖα γιὰ τὴν κάλυψη τῶν ἀναγκῶν ἰατροφαρμακευτικῆς μου περίθαλψης.

Ἐνῶ μέχρι σήμερα, εἶχα τὴν εὐχέρεια νὰ ἐπιλέξω τὴ σειρὰ ἐξυπηρέτησης τῶν ὀφειλῶν μου, αὐτή μου ἡ εὐχέρεια χάνεται μέσα ἀπὸ τὴν ὑποχρεωτικὴ διαμεσολάβηση τῶν τραπεζῶν.

Οἱ ἀπαιτήσεις τῶν Τραπεζῶν μπαίνουν πάνω ἀπὸ τὸ ταμειακὸ συμφέρον τοῦ κράτους καὶ πρωτίστως πάνω ἀπὸ τὶς ζωτικὲς προτεραιότητες τοῦ προσώπου, νὰ ἔχει περίθαλψη καὶ νὰ μὴν διώκεται ποινικὰ γιὰ ὀφειλὲς πρὸς τὴν ἐφορία ἢ πρὸς τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα.

Ἔχει μάλιστα κριθεῖ νομολογιακὰ ὅτι τὸ δικαίωμα τῶν τραπεζῶν νὰ συμψηφίζουν ἀπαιτήσεις τους πρὸς τὶς ὑποχρεώσεις τους πρὸς τοὺς καταθέτες, δὲν συνιστᾶ παραβίαση τοῦ τραπεζικοῦ ἀπορρήτου τῶν καταθέσεων. Συνεπῶς εἶναι νόμιμος ὁ συμψηφισμός.

Δεύτερον, μπορεῖ οἱ συναλλασσόμενοι νὰ μὴν ἔχουν συμφέρον νὰ χρησιμοποιήσουν τὸ τραπεζικὸ σύστημα, λόγω τῆς ἔλλειψης ἐμπιστοσύνης στὴ φερεγγυότητα τῶν τραπεζῶν.

Αὐτὸς ὁ ἰσχυρισμὸς ποὺ φάνταζε ἀκραῖος στὴν ἐποχὴ τῶν παχιῶν ἀγελάδων, σήμερα ἀποτελεῖ σχεδὸν κοινὸ τόπο.
Στὶς περισσότερες τῶν καθημερινῶν συναλλαγῶν, ὁ καταναλωτὴς παίρνει τὸ ἀγαθὸ στὰ χέρια του τὴν ὥρα τῆς ἀγορᾶς. Ἐὰν χρησιμοποιήσει μετρητά, ἡ ἀγοραπωλησία ὁλοκληρώνεται ἐκείνη τὴ στιγμὴ μὲ ἀπόσβεση τῶν ἑκατέρωθεν ὑποχρεώσεων.

Ἐὰν χρησιμοποιηθεῖ ὅμως πιστωτικὴ ἢ χρεωστικὴ κάρτα ὑπάρχει ὁ κίνδυνος σὲ κάποιο σημεῖο τῆς διαδρομῆς τοῦ χρήματος, ἰδίως ἐὰν οἱ λογαριασμοὶ τῶν συναλλασσομένων τηροῦνται σὲ διαφορετικὲς τράπεζες, νὰ προκύψει ἀδυναμία ἐκτέλεσης τῆς πληρωμῆς. Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἐὰν πιστωθεῖ ὁ λογαριασμὸς τοῦ πωλητῆ, ὁ τελευταῖος θὰ ἔχει τὸν κίνδυνο μέχρις ὅτου προβεῖ σὲ ἀνάληψη, ἡ τράπεζά του νὰ βρεθεῖ σὲ ἀδυναμία πληρωμῆς.

Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς προφανεῖς σήμερα λόγους, τὰ ἑλληνικὰ δικαστήρια –θέτουν ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴ χρήση τοῦ τραπεζικοῦ συστήματος στὴν ἐκπλήρωση τῶν χρηματικῶν ὑποχρεώσεων, τὴ συμφωνία μεταξὺ τῶν συναλλασσομένων.

Μὲ τὴν ἀπαγόρευση τῆς χρήσης τῶν μετρητῶν, ἡ ἐμπιστοσύνη καὶ ἡ συμφωνία ὡς θεμέλιο τῶν ἰδιωτικῶν συναλλαγῶν, ἀντικαθίστανται ἀπὸ τὸν καταναγκασμό.

Αὐτὸ ποὺ ἀποδεικνύεται μέρα μὲ τὴν ἡμέρα, εἶναι ὅτι δὲν μπορεῖ τὸ λογιστικὸ χρῆμα τῶν τραπεζῶν νὰ ἐπιτελέσει τὸ ρόλο τοῦ νομίμου χρήματος, διότι δὲν μπορεῖ νὰ συγκεντρώσει τὶς νομικὲς ἐγγυήσεις ποὺ ἔχουν τὰ χαρτονομίσματα καὶ τὰ κέρματα.

Σύμφωνα μὲ τὴν κείμενη νομοθεσία (ἐθνικὴ καὶ εὐρωπαϊκή) ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ ἐμφανίσω τὰ τραπεζογραμμάτια ποὺ διαθέτω στὴν Κεντρικὴ Τράπεζα καὶ νὰ ζητήσω τὴν ἀντικατάστασή τους μὲ τραπεζογραμμάτια ἴσης ἀξίας.

Ὑπάρχει γιὰ τὸ κάθε χαρτονόμισμα ποὺ κρατῶ στὰ χέρια μου, μία ὑποχρέωση τῆς Κεντρικῆς Τράπεζας ποὺ εἶναι βέβαιη καὶ ἐκκαθαρισμένη. Τὸ μοναδικὸ οἰκονομικὸ ρίσκο σὲ αὐτὴ τὴν ὑποχρέωση εἶναι ἡ μᾶλλον ἀπίθανη περίπτωση στὴν ὁποία μία Κεντρικὴ Τράπεζα δὲ θὰ μπορεῖ νὰ καλύψει τὸ κόστος ἐκτύπωσης νέου χαρτονομίσματος.

Εἰδικὰ γιὰ τὸ εὐρώ, ὑπάρχουν νομικὲς ρυθμίσεις ποὺ ὑποχρεώνουν κάθε κεντρικὴ τράπεζα τῆς εὐρωζώνης νὰ ἀποδέχεται τὰ τραπεζογραμμάτια ποὺ ἐκδίδονται ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Κεντρικὴ Τράπεζα καὶ τὶς ὑπόλοιπες Ἐθνικὲς Κεντρικὲς Τράπεζες τῆς ζώνης τοῦ εὐρώ.

Ὑπάρχει ἐπίσης νομικὴ ὑποχρέωση ἀντικατάστασης τοῦ φθαρμένου ἢ κατεστραμμένου τραπεζογραμματίου, ἐφόσον ὁ κάτοχός του ἔχει στὴν κατοχὴ του πάνω ἀπὸ τὸ μισὸ τεμάχιο τοῦ χαρτονομίσματος.

Ἡ τελευταία αὐτὴ ὑποχρέωση, ἐπιτρέπει τὴ διαφύλαξη τῆς ἀξίας τοῦ νομίσματος καὶ μετὰ τὸ πέρας τῆς φυσικῆς διάρκειας τοῦ τραπεζογραμματίου καὶ ἑπομένως τὴ χρήση του ὡς μέσου ἀποθησαύρισης –ἀποθήκευσης πλούτου- στὸ διηνεκές.

Θὰ προσέθετα, ὅτι ἀκόμη καὶ στὴν περίπτωση ἀπόσυρσης ἀπὸ τὴν κυκλοφορία ἢ ἀκόμη καὶ στὴν περίπτωση κατάργησης τοῦ χρήματος – τῆς «ἀπο-νομισματοποίησής» – του, ἡ πολιτεία ὑποχρεοῦται νὰ ἐπιτρέψει τὴν παράλληλη χρήση καὶ τὴν ἀντικατάσταση ἐντὸς εὔλογης προθεσμίας τοῦ παλαιοῦ νομίσματος μὲ τὸ νέο.

Λόγου χάρη, αὐτὸ συνέβη σὲ παλαιότερες περιόδους τὸ 1944 καὶ τὸ 1954 καὶ τελευταῖα μὲ τὸν νόμο 2842/2000 γιὰ τὴν υἱοθέτηση τοῦ εὐρώ.
Ἔχει σημασία στὴν παροῦσα συγκυρία, νὰ τονίσουμε τὸ ἑξῆς:

Ἡ ἔκδοση καὶ ἡ κοπὴ νομίσματος, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τουλάχιστον ποὺ τὸ χρῆμα ἔπαψε νὰ ἔχει ἐσωτερικὴ ἀξία –δηλαδὴ ἀντίκρισμα σὲ πολύτιμα μέταλλα- τελεῖ ὑπὸ τὴν θεσμικὴ ἐγγύηση τοῦ κράτους καὶ ἡ ἔκδοσή του ἀνήκει στὸν πυρήνα τῆς ἄσκησης τῆς κρατικῆς ἐξουσίας.

Ἡ «κρατικὴ νομισματικὴ κυριαρχία», ἡ ὁποία ἑδραιώθηκε ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰώνα στὴν Εὐρώπη, βρίσκει τὴν ἔκφρασή της καὶ στὸ ἄρθρο 80 τοῦ Συντάγματος, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ἡ κοπὴ καὶ ἡ ἔκδοση νομίσματος ρυθμίζεται μὲ Νόμο. Μετὰ τὴ συνταγματικὴ ἀναθεώρηση τοῦ 2001, καλύφθηκε νομικὰ ἡ ἐκχώρηση μέρους αὐτῆς τῆς κυριαρχίας στὰ ὄργανα τῆς νομισματικῆς ἕνωσης.

Τὸ Σύνταγμα τῆς χώρας μας, δὲν ἐπιτρέπει ὅμως τὴν ἐκχώρηση τῆς νομισματικῆς κυριαρχίας στὶς ἰδιωτικὲς τράπεζες.

Τέτοια μὴ ἐπιτρεπόμενη ἐκχώρηση ἀποτελεῖ ἡ ἀπόδοση στὶς τραπεζικὲς κάρτες καὶ λογαριασμοὺς τῶν ἰδιοτήτων τοῦ γενικοῦ μέσου ἐξόφλησης τῶν ὑποχρεώσεων –κατ” ἀποκλεισμὸ μάλιστα τοῦ νομίμου χρήματος. Οἱ θεσμικὲς ἐγγυήσεις ποὺ ἰσχύουν γιὰ τὸ νόμισμα τῆς χώρας, δὲν ἐκτείνονται καὶ στὶς τραπεζικὲς καταθέσεις, στὸ λογιστικὸ χρῆμα τῶν Τραπεζῶν:

Αὐτὸ ἀποδείχθηκε περίτρανα στὴν περίπτωση τῆς Ἰσλανδίας ἢ τῆς Κύπρου, ὅπου οἱ τραπεζικὲς καταθέσεις ἀντιμετωπίστηκαν ὡς τοποθετήσεις μὲ ἐπενδυτικὸ ρίσκο.

Γίνεται προσπάθεια νὰ πειστεῖ ὁ κόσμος ὅτι τὸ «πλαστικό» χρῆμα ἀποτελεῖ τὴ μοντέρνα ἐναλλακτικὴ ἐμφάνιση τοῦ νομίσματος ἔναντι τοῦ «ἀπαρχαιωμένου» χάρτινου καὶ μεταλλικοῦ χρήματος. Νομικὰ ὅμως, δὲν μποροῦν νὰ ταυτιστοῦν τὸ λογιστικὸ χρῆμα μὲ τὰ μετρητά:

Μὲ τὴν κατάθεση τῶν μετρητῶν χρημάτων σὲ ἕναν συνήθη τραπεζικὸ λογαριασμὸ συντελεῖται ἡ μεταβίβαση τῆς κυριότητας τῶν χρημάτων στὴν Τράπεζα. Ἡ Τράπεζα ποὺ παίρνει τὴν κυριότητα τῶν χρημάτων δικαιοῦται νὰ τὰ διαθέσει σά νὰ ἦταν δικά της καὶ ὑποχρεοῦται νὰ ἀποδώσει «ἐν καιρῷ» στὸν καταθέτη, ἄλλα χρήματα ἴσης ἀξίας μαζὶ μὲ τοὺς τυχὸν ὀφειλόμενους τόκους.

Δηλαδή, ἡ τραπεζικὴ κατάθεση λογίζεται ὡς δάνειο τοῦ καταθέτη πρὸς τὴν τράπεζα καὶ ὄχι σὰν μία σύμβαση φύλαξης – ἁπλῆς παρακατάθεσης τῶν χρημάτων.

Ὁ τραπεζικὸς λογαριασμὸς εἶναι μία ἔγγραφη καταχώρηση στὰ λογιστικὰ βιβλία τῶν τραπεζῶν καὶ ταυτόχρονα μία ὑπόσχεση στὸν καταθέτη γιὰ ἐπιστροφὴ τῶν χρημάτων του, μόλις αὐτὸς τὰ ζητήσει.

Πῶς μπορεῖ λοιπὸν ἡ Πολιτεία νὰ ὑποχρεώνει τοὺς συναλλασσόμενους νὰ ἀντικαταστήσουν τὸ νόμιμο χρῆμα ποὺ ἀποτελεῖ σύμφωνα μὲ τὸ Ἑλληνικὸ Σύνταγμα καὶ τὴν Νομοθεσία, γενικὸ μέσο ἐξόφλησης τῶν συναλλαγῶν, μὲ τὸ λογιστικὸ χρῆμα τῶν τραπεζῶν, δηλαδὴ μὲ τὶς ὑποσχέσεις πού δίνουν οἱ τράπεζες πρὸς τοὺς καταθέτες;

Τὰ πράγματα γίνονται ἀκόμη χειρότερα, ἂν συνειδητοποιήσουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο λειτουργοῦν οἱ τράπεζες:
Πολὺς κόσμος πιστεύει ὅτι οἱ τράπεζες παίρνουν τὰ μετρητὰ ποὺ καταθέτουν οἱ πολῖτες καὶ μὲ αὐτὰ προβαίνουν στὶς χορηγήσεις δανείων. Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, ὁ κύριος ὄγκος τῶν καταθέσεών μας στὶς τράπεζες εἶναι ἕνα δημιούργημα τῆς πιστωτικῆς ἐπέκτασης, δηλαδὴ τοῦ τραπεζικοῦ δανεισμοῦ.

Ἀρκεῖ νὰ σᾶς παραθέσω ἕνα μέγεθος ἀπὸ τελευταῖο Στατιστικὸ Δελτίο Οἰκονομικῆς Συγκυρίας τῆς Τράπεζας τῆς Ἑλλάδος:

Στὸ σύνολο τῆς Εὐρωζώνης κυκλοφοροῦν περίπου 994 δισεκατομμύρια εὐρὼ σὲ χαρτονόμισμα καὶ κέρματα.

Τὴν ἴδια στιγμὴ οἱ τραπεζικὲς καταθέσεις ἀνέρχονται στὸ σχεδὸν δεκαπλάσιο ποσὸ τῶν 8,836 τρὶς εὐρώ. Καὶ ἂν προσθέσουμε καὶ ἄλλες πιὸ μακροπρόθεσμες ὑποχρεώσεις, ξεπερνοῦμε τὰ 17 τρισεκατομμύρια εὐρώ.

Στὴν Ἑλλάδα, μέσα στὴν πενταετία 2003 – 2008 ἐκτινάχθηκαν οἱ δανειακὲς ὑποχρεώσεις τῶν νοικοκυριῶν καὶ τῶν ἐπιχειρήσεων ἀπὸ τὰ 120 περίπου δὶς σὲ 280. Ἀνάλογη αὐξητικὴ πορεία ἀκολούθησαν καὶ οἱ καταθέσεις. Ὁ λογιστικὸς ἀέρας, ὁ ὁποῖος κατευθύνθηκε κυρίως στὴν οἰκοδομὴ καὶ τὴν κατανάλωση, κυκλοφόρησε μέσα στὴν οἰκονομία καὶ δημιούργησε στὴν κοινωνία μία ψευδαίσθηση τῆς αὐξημένης ρευστότητας καὶ τῆς οἰκονομικῆς ἀνάπτυξης.
Καθὼς ὅμως οἱ πολῖτες ἄρχισαν νὰ μεταφέρουν τὰ χρήματά τους στὸ ἐξωτερικὸ ἢ νὰ κάνουν ἀναλήψεις φάνηκε ὅτι «ὁ βασιλιὰς εἶναι γυμνός».

Ἔχουμε λοιπὸν μία ἀντεστραμμένη καὶ ἀσταθῆ χρηματοπιστωτικὴ πυραμίδα, στὴ βάση τῆς ὁποίας βρίσκεται ἐλάχιστο πραγματικὸ χρῆμα σὲ μετρητά. Ἡ διατήρηση τοῦ συστήματος αὐτοῦ, ὅπου κυριαρχεῖ τὸ ἄυλο λογιστικὸ χρῆμα τοῦ τραπεζικοῦ συστήματος, προϋποθέτει τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν πολιτῶν στὴν φερεγγυότητά του. Σὲ ὅσες περιπτώσεις αἴρεται αὐτὴ ἡ ἐμπιστοσύνη, δημιουργοῦνται φαινόμενα φυγῆς καταθέσεων καὶ κλεισίματα τραπεζῶν. Ἂς μὴν ἔχετε ἀμφιβολίες:

Αὐτὰ θὰ μποροῦσαν – καὶ μποροῦν – νὰ συμβοῦν σὲ ὁποιαδήποτε χώρα τοῦ προηγμένου κόσμου.
Κατὰ συνέπεια, ἡ Πολιτεία, δὲν μπορεῖ νὰ ὑποχρεώσει τοὺς πολῖτες νὰ χρησιμοποιοῦν ἀποκλειστικῶς ὡς ἐξοφλητικὸ μέσο ἢ ὡς μέσο ἀποθήκευσης πλούτου τὸ λογιστικὸ χρῆμα τῶν τραπεζῶν. Ἕνας τέτοιος ἐξαναγκασμὸς συνιστᾶ βάναυση παραβίαση τῆς ἐλευθερίας ἀνάπτυξης τῆς προσωπικότητας καὶ ἰδίως τῆς οἰκονομικῆς ἐλευθερίας, τῶν περιουσιακῶν δικαιωμάτων τοῦ προσώπου, τῶν δικαιωμάτων τοῦ καταναλωτῆ.

Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὑπάρχουν κίνδυνοι στὴν κατοχὴ τῶν μετρητῶν, κίνδυνοι κλοπῆς, ἀπώλειας, καταστροφῆς ἢ μείωσης τῆς ἀγοραστικῆς τους δύναμης. Ἄλλης φύσεως κίνδυνοι ὑπάρχουν στὴ χρήση τοῦ πλαστικοῦ χρήματος.

Ἀπόκειται ὅμως στοὺς συναλλασσόμενους νὰ διαχειριστοῦν τοὺς κινδύνους στὴν περιουσία τους κατανέμοντας τὸν χρηματικό τους πλοῦτο μεταξὺ μετρητῶν χρημάτων καὶ ἀποταμίευσης.

Ἄλλωστε, οἱ μεταβολὲς στὴ ζήτηση μετρητῶν ἢ ἀποταμίευσης ἀποτελοῦν ἐν τέλει καθοριστικὸ παράγοντα γιὰ τὴ διαμόρφωση τῶν τραπεζικῶν ἐπιτοκίων.

Ἂν ἀπαγορευθεῖ ἡ χρήση τῶν μετρητῶν, τίποτε δὲν ἐμποδίζει τὴν υἱοθέτηση ἀρνητικῶν ἐπιτοκίων ἀπὸ τὶς Τράπεζες καὶ τὴ δήμευση μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τῶν καταθέσεων, ὅπως εὔστοχα εἰπώθηκε ἀπὸ προηγούμενους ὁμιλητές.

Καὶ ὅλα τὰ παραπάνω μέτρα ἀπαγόρευσης τῶν μετρητῶν υἱοθετοῦνται ὑποτίθεται γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς φοροδιαφυγῆς καὶ τῆς διακίνησης τοῦ μαύρου χρήματος.

Προκειμένου νὰ συλληφθεῖ ἕνα μικρὸ κομμάτι τῆς φοροδιαφυγῆς, μπροστὰ στὰ τεράστια μεγέθη τοῦ οἰκονομικοῦ ἐγκλήματος καὶ τῆς φοροαποφυγῆς ποὺ γίνονται μὲ τὴ χρήση τοῦ Τραπεζικοῦ Συστήματος, υἱοθετεῖται ἕνα μέτρο στὴ λογική τοῦ «πονάει κεφάλι – κόψει κεφάλι».

Ὅλες οἱ συναλλαγὲς τῶν πολιτῶν καθίστανται ὕποπτες καὶ καταγράφονται ἐκ τῶν προτέρων.

Μὲ τὴν ἴδια λογικὴ θὰ ἔπρεπε ἐκ τῶν προτέρων νὰ καταγράφονται ὅλες οἱ τηλεφωνικὲς συνομιλίες καὶ ἡ ἀλληλογραφία μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι μέσῳ αὐτῶν μπορεῖ ἀπὸ κάποιους νὰ ὀργανωθεῖ ἢ νὰ ἐκτελεστεῖ μία παράνομη πράξη. Δὲν θὰ ἐπεκταθῶ ὅμως στὸ ζήτημα τοῦ ἠλεκτρονικοῦ φακελώματος ποὺ ἀναπτύχθηκε ἐξαίσια ἀπὸ προηγούμενους συνομιλητές.

Κλείνοντας τὴν τοποθέτησή μου, θὰ προχωρήσω λίγο τὸν προβληματισμό μου σὲ μία ἄλλη παράμετρο ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴν κατάργηση τῶν μετρητῶν:

Ὅταν παίρνουμε ἕνα δάνειο γιὰ νὰ ἀγοράσουμε ἕνα διαμέρισμα ἢ τὸν ἐξοπλισμὸ τῆς ἐπιχείρησής μας, ἀναλαμβάνουμε ἀπέναντι στὴν τράπεζα συγκεκριμένες ὑποχρεώσεις:

Νὰ δεσμεύσουμε στὴ διάρκεια τοῦ δανείου –γιὰ εἴκοσι ἢ καὶ τριάντα χρόνια – ἕνα μεγάλο μέρος ἀπὸ τὸ οἰκονομικὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐργασίας μας, τοῦ μόχθου μας, τῆς παραγωγῆς μας, προκειμένου νὰ ἐξυπηρετοῦμε τὸ τραπεζικό μας δάνειο. Νὰ ὑποθηκεύσουμε τὸ διαμέρισμα, τὸν ἐξοπλισμὸ ἢ ἄλλα περιουσιακά μας στοιχεῖα.

Ποιὰ εἶναι ἡ ὑποχρέωση πού ἀναλαμβάνει ἡ Τράπεζα ἀπέναντί μας;

Ἔχοντας τὸ δικαίωμα νὰ δημιουργεῖ λογιστικὸ χρῆμα ἀπὸ τὸ μηδέν, ἡ τράπεζα δίνει στὸν δανειολήπτη καὶ σὲ αὐτὸν ποὺ θὰ καταλήξει τελικὰ τὸ προϊόν τοῦ δανείου, μέσα ἀπὸ τὸν κύκλο τῶν συναλλαγῶν, μία ὑπόσχεση: Ὅτι ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ μπορεῖ ὁ τελικὸς δικαιοῦχος τοῦ ποσοῦ νὰ ἐμφανιστεῖ στὸ ταμεῖο καὶ νὰ ζητήσει τὰ χρήματά του.

Τὸ σύστημα τῶν ἰδιωτικῶν τραπεζῶν, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει τὰ μετρητὰ χρήματα, ἀπὸ τὴν Κεντρικὴ Τράπεζα ποὺ τὰ ἐκδίδει, θὰ πρέπει καὶ αὐτὸ νὰ δανειστεῖ, δίνοντας ἐνδεχομένως ὡς ἐνέχυρο στὴν Κεντρικὴ Τράπεζα τὰ δάνεια ποὺ χορηγεῖ μὲ ὅλες τὶς ἐγγυήσεις του. Ἐξασφαλίζεται ἑπομένως μία στοιχειώδης ἠθικὴ βάση στὴ σχέση μεταξὺ τραπεζικοῦ συστήματος καὶ τῶν δανειοληπτῶν. Τὸ ἰδιωτικὸ τραπεζικὸ σύστημα γιὰ νὰ ὑλοποιήσει τὴν ὑπόσχεσή του, θὰ ἀναλάβει μὲ τὴ σειρὰ του μία ὑποχρέωση ἀπέναντι στὸν ἐκδότη τοῦ νομίμου χρήματος, τὴν Κεντρικὴ Τράπεζα τῆς χώρας.

Τί θὰ συμβεῖ ἐὰν ἀπαγορευθοῦν οἱ ἀναλήψεις ἀπὸ τὶς τράπεζες;

Μπορεῖ στὶς συνήθειες τῶν πολιτῶν ποὺ χρησιμοποιοῦν τὸ πλαστικὸ χρῆμα ἡ ἀλλαγὴ αὐτὴ νὰ μὴ σημαίνει τίποτε τὸ ἰδιαίτερο. Στὸ νομικὸ κόσμο τῶν δικαιωμάτων καὶ τῶν ὑποχρεώσεων, ἐπέρχεται μία στιγμιαία ἀλλὰ κολοσσιαίων διαστάσεων μεταβολή:

Μετατρέπονται –μέσα σὲ μία στιγμή- οἱ ὑποχρεώσεις τοῦ Τραπεζικοῦ Συστήματος πρὸς τὰ ἑκατομμύρια τῶν καταθετῶν σὲ ἐσωτερικὴ ὑπόθεση λογιστικῶν διευθετήσεων μεταξὺ τῶν μετρημένων στὰ δάχτυλα Τραπεζῶν.

Ἔτσι ἐκλείπει οἱαδήποτε δικαιοπολιτικὴ βάση στὴ συναλλακτικὴ σχέση μεταξὺ τραπεζικοῦ συστήματος καὶ πολιτῶν. Οἱ Τράπεζες δίνουν δάνεια μὲ μία ἁπλὴ ἐγγραφὴ στὰ λογιστικά τους βιβλία καὶ ὑποθηκεύουν ὡς ἀντάλλαγμα τὴν ἀκίνητη περιουσία καὶ τὰ μέσα παραγωγῆς καὶ δεσμεύουν γιὰ δεκαετίες τὸ μόχθο τῶν δανειοληπτῶν, χωρὶς νὰ δίνουν ὁποιαδήποτε πραγματικὸ ἀντάλλαγμα.

Ποιὰ εἶναι ἡ ἠθικὴ βάση σὲ μία τέτοια λεόντιο συμφωνία, ὅπου ὁ ἕνας ἔχει μόνο δικαιώματα καὶ ὁ ἄλλος ἔχει μόνο ὑποχρεώσεις;
Καὶ τί θὰ ἀπογίνει αὐτὸς ὁ πραγματικὸς πλοῦτος, ποὺ ὑποθηκεύεται καὶ ἀνακυκλώνεται μέσα στὸ Σύστημα τῶν Τραπεζῶν, ἐάν κάποια στιγμὴ αὐτὸ τὸ Σύστημα ἀποφασίσει νὰ στερήσει ἀπὸ τοὺς ὀφειλέτες τὸ μέσο γιὰ τὴν ἐξόφληση τῶν ὑποχρεώσεών τους;

Ἐὰν σταματήσει νὰ χορηγεῖ νέα δάνεια καὶ ρευστότητα στὴν πραγματικὴ οἰκονομία; Ἐὰν ἀποσύρει μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὸ λογιστικὸ χρῆμα ἀπὸ τὴν ἀγορά;

Δὲν εἶναι λοιπὸν δυνατὸν νὰ ἐπιτρέψουμε σὲ μία ἀφανῆ ἐξουσία νὰ ἀποκτήσει ἐπάνω μας τέτοια ἐξουσία ζωῆς καὶ θανάτου. Μία ἐξουσία πάνω στοὺς λαούς, μία ἐξουσία εἰς «πάσας τάς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν».

πηγή: orthros.eu

Δείτε και Πηγή:    http://id-ont.blogspot.gr/2015/07/capital-controls.html 

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ

Σύγχρονη ἀπεικόνιση τοῦ θαύματος τοῦ Ἄξιόν Ἐστιν, στό παρεκκλήσι τῆς Παναγίας Ἐλεούσης τῆς μονῆς Ἁγίας Θεοδώρας στήν Θεσσαλονίκη (ὁδός Τσιμισκῆ)

Σύμφωνα μέ τή διήγηση τοῦ θαύματος, ἕνας ξένος ὁδοιπόρος μοναχός ἐμφανίστηκε σέ μοναχό τοῦ παντοκρατορινοῦ Κελλίου τῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου στό λάκκο τοῦ Ἄδειν στίς Καρυές τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἕνα ἀπόγευμα Σαββάτου, ἐνῶ ὁ Γέροντάς του ἀπουσίαζε στό Πρωτᾶτο γιά τή συνήθη ἀγρυπνία. Ὁ μοναχός δέχθηκε τόν ξένο, ἄν καί ἦταν ἀργά τό βράδυ, καί τόν ὁδήγησε ἐνώπιον τῆς εἰκόνας τῆς Θεοτόκου. Ἐκεῖ ὁ ξένος μοναχός ἔψαλε μέ ἐξαίσια μελωδία τόν ἄγνωστο ὡς τότε ὕμνο «Ἄξιον Ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν», πού οὐσιαστικά ἀποτελεῖ συμπλήρωση τοῦ θεομητορικοῦ ὕμνου «Τήν τιμιωτέραν τῶν χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν σεραφείμ...», πού εἶχε συνθέσει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Μελωδός, ἐπίσκοπος Μαϊουμᾶ († 752/754) καί ὁ ὁποῖος ψαλλόταν μέχρι τότε. Ἔκθαμβος ὁ μοναχός τοῦ ζήτησε νά γράψει κάπου τόν ὕμνο. Μήν ἔχοντας ὅμως χαρτί προσκόμισε μιά πλάκα ὅπου ὁ ξένος ἔγραψε τόν ὕμνο, σύροντας θαυματουργικά τό δάκτυλό του. 

---

Στή συνέχεια ὁ ξένος, πού δέν ἦταν ἄλλος ἀπό τόν ἀρχάγγελο Γαβριήλ ἔγινε ἄφαντος. Ἐπιστρέφοντας ὁ Γέροντας τοῦ κελλίου ἄκουσε τά γενόμενα καί μετέφερε τήν πλάκα στήν κοινή σύναξη τῶν Καρυῶν καί στόν Πρῶτο, ὁ ὁποῖος μέ τή σειρά του τήν ἔστειλε στήν Κωνσταντινούπολη, μέ συνοδεία γραμμάτων πρός τόν Πατριάρχη καί τόν Αὐτοκράτορα. Ὁ ὕμνος ἀγαπήθηκε καί διαθόθηκε ἔκτοτε σ᾿ ὅλον τόν ὀρθόδοξο κόσμο. Ἡ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου μεταφέρθηκε κατόπιν στό ναό τοῦ Πρωτάτου καί τοποθετήθηκε στό σύνθρονο τοῦ ἱεροῦ Βήματος.

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ μοναχοῦ Παταπίου Καυσοκαλυβίτου,  

Ὁ μοναχός Ἰάκωβος Νεασκητιώτης (+ 1869) καί τό ἔργο του,

(διδακτορική διατριβή), Ἅγιον Ὄρος 2014

Δὲν ἔχω πόδια νὰ σταθῶ, τὰ ἔδωσα στὴν Πατρίδα…

Μία συγκλονιστικὴ ἱστορία


(Ὁ Δημήτρης Ντούλιας, πλωτάρχης. ἐ. ἀ. στὸ Πολεμικὸ ναυτικὸ, περιγράφει μοναδικὰ στὴν παρακάτω ἐπιστολὴ του μία σκηνὴ ποὺ καταγράφηκε στὴ μνήμη του καὶ στὴν καρδιά του καὶ ἀπὸ ὅτι φαίνεται δὲν θὰ σβήσει ποτὲ ὅσα χρόνια καὶ νὰ περάσουν.)


«Ἤμουν στὸ Ναυτικὸ τὸ 1952 καὶ βρισκόμουνα στὴ Πλατεία Κλαυθμῶνος, ὄχι ὅπως εἶναι σήμερα. Οἱ νεότεροι δὲν γνωρίζουν πάρα πολλὰ ἀπὸ τὰ παλιὰ καὶ ἀποροῦν ὁπόταν ἀκοῦν ὁρισμένα γεγονότα τοῦ τότε.

Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔπεφτε ὁ ἥλιος καὶ θα γνωρίζετε ὅτι μὲ τὴ δύση του, γίνεται ὑποστολὴ τῆς σημαίας. Τότε τὸ Ὑπουργεῖο Ναυτικοῦ ἦταν ἐκεῖ καὶ ἡ σημαία κυμάτιζε ἀκόμα στὸ κτήριο. Σήμερα εἶναι ἄλλες ὑπηρεσίες τοῦ Ναυτικοῦ. Τότε πάντα κάθε πρωί, θὰ θυμοῦνται οἱ παλιοί, γινόταν ἔπαρση σημαίας καὶ σταματοῦσαν τά πάντα, ὅπως καὶ στὴ δύση τοῦ ἡλίου γινόταν ὑποστολή. Ἦταν στιγμὲς ὡραῖες, ἀπίθανες ποὺ ζοῦσαν τότε οἱ ἄνθρωποι. Τὸ ἄγημα ἀποδόσεως τιμῶν στὸ χῶρο του, καὶ ἀκοῦμε τὸ σαλπιγκτὴ νὰ δίνει τὸ σύνθημα γιὰ τὴν ὑποστολὴ τῆς σημαίας. Τὸ ἄγημα παρουσιάζει ὅπλα. Ὁ ἀξιωματικὸς χαιρετᾶ καὶ παίζεται ὁ Θούριος. Ὅλοι οἱ παριστάμενοι ἐκεῖ καὶ οἱ περαστικοί, ὅπως καὶ ἐγὼ σταθήκαμε σὲ στάση προσοχῆς.

Ἀποδίδεις μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὴν τιμὴ στὸ ἱερό μας σύμβολο, στὴ γαλανόλευκη σημαία. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἁρμόδιος ἀξιωματικὸς χαιρετᾶ, ἡ ματιά του πέφτει λοξὰ καὶ βλέπει κάτι παράξενο, καὶ ἡ ψυχὴ του ταράζεται, γιὰ αὐτὸ ποὺ θὰ σᾶς πῶ παρακάτω.

Τελειώνοντας ἡ διαδικασία τῆς ὑποστολῆς τῆς σημαίας, οἱ διαβάτες συνεχίζουν τὸ δρόμο τους, ἐνῶ ἐγὼ παρέμεινα ἀπὸ συνήθεια λίγο ἀκόμα. Τότε βλέπω τὸ νεαρὸ ἀξιωματικὸ νὰ κατευθύνεται θυμωμένος πρὸς ἕνα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε τότε ἡ πλατεία ἦταν κενὴ καὶ στὶς γωνίες ἦταν πάντα στιλβωτὲς ( λοῦστροι ) καὶ καστανάδες ποὺ μᾶς λείπουν τώρα.

Τοῦ εἶπε : “γιατί δὲν σηκώθηκες ὄρθιος γιὰ νὰ τιμήσεις τὴ σημαία μας. Δὲν ἔχεις φιλότιμο κ.λ.π. “.

Ὁ ἄνθρωπος ἔμεινε βουβός, ἐγὼ παρακολούθησα ἔντρομος καὶ φοβερὰ συγκλονισμένος τὸ τί ἔγινε. Μετὰ βλέπω τὸν καστανὰ ὅτι ἔγινε κατακόκκινος καὶ ἄρχισε νὰ τρέμει.

Ἤθελε νὰ φωνάξει, ἀλλὰ βλέπω μὲ ἔκπληξη ὅτι συγκρατεῖται, σκύβοντας τὸ κεφάλι του ἄρχισε νὰ κλαίει μὲ λυγμούς.

Ὅμως συνέρχεται γρήγορα σκουπίζει τὰ δάκρυά του καὶ μὲ πολλὴ δύναμη τῶν χεριῶν του ( αὐτὰ ἦταν γερὰ ) στυλώνει τὸ σῶμα του δυνατά, σπρώχνει τὸν πάγκο του μὲ τὰ κάστανα μπροστὰ καὶ φωνάζει μὲ ὅλη τὴ ψυχή του, στὸ νεαρὸ ἀξιωματικὸ δυνατὰ “πῶς νὰ σηκωθῶ κύριε· τῆς τὰ ἔδωσα τῆς Πατρίδας καὶ τὰ δύο” καὶ σηκώνει τὰ μπατζάκια τοῦ παντελονιοῦ ὅπου φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω ἀπὸ τὸ γόνατα. Καὶ ξαναρχίζει νὰ κλαίει.

Ὁ κόσμος ὅπως καὶ ἐγὼ γύρω του κλαίει καὶ χειροκροτεῖ, ὅμως περισσότερο ἀπὸ ὅλους κλαίει ὁ νεαρὸς ἀξιωματικός.

Ἔχουν περάσει περίπου 60 χρόνια. Ποιὸς ξέρει τί γίνεται. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔγινε κάτι τὸ ἀλησμόνητο, φοβερὴ σκηνὴ γιὰ Ὄσκαρ. Ὁ ἀξιωματικὸς σκύβει καὶ ἀγκαλιάζει καὶ φιλᾶ τὸν καστανά, καὶ στὴ συνέχεια στέκεται εὐθυτενὴς μπροστὰ στὸν ἥρωα καὶ φέρνει τὸ δεξί του χέρι στὴν ἄκρη τοῦ γείσου τοῦ πηλικίου του καὶ τὸν χαιρετᾶ στρατιωτικὰ.

Τοῦ ἀπονέμει “τὰς κεκανονισμένας τιμάς” ποὺ δὲν μπόρεσε ἐκεῖνος τυπικὰ νὰ ἀποδώσει στὴ σημαία μας, γιατί τῆς χάρισε καὶ τὰ δύο πόδια στὰ βορειοηπειρώτικα βουνά μας γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ κυματίζει σήμερα ψηλὰ ἡ κυανόλευκη σημαία σὲ λεύτερη πατρίδα. Καὶ οἱ ἄλλοι, οἱ πολλοὶ νὰ μποροῦν νὰ πηγαίνουν μὲ γρήγορο βῆμα στὶς εἰρηνικὲς ἀπασχολήσεις τους, χωρὶς νὰ γνωρίζουν ὅτι περνοῦν μπροστὰ ἀπὸ ἕναν ἥρωα τοῦ ἀλβανικοῦ μετώπου, τὸν Ἕλληνα ἥρωα πολεμιστή, ὅποιο ἐπάγγελμα καὶ νὰ ’χει.

Ἄλλοι δὲν μιλοῦν, ἄλλοι ὅμως εἰρωνεύονται. Γι’ αὐτὸ οἱ νέες γενιὲς πρέπει νὰ μάθουν, νὰ διδαχθοῦν ἀπὸ τὴν οἰκογένεια καὶ τὸ σχολεῖο γιὰ τὸ Ἔπος τοῦ 1940. Γιὰ τὸ καλό τῆς Πατρίδας μας.

Πηγή:  

http://www.agiazoni.gr/article.php?id=46171236431775168764

ΔΙΠΛΟΥΣ ΠΕΛΕΚΥΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

Βιβλιοπαρουσίαση, ΔΙΠΛΟΥΣ ΠΕΛΕΚΥΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

Βιβλιοπαρουσίαση

Νικολάου Μάννη

 

ΔΙΠΛΟΥΣ ΠΕΛΕΚΥΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

 

          Μία νέα, σημαντική ἔκδοση (μεγάλου σχήματος, 236 σελίδων), προστέθηκε τούς τελευταίους μῆνες  στήν Ὁμολογιακή Βιβλιοθήκη καί τήν Ἀντιρρητική Γραμματεία τῶν ἀγωνιζομένων Ὀρθοδόξων. Πρόκειται γιά πόνημα (προϊόν πόνου καί κόπου, ὅπως λέει καί ἡ λέξη), τοῦ ἰδιαιτέρως ἀγαπητοῦ Νικ. Μάννη, σχετικά μέ τίς καταδίκες τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἡ ἔκδοση εἶναι ἀφιερωμένη στήν «ἱερά ξυνωρίδα τῶν ἀοιδήμων Πατριαρχῶν ΚΠόλεως Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ  καί Ἀλεξανδρείας Μελετίου τοῦ Πηγᾶ» καί προλογίζεται ἀπό τόν ἀρχιμ. Εὐθύμιο Μπαρδάκα.

Ὁ συγγραφέας

Ὁ κ. Νικόλαος Μάννης εἶναι Δάσκαλος, καταγόμενος ἀπό τήν ἱστορική Βερδικοῦσα Λαρίσης (ὅπου γεννήθηκε σέ πολύτεκνη ὀρθόδοξη οἰκογένεια, ἤδη τρίτεκνος ὁ ἴδιος), καλός γνώστης τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς/Μουσικοδιδάσκαλος, Ἱεροψάλτης στόν Ἱ. Ν. Ἁγίων Ἀποστόλων Δάφνης, μέ ἀγωνία γιά τά ἐκκλησιαστικά κοινά.

Τό ἔργο

Τό ὑπό παρουσίαση ἔργο ἀποτελεῖ ἔκφραση αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς ἀγωνίας τοῦ ἐκλεκτοῦ συγγραφέα του. Ὁ κ. Μάννης κοπίασε πολύ και διέθεσε ἀρκετά χρήματα, ὥστε να βρεῖ τίς πηγές τῆς ἐργασίας του καί νά παρουσιάσει τά 30 (καί 2 ἀμφιβαλόμενα) ὁμολογιακά κείμενα τῶν ἀοιδήμων Προμάχων τῆς Ὀρθοδοξίας Ἱερεμία τοῦ Τρανοῦ και ἁγ. Μελετίου τοῦ Πηγᾶ, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν ὄντως «διπλό πέλεκυ» κατά τῆς Παπικῆς καινοτομίας τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου. Διότι ἡ καινοτομία, ἀπό τόν 16^ο αἰ. πού ἐμφανίσθηκε, ἀπασχολεῖ πολύ σοβαρά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐφ’ ὅσον ἀπ’ ἀρχῆς ὑπῆρξε ἐναγώνιος προσπάθεια ἐπιβολῆς της καί στήν Ὀρθοδοξία, κάτι πού  ἐπιτεύχθηκε μερικῶς κατά τό 1924 κ. ἑξ.

Ἡ διάταξη τοῦ θέματος

Ἀρχικά προτίθενται τά βιογραφικά σημειώματα τῶν μακαρίων Πατριαρχῶν.

Ἕπεται Σημείωμα τοῦ συγγραφέα καί Πρόλογος τοῦ ἀρχιμ. Εὐθυμίου Μπαρδάκα.

Στίς σελίδες 13 – 32 περιλαμβάνεται κείμενο ἐπιγραφόμενο «Ἡ καταδίκη τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου ἀπό τήν Ἐκκλησία κατά τόν 16^ο αἰ. καί ἡ συμβολή σ’ αὐτήν τῶν Πατριαρχῶν Ἱερεμία τοῦ Τρανοῦ καί Μελετίου τοῦ Πηγᾶ». Στο κείμενο αὐτό ὁ συγγραφέας παρουσιάζει με ἐπιτυχία την καθαρά ἱστορική πλευρά τοῦ θέματος, τήν ἀντίδραση δηλαδή τῶν δύο Πατριαρχῶν στήν καινοτομία, ὅπως αὐτή διαμορφώθηκε ἀπό τό  1582 πού ἐμφανίσθηκε, μέχρι τόν θάνατό τους (τοῦ Ἱερεμία τό 1595  καί τοῦ  ἁγ. Μελετίου τό  1601).

Στή συνέχεια (σελ. 35 – 222), παρουσιάζονται τά 30 (καί 2 ἀμφιβαλόμενα) ὁμολογιακά κείμενα τῶν δύο Πατριαρχῶν. Εἶναι μεγάλου ἐνδιαφέροντος καί ἡ ἁπλή παράθεση τῶν τίτλων τῶν κειμένων αὐτῶν (γιά τόν περιορισμό τῆς ἐκτάσεως τῆς βιβλιοπαρουσιάσεως, προχωρήσαμε σέ συντόμευση τῶν τίτλων):

1.     Ἱερεμίου, Ἐπιστολή πρός τόν Ἀρχιεπ. Φιλαδελφείας Γαβριήλ Σεβῆρο (1582).

2.     Μελετίου (ὡς Πρωτοσυγκέλλου Ἀλεξανδρείας), Ἐπιστολή πρός τόν Καρδινάλιο τῆς Santa Saverina (1582).

3.     Ἱερεμίου, Ἐπιστολή πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Νοτιοδυτικῆς Ρωσίας (1583· ἀποσπάσματα).

4.     Συνοδικοῦ Τόμου ΚΠόλεως (1583), Ἐπιστολή πρός τόν Δοῦκα Κων. Βασ. Ὀστρογκόρσκυ καί τούς Ὀρθοδόξους τῆς Μικρᾶς Ρωσίας.

5.     Ἱερεμίου, Ἐπιστολή πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Δυτικῆς Ρωσίας (1583).

6.     Ἱερεμίου, Ἐπιστολή πρός τόν Δόγη Νικόλαο da Ponte (1583).

7.     Ἱερεμίου, Ἐπιστολή πρός τόν Ἀρχιεπ. Φιλαδελφείας Γαβριήλ Σεβῆρο (1583).

8.     Συνοδικοῦ Τόμου ΚΠόλεως (1583), Ἐπιστολή πρός  τούς Ἀρμενίους τῆς Λεοντοπόλεως.

9.     Μελετίου (ὡς Πρωτοσυγκέλλου Ἀλεξανδρείας), Τόμος πρός τόν Ἀλεξανδρείας Σίλβεστρο (1583).

10.    Μελετίου (ὡς Πρωτοσυγκέλλου Ἀλεξανδρείας), Ἐπιστολή πρός  τόν Πρωτ. Ἰωάννη Γράσο (1584).

11.    Μελετίου (ὡς Πρωτοσυγκέλλου Ἀλεξανδρείας), Ἐπιστολή πρός τόν Ἱερομόναχο Θεοδόσιο (1585).

12.    Μελετίου (ὡς Πρωτοσυγκέλλου Ἀλεξανδρείας), Ἐπιστολή πρός τόν Κων. Κορνιακτό (1587).

13.    Ἱερεμίου, Ἐπιστολή πρός τούς ἐν Τυβίγκῃ Διαμαρτυρομένους (1589).

14.    Ἱερεμίου, Ἐπιστολή πρός τόν Ἀρχιεπ. Φιλαδελφείας Γαβριήλ Σεβῆρο (1590).

15.    Ἱερεμίου, Ἐπιστολή πρός τόν Μητροπ. Κιέβου Μιχαήλ (1591).

16.    Μελετίου (εἰς τό ἑξῆς Πατριάρχου), Ἐπιστολή πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Μεσσήνης (1592).

17.    Μελετίου, Ἐπιστολή πρός τόν Αὐτοκράτορα τῆς Ρωσίας Θεόδωρο (1592).

18.    Ἀποφάσεις Πανορθοδόξου Συνόδου ΚΠόλεως (1593).

19.    Μελετίου, Ἐπιστολή πρός τόν Αὐτοκράτορα τῆς Ρωσίας Θεόδωρο (1593).

20.    Μελετίου, Ἐγκύκλιος πρός τούς Κόπτες (1594).

21.    Μελετίου, Ἐπιστολή πρός τόν Βασιλέα τῆς Αἰθιοπίας (1595).

22.    Μελετίου, Ἐπιστολή πρός τόν Ἀρχιεπ. Φιλαδελφείας Γαβριήλ Σεβῆρο (1596).

23.    Μελετίου, Ἐπιστολή πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Δύσεως (μᾶλλον τό 1596).

24.    Μελετίου, Ἐπιστολή πρός τόν Δοῦκα Κων. Βασ. Ὀστρογκόρσκυ καί τούς Ὀρθοδόξους τῆς Μικρᾶς Ρωσίας (1597).

25.    Μελετίου, Ἐπιστολή πρός τόν Μητροπ. Λεοντοπόλεως Γεδεών (1597).

26.    Μελετίου, Ἐπιστολή πρός τόν Καγγελάριο τῆς Πολωνο-Λιθουανικῆς Κοινοπολιτείας Ἰω. Ζαμοσκήνο (1598).

27.    Μελετίου, Ἐπιστολή πρός τούς Ὀρθοδόξους τῆς Λεοντοπόλεως (1599).

28.    Μελετίου, Ἐπιστολή πρός τούς Σαυρομάτες (1599).

29.    Μελετίου, Ἐπιστολή πρός τόν ΚΠόλεως Ματθαῖο (1599).

30.    Μελετίου, Ἐπιστολή πρός τόν Ὑπάτιο Ποτσέϊ (1599· ἀποσπάσμα-τα).

31.    Ἱερεμίου, Ἐπιστολή πρός τόν Πάπα Γρηγόριο ΙΓ’ (1583· ἀμφιβα-λόμενη).

32.    Ἱερεμίου, Σιγγίλιο (1583· ἀμφιβαλόμενο).

Στίς σελίδες 223 – 229 παρατίθεται ἡ ἑλληνική  καί ξένη βιβλιογραφία, τήν ὁποία χρησιμοποίησε ὁ συγγραφέας.

Ἀξιολόγηση

Ἐξ ὅσων γνωρίζουμε, δέν ὑπάρχουν σέ ἕνα τόμο συγκεντρωμένα τά ἔγγραφα/ ὁμολογιακές μαρτυρίες, σχετικά μέ τήν θέση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔναντι τῆς Παπικῆς καινοτομίας τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, κατά τίς πρῶτες δεκαετίες ἀπό τῆς ἐμφανίσεώς της, ἐπί Πατριαρχείας τῶν ἀοιδήμων Πατριαρχῶν ΚΠόλεως Ἱερεμία Β’ τοῦ Τρανοῦ  καί Ἀλεξανδρείας ἁγ. Μελετίου τοῦ Πηγᾶ. Ὁπότε ἡ ἐργασία τοῦ κ. Μάννη διακρίνεται κατ’ ἀρχήν γιά τήν μοναδικότητά της.

Χάρις στόν κόπο τοῦ «πολλά κοπιάσαντος» συγγραφέα, ὁ ἱστορικός ἐρευνητής ἔχει στή διάθεσή του το corpus/σῶμα τῶν πολυτίμων αὐτῶν ἐγγράφων καί ὁ μελετητής μπορεῖ βάσει αὐτῶν νά καταλήξει σέ ἀσφαλή ἐπί τοῦ θέματος συμπεράσματα.

Στή συνέχεια, ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο παρατίθενται τά ἔγγραφα, ἀπ’ εὐθείας ἀπό τίς πηγές, χωρίς αὐθαίρετες ἑρμηνείες  καί ὑποκειμενικά συμπεράσματα, συμφωνεῖ μέ τίς ἀρχές τῆς ἐπιστημονικότητος, ἡ ὁποία - κατά τά προηγούμενα – διακρίνει τήν ἐργασία.

Τέλος, λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψη καί τά δύο στοιχεῖα τῆς ἐργασίας, τόν συγγραφέα (ὅπως τόν γνωρίζουμε, ἀλλά καί  ὅπως προκύτπει ἀπό τήν ὅλη του προσπάθεια καί τά κείμενά του)  καί τό περιεχόμενο (ὅπως αὐτό ξετυλίγεται μπροστά στά μάτια τοῦ ἀναγνώστη), ἀβίαστα προκύπτει ὅτι ἡ ἐργασία ἀποτελεῖ καρπό ἀγάπης πρός τήν ἀγωνιζομένη Ὀρθοδοξία  καί  προσφορά εὐθύνης πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησία, ὁπότε ἡ ἀξία της ἀνεβαίνει κατακόρυφα.

Παρατηρήσεις/Προτάσεις

Ἐπειδή τά κείμενα δημοσιεύονται στήν ἀρχική τους γλῶσσα  καί ὁ λαός μας (λόγῳ  πολλῶν καί διαφόρων λόγων), ἔχει πλέον χάσει τήν ἐπαφή του  μ’ αὐτή, καλό θά ἦταν:

Α. Ἡ ἐπαναδημοσίευση τῶν κειμένων στήν σύγχρονη νεοελληνική καθομιλουμένη,

Β. Μαζί μέ τόν ἀναγκαῖο κριτικό σχολιασμό, ὥστε νά εἶναι εὔκολο νά ἀντιληφθεῖ ὁ ἁπλός πιστός, τί ἀπεφάνθει ἡ Ἐκκλησία κατά τόν 16^ο αἰ. περί τοῦ Γρηγοριανοῦ/Νέου Ἡμερολογίου  καί ἀπό τί ἤθελε νά προφυλάξει τούς πιστούς Της.  

Ἐπίσης, ἔχουμε τήν γνώμη, ὅτι «ἐπέστη ὁ καιρός» τῆς ἄρσεως τῆς διακρίσεως, μεταξύ τῶν δύο ἐπιλέκτων πρωταγωνιστῶν τῆς ἀντιστάσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κατά τῆς Παπικῆς καινοτομίας τοῦ Γρηγοριανοῦ/Νέου Ἡμερολογίου, τῶν Πατριαρχῶν Ἱερεμίου Β’ τοῦ Τρανοῦ  καί Μελετίου τοῦ Πηγᾶ. Καί ἡ διάκριση αὐτή ἔγκειται στό ὅ,τι  τοῦ μέν Μελετίου διακηρύχθηκε ἡ ἁγιότητα ἀπό τό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, τό Πατριαρχεῖο ὅμως ΚΠόλεως, πολλαπλῶς ἔνοχο γιά τήν ἀποδοχή τῆς καινοτομίας τό 1924  καί ἔκτοτε ἐπικαθήμενο ἐπί τοῦ ἅρματος τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δέν προέβει στήν διακήρυξη τῆς ἁγιότητος τοῦ Ἱερεμίου.

«Ἐπέστη - λοιπόν - ὁ καιρός» ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία, νά προχωρήσει στήν διακήρυξη τῆς ἁγιότητος τῶν δύο ἱερῶν ἀνδρῶν, ἐφ’ ὅσον ἀγωνίσθηκαν γιά νά διατηρηθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία ἄμωμος, καθ’ ὅτι  «τρία  θεωροῦνται  τά  μαρτυροῦντα  τήν ἀληθῆ  ἐν  ἀνθρώποις  ἁγιότητα· πρῶτον  Ὀρθοδοξία  ἄμωμος, εἶτα  ἀρετῶν  κατόρθωσις  ἁπασῶν - ἐν  αἷς  ἕπεται  ἡ  περί  τήν  Πίστιν  μέχρις  αἵματος  ἀντικατάστασις -  καί  ἡ  παρά  Θεοῦ,  τέλος,  ἐπίδειξις  σημείων  ὑπερφυῶν  καί  θαυμάτων. Τό  πρῶτον  ἐστι  καί  εἰς  σωτηρίαν  ἀναγκαιότατον. Τό  δεύτερον  εἰς  ἁγιωσύνης  χαρακτῆρα.  Ἀλλά  καί  τό  τρίτον  ἀναγκαιότατον  καὐτό  εἰς  ἀπόδειξιν» (Πατριάρχης  Ἱεροσολύμων  Νεκτάριος).

Τό βιβλίο διατίθεται ἀπό τόν συγγραφέα καί τό συνιστοῦμε ἐκθύμως σέ κάθε Ὀρθόδοξο πού ἐπιθυμεῖ, ἀγωνιᾶ καί ἀγωνίζεται γιά τήν σωτηρία του.

Καθηγητής Ἀντ. Μάρκου