Κυριακή Δ Ματθαίου:Ἀπόστολος-Εὐαγγέλιον

                     Κυριακή Δ Ματθαίου:Ἀπόστολος-Εὐαγγέλιον

Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ Ϛ´ 18 - 23

 

¹⁸ ἐλευθερωθέντες δὲ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ. ¹⁹ ἀνθρώπινον λέγω διὰ τὴν ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς ὑμῶν· ὥσπερ γὰρ παρεστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ ἀκαθαρσίᾳ καὶ τῇ ἀνομίᾳ εἰς τὴν ἀνομίαν, οὕτω νῦν παραστήσατε τὰ μέλη ὑμῶν δοῦλα τῇ δικαιοσύνῃ εἰς ἁγιασμόν. ²⁰ ὅτε γὰρ δοῦλοι ἦτε τῆς ἁμαρτίας ἐλεύθεροι ἦτε τῇ δικαιοσύνῃ. ²¹ τίνα οὖν καρπὸν εἴχετε τότε ἐφ’ οἷς νῦν ἐπαισχύνεσθε; τὸ γὰρ τέλος ἐκείνων θάνατος. ²² νυνὶ δέ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν, τὸ δὲ τέλος ζωὴν αἰώνιον. ²³ τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος, τὸ δὲ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωὴ αἰώνιος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν. 

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Ι. ΚΟΛΙΤΣΑΡΑ

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ Ϛ´ 18 - 23

 

¹⁸ Ετσι δε, αφού εγίνατε ελεύθεροι από την αμαρτίαν, υπεδουλώθητε εις την αγιότητα και την αρετήν. ¹⁹ Χρησιμοποιώ ανθρωπίνας εικόνας και εκφράσεις εξ αιτίας της αδυναμίας, που παρουσιάζει η ανθρωπίνη, η σαρκική ακόμη κατάστασίς σας. Δηλαδή όπως είχατε προσφέρει τα μέλη σας δούλα εις την ακαθαρσίαν της αμαρτίας και της ανομίας, δια να διαπράττετε την αμαρτίαν, έτσι και τώρα πρέπει να προσφέρετε τα μέλη σας δούλα εις την αρετήν, δια να πρωχωρήσετε και επιτύχετε την αγιότητα. ²⁰ Αλλοτε, όταν ήσθε δούλοι εις την αμαρτίαν, ήσθε μεν ελεύθεροι ως προς την δικαίωσιν και την αρετήν, που θέλει ο Θεός, ²¹ αλλά ποίον καρπόν, ποίον κέρδος και ωφέλειαν είχατε τότε από τα έργα της αμαρτίας, δια τα οποία τώρα εντρέπεσθε κάθε φοράν που τα ενθυμείσθε. Διότι η κατάληξις εκείνων είναι ο αιώνιος πνευματικός θάνατος. ²² Τωρα δε που απεκτήσατε την ελευθερίαν και απηλλάγητε από την δουλείαν της αμαρτίας, υπεδουλώθητε δε θεληματικά στον Θεόν, έχετε ως καρπόν την προκοπήν εις την αγιότητα τελικόν δε και αναφαίρετον κέρδος την αιωνίαν ζωήν. ²³ Διότι αι μεν συνέπειαι και ο μισθός της αμαρτίας είναι ο πνευματικός θάνατος, το δε δώρον του Θεού προς εκείνους, που τον υπακούουν, είναι η αιώνιος ζωή δια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Η´ 5 - 13

 

⁵ Εἰσελθόντι δὲ αὐτῷ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· ⁶ Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. ⁷ καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. ⁸ καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. ⁹ καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ’ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. ¹⁰ ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. ¹¹ λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσιν καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, ¹² οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. ¹³ καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῷ· Ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ. 

 ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Ι. ΚΟΛΙΤΣΑΡΑ

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Η´ 5 - 13

 

⁵ Ενώ δε εισήλθεν ο Ιησούς εις την Καπερναούμ, τον επλησίασε με σεβασμόν ένας εκατόνταρχος παρακαλών αυτόν και λέγων· ⁶ “Κυριε, ο δούλος μου είναι κατάκοιτος στο σπίτι μου παράλυτος και βασανίζεται από τρομερούς πόνους”. ⁷ Και λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· “εγώ θα έλθω και θα τον θεραπεύσω”. ⁸ Ο εκατόνταρχος όμως απεκρίθη και είπε· Κυριε, δεν είμαι εγώ άξιος να εισέλθης συ, ο Παντοδύναμος, κάτω από την στέγην μου. Αλλά πες ένα μόνον λόγον και αμέσως θα θεραπευθή ο δούλος μου. ⁹ Ημπορείς δε να διατάξης και η διαταγή σου θα γίνη έργον. Διότι και εγώ είμαι άνθρωπος, και ευρίσκομαι υπό την εξουσίαν των ανωτέρων μου, έχω δε υπό τας διαταγάς μου στρατιώτας και λέγω στούτον, πήγαινε και πηγαίνει, και στον άλλον, έλα και έρχεται, και στον δούλον μου κάμε τούτο και το κάμνει”. ¹⁰ Ακούσας ο Ιησούς τα γεμάτα πίστιν αυτά λόγια εθαύμασε και είπεν εις αυτούς που τον ακολουθούσαν· “σας διαβεβαιώνω, ότι ούτε μεταξύ των Ισραηλιτών δεν εύρηκα τόσον μεγάλην πίστιν. ¹¹ Αληθινά δε σας λέγω ότι από τας χώρας της Ανατολής και της Δυσεως, από όλα τα μέρη της οικουμένης, θα έλθουν πολλοί και θα παρακαθήσουν στο πνευματικόν δείπνον μαζή με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ εις την βασιλείαν των ουρανών. ¹² Οι δε κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών, (οι απόγονοι δηλαδή των πατριαρχών, που έχουν τας επαγγελίας του Θεού), θα εκδιωχθούν και θα ριφθούν στο πυκνότατον σκότος του Αδου. Εκεί θα είναι ο κλαυθμός και το τρίξιμο των οδόντων”. ¹³ Και είπεν ο Ιησούς στον εκατόνταρχον· “πήγαινε και όπως επίστευσες, ότι δηλαδή ημπορώ με ένα μου λόγον να θεραπεύσω τον δούλον σου, ας γίνη προς χάριν σου”. Και πράγματι εθεραπεύθη ο δούλος του αμέσως κατά την ώρα εκείνην. 

 

ΠΗΓΗ : ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ

Πλούσιος εἶσαι; Μή δανείζεσαι. Πτωχός εἶσαι; Μή δανεί­ζεσαι.

 

 

Ὁμιλία εἰς μέρος τοῦ 14ου ψαλμοῦ καὶ κατὰ τῶν τοκιζόντων

 

(Μ. Βασιλείου, Ὁμιλία 3η)

1. Χθες, όταν σας εξηγούσαμε τον 14ο ψαλμό, δεν επετράπη από την ώρα να φθάσουμε στο τέλος του λόγου. Τώρα δε ήλθαμε σαν ευγνώμονες οφει­λέτες για να εξοφλήσουμε τους υπόλοιπους στίχους του ψαλμού. Και αυτό που παραλείψαμε είναι μι­κρό βέβαια στο να το ακούσουμε, ώστε να φανεί έ­τσι δα, και πιθανώς στους πολλούς ακόμη θα διέφυ­γε της προσευχής, ώστε να νομισθεί ότι τίποτε δεν έχει παραλειφθεί από τον ψαλμό. Επειδή όμως κατανοήσαμε καλώς ότι η μικρή αυτή φράση έχει με­γάλη σημασία για τα βιοτικά πράγματα, ενομίσαμε ότι πρέπει να παρουσιάσουμε το χρήσιμο από την εξέταση.
Δεν πρέπει να δανείζουμε με τόκο

Υπογραμμίζοντας με τον λόγο του ο προφήτης τον τέλειο άνθρωπο, εκείνον που πρόκειται να βαδίσει την σταθερή ζωή, απαρίθμησε μεταξύ των κατορθωμάτων και το: «Να μη δανείζει τα χρήματά του με τόκο». Σε πολλά μέρη της Αγίας Γρα­φής έχει κατηγορηθεί ως αμαρτία αυτό. Και ο Ιεζε­κιήλ μεταξύ των μεγάλων κακών τοποθετεί το να λαμβάνει κανείς τόκο και πλεόνασμα (Ιεζ. 18, 8)΄ και ο νόμος κατηγορηματικώς απαγορεύει: «Δεν θα δανείσεις με τόκο τον αδελφό σου και τον πλησίον σου» (Δευτ. 23, 20). Και πάλιν λέγει: «Δόλος με δό­λο, και τόκος με τόκο» (Ιερ. 9, 6). Και για την πόλη που είναι πλούσια σε πλήθος αμαρτιών τί λέγει ο ψαλμός;
«Δεν έλειψε από τις πλατείες αυτής τό­κος και δόλος» (Ψαλμ. 54, 12). Και τώρα χαρακτηριστικό της τελειοποιήσεως του ανθρώπου εθεώρησε αυτό το ίδιο ο προφήτης λέγοντας: «Τα χρήματά του δεν τα εδάνεισε με τόκο».
Ο τόκος είναι υπερβολική απανθρωπία

Διότι πράγματι είναι υπερβολική απανθρωπία ο μεν ένας να στερείται και των αναγκαίων και να ζη­τεί δάνειο για να παρηγορηθεί στην ζωή, ο δε άλλος να μην αρκείται στο κεφά­λαιο, αλλά να επινοεί από τις συμφορές του πτω­χού νέα κέρδη για τον εαυτό του και να συγκεντρώ­νει πλούτο. Και ο μεν Κύριος λοιπόν σαφέστατα μας διατάσσει λέγοντας: «Και να μη περιφρονήσεις αυτόν που θέλει να δανεισθεί από σένα χωρίς τό­κο» (Ματθ. 5, 42). Ο φιλάργυρος όμως βλέποντας κάποιον άνδρα να λυγίζει από την ανάγκη, να τον ικετεύει μπροστά στα πόδια του -ώστε τί ταπεινό να μη κάνει εμπρός του; τί να μη λέγει με τις παρακλήσεις του;- ακόμη δεν τον ελεεί.

Η περιγραφή της απάτης του τοκογλύφου

Έστω και αν κάνει πράξεις αναξιοπρεπείς, δεν υπολογίζει την φύση, δεν υποχωρεί στις ικεσίες, αλλά στέκεται ά­καμπτος και αμείλικτος΄ δεν υποχωρεί στις δεή­σεις, δεν λυγίζει στα δάκρυα, επιμένει στην άρνη­ση, και ορκίζεται και καταράται τον εαυτόν του, διότι πράγματι ευρίσκεται σε παντελή έλλειψη χρημάτων, και ερευνά και αυτός μήπως εύρει κάποιον από τους δανειστές, και βεβαιώνει με τους όρκους το ψεύδος του, αποκτώντας σαν κακό παρεμπόρευμα της κα­κίας την επιορκία. Και όταν εκείνος που ζητεί το δάνειο υπενθυμίσει τους τόκους, και ομιλήσει για υποθήκες, τότε, αφού κατεβάσει τα φρύδια του και χαμογελάσει, ίσως να θυμηθεί κάποια πατρική φι­λία, και τον αποκαλεί γνώριμο και φίλο, και λέγει: «Θα δούμε εάν έχω κάπου φυλαγμένα χρήματα. Υ­πάρχει όμως κάποια παρακαταθήκη ενός φίλου μου ανδρός, που μου την παρέδωσε για να την τοκίσω. Αλλ' εκείνος δεν ώρισε βαρείς τόκους γι' αυτό. Ε­γώ θα τους ελαττώσω κατά τι, και θα σου τα δώσω με χαμηλότερο τόκο».

Εκείνος που δεν μπορεί να εξοφλήσει τους τόκους, εκουσίως γίνεται δούλος για όλη του την ζωή

Τέτοια πλάθοντας, και με τέ­τοια λόγια θωπεύοντας και δελεάζοντας τον ταλαί­πωρο, με γραμμάτια προσδένοντάς τον, και μαζί με την φτώχεια που τον κατατυραννεί ακόμη, και α­φού αφαιρέσει επί πλέον και την ελευθερία του αν­δρός, φεύγει. Διότι εκείνος που έκαμε τον εαυτόν του υπεύθυνο σε τόκους των οποίων την πληρωμή δεν μπορεί να εξοφλήσει, έγινε δούλος με την θέλησή του σε όλη του την ζωή.

Συμπεριφορά των τοκογλύφων απέναντι στους πτωχούς

Χρήματα, πες μου, και κέρδη επιζητείς από τον πτωχό; Και εάν πλουσιότερο μπορούσε να σε αναδείξει, τί εζητούσε στις θύρες τις δικές σου; Αν και ήλθε για συμμαχία, σε ευρήκε εχθρό. Αναζητώντας φάρμακα, συνάντησε δηλητήρια. Ενώ έπρεπε να παρηγορήσεις την πτώχεια του ανθρώπου, συ πολλαπλασιάζεις την φτώ­χεια του ζητώντας να καρποφορήσει η έρημος. Οπως ακριβώς εάν κάποιος ιατρός που επήγαινε σε ασθενείς, αντί να επαναφέρει την υγεία τους, και την ελαχίστη δύναμη που τους απέμεινε αφαιρούσε, έτσι και συ τις συμφορές των πτωχών ανθρώπων τις κάνεις αφορμή κερδών. Και όπως οι γεωργοί εύχονται βροχές για να πολλαπλασιασθούν οι καρποί, έτσι και συ τις φτώχειες και τις στερήσεις των ανθρώ­πων επιζητείς, για να ενεργοποιηθούν τα χρήματά σου. Αγνοείς ότι μεγαλυτέρα προσθήκη κάνεις στις αμαρτίες, από την αύξηση που επινοείς στον πλούτο σου με τους τόκους; Και εκείνος που ζητεί το δάνειο, ευρισκόμενος εν μέσω αμηχανίας, όταν μεν βλέπει την πενία, απογοητεύεται για την πλη­ρωμή, όταν δε σκεφθεί την παρούσα ανάγκη, κατατολμά το δάνειο. Επειτα, ο μεν ένας ενικήθη διότι υπέκυψε στην ανάγκη΄ ο δε άλλος αναχωρεί αφού εξασφάλισε τον εαυτόν του με γραμμάτια και εγγυ­ήσεις.

Η ζωή του δανειολήπτη είναι αγωνιώδης

2. Αφού δε έλαβε τα χρήματα, την μεν πρώτη ημέρα είναι λαμπρός και περιχαρής, με ξένη λαμ­πρότητα επιχρισμένος, φανερώνοντας την αλλαγή της ζωής του. Δηλαδή το τραπέζι είναι γεμάτο, το ένδυμα πολυτελέστερο΄ δούλοι με αλλαγμένη την εμφάνιση προς το λαμπρότερο, κόλακες, συμποσια­στές, αμέτρητοι των σπιτιών κηφήνες. Καθώς δε τα μεν χρήματα φεύγουν σιγά σιγά, ο δε χρόνος προ­χωρώντας αυξάνει στον εαυτόν του τους τόκους, τότε δεν του φέρουν ανάπαυση οι νύκτες, δεν είναι λαμπρή η ημέρα, δεν είναι ο ήλιος ευχάριστος, αλ­λά δυσχεραίνει την ζωή΄ μισεί τις ημέρες, διότι τον αναγκάζουν προς την προθεσμία΄ φοβάται τους μή­νες, διότι είναι πατέρες των τόκων. Και, αν κοιμά­ται, βλέπει στον ύπνο του τον δανειστή να στέκεται επάνω στο κεφάλι του σαν κακό όνειρο΄ αν είναι ξύπνιος, έννοια σ' αυτόν και φροντίδα είναι ο τό­κος. «Οταν ο δανειστής», λέγει, «και ο χρεωφειλέτης συναντήθηκαν μεταξύ τους, επίσκεψη και των δύο κάνει ο Κύριος» (Παροιμ. 29, 13). Ο μεν όπως ο σκύλος τρέχει στο θήραμα΄ ο δε όπως σαν έτοιμο θήραμα φοβείται την συνάντηση. Διότι η φτώχεια του αφαιρεί το θάρρος. Η απόφαση και των δύο εί­ναι στα δάκτυλα΄ ο μεν ένας χαίρεται για την αύξη­ση των τόκων, ο δε άλλος στενάζει για την προσθήκη των συμφορών.

«Πίνε ύδατα από τα δικά σου αγγεία» (Παροιμ. 5, 15)΄ δηλαδή, τις δικές σου αφορμές να εξετάζεις, να μη βαδίζεις σε ξένες πηγές, αλλά από τα δικά σου λιβάδια να μαζεύεις για τον εαυτόν σου τις πα­ρηγορίες της ζωής. Εχεις χαλκώματα, ένδυμα, ζώο, σκεύη διάφορα; Αυτά να αποδώσεις. Ολα να προτιμήσεις να τα χάσεις εκτός από την ελευθερία. «Αλλά ντρέπομαι αυτά να τα βγάλω στην δημοπρα­σία», λέγει. Γιατί λοιπόν; Διότι ύστερα από λίγο άλλος θα μεταφέρει αυτά, και θα σου τα ξεγράψει, και εμπρός στα μάτια σου θα τα διαθέσει σε φθηνή τιμή; Μη βαδίζεις σε ξένες θύρες. «Διότι πράγματι είναι στενό το ξένο πηγάδι» (Παροιμ. 23, 27). Είναι καλύτερα να παρηγορεί κανείς την ανάγκη του λίγο-λίγο με διάφορες επινοήσεις, παρά αφού υψωθεί με μιας με τα ξένα, ύστερα να απογυμνωθεί από όλα τα υπάρχοντά του.

Το δάνειο είναι η αρχή του ψεύδους και των συναφών κακών

Εάν μεν λοιπόν έχεις για να τα αποδώσεις, γιατί δεν τερματίζεις την παρούσα ανάγκη με αυτά που έχεις; Εάν δε δεν μπορείς να εξοφλήσεις το χρέος σου, θεραπεύεις το κακό με το κακό. Να μη δεχθείς να σε πολιορκήσει ο δανειστής. Να μην ανεχθείς να σε α­ναζητούν και να σε ανιχνεύουν σαν κάποιο άλλο θήραμα. Αρχή ψεύδους είναι το δάνειο΄ είναι α­φορμή αχαριστίας, αγνωμοσύνης, επιορκίας. Αλλα τα λόγια του δανειζομένου και άλλα του δανειστή. «Είθε να μη σε συναντούσα τότε΄ θα εύρισκα πλέ­ον τον τρόπο για να απαλλαγώ από την ανάγκη. Και χωρίς να θέλω μου έβαλες τα χρήματα στο χέ­ρι; Ο χρυσός σου ήταν νοθευμένος με χαλκό, και το νόμισμά σου κίβδηλο». Είτε λοιπόν φίλος είναι ο δανειστής, μη ζημιώσεις την φιλία του΄ είτε είναι εχθρός, μη γίνεις υποχείριος του εχθρού. Αφού καυχηθείς λίγο με τα ξένα, ύστερα θα χάσεις και τα πατρικά. Πτωχός είσαι τώρα, αλλά ελεύθερος. Με το να δανεισθείς δε, ούτε θα πλουτήσεις, και η ε­λευθερία σου θα αφαιρεθεί. Δούλος του δανειστού είναι αυτός που εδανείσθηκε, και δούλος μισθωτός που φέρει την υπηρεσία του σε πέρας κατ' ανάγ­κην. Τα σκυλιά όταν λαμβάνουν την τροφή εξημε­ρώνονται΄ ο δε δανειστής λαμβάνοντας τα δανεικά ερεθίζεται περισσότερο. Διότι δεν σταματά να γαυγίζει, αλλά ζητεί ακόμη περισσότερο. Εάν ορκίζε­σαι, δεν πιστεύει΄ εξετάζει βαθύτερα, περιεργάζεται τις συναλλαγές σου. Εάν βγεις από το δωμάτιο, σε τραβά προς τον εαυτόν του και σε παρασύρει μαζί του. Εάν κρύψεις τον εαυτόν σου μέσα, στέκεται έ­ξω από την οικία σου, και σου κτυπά την θύρα. Εμπρός στην σύζυγό σου σε κατεντροπιάζει, στους φίλους σε υβρίζει, στις αγορές σε πιέζει΄ κακό συνάντημα στην εορτή. Σου κάνει τον βίο αβίωτο. «Αλ­λά είναι μεγάλη», λέγει, «η ανάγκη, και δεν υπάρ­χει κανένας άλλος πόρος χρημάτων».

Το δάνειο είναι μικρή αναβολή της αμηχανίας

Ποιο είναι το όφελος, αν ξεπεράσεις την σημερινή ημέρα; Διότι πάλιν θα έλθει η φτώχεια σαν καλός δρομέας (Παροιμ. 24, 34), και η ίδια ανάγκη θα παρουσιασθεί με προσθήκη. Διότι το δάνειο δεν σου φέρει παντελή απαλλαγή, αλλά σου παρέχει μικρά αναβολή της αμηχα­νίας σου.

Το δάνειο στον πτωχό με τον τόκο αυξάνει την πτώχεια

Ας υποφέρουμε σήμερα τις δυσκολίες της στερήσεως, και να μη τις φορτώσουμε στην αυριανή ημέρα. Αν δεν δανεισθείς, θα είσαι το ίδιο πτωχός και σήμερα και στο μέλλον εάν δανεισθείς, θα βασανίζεσαι σκληρότερα, διότι ο τόκος θα σου αυξήσει περισσότερο την φτώχεια. Και τώρα μεν κανείς δεν σε κατηγορεί που είσαι πτω­χός, διότι το κακό είναι αθέλητο. Εάν δε γίνεις υπεύθυνος για τόκους, δεν υπάρχει κανείς που δεν θα σε κατηγορήσει για την απερισκεψία σου.

Εκείνος που εμπιστεύεται στις αβέβαιες ελπίδες έχει νηπιώδη νου

3. Μη λοιπόν επισύρουμε κοντά στα αθέλητα κακά ακόμη και άλλο θεληματικό κακό από την απερισκεψία μας. Είναι νηπίου νου να μη φροντίζει για τον εαυτόν του από εκείνα που διαθέτει τώρα, αλλά να εμπι­στεύεται σε αβέβαιες ελπίδες και να τολμά μια φα­νερή βλάβη και αναντίρρητη. Ηδη σκέψου από που θα πληρώσεις το χρέος. Από εκείνα που παίρ­νεις; Αλλ' αυτά δεν αρκούν και για τις ανάγκες σου και για την εξόφληση. Εάν δε μάλιστα υπολο­γίσεις και τους τόκους, από που θα πολλαπλασια­σθούν τα χρήματα σε τόσο μεγάλο ποσόν, ώστε και να υπηρετήσουν την δική σου ανάγκη, και να εξο­φλήσεις το κεφάλαιο, επί πλέον δε να γεννούν και τόκους; Αλλά δεν θα εξοφλήσεις το δάνειο από ε­κείνα που παίρνεις. Από άλλους πόρους, λοιπόν; Ας περιμένουμε λοιπόν εκείνες τις ελπίδες, και ας μη πάμε, όπως τα ψάρια, στο δόλωμα. Οπως δηλα­δή εκείνα μαζί με την τροφή καταπίνουν και το αγ­κίστρι, έτσι και εμείς για τα χρήματα αγκιστρωνό­μαστε με τους τόκους. Δεν προξενεί καμμιά αισχύ­νη η φτώχεια. Γιατί λοιπόν να προσθέτουμε στους εαυτούς μας τους ονειδισμούς εξ αιτίας του χρέους μας; Κανείς δεν θεραπεύει τα τραύματα με το τραύ­μα, ούτε ιατρεύει το κακό με το κακό, ούτε επανορθώνεται η φτώχεια με τους τόκους.

Οι πτωχοί δεν έχουν το άγχος των πλουσίων

Πλούσιος είσαι; Μη δανείζεσαι. Πτωχός είσαι; Μη δανεί­ζεσαι. Διότι εάν είσαι εύπορος, δεν έχεις ανάγκη από δάνειο. Εάν τίποτε δεν έχεις, δεν θα εξοφλήσεις το δάνειο. Να μη σκέπτεσαι με υστεροβουλία, μήπως τότε μακαρίσεις τις ημέρες πριν από το δάνειο. Σε ένα πράγμα διαφέρουμε οι πτωχοί από τους πλουσίους: στην ξεγνοιασιά. Τους κοροϊδεύομε, ό­ταν αγρυπνούν, ενώ οι ίδιοι κοιμώμαστε΄ και ενώ αυτοί συμπλέκονται πάντοτε και μεριμνούν και φροντίζουν, εμείς είμεθα αμέριμνοι και ήσυχοι.

Το άγχος των πλουσίων μεταδίδεται και στον χρεοφειλέτη

Ε­κείνος λοιπόν που χρεωστεί, και πτωχός είναι και πολλές φροντίδες έχει. Άυπνος είναι την νύκτα, άυπνος την ημέρα, σκεπτικός πάντοτε΄ τώρα μεν κάνει εκτίμηση της ιδικής του περιουσίας, συγχρό­νως δε εκτιμά τις πολυτελείς οικίες και τους α­γρούς των πλουσίων, τα ενδύματα αυτών που συναντά, τα σκεύη αυτών που τρώγουν. «Εάν αυτάήταν δικά μου», λέγει, «θα τα επωλούσα τόσο και τόσο, και θα είχα απαλ­λαγεί από τον τόκο». Αυτές οι σκέψεις και κατά την νύκτα ενεδρεύουν στην καρδιά του, και κατά την ημέρα έχουν καταλάβει τον νου του. Εάν την θύρα κτυπήσεις, ο χρεωφειλέτης κρύπτεται κάτω από την κλίνη. Μπήκε κάποιος ξαφνικά μέσα; Η καρδιά του εκτύπησε δυνατά. Γαυγίζει ο σκύλος; Αυτός περιλούεται από τον ιδρώτα, και καταλαμβά­νεται από αγωνία, και παρατηρεί μετά προσοχής από που να φύγει. Οταν πλησιάζει η προθεσμία, μεριμνά τι ψεύδη να πει, ποια δικαιολογία να πλάσει, για να αποφύγει τον δανειστή. Να μη σκέπτεσαι μόνον τον εαυτόν σου όταν δανείζεσαι, αλλά και τον δανειστή. Γιατί συνδέεις τον εαυτόν σου με θη­ρίο που γεννά πολλά νεογνά (Δηλ. με τον τόκο. Η λέξη «τόκος» σημαίνει «γέννα», «νεογνό». Τον παρομοιάζει ο Μ. Βασίλειος με πολύτοκο θηρίο); Λέγουν ότι οι λαγοί και γεννούν συγχρόνως και τρέφουν και κυοφο­ρούν (Αυτά λέγονται από τον αρχαίο Αιλιανό στο έργο τουΠερί ζώων, 13, 12). Και στους τοκογλύφους τα χρήματα συγ­χρόνως δανείζονται και γεννούν και βλαστάνουν νέα. Διότι ακόμη δεν τα επήρες στα χέρια σου, και σου εζητήθηκε ο τόκος του παρόντος μηνός.

Ο τόκος του δανείου γεννά πόνους και λύπες

Και αυτό, πάλιν, το δανεισθέν ποσό, άλλο κακό ανέθρε­ψε, και εκείνο άλλο, και το κακό συνεχίζεται επ' ά­πειρον. Για τούτο, και το είδος αυτό της πλεονε­ξίας έλαβε την ονομασία αυτή. Διότι τόκος, καθώς νομίζω, ονομάσθηκε για την μεγάλη γονιμότητα του κακού. Από που λοιπόν αλλού; Η ίσως τόκος λέγεται για τους πόνους και τις λύπες που εκ φύσεως προξενεί στις ψυχές αυτών που εδανείσθηκαν. Διότι όπως ο πόνος του τοκετού στην γυναίκα, έτσι παρουσιάζεται η προθεσμία στον χρεωφειλέτη. Τόκος επάνω στον τόκο είναι πονηρό γέννημα πονηρών γονέων. Αυτά ας λέγονται γεννή­ματα εχιδνών, τα γεννήματα των τόκων. Λέγουν ότι οι έχιδνες γεννώνται αφού καταφάγουν την κοιλιά της μητέρας (Αυτά λέγονται από τον αρχαίο Αιλιανό στο έργο του Περί ζώων, 1, 24) των. Και οι τόκοι παύουν να γεννούν αφού καταφάγουν τις οικίες των χρεωφειλετών.

Τα ζώα, όταν γεράσουν, δεν γεννούν. Τα χρήματα όμως των δανειστών, και τα παλαιά και τα νέα, γεννούν

Τα σπέρματα με τον καιρό φυτρώνουν, και τα ζώα μετά από χρόνο γεννώνται΄ ο τόκος όμως σήμερα γεννάται, και σήμερα αρχίζει να γεννά. Οσα από τα ζώα γεννούν γρήγορα, γρήγορα παύουν να γεννούν΄ τα δε χρήματα, ενώ αρχίζουν γρήγορα να αυξάνουν, α­τελείωτη έχουν την αύξηση. Καθένα από τα ζώα που μεγαλώνει, όταν φθάσει στο δικό του μέγεθος, σταματά την αύξηση΄ τα δε χρήματα των πλεονεκτών αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου. Τα ζώα, όταν τα παιδιά τους γίνουν ικανά να γεννούν, αυτά σταματούν να γεννούν΄ τα χρήματα όμως των δανειστών και τα νέα γεννούν, και τα παλαιά γίνον­ται νέα. Εσύ λοιπόν να μη λάβεις πείρα του παρα­δόξου αυτού θηρίου.

Προτιμότερο να ζητιανεύεις, παρά να μην επιστρέφεις τα χρήματα

4. Ελεύθερος βλέπεις τον ήλιο. Γιατί φθονείς την ελευθερία της ζωής σου; Κανένας πυγμάχος δεν αποφεύγει τόσον τα κτυπήματα του αντιπάλου του, όσον ο χρεωφειλέτης τις συναντήσεις του δανειστή, κρύπτοντας την κεφαλή στην σκιά των κιόνων και των τοίχων. «Πώς λοιπόν θα ζήσω;», λέγει; Εχεις χέρια, έχεις τέχνη. Δούλευε με μισθό, να υπηρετείς. Πολλές επινοή­σεις υπάρχουν στην ζωή, πολλές ευκαιρίες. Αλλά δεν μπορείς να εργασθείς; Ζητιάνευε από εκείνους που έχουν. Είναι εντροπή να ζητιανεύεις; Βεβαίως, αλλά αισχρότερο είναι να μην επιστρέφεις το δα­νεικό.

Η εργατικότητα των μυρμηγκιών και των μελισσών

Πάντως αυτά τα λέγω χωρίς να νομοθετώ, αλλά υποδεικνύω ότι όλα σου είναι πιο υποφερτά από το δάνειο. Το μεν μυρμήγκι μπορεί να διατρέφεται χωρίς να ζητια­νεύει, μήτε να δανείζεται΄ και η μέλισσα τα υπόλοιπα από την δική της τροφή τα χαρίζει στους βασιλείς (Εννοεί τις βασίλισσες των μελισσών), στους οποίους ούτε χέρια, ούτε τέχνες έδωσε η φύση. Συ δε, το εφευρετικό ζώο, ο άνθρωπος, μια από όλες τις τέχνες δεν θα βρεις για να ζήσεις; Καίτοι βλέπουμε όχι αυτούς που στερούνται των αναγκαίων να έρχονται στο δά­νειο (διότι δεν τους έχουν εμπιστοσύνη), αλλά δανείζονται άνθρωποι που επιδίδονται σε άσωτες δαπάνες και ανωφελείς πολυτέλειες, οι οποίοι έγιναν δούλοι των γυναικείων ηδυπαθειών. «Εγώ», λέγει, «θέλω ένδυμα πολυτελές και χρυσαφικά, τα παιδιά στολισμένα με ευπρεπή ενδύματα, αλλά και οι δούλοι με λαμπρές και ποικίλες στολές, το τραπέζι μας πλούσιο». Αυτός που υπηρετεί τέτοιες απαιτήσεις της γυναίκας έρχεται στον τραπεζίτη, και, προτού χρησιμοποιήσει αυτά που έλαβε, αλλάζει τον έναν κύριο κατόπιν του άλλου, και αλλάζοντας πάντοτε τους δανειστές, με την συνέχεια του κακού αποφεύ­γει τον έλεγχο της φτώχειας. Και, όπως ακριβώς ε­κείνοι που πάσχουν από υδρωπικία δίδουν την εν­τύπωση της πολυσαρκίας, έτσι και αυτός φαντάζε­ται ότι έχει περιουσία, πάντοτε παίρνοντας, και πάντοτε δίνοντας, και με τα δεύτερα εξοφλώντας ε­κείνα που έληξαν, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη στον εαυτόν του για να λαμβάνει δάνεια εξ αιτίας της συνεχείας του κακού.

Τι παθαίνουν αυτοί που δανείζονται συνεχώς

Επειτα, όπως εκείνοι που πάσχουν από χολέρα ξερνούν ό,τι έφαγαν προηγουμένως, και πριν καθαρισθούν εντελώς, α­φού λάβουν δευτέρα τροφή, πάλιν ξερνούν με πόνο και σπαραγμούς, έτσι και αυτοί παίρνοντας τόκους από τους τόκους, και πριν να εξοφλήσουν τα πρώτα, οδηγούνται σε δεύ­τερο δάνειο, καμαρώνοντας λίγο χρόνο με τα ξένα, και ύστερα θρηνούν τα δικά τους. Ω, πόσους κατέστρεψαν τα ξένα χρήματα! Πόσοι αφού επλούτισαν στο όνειρο, απήλαυσαν υπερβολικώς την δυστυχία! Αλλά λέγει ότι πολλοί επλούτησαν από τα δάνεια. Περισσότεροι δε, νομί­ζω, ότι επλησίασαν τους βρόγχους. Συ όμως αυτούς που επλούτησαν βλέπεις, τους δε κρεμασμένους δεν μετράς, οι οποίοι μη υποφέροντας την αισχύνη να τους ζητούν τα χρέη, επροτίμησαν «τον δια της αγ­χόνης θάνατον» από το να ζουν με εντροπή. Εγώ είδα ελεεινό θέαμα, παιδιά ελεύθερα να σύρονται για να πωληθούν προς εξόφληση των πατρικών χρεών. Δεν έχεις χρήματα για να αφήσεις στα παι­διά σου; Μη αφαιρείς την ευγένειά τους. Τούτο το ένα διατήρησε σ' αυτά, δηλαδή το κτήμα της ελευ­θερίας, την παρακαταθήκη που παρέλαβες από τους γονείς σου. Κανείς δεν εκλήθηκε στα δικαστήρια για την φτώχεια του πατέρα του΄ χρέος όμως πατρι­κό οδηγεί στην φυλακή. Μην αφήσεις γραμμάτιο, που σαν κατάρα πατρική φθάνει μέχρι τα παιδιά και τα εγγόνια.

«Ο ελεών τον πτωχό δανείζει τον Θεό»

5. Ακούετε, οι πλούσιοι, ποιες συμβουλές δίδουμε στους πτωχούς, εξ αιτίας της δικής σας απαν­θρωπιάς΄ καλύτερα να υπομένουν τις δυσκολίες, πα­ρά να δέχονται τις συμφορές που δημιουργούν οι τόκοι. Εάν όμως υπακούατε στον Κύριο, ποιά η α­νάγκη των λόγων αυτών; Ποιά λοιπόν είναι η συμβουλή του Δεσπότη; «Να δανείζετε αυτούς από τους οποίους δεν ελπίζετε να λάβετε πίσω τα δανεισθέντα» (Λουκ. 6, 34). «Και ποιό», λέγει, «δάνειο είναι αυτό με το οποίο δεν συνδέεται η ελπίδα της επιστροφής;». Κατανόησε την δύναμη του ρητού, και θα θαυμάσεις την φιλανθρωπία του νομοθέτη. Οταν πρόκειται να δώσεις χρήματα στον πτωχό για τον Κύριο, το ίδιο είναι και δώρο και δάνεισμα΄ δώρο μεν, διότι δεν ελπίζεις στην επιστροφή΄ δάνεισμα δε, για την μεγαλοδωρεά του Δεσπότη, που θα πληρώσει το χρέος αντί για εκείνον΄ αυτός, ενώ έλαβε λίγα διαμέσου του πτωχού, θα σου απο­δώσει πολλά αντί για τα λίγα. Διότι «ο ελεών τον πτωχό, δανείζει τον Θεό» (Παροιμ. 19, 17). Δεν θέλεις να έχεις για τον εαυτόν σου υ­πόλογο τον Δεσπότη των πάντων για την εξόφλη­ση; Η εάν κάποιος μεν από τους πλουσίους της πόλεως σου εγγυηθεί την εξόφληση γι' άλλους, δέ­χεσαι την εγγύησή του;

Απόλυτος εγγυητής είναι ο Κύριος, και όχι ο πλούσιος

Τον δε Θεό, που πληρώνει πλουσιοπαρόχως για τους πτωχούς, δεν τον δέχε­σαι για εγγυητή; Δώσε το χρήμα σου που κάθεται άχρηστο, χωρίς να το επιβαρύνεις με τους τόκους, και θα είναι ωφέλιμο και για τους δύο. Διότι εσύ θα έχεις ασφαλισμένο το χρήμα σου. Εκείνος δε που το παίρνει, κέρδος θα έχει από την χρησιμοποίησή του. Εάν δε ζητείς και τόκους, να αρκεσθείς στα λόγια του Κυρίου. Αυτός θα σου πληρώσει τους τό­κους για τους πτωχούς. Από τον πράγματι φιλάν­θρωπο (Κύριο) να περιμένεις την φιλανθρωπία.

Η τακτική των τοκογλύφων, που θεωρούν τα κέρδη τους ως φιλανθρωπία, αλλ' είναι μισανθρωπία

Διότι όσα παίρνεις, αυτά δεν υστερούν καθόλου σε υπερβολική μισανθρωπία. Από τις συμφορές κερδίζεις, από τα δάκρυα εισπράττεις χρήματα, τον γυμνό πιέζεις, τον πεινα­σμένο κτυπάς. Ευσπλαγχνία πουθενά΄ καμμία σκέ­ψη ότι είσθε συγγενείς με τον πτωχό που υποφέρει, και τα κέρδη που μαζεύεις μ' αυτόν τον τρόπο τα ο­νομάζεις φιλάνθρωπα «Αλίμονο οι λέγοντες το πι­κρό γλυκύ, και το γλυκύ πικρό» (Ησ. 5, 20), και οι ονομάζοντες την μισανθρωπία φιλανθρωπία. Ούτε τα αινίγματα ήταν τέτοια που επρότεινε ο Σαμψών στους συμποσιαστές του: «Απ' αυτόν που έτρωγε ε­βγήκε φαγητό, και από τον ισχυρό εβγήκε γλυκύ» (Κριτ. 14, 14). Και από μισάνθρωπο βγήκε φιλαν­θρωπία. «Δεν μαζεύουν από τα αγκάθια σταφύλια, ούτε από τα τριβόλια σύκα», ούτε από τους τόκους φιλανθρωπία. «Κάθε δένδρο άχρηστο παράγει καρ­πούς επιβλαβείς ή άχρηστους» (Ματθ. 7, 16-17). Μερικοί είναι εκατοστολόγοι (Τελώνες που μαζεύουν το 1/100, την εκατοστή) και δεκατηλόγοι (Τελώνες που μαζεύουν το 1/10, την δεκάτη) -φοβερά ονόματα και να ακουσθούν-, μηνιαίοι ει­σπράκτορες των τόκων, που επιτίθενται κατά των πτωχών, όπως ακριβώς οι δαίμονες, που κάνουν τις επιληψίες στις περιόδους (φάσεις) της σελήνης (Οπότε παρατηρείται το φαινόμενο της επιληψίας).

Το κάνουν αυτό οι δαίμονες γιατί θέλουν να βλασφημούν κατά του Θεού ότι τα κακά προέρχονται από τα δημιουργήματα του Θεού, όπως είναι η σελήνη και οι αστέρες. Αυτή είναι η δοξασία των αστρολόγων, μάγων, σατανιστών κλπ. ακόμη και σήμερα.

Το δάνειο αυτό είναι αισχρό και για τους δύο, και σ' αυτόν που δίδει, και σ' αυτόν που παίρνει, διότι στον ένα φέρει ζημιά στα χρήμα­τα, στον άλλον στην ψυχή του. Ο γεωργός, όταν πάρει τον στάχυν, δεν ερευνά πάλιν για τον σπόρο που είναι στη ρίζα, συ όμως, και τους καρπούς έχεις, και δεν αποχωρίζεσαι από τα παλαιά. Χωρίς γη φυτεύεις΄ χωρίς να σπείρεις θερίζεις. Αγνωστο για ποιόν τα συγκεντρώνεις. Εκείνος μεν που κλαίει για τους τόκους είναι φανερός μπροστά μας΄ εκεί­νος δε που πρόκειται να απολαύσει τον πλούτο από τους τόκους, είναι αβέβαιος. Διότι είναι άγνωστο το κακό που εθησαύρισες με την αδικία. Αυτόν τον πλούτο να τον χαρίσεις στους άλλους.

«Μήτε λοιπόν να περιφρονήσεις αυτόν να δανει­σθεί από σένα» (Ματθ. 5, 42) και «τα χρήματά σου να μη τα δώσεις με τόκο» (Ψαλμ. 14, 5), ώστε, α­φού διδαχθείς το πνευματικό σου συμφέρον από την Παλαιά και την Νέα Διαθήκη, με αγαθή την ελπίδα να απέλθεις προς τον Κύριο, για να λάβεις εκεί τους τόκους των αγαθών έργων, στον Χριστόν Ιησού τον Κύριό μας, στον οποίον ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

 

ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

  

http://sophia-siglitiki.blogspot.gr/2013/06/blog-post_8.html

«Κύριε, ἔδωκας τὸν Σταυρόν Σου ὡς ὅπλον κατὰ τοῦ διαβόλου»

«Κύριε, ἔδωκας τὸν Σταυρόν Σου ὡς ὅπλον κατὰ τοῦ διαβόλου»

Ἱερά Μονή τῆς Ὄπτινα στή Ρωσία

Στάρετς Ζαχαρίας

«Μετὰ ποὺ θὰ πῇ κανεὶς τὶς προσευχὲς μὲ μεγάλη προσοχή, πρέπει νὰ μείνη τουλάχιστον γιὰ λίγα λεπτὰ ἥσυχος μὲ τὶς σκέψεις καὶ τὰ αἰσθήματά του, περιμένοντας μέσα στὴν καρδιά του μία πληροφορία ἢ μία ἀπάντηση. Αὐτὰ τὰ τρία λεπτὰ θὰ σᾶς διδάξουν πολλά. Πρῶτα, τρία λεπτά, ὕστερα πέντε καὶ ἔπειτα θὰ δεῖτε ἐσεῖς πόσα χρειάζονται γιὰ τὸν καθένα σας. Σᾶς παρακαλῶ νὰ κάνετε αὐτὸ καὶ σᾶς δίνω τὴν εὐλογία γιὰ χάρη του. Θὰ σᾶς κάνῃ τὴν προσευχὴ τὴν ἀδιάλειπτο πιὸ ἔντονη, ἀλλὰ καὶ θὰ φέρῃ τὴν ἐκκοπὴ τοῦ θελήματός σας. Θὰ σᾶς δώση δὲ καὶ μία δίψα νὰ ἀποκτήσετε τὸ ‘Ἅγιο Πνεῦμα μέσα στὶς καρδιές σας».
 

«Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς αἰωνίας ζωῆς, εἶναι ἡ θύρα μὲ τὴν ὁποία μπαίνουμε στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ μᾶς φέρνει στὸν Κύριο καὶ μᾶς ἑνώνει μαζί Του. Χωρὶς προσευχὴ ὁ ἄνθρωπος δὲν ζῇ, ἀλλὰ πεθαίνει συνεχῶς, ἀκόμα κι ἂν δὲν τὸ καταλαβαίνει».

«Παιδιά μου, προσπαθῆστε νὰ ἀποκτήσετε ἕνα πνεῦμα συνεχοῦς προσευχῆς. Ζητήσατε τὸ ἐπιμόνως ἀπὸ τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία προσεύχεται ἀκοίμητα γιὰ μᾶς, ὅπως σας ἔχω ξαναπεῖ πολλὲς φορές».
 

«Νὰ εἶσθε θαρραλέοι κι ὅταν σας στέλνῃ ὁ Κύριος μεγάλες δοκιμασίες».
 

«Τὰ πάθη σας ὑπερδυναμώνουν, ἡ προσευχὴ ἀσθενεῖ καὶ οὔτε κἂν θέλει κανεὶς νὰ προσεύχεται. Ἡ προσοχή μας καταναλώνεται ἀπὸ διάφορες ἐπιθυμίες καὶ πάθη. Ἀκριβῶς τότε, σὰν ἐπὶ σκοποῦ, συναντῶνται τέτοιες ἐσωτερικὲς καὶ ἐξωτερικὲς ἀποτυχίες, ποὺ κάνουν ἕνα ἀδύνατο ἄνθρωπο νὰ πέση στὴν κατάθλιψη. Αὐτὸ τὸ πάθος, ἡ κατάθλιψη, σκοτώνει κάθε τι τὸ ἅγιο, κάθε τί τὸ ζωντανὸ καὶ ἀνθρώπινο».
 

«Πιὸ γρήγορα θὰ σταυρωθῆτε ἐπάνω στὸν σταυρό, ὅταν προσεύχεσθε ὅπως προσευχόντουσαν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς πνευματικούς μας ἥρωες τὸν παλαιὸ καιρό. Νὰ λέτε: 
«Ἀναστήτω ὁ Θεὸς καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν».
 

Ἂν τὸν ἔχῃ κανείς, νὰ τὸν διαβάζῃ τὸν κανόνα στὸν Τίμιο καὶ Ζωοποιὸ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, καὶ τότε θὰ σταυρωθῆ ξανὰ ἐπάνω στὸν σταυρό. Παρακαλέσατε τὸν Παρηγορητὴ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων μας, νὰ σᾶς μαλακώνῃ, νὰ σᾶς συγχωρῇ, νὰ μπαίνει μέσα στὴν ψυχή σας καὶ νὰ διώχνῃ μακριὰ τὴν φοβερὴ κατάθλιψη ποὺ σᾶς πλακώνει».
 

«Ἰδού, μερικὰ λόγια ἀπὸ τὸν κανόνα τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ:
 

Χαῖρε, Σταυρέ, ἡ ἀνάστασις πάντων,
Χαῖρε, Σταυρέ, ἀνόρθωσις τῶν πεπτωκότων,
Χαῖρε, Σταυρέ, τῶν παθῶν ὁ νεκρωτής,
Χαῖρε, Σταυρέ, ἀνατρέπων ἡμῶν τὰς βουλάς.
Χαῖρε, Σταυρέ, ἰσχύς μου, στερέωμα καὶ δύναμις,
Χαῖρε, Σταυρέ, ρύστης καὶ προστάτις μου κατὰ τῶν πολεμούντων.
Χαῖρε, Σταυρέ, ὑπερασπιστά μου καὶ ἀντιλῆπτορ,
Χαῖρε, Σταυρέ, δόξα μου καὶ κραταίωμα,
Χαῖρε, Σταυρέ, ἀένναος φύλαξ καὶ προστάτης.
 

Ἔκτεινον τὰς χεῖράς σου, εὐλογημένη Δέσποινα Θεοτόκε, ἐν εἴδει σταυροῦ, πρὸ τὸν ἐπὶ Σταυροῦ ὑψωθέντα καὶ πρόσδεξαι σήμερον, Παρθένε, τὰς ἱκεσίας πάντων τῶν δεομένων σου».
 

Μία ἡμέρα καθήμενος στὸ κελλίον του, ὁ Στάρετς ἔτυχε νὰ ρίξη μία ματιὰ στὴν ἁγία του γωνιά, ὅπου ἦταν οἱ εἰκόνες του. Ἕνα θέαμα ὅμως τὸν τρόμαξε. Μπροστὰ στὶς εἰκόνες στεκόταν ἕνας δαίμονας μὲ ἕνα ἀηδιαστικό, φρικιαστικὸ κεφάλι, σὰν κουκουνάρι. Στεκόταν ἐκεῖ καὶ παραληροῦσε τοὺς Ψαλμοὺς τοῦ Δαβίδ.
 

«Ἔ! τί κάνεις; Σίγουρα δὲν προσεύχεσαι;», ρώτησε ὁ Στάρετς.
«Ἐγώ; Ἐγὼ βρίζω τὴν προσευχή», τραύλισε ὁ δαίμονας καὶ ἔγινε ἄφαντος.
 

Ὁ Στάρετς μᾶς νουθετοῦσε νὰ μὴ προσευχώμαστε ὅπως - ὅπως, χωρὶς νὰ παρακολουθοῦμε τὰ λόγια τῆς προσευχῆς μας, ἐνῷ οἱ καρδιές μας θὰ εἶναι βυθισμένες σὲ συναισθήματα τελείως ἄσχετα μὲ τὴν προσευχή μας καὶ οἱ σκέψεις μας θὰ περιπλανῶνται ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, ὅπου θέλουν.
 

Ἡ προσευχὴ δὲν εἶναι μιὰ λειτουργία μηχανική, ἀλλὰ μιὰ συνάντηση μὲ τὸν Θεό, μιὰ συνομιλία μαζί του.
«Προσεύχεσθε ταπεινά, λοιπόν, μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ εὐλάβεια, ἔτσι ὥστε ἡ προσευχή μας νὰ μὴ γίνῃ μία ὕβρις τῆς προσευχῆς».
 

«Σᾶς παρακαλῶ ξανὰ καὶ σᾶς νουθετῶ. Νὰ φοβᾶσθε πάρα πολὺ μήπως πέσετε στὴν ἁμαρτία. Μὴ σταυρώνετε τὸν Σωτῆρα πάλι καὶ πάλι μὲ τὶς ἁμαρτίες. Νὰ παίρνετε εὐλογία ἀπὸ τὴν Βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν γιὰ κάθε τί καὶ ὁ Θεὸς θὰ σᾶς ἀνεβάσῃ στὴν πρώτη βαθμίδα τῆς Χάριτος: τὴν ἀναγνώριση τῶν ἁμαρτιῶν σας».
 

«Προσέξατε τὴν συνείδησή σας, ποὺ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Ἀγγέλου φύλακά σας. Μὴ ἀμελήσετε νὰ φροντίζετε γιὰ τὴν συνείδησή σας, διότι μπορεῖ νὰ τὴν χάσετε. μπορεῖ νὰ καταφρονηθῆ καὶ νὰ γίνει ἄχρηστη, καὶ τότε πιὰ δὲν θὰ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ.»
«Ἀποκτῆστε ἀρετές, διότι ἀντιστρατεύονται στὴν ἁμαρτία».
 

«Μὴ καταθλίβεσθε σὲ καμιὰ περίπτωση, ἢ κάτω ἀπὸ ὁποιαδήποτε περίσταση. Ἡ κατάθλιψη εἶναι ὁ δήμιος ποὺ σκοτώνει τὴν ἐνέργεια, ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στὴν καρδιά. ‘Ενας καταθλιμμένος ἄνθρωπος χάνει τὴν δυνατότητα νὰ προσεύχεται καὶ εἶναι νεκρὸς ὅσον ἀφορᾷ τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνας».
 

«Πρέπει νὰ ξέρῃ κανεὶς πὼς νὰ διακρίνει τὰ ὄνειρα. Ὄνειρα ποὺ εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό, δίνουν στὴν ψυχὴ γαλήνη καὶ χαρά, κινοῦν τὴν καρδιὰ σὲ μετάνοια, διώχνουν λογισμοὺς ὑπερηφανείας καὶ κενοδοξίας, ἐγείρουν τὸν ἄνθρωπο νὰ παλέψῃ μὲ τὴν ἁμαρτία».
 

«Οὔτε τρίχα δὲν θὰ πέση ἀπὸ κάποιο κεφάλι, ἐὰν δὲν εἶναι θέλημα Θεοῦ».
 

Ἔλεγε ὅτι πρέπει νὰ εἴμαστε χαρούμενοι καὶ ὅτι μεγάλως προσβάλλουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅταν λόγῳ τῶν θλίψεων καὶ τῶν στενοχωριῶν ποὺ μᾶς ἔρχονται, πέφτουμε στὴν κατήφεια, στὸν γογγυσμό, στὴν ἀπελπισία, στὴν ἄμετρη λύπη καὶ στὴν σκληρὴ ἀναισθησία. Αὐτὰ τὰ φρικτὰ ἁμαρτήματα εἶναι τὰ πρόθυρα τῆς κολάσεως τοῦ πυρός. Ἡ καταθλιμμένη ψυχὴ εἶναι ἤδη ἐγκλωβισμένη μέσα σὲ μία φλογερὴ φωτιά, χειρότερη ἀπὸ ἐκείνην τῆς κολάσεως. Δὲν ὑπάρχει πιὰ καμιὰ αἴσθηση στὴν ψυχὴ αὐτή, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα ὀξύτατο, ὀδυνηρὸ συναίσθημα, τὸ ὁποῖο σκοτώνει καὶ καίει τὰ πάντα. Τὶς δυστυχίες καὶ τὶς θλίψεις μᾶς τὶς στέλνει ἡ θεία Πρόνοια γιὰ νὰ μᾶς δοκιμάσῃ καὶ νὰ μᾶς ἐνδυναμώσῃ γιὰ τὴν ζωὴ τοῦ πνευματικοῦ ἡρωϊσμοῦ. Ἡ μεγαλύτερη ἄσκηση εἶναι νὰ ὑπομένωμε ἀγόγγυστα, ὡς τὸ τέλος τῶν ἡμερῶν μας, ὅλα ὅσα ἔρχονται ἐπάνω μας μέσα στὴν κοιλάδα αὐτὴ τοῦ κλαυθμῶνος. Ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται».
 

«Δὲν πρέπει νὰ ἀποδώσῃς στὸν ἑαυτό σου τὰ ὀδυνηρὰ γεγονότα τὰ ὁποῖα εἴτε ἐσύ, εἴτε ὁ πλησίον σου δοκιμάζουν. Ὄχι, ὅλα αὐτὰ δὲν προέρχονται ἀπὸ σένα, ἀλλὰ παραχωροῦνται σὲ σένα σὰν ἕνας σταυρὸς γιὰ νὰ τὸν βαστάζῃς. Βάσταζέ τον, λοιπόν, μὲ χαρά, ἐνδυναμωμένος ἀπὸ τὴν λαμπρὰ ἐλπίδα καὶ τὴν στερεὰ πίστη, πὼς ἐκεῖ «ἔνθα οὐκ ἔστιν ὀδύνη, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος», ἡ θλίψη ποὺ ἔχεις ὑποφέρει ἐδῶ μὲ ἐλπίδα καὶ ὑπομονὴ θὰ δώσῃ καὶ σὲ σένα καὶ στοὺς πλησίον σου τέτοια χαρὰ καὶ τέτοια ἐγγύτητα στὴν τέλεια Ἀγάπη καὶ Ἀλήθεια, ὅση ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ κἂν νὰ ἀρχίσῃ νὰ φαντάζεται. Ἐὰν ὑπομένῃς τὴν θλίψη μὲ μακροθυμία, μαρτυρεῖς ἔτσι τὴν πιστότητά σου στὸν Χριστό, τὴν ἀφοσίωσή σου στὸν Σωτῆρα καὶ τὴν ἀγάπη σου σ᾿ Αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἀναστήθηκε ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ σᾶς προσκαλεῖ κοντά Του».
 

Ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος παρακούῃ τὴν συνείδηση μία φορά, δυὸ φορὲς ἢ περισσότερο, τότε δὲν τὴν ἀκούει πιά.
«Δὲν πρέπει κανεὶς νὰ ξεχνάει ποτὲ τὴν πανταχοῦ παρουσία τοῦ Θεοῦ. Τὸ νὰ ξεχνάῃ κανείς, αὐτὸ εἶναι ἁμαρτία».
 

«Ἀποκτῆστε τὴν συνήθεια νὰ μὴ ἀρχίζετε καμιὰ ὑπόθεση χωρὶς προσευχή. Ἐὰν δουλεύετε στὴν ἐργασία σας, πρὶν τίποτε ἄλλο, πᾶρτε τὴν εὐλογία τῆς βασιλίσσης τῶν Οὐρανῶν. Λέγετε τὴν εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐνώπιόν Της. Νοιῶστε τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου στὴν καρδιά σας ἐνῷ δουλεύετε. Αὐτὸς τὰ βλέπει ὅλα καὶ τὶς σκέψεις σας καὶ τὰ αἰσθήματά σας. Προσπαθῆστε νὰ ἑνώσετε τὴν προσευχὴ μὲ κάθε κίνησή σας, μὲ κάθε πλησίασμά σας μὲ ὁποιοδήποτε πρᾶγμα. Ἡ προσευχὴ γεννᾷ τὴν ταπείνωση καὶ χωρὶς ταπείνωση δὲν ὑπάρχει σωτηρία. Ὅταν τελειώσετε τὴν δουλειά σας, νὰ εὐχαριστήσετε τὸν Κύριο καὶ τὴν Κυρία Θεοτόκο».

 
«Νὰ κάνετε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ ἐπάνω στὸν ἑαυτό σας πιὸ συχνά. Καὶ ἂν θυμᾶστε πώς, ὅταν ὑψώνεται ὁ σταυρός, τὰ τάγματα τῶν ἀερίων πνευμάτων πίπτουν.
«Κύριε, ἔδωκας τὸν Σταυρόν Σου ὡς ὅπλον κατὰ τοῦ διαβόλου»...».

http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/gerontikon/gerontikon5_russians.htm

Ένα καταπληκτικό Θαύμα του Παπά – Μπασιά!

    Ένα καταπληκτικό Θαύμα του Παπά – Μπασιά!

26 Ιουνίου 2015, 10:31 μμ

«…Ο αείμνηστος πατήρ μου, τότε, διηγήθη ένα καταπληκτικό θαύμα του Παπά-Μπασιά, το οποίον έζησε επί των ημερών του Παπά-Μπασιά ο πατήρ του πατρός μου –παππούς μου – Βασίλειος Δρακόπουλος, πρωτοψάλτης και συνθέτης πολλών
εκκλησιαστικών ασμάτων. Το θαύμα έχει ως εξής:

Εις το Αργοστόλιον, επί των ημερών του Παπά-Μπασιά, ζούσε μία οικογένεια αρχοντική και πολύ πλούσια, δεν ενθυμούμαι καλώς το όνομα της οικογενείας, ήτις απετελείτο από τέσσερα άτομα, τον σύζυγο, την σύζυγο και δύο άρρενα τέκνα. Οικογένεια λίαν ευσεβής και ενάρετος, ακόμη περισσότερον η κυρία, της οποίας η ζωή ήτο πλήρης αγαθοεργών πράξεων.

Μετά πάροδον ετών απέθανεν ο σύζυγος και έμεινε η χήρα με τα δύο τέκνα της.

Αυτή επεδόθη εις το να διαπαιδαγωγή και νουθετή τα τέκνα της επί το χριστιανικώτερον, συνάμα επεξέτεινε την ανθρωπιστική δράσιν της, βοηθούσα κάθε πτωχόν, επισκεπτομένη ασθενείς κατ’ οίκον και βοηθούσα αυτούς, ασθενείς εις νοσοκομείον και καταδίκους εν φυλακαίς, βοηθούσα και νουθετούσα αυτούς προς την χριστιανική πίστιν.

Όταν τα τέκνα της έφθασαν εις ηλικίαν το μεν πρώτον 21 ετών, ένα βράδυ καθήμενοι μετά το δείπνον εις την τραπεζαρία, το πρώτο τέκνον ησθάνθη ένα ισχυρό πόνον εις την κεφαλήν. Αμέσως έπεσε κάτω αναίσθητο, το έβαλαν εις το κρεβάτι καλέσαντες πάραυτα τον ιατρό. Ούτος διεπίστωσε σοβαρωτάτην κατάστασιν, προετοιμάσας την κυρία δια το μοιραίον. Η κυρία ακούσασα αυτά που της είπεν ο ιατρός, κατέφυγε εις το εικονοστάσιο της οικίας της και γονυκλινής όλη την νύκτα εδέετο εις την Παναγίαν δια την σωτηρίαν του υιού της. Το πρωί δυστυχώς απεβίωσε το παιδί της.

Αυτή παρ’ όλο το πένθος και την μεγάλη λύπη της, συνέχισε την χριστιανική και ανθρωπιστική δράσι της. Μετά πάροδον όμως ενός έτους, ένα βράδυ ευρισκομένη πάλι μετά του ετέρου υιού της εις την τραπεζαρία, βλέπει απροόπτως το παιδί της να βγάζη μία κραυγή πόνου και να πίπτη κάτω αναίσθητο, όπως και το πρώτο της παιδί. Αμέσως κάλεσε τον ιατρό, όστις διεπίστωσε την ιδία περίπτωσι με το πρώτο της παιδί, αποφανθείς ότι δεν υπάρχει ουδεμία ελπίς διασώσεως αυτού. Αυτή κλαίουσα και εν απελπισία ευρισκομένη, κατέφυγε πάλι εις το εικονοστάσιο της οικίας της, και γονυκλινής όλη την νύκτα μετά δακρύων παρεκάλει τον Θεό, την Παναγία, και τον Άγιο Γεράσιμο, όπως σώσουν το παιδί της, και λόγω της χριστιανικής της δράσεως, την λυπηθούν και αποδώσουν πλήρως την υγείαν του παιδιού της. Δυστυχώς την επομένη, που ήλθεν ο ιατρός, διεπίστωσε τον θάνατο του υιού της.

Τότε η Κυρία εκμανείσα μετεβλήθη εις θηρίον ανήμερον, παύσασα τελείως την προηγουμένη δράσιν της, υβρίζουσα συνεχώς τον Θεό και τους αγίους, μη δεχομένη κανένα εις την οικίαν της. Έδωσε δύο φωτογραφίας των παιδίων της εις καλόν ζωγράφον, να της φτιάξη τα δύο πορτραίτα εις φυσικόν μέγεθος, τα όποια όταν ο ζωγράφος της παρέδωσεν, αυτή τα επλαισίωσε με πολυτελή πλαίσια, και εκκενώσασα των επίπλων το σαλόνι της, τα εκρέμασεν εις τους δύο τοίχους το εν απέναντι του άλλου, καλύψασα αυτά δι’ υφάσματος – τούλι – τοποθετήσασα κάτωθεν αυτών από ένα κηροπήγιον με μία λαμπάδα, τας οποίας κάθε τόσον ήναπτε και ατενίζουσα τα τέκνα της συζητούσε με αυτά.

Μία των ημερών, ο Παπα-Μπασιάς εμβάς εις πλοιάριον από εκείνα που την εποχήν εκείνη εκτελούσαν το πέρασμα Ληξουρίου – Αργοστολίου επήγε εις Αργοστόλιον. Εξελθών του πλοιαρίου με την ράβδο του, σιγά σιγά επήγαινε κατευθείαν εις την οικίαν της κυρίας αυτής. Φθάσας εκεί εκτύπησε την θύρα. Εβγήκε εις το παράθυρον η κυρία, και ιδούσα τον Παπά-Μπασιά τον οποίο δεν εγνώριζε, εξεμάνη υβρίζουσα αυτόν με τας χυδαιοτέρας φράσεις. Ο Παπά-Μπασιάς, δίχως να ταραχθή, ήρεμα – ήρεμα την παρακάλεσε δια τρίτη φοράν να του ανοίξη, που ήθελε κάτι να της ειπή. Αυτή έτι περισσότερον συνέχισε να τον υβρίζη. Τότε ο Παπά-Μπασιάς είπε: «Ή μου ανοίγεις, ή ανοίγω», και με την ράβδο του έκανε το σημείο του Σταυρού εις την πόρταν, ήτις αυτομάτως ήνοιξε, και ήρχισεν ο Παπά-Μπασιάς να ανέρχεται την κλίμακα. Η κυρία ιδούσα αυτό που έγινε, έμεινεν άφωνος μη δυναμένη να εκστομίσει ούτε λέξιν.
Ο Παπά-Μπασιάς προχώρησε κατ’ ευθείαν εις το σαλόνι (ασφαλώς Θεία βουλήσει) ειπών εις την κυρίαν να τον ακολουθήση. Ήνοιξε την θύρα του σαλονιού, και λέγει εις την κυρία: κάθισε εις την γωνίαν και θα ιδής κάτι που δεν το επερίμενες. Σταθείς επ’ ολίγον εις προσευχήν ο Παπά-Μπασιάς, βλέπει η κυρία να σηκώνονται τα δύο σκεπάσματα των εικόνων των παιδιών της, και να κατέρχωνται ζωντανά εις το μέσον του δωματίου, να εξάγουν ταυτοχρόνως δύο περίστροφα, ταυτοχρόνως να πυροβολή ο ένας τον άλλον, και οι δύο ταυτοχρόνως να πίπτουν νεκροί επί του δαπέδου. Κατόπιν του γεγονότος τούτου ευρέθησαν τα πορτραίτα ως πρότερον, σαν να μην είχε συμβή τίποτε.

Η κυρία άφωνος και τρομαγμένη παρακολουθούσε τα διατρέξαντα, και τότε ο Παπά-Μπασιάς της λέγει: Κυρία μου ο Θεός δια να σε αγαπά σε εφύλαξε να μην ιδής αυτό πού είδες τώρα, και επήρε μαζί Του τα δύο τέκνα σου δια φυσικού θανάτου, διότι τα δύο σου τέκνα είχαν αγαπήσει μίαν και την αυτή γυναίκα, και επρόκειτο να σκοτωθούν δια του τρόπου που είδες δι’ αυτήν. Ως εκ τούτου να μεταμεληθής, καί να ευχαριστής τον Θεό, και να συνεχίσης την προτέρα σου χριστιανικήν δράσιν.

Πραγματικά αυτή μεταμεληθείσα, επεδόθη ψυχή και σώματι εις την προτέραν της δράσιν και εις μεγαλυτέραν κλίμακα».

Γεράσιμος Δρακόπουλος
από το βιβλίο: «Άγιος Παναγής Μπασιάς», πρωτοπρεσβ. Κων. Σ. Γκέλη. Αθήναι, 1987.
simeiakairwn.wordpress.com

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2015/06/%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%80%ce%bb%ce%b7%ce%ba%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%b8%ce%b1%cf%8d%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%ac-%ce%bc%cf%80%ce%b1.html#ixzz3eJShCN6Y

Aἱ ἐλευθερίες τῆς δραχμῆς

                           Aἱ ἐλευθερίες τῆς δραχμῆς

Δημοσίευση

27 Ιουνίου 2015, 6:32 πμ

Είναι αλήθεια, ότι για λίγες εβδομάδες ή για ένα διάστημα 2-4 μηνών (στο βαθμό που δεν έχει υπάρξει προετοιμασία),κατά την επιστροφή στη δραχμή, μπορεί να υπάρξουνσημαντικές δυσκολίες και προβλήματα.

Όμως μετά την συννεφιά, την βροχή ή την σύντομη καταιγίδα, που η διάρκειά τους και το τι ακριβώς θα συμβεί, θα εξαρτηθεί από την τεχνική και πολιτική ετοιμότητα, το σίγουρο είναι ότι θα βγει ένας λαμπρός ήλιος.

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΟΥΛΗΣ

Τα πιο πολύτιμα κέρδη της δραχμής είναι αυτά που περιγράφει (και) η ορθόδοξη οικονομική θεωρία, των άριστων νομισματικών περιοχών, η ανάκτηση των μέσων οικονομικής πολιτικής, ευστάθειας και ρύθμισης της οικονομίας, που η Ελλάδα θυσίασε, κάνοντας το τεράστιο σφάλμα εισόδου στην ΟΝΕ. Το ευρώ είναι μια ένωση ανομοιογενών και άνισων οικονομιών, χωρίς τον βαθμό ολοκλήρωσης που απαιτείται, απουσία ισχυρών μεταβιβαστικών πληρωμών και οποιονδήποτε αντίστοιχων μέσων άμβλυνσης των περιφερειακών ανισοτήτων που αυτό εντείνει.
 
Το ευρώ οδηγεί στα όριά της, την αντίθεση κέντρου-περιφέρειας της Ε.Ε.. Η Ζ.Ε., ο σκληρός πυρήνας της Ε.Ε., είναι η περιοχή της απόλυτης αγοράς, που μέσα της, απαγορεύεται κάθε εθνική-κρατική παρέμβαση για την ρύθμιση της οικονομίας, ή την ομαλοποίηση της ανεργίας. Με την είσοδο στην ΟΝΕ, η Ελλάδα ύψωσε σε δεύτερη δύναμη τις ολέθριες οικονομικές συνέπειες από την ένταξη στους μηχανισμούς της κοινής αγοράς. Σε χώρες και οικονομίες όπως η ελληνική, ευρώ σημαίνει έρημος.
Παρά την παραφιλολογία της εποχής των διάφορων ευρώ-μανών, που τα επιχειρήματά τους και η «λογική» τους είναι κατώτερα των ιεχωβάδων, οι ελευθερίες και τα κέρδη της Δραχμής, είναι τεράστια και πολύ περισσότερα,λόγω συγκεκριμένης συγκυρίας, από όσα περιγράφει η οικονομική θεωρία. Ας δούμε κάποια σημαντικά:

Πρώτον: Η Ελλάδα παύει να είναι υπερχρεωμένη χώρα

Επιστρέφοντας στην Δραχμή, η χώρα έχει πολλές επιλογές σε σχέση με το δημόσιο χρέος της. Θα μπορούσε κάλλιστα να αρνηθεί το χρέος της προς τον επίσημο τομέα (Δ.Ν.Τ.-Ε.Ε.-Ε.Κ.Τ.) με σκοπό την διαγραφή του, ή να προβεί σε χρεοστάσιο και επ’ αόριστον αναστολή πληρωμών. Θα δραχμοποιούσε το εσωτερικό της χρέος, οπότε θα το εξυπηρετούσε χωρίς πρόβλημα, ενώ το χρέος προς τον ιδιωτικό τομέα στο εξωτερικό μπορεί να το αρνιόταν και αυτό, ή να το δραχμοποιούσε ή και να το εξυπηρετούσε κανονικά, αν ήθελε να επιστρέψει σύντομα στις διεθνείς αγορές.

Ως γνωστόν οι περίφημοι οίκοι αξιολόγησης και οι αγορές, δεν ενδιαφέρονται για το αν θα εξυπηρετηθεί το Δ.Ν.Τ ή η Ε.Ε., αλλά μόνο για τα ομόλογα του ιδιωτικού τομέα. Η Ελλάδα θα μεταβαλλόταν σε μια νύχτα, σε μια από τις λιγότερες χρεωμένες χώρες στον πλανήτη.

Δεύτερον: Δυνατότητα πρωτογενών ελλειμμάτων

Η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα οδηγούσε σε ανάκτηση και του εκδοτικού προνομίου της νέας δημόσιας κεντρικής τράπεζας της Ελλάδας. Έτσι για τα δύο πρώτα χρόνια θα μπορούσε να καλυφτεί ένα μικρό πρωτογενές έλλειμμα της τάξης του 1%-3% του ΑΕΠ, με έκδοση χρήματος. Άρα, αντίο ΕΝΦΙΑ, και μια σειρά άλλων φόρων. Άρα σχετική δυνατότητα δημόσιων επενδύσεων και κοινωνικού κράτους. Καταλαβαίνει κανείς ότι σε σχέση με την παραμονή στο ευρώ που απαιτεί πλεόνασμα έως-3% οι ελληνικές αρχές θα έχουν για τα επόμενα δύο χρόνια ένα επιπλέον περιθώριο 5%-6% του ΑΕΠ.

Αν για κάθε ένα επιπλέον δις που ξοδεύει ή αποταμιεύει το κράτος, το ΑΕΠ μεγεθύνεται ή συρρικνώνεται έως και 1,7 δις («νέα» εκτίμηση Δ.Ν.Τ. για τον πολλαπλασιαστή) τότε μόνο από την διαφορά στα πρωτογενή πλεονάσματα (ευρώ-δραχμή), δηλαδή μόνο από την διαφορά στη δημοσιομική πολιτική, το ΑΕΠ (αν γίνει η επιλογή) της δραχμής τα επόμενα δύο χρόνια, δύναται να είναι μεγαλύτερο (σε όγκο) από το ΑΕΠ (αν γίνει η εκλογή του ευρώ) έως και κατά 18%. Πως γίνεται αυτό; Π.Χ., αν -στρογγυλοποιώντας τα νούμερα-, υποθέσουμε έναν πολλαπλασιαστή 1,5 και ότι από κάθε 1 μονάδα μείωσης- αύξησης, του ΑΕΠ μειώνονται- αυξάνονται τα έσοδα κατά 1/3, τότε αν ανεβάσουμε-κατεβάσουμε κατά μια μονάδα το πρωτογενές αποτέλεσμα, το ΑΕΠ αυξάνεται-μειώνεται κατά 1,5 μονάδα, ανάλογα τα έσοδα αυξάνονται-μειώνονται κατά μισή μονάδα. Τελικά, μισή μονάδα μείωσης-αύξησης του πρωτογενούς αποτελέσματος μπορεί να οδηγεί σε 1,5 μονάδα μείωσης αύξησης του ΑΕΠ, με ότι συνεπάγεται αυτό στην ανεργία.

Έτσι ανάμεσα σε συρρίκνωση -3% της δημοσιονομικής πολιτικής που απαιτεί η παραμονή στο ευρώ και οδηγεί σε βαθιά ύφεση και σε δημοσιονομική επέκταση 3% που επιτρέπει η ελευθερία της δραχμής και οδηγεί σε ανάπτυξη, η διαφορά στο ΑΕΠ μπορεί να είναι της τάξης πλέον του 18%, αν δεν παρέμβουν καθοριστικά και άλλοι παράγοντες. Άλλωστε αυτό δείχνει και η εμπειρία της προσαρμογής της χώρας. Μηδενίσαμε ένα πρωτογενές έλλειμμα -8% του 2009 (αν δεχτούμε ως ορθά τα στοιχεία)φτάνοντας σε μια σωρευτική ύφεση -25%.

Αν συνυπολογίσουμε και τους άλλους παράγοντες (τα οφέλη από την υποτίμηση, την ρευστότητα που θα αποκατασταθεί, το τέλος της αβεβαιότητας, την επιστροφή κεφαλαίων, το υποαπασχολούμενο κεφάλαιο και εργατικό δυναμικό κλπ), ηκαθαρήαύξηση του ΑΕΠ, τα επόμενα τρία χρόνια μπορεί να κυμανθεί (με συντηρητική εκτίμηση) αρκετά πάνω από 20%. Καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνει αυτή η αύξηση για τα δημόσια έσοδα και για κοινωνικές και αναπτυξιακές πολιτικές.
Υπενθυμίζω, ότι αντίθετα με τις ανοησίες που γράφουν οι ευρώ-Ιεχωβάδες, σε διάφορες εφημερίδες, το ΑΕΠ δεν μειώνεται-αυξάνεται ανάλογα με το αν μετριέται σε ευρώ, δολάρια ή δραχμές, αλλά με την μείωση ή την αύξηση στον όγκο παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών.

Με την γοργή ανάπτυξη που θα έρθει, την αποκατάσταση της εγχώριας αποταμίευσης σε θετικό μέγεθος, και της εμπιστοσύνης προς το κράτος, πολύ σύντομα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου θα βρεθούν στα χέρια τωνπολιτών και έτσι το ελληνικό κράτος, θα μπορεί να δημιουργεί περεταίρω ελλείμματα για να ωθήσει την δημόσια επένδυση και την ανάπτυξη.

Τρίτον: Ελευθερία συναλλαγματικής πολιτικής-

Hαποδέσμευση από το ευρώοδηγεί την χώρα στη δυνατότητα συνδυασμού πολιτικής πλήρης απασχόλησης, και ισορροπίας του εξωτερικού τομέα. Η απαραίτητη συναλλαγματική διόρθωση δεν θα είναι (και δεν χρειάζεται να είναι) μεγαλύτερη από 30% έναντι του ευρώ (τώρα που το ευρώ έχει υποχωρήσει), δηλαδή ένα ευρώ θα ισούται περίπου με 1,3 δραχμές. Το μέγεθος μιας υποτίμησης και ο υπολογισμός της, προκύπτει από την εξίσωση ισορροπίας του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Όσοι λοιπόν, προβλέπουν τεράστια υποτίμηση στις σημερινές συνθήκες που το εξωτερικό ισοζύγιο είναι ισοσκελισμένο, απλώς δεν ξέρουν τι γράφουν.
Αυτοί που επίσης λένε ότι γιατί να κάνουμε υποτίμηση; αφού το ισοζύγιο είναι ισοσκελισμένο, ξεχνούν ότι αυτό ισχύει, με ανεργία 30% και χωρίς ανάπτυξη. Άμα στην Ελλάδα υπήρχε η δυνατότητα σημαντικής ανάκαμψηςχωρίς υποτίμηση, τότε θα γεννιόταν μεγάλο εξωτερικό έλλειμμα και ανάγκη εξωτερικού δανεισμού ή προστατευτικής εμπορικής πολιτικής. Η υποτίμηση θα δώσει ώθηση στην οικονομία, θα αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητά της και φυσικά θα οδηγήσει σε υποκατάσταση εισαγωγών από εγχώρια παραγωγή. Όπως έχει υπολογιστεί (από το «Ινστιτούτο Δημήτρης Μπάτσης») τα άμεσα οφέλη από μια τέτοια υποτίμηση οδηγούν σε αύξηση του ΑΕΠ κατά 4%, χωρίς να έχει ληφθεί υπό όψιν η υποκατάσταση των εισαγωγών.

Θα υπάρξουν έλεγχοι κεφαλαίων για να υπάρξειδιασφάλιση έναντι κερδοσκοπικών παιχνιδιών, αλλά και για να είναι εφικτή η σταθεροποίηση της ισοτιμίας με ανεξάρτητη νομισματική πολιτική.
Τέταρτον:Ελευθερία νομισματικής πολιτικής-επιστροφή ζωογόνου πληθωρισμού-σχεδιασμός της οικονομίας.
 
Μια υποτίμηση της τάξης του 30% θα φέρει έναν εισαγόμενο πληθωρισμό κοντά στο 5% την πρώτη χρονιά και μετά θα βαίνει ταχύτατα μειούμενος (έχει γίνει ανάλογη μελέτη από τον Θ Μαριόλη, πρόεδρο του Ινστιτούτου «Δημήτρης Μπάτσης»). Ο πληθωρισμός αυτός μπορεί να αυξηθεί από την αύξηση του χρήματος στην οικονομία και να μειωθεί από την ελάφρυνση της έμμεσης φορολογίας (π.χ. σε καύσιμα, τρόφιμα κλπ.).

Η επιστροφή του πληθωρισμού θα είναι ζωογόνος για την οικονομία που βρίσκεται στον θανάσιμο εναγκαλισμό του αποπληθωρισμού. Η τράπεζα της Ελλάδας θα εθνικοποιηθεί, ενώ οι άλλες τράπεζες θα εκκαθαριστούν και θα περάσουν σε δημόσιο έλεγχο. Οι καταθέσεις καθώς και τα δάνεια θα μετατραπούν σε δραχμές, σε ισοτιμία 1:1.. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια θα διαγραφούν και θα αναδιαρθρωθούν. Ο ιδιωτικός τομέας θα αναπνεύσει. Δεν θα χρειαστεί να κουρευτούν καταθέσεις, ενώ αν οι τράπεζες χρειαστούν ενίσχυση θα λάβουν εγγυήσεις από το κράτος. Το μεγάλο κενό ανάμεσα στις καταθέσεις και στα δάνεια, το έχει καλύψει η Ε.Κ.Τ. σύμφωνα με τις υποχρεώσεις της ως κεντρική τράπεζα. Θα περάσει και αυτό στις ζημιές των πιστωτών.
Το νέο και υγιές τραπεζικό σύστημα, θα μπορεί με διαφοροποιημένα επιτόκια να γίνει μοχλός κλαδικών και βιομηχανικών πολιτικών.Θα μπορεί να στηρίξει επενδύσεις, και αυτές με την σειρά τους, την ανταγωνιστικότητα της χώρας.

Πέμπτον: Πραγματικό τέλος στην αβεβαιότητα

Oτι, και να λέγεται, το μόνο σίγουρο της παραμονής στο ευρώ είναι η οικονομική και πολιτική αβεβαιότητα. Το φάντασμα της Δραχμής, πάντα θα πλανιέται στον ουρανό της Ελλάδας. Καμία κυβέρνηση, εντός της, δεν θα μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής σταθερότητας λόγω οικονομικής ύφεσης και παρακμής. Σταδιακά θα επικρατεί όλο και περισσότερο κοινωνικό χάος καθώς το οποιοδήποτε κοινωνικό κράτος θα διαλύεται. Κανείς δεν θα μπορεί να αποκλείσει μια οικονομική κατάρρευση σε κάποια επικίνδυνη κοινωνική ή πολιτική στροφή.

Η επιστροφή στην δραχμή συνεπάγεται το τέλος του δρόμου της αβεβαιότητας. Το οικονομικό περιβάλλον θα ξεκαθαρίσει. Κεφάλαια θα επαναπατριστούν, μαζί με Ξένες Άμεσες Επενδύσεις, φυσικά θα πρέπει αυτά να γίνουν κάτω από τον έλεγχο του δημοσίουκαι της τράπεζας της Ελλάδος.

Έκτον: Αλλαγή σχέσης με την Ε.Ε..-Αλλά, καιδέκα φορές καλύτερα, έξω και από την Ε.Ε., παρά παραμονή στην ευρωζώνη.

Επειδή η παραπάνω πολιτική δεν προβλέπεται να έχει τις ευχές της Ε.Ε., γιατί όχι μόνο δημιουργεί ένα μεγάλο «φέσι», αλλά περισσότερο, ένα παράδειγμα απόδρασης από το ευρώ, ο ξένος παράγοντας, στο σύνολό του, ο ευρώ-αντλαντικός,θα θέλει από την μια η Ελλάδα να αποτύχει, από την άλληόμως να την «κρατήσει»στην σφαίρα της Δύσης, άρα εντός Ε.Ε.. Αυτή είναι μια αντίφαση και ασταθής ισορροπία, που πάνω της θα πρέπει να «ισορροπήσει» η Ελλάδα. Βέβαια, η δυναμική της σύγκρουσης μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες άμεσης εξόδου και από την Ε.Ε..
Από την άλλη στο σύνολο της Ζ.Ε. και της Ε.Ε. εκδηλώνονται φυγόκεντρες τάσεις. Το σκηνικό οδηγεί πιθανά σε δυναμικές εξελίξεις, παρά σε στατική κατάσταση. Δεν αποκλείεται η Ελλάδα, απλώς να ανάψει το σπίρτο της διάλυσης και της αλλαγής. Δύσκολα θα μείνουμε οι μόνοι που εγκαταλείπουμε το ευρώ ή την Ε.Ε.. Αλλά κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να αποκλείσει και την άλλη εκδοχή.

Σίγουρα για μεγάλο διάστημα, θα «κοπούν» οι περισσότερες μεταβιβάσεις από την Ε.Ε.. Δεν είναι δυνατόν εμείς να μην πληρώσουμε το δημόσιο χρέος και αυτοί να δίνουν τις κοινοτικές ενισχύσεις κανονικά. Όμως αν είμαστε πραγματιστές, θα δούμε ότι οι καθαρές εισπράξεις από την Ε.Ε., δεν θα υπερβούν τα τρία δις ετησίως τα επόμενα χρόνια, όπως και δεν τα υπερέβησαν τα προηγούμενα. Ακόμη δηλαδή και αν οι υποχρεώσεις μας στον επίσημο τομέα (Δ.Ν.Τ., Ε.Ε. κλπ) ήταν άτοκες, θα θέλαμε πάνω από έναν- ενάμιση αιώνα για να «πατσίσουμε» από την ενίσχυση των ευρωπαϊκών ταμείων.

Η Ελλάδα αν παραμείνει στο ευρώ, τότε για πρώτη φορά από την ένταξή της στην ΕΟΚ, το καθαρό ισοζύγιο της με την «Δύση», θα είναι ισχυρά αρνητικό. Μόνο οι τόκοι, ή το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι υπερδιπλάσιοι από τις καθαρές εισπράξεις από την Ε.Ε., τα αμέσως επόμενα χρόνια -γιατί τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα, αργότερα, όταν τελειώσει η περίοδος χάριτος των δανείων κλπ – ενώ τα πάντα θα ξεπουληθούν στον βωμό του χρέους και το ευρώ. Συνεπώς, παρά την «παραφιλολογία», οι επιδοτήσεις στον γεωργικό τομέα μπορούν να αντικατασταθούν από εθνικούς πόρους, και μάλιστα εκεί που πρέπει και τους χρειάζεται η γεωργία.

Ακόμη, δηλαδή και αν εγκαταλείψουμε και την Ε.Ε αυτό θα είναι προς το συμφέρον των εργαζόμενων και της χώρας. Σε μια τέτοια περίπτωση θα απελευθερωθεί πλήρως η βιομηχανική, αγροτική και εμπορική πολιτική. Εξ’ άλλου τα αγαθά που εμπορευόμαστε με την Ε.Ε., ως αγαθά του «Νότου», είναι κυρίως γεωργικά και υψηλής έντασης εργασίας. Ως τέτοια δεν προστατεύονται από το σύστημα των πολυεθνικών και της Ε.Ε., που αγκαλιάζει κυρίως τα «βιομηχανικά» αγαθά και τα κτηνοτροφικά προϊόντα του «Βορρά». Συνεπώς και σε περίπτωση εξόδου, θα βρεθεί εύκολα εμπορική συνέχεια.

Η Ελλάδα αν θέλει, μπορεί να κινηθεί μέσα στο πλαίσιο ασταθούς ισορροπίας, εκμεταλλευόμενη την δυναμική φυγόκεντρων τάσεων στην Ζ.Ε. και στην Ε.Ε. καθώς και το γεωπολιτικό της πλεονέκτημα, όντας συγχρόνως και μια μικρή οικονομία για να επηρεάσει το σύνολο.

Από νομικής, αλλά και από ουσιαστικής πλευράς, η χώρα δεν είναι σαν την Αγγλία ή την Δανία, που βρίσκονται εκτός συνθήκης του Μάαστριχτ. Θα πρέπει να αποχωρήσει και από την συνθήκη του Μάαστριχτ.

Θα μπορεί, να διεκδικήσει εξαιρέσεις για συγκεκριμένους κλάδους της βιομηχανίας της και της γεωργίας της. Θα μπορεί αν θέλει να επαναδιαπραγματευτεί μια νέα σχέση με την Ε.Ε., αρκετά πιο χαλαρή από αυτή που είχε και πριν την είσοδο στην ΟΝΕ. Για ένα διάστημα, ας πούμε δύο ετών, θα συνέφερε ίσως από πολιτική άποψη την χώρα, να βρίσκεται εντός των οργάνων της Ε.Ε. ώστε να ακούγεται η φωνή της. Σε τελευταία ανάλυση, η Ελλάδα πρέπει να ζυγίσει το εμπορικό συμφέρον της και αν οι εξαιρέσεις είναι ισχυρές και θεωρήσει ότι την ικανοποιούν για την δυνατότητα δημιουργίας βιομηχανικής και αγροτικής βάσης, ας εξετάσει μια χαλαρή σχέση «παραμονής», αν αυτή είναι εφικτή. Αλλιώς,δύναται να επιλέξει την έξοδο. Σε γενικές γραμμές, η Ε.Ε., είναι μια ένωση που ευνοεί τις πολυεθνικές, και τα ισχυρά κράτη, είναι μια ζώνη «υπερπαγκοσμιοποίησης», που οικονομίες σαν την ελληνική δεν έχουν ιδιαίτερη τύχη, εντός της.

Ένα είναι βέβαιο, ότι παραμένοντας στο ευρώ, η χώρα παραμένει στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε., χωρίς καμία επιλογή, με τους αλύγιστους και σκληρούς κανόνες της ΟΝΕ, άρα, παραμένει στα σκληρά δεσμά της αποψίλωσης και της νομοτελειακής μετατροπής της, σε παρηκμασμένη περιφέρεια του ευρωπαϊκού κέντρου.
Εγκαταλείποντας την ευρωζώνη και την συνθήκη του Μάαστριχτ, ο ελληνικός λαός, αποκτά πολλαπλές επιλογές, παίρνοντας την τύχη και την ιστορία του στα χέρια του.

Έβδομον: Αθήνα, ένα μεσογειακό και ριζοσπαστικό Μπουένος 
¨Άιρες

Η Ελλάδα βραχυπρόθεσμα θα ακολουθήσει το παράδειγμα της Αργεντινής. Θα στηριχθεί όπως και η Αργεντινή -παρά τις ανοησίες που έχουν γραφτεί για αυτή την χώρα- στην εσωτερική ανάπτυξη της οικονομίας και της εγχώριας δυναμικής που θα ελευθερωθεί. Η Ελλάδα μάλιστα σε σχέση με την Αργεντινή, έχει ένα σημαντικό εξωτερικό πλεονέκτημα, τον τουρισμό, ο οποίος θα επηρεαστεί ιδιαίτερα θετικά από την αποχώρηση από την ευρωζώνη. Ο τουρισμός, θα δώσει σκυτάλη και στην επανέναρξη της οικοδομικής δραστηριότητας, η οποία θα επηρεαστεί θετικά και από την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, αλλά και από την είσοδο κεφαλαίων από το εξωτερικό.

Η αύξηση της εγχώριας ζήτησης, η συναλλαγματική διόρθωση και εξωτερική προστασία της οικονομίας θα κινητοποιήσει το υποαπασχολούμενο κεφάλαιο και την εργασία, ενώ θα δώσει πνοή στην γεωργία-κτηνοτροφία. Μεσοχρόνια-μακροχρόνια για να συνεχιστεί το αναπτυξιακό άλμα θα χρειαστεί βιομηχανική πολιτική. Οι οικονομικές αρχές δεν θα πρέπει να εμπιστευθούν τις δυνάμεις της αγοράς, αλλά να σχεδιάσουν ένα συγκεκριμένο παραγωγικό μοντέλο της χώρας.

Η απελευθέρωση που θα φέρει η Δραχμή, θα ενισχύσει σημαντικά τις δυνάμεις της εργασίας και της δημοκρατίας. Δεν είναι σωστό να προβλέψουμε από σήμερα το νέο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα της πατρίδας μας. Αυτό θα είναι αποτέλεσμα της δυναμικής που θα δημιουργηθεί. Αλλά πια, ο ελληνικός λαός θα μπορεί επιτέλους δημοκρατικά να διαλέξει. Σήμερα, ένα είναι βέβαιο, εντός του ευρώ δεν μπορεί να γίνει καμία βελτίωση, καμία θετική μεταρρύθμιση. Ακόμη και το ήπιο νεοφιλελεύθερο, ή σοσιαλφιλελεύθερο, ή σοσιαλδημοκρατικό, πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, χαρακτηρίστε το όπως θέλετε, δεν είναι εφικτό ούτε σε σημεία του.

Άρα αντικειμενικά, και εκ των πραγμάτων, τα κοινωνικά και πολιτικά στρατόπεδα είναι δύο, το κόμμα του ευρώ, οι ευρώ-ιεχωβάδες, δηλαδή, οι ακραίοι νεοφιλελεύθεροι και όλοι οι υπόλοιποι πλην της ακροδεξιάς. Όποιοι υποστηρίζουν την παραμονή στο ευρώ, αναγκαστικά βρίσκονται στο πρώτο στρατόπεδο. Η παραμονή στο ευρώ για την Ελλάδα, προϋποθέτει πολιτικές που θα έκαναν την Θάτσερ να ντρέπεται. Εντός του ευρώ όλες οι κυβερνήσεις-ανεξάρτητα από προθέσεις- είναι αναγκασμένες να εφαρμόζουν την ίδια βασική πολιτική.Άρα, ή Δραχμή ή σκληρή λιτότητα.

Συνεπώς εντός της ευρωζώνης δεν είναι εφικτές οι λαϊκές μεταρρυθμίσεις, και όπου δεν γίνονται μεταρρυθμίσεις, όπου η ζωήσυνεχώς χειροτερεύει, θερίζονται επαναστάσεις. Με αυτή την έννοια το που μπορεί να φτάσει μια ελληνική επανάσταση, μια απελευθέρωση από τον ευρωαντλαντικό παράγοντα και τα σκληρά οικονομικά δεσμά της ζώνης της«υπερπαγκοσμιοποίησης», τι κοινωνικό και πολιτικό παράδειγμα μπορεί να δημιουργήσει, δεν μπορεί κανείς να το πει. Μια απλή κουβέντα ως συμπέρασμα είναι καλύτερη: «για να ζήσει αυτός ο λαός με στοιχειώδη αξιοπρέπεια, πρέπει να πει ένα μεγάλο ας το διάολο στην ευρωζώνη και να μυρίσει το φρέσκο μελάνι της Δραχμής».

drachmi5.gr

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2015/06/%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b4%cf%81%ce%b1%cf%87%ce%bc%ce%ae%cf%82.html#ixzz3eJKh1U2p

Τὰ Δόγμα τῆς Πίστεως ἑνός Συνεποῦς Φιλελέ

Τὰ Δόγμα τῆς Πίστεως ἑνός Συνεποῦς Φιλελέ

Δημοσίευση

27 Ιουνίου 2015, 7:29 πμ

Σπύρος Στάλιας

Οικονομολόγος ΜΑ, Ph.D

Στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσω να παρουσιάσω τα θεμελιώδη δόγματα της πίστης των νεοφιλελευθέρων, πάνω στα οποία θεμελιώθηκε η ΕΕ. Στη χώρα μας οι νεοφιλελεύθεροι αποκληθήκαν τελευταία με την χαριτωμένη λέξη ‘νέο-φιλελέδες’ πληθυντικός του ‘νέο-φιλελέ’ ή σκετο χωρίς το ‘νέο’.  
Κάνω την προσπάθεια αυτή για λογαριασμό τους κυρίως, για να ξέρουν εκεί στις πλατείες γιατί διαδηλώνουν, και αν αυτό που επιζητούν είναι βιώσιμο και σωστό. Πιθανολογώ ότι δεν γνωρίζουν τα Άρθρα της Πίστης τους.

Αλλά αυτό είναι γενικά φαινόμενο της πίστης και όχι του λόγου. Πάρτε τους ταλιμπάν. Έχουν σχέση με τον λόγο με αυτά που κάνουν; Ή πάρτε τους πιο πολλούς χριστιανούς συνέλληνες. Δεν γνωρίζουν την ουσία της πίστης τους. Καθαρίζουν με ένα ‘ο Θεός είναι αγάπη’, λες και κάθε αγάπη είναι παραγωγική. Αλλά έλα που δεν είναι. Πόσα δράματα δεν έχει θρέψει η αγάπη. Μπορεί να είναι και καταστροφική.

Έτσι και οι φιλελέδες, καθαρίζουν με ένα ‘το ευρώ είναι καλό’, ασχέτως της πραγματικότητας, αφού στο μυαλό τους, για λόγους που δεν μπορούν να αναλύσουν, το εθνικό νόμισμα και κάθε εθνικό νόμισμα στον κόσμο είναι κακό. Το ευρώ είναι καλό.

Το γεγονός ότι με βάση τα παρακάτω δόγματα πίστεως έχει οικοδομηθεί ένας κόσμος άδικος, αναποτελεσματικός και επιρρεπής σε καταρρεύσεις το αγνοούν. Είναι θλιβερό το απαύγασμα της θεωρίας τους και της πράξης τους στη σημερινή Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Παρακάτω παρουσιάζω και αναλύω βραχέως τα άρθρα της Πίστης των νέο-φιλελέδων.

Το 1ο Άρθρο της Πίστεως: ο Νόμος του Say.
 
Ο νόμος αυτός είναι ένας προϊστορικός νόμος, που πεισματικά ισχύει στα μυαλά των φιλελέδων μέχρι σήμερα. Απορεί κάνεις με την ανθεκτικότητα του. Αυτός ο νόμος, που διετύπωσε ο Γάλλος οικονομολόγος Jean-Baptiste Say στις αρχές του 19ου αιώνα, υποθέτει ότι πάντα η προσφορά του χρήματος θα ισούται με την ζήτηση του χρήματος. Αν ακολουθήσουμε την λογική συνέπεια αυτού του νόμου, οδηγούμαστε σε συμπεράσματα γέλιου! Δεν μπορεί ποτέ μα ποτέ να υπάρξει ανεργία! Οποιοδήποτε εμπόρευμα βγει στην αγορά για πώληση πάντα θα βρει έναν αγοραστή που θα επιθυμεί να το αγοράσει. Oι άνθρωποι ποτέ δεν θέλουν να παρακρατούν χρήμα. Επιθυμούν να έχουν αγαθά. Δηλαδή το χρήμα δεν παίζει κανένα ρόλο στην οικονομία.
 
Αν παρ’ ελπίδα υπάρξει ανεργία αυτό είναι θέμα προσωρινό, η αγορά θα το επιλύσει μόνη της. Η παρέμβαση του Κράτους θα είναι καταστροφική.

Το 2ο Άρθρο της Πίστεως: Η θεωρία των ορθολογικών προσδοκιών
 
Αυτή την θεωρία αν την δείτε σε μαθηματική μορφή θα την θαυμάσετε. Τι περίτεχνα μαθηματικά! Ποσά Νόμπελ δεν έχει μαζέψει! Αυτή η θεωρία είναι σαν να λέμε ‘ότι πλάκωσε το ιππικό για ενίσχυση του πεζικού’. Είναι άλλη μια προσπάθεια για να αποδείξουν οι φιλελέδες ότι η ανεργία είναι επιλογή των εργαζομένων.
 
Αφετηρία αυτής της θεωρίας είναι η δυνατότητα της ακριβούς γνώσης μελλοντικών γεγονότων. Παρατηρήστε στους δρόμους, στην αγορά, όλους εμάς τους ανθρώπους που κυκλοφορούμε. Λοιπόν, ασχέτως του τι φαινόμαστε, και τι εκτίμηση έχει ο ένας για τον άλλον, είμαστε πολύ πιο έξυπνοι και λαμπροί απ’ ότι φανταζόμαστε.
 
Σύμφωνα με την θεωρία αυτή, ο καθένας από εμάς όταν δρα οικονομικά, άνθρωπος ή επιχείρηση, είναι ορθολογιστής, που σημαίνει εδώ, ότι έχει εγγεγραμμένο μέσα του από την φύση, να επιδιώκει την μεγιστοποίηση του κέρδους του. Ο ορθολογισμός εδώ είναι θέμα ψυχικό, όχι αιτίου και αιτιατού. Για να επιτευχτεί αυτό, τα ορθολογικά άτομα χρησιμοποιούν αποτελεσματικά το σύνολο των πληροφοριών που έχουν στη διάθεση τους. Ο κόσμος έτσι γίνεται ανταγωνιστικός.
 
Από την άλλη ο κόσμος από την φύση του τείνει προς την ισορροπία, και εφ’ όσον τείνει προς την ισορροπία, το μέλλον μπορεί να συναχθεί από το παρελθόν και το παρόν. Αν λοιπόν πάντα δρούμε ανταγωνιστικά, πάντα με τον ίδιο τρόπο, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον, και ο κόσμος τείνει προς την ισορροπία, τότε όποια εκτίμηση κάνουμε για οποιοδήποτε οικονομικό γεγονός, η οποιασδήποτε απόφαση πάρουμε σήμερα για κάποιο οικονομικό θέμα του μέλλοντος, αυτό προδικάζει ότι οι προσδοκίες μας, για ότι αποφασίσαμε σήμερα ή πράξαμε σήμερα, θα είναι κατά κανόνα ορθές. Το όποιο τι σημαίνει; Σύμφωνα με τις ορθολογικές προσδοκίες το μέλλον είναι βέβαιο, η ανεργία είναι επιλογή των εργαζομένων και η παρέμβαση του κράτους να διορθώσει κάτι θα είναι αναποτελεσματική.
 
Συνοψίζοντας οι ορθολογικές προσδοκίες με δυο λόγια μας λένε ότι ο υπολογισμός της πιθανότητας ενός κίνδυνου να επέλθει από δεδομένα του παρελθόντος είναι ισοδύναμα με τα δεδομένα που θα μπορούσαμε να αντλήσουμε από το μέλλον! Και όμως το ευρώ και η ΕΕ σε τέτοια υπόθεση στηρίζονται. Δεν ξέρω αν οι φιλελέδες το γνωρίζουν αλλά ας το μάθουν. Οι αριθμοί μπορούν να αντικαταστήσουν την κοινή λογική.

Το 3ο Άρθρο της Πίστεως: Η θεωρία του πραγματικού οικονομικού κύκλου.
 
Τι λέει αυτό το τρίτο άρθρο της Πίστεως του διανοούμενου φιλελέ. Αρχίζει με ένα ερώτημα. Αν οι αγορές όλα τα γνωρίζουν τότε γιατί έχουμε υφέσεις; Σύμφωνα λοιπόν με την θεωρία του πραγματικού οικονομικού κύκλου αυτό συμβαίνει για τον εξής απλό και σπουδαίο λόγο. Γιατί δεν προσαρμοζόμαστε ως κοινωνία με ταχύτητα στα δεδομένα της ύφεσης. Τόσο απλό. Δηλαδή οι εργαζόμενοι δεν προσαρμόζονται με ταχύτητα στην αλλαγή των δεδομένων στην οικονομία. Με τα μάτια των νεοφιλελευθέρων της θεωρίας του πραγματικού οικονομικού κύκλου ‘οι οικονομικοί κύκλοι –υφέσεις, άνοδοι- δεν οφείλονται σε μια προσωρινή απόκλιση από το βέλτιστο επίπεδο της παράγωγης, αλλά από την διακύμανση από το επίπεδο της δυνητικής παράγωγης’. Τι σημαίνει αυτό. Αν η δυνητική παράγωγη πέσει τότε και εμείς με ταχύτητα θα πρέπει να ρίξουμε το επίπεδο μας. Δηλαδή ένα επιστήμονας γιατί να μην γίνει κηπουρός και μια αξιοπρεπής κύρια να μην γίνει κάτι άλλο! Καταλάβατε γιατί θα πέσουν και άλλο οι μισθοί και οι συνάξεις και θα διαλυθεί εξ ολόκληρου το κοινωνικό κράτος;
Το 4ο Άρθρο της Πίστεως: Η θεωρία των αποτελεσματικών αγορών.
 
Αν ο κόσμος είναι σταθερός και το μέλλον γνωστό γιατί υπάρχει αυτή η θεωρία που μας λέει ότι ομολόγα και μετοχές τιμολογούνται ορθά; Η θεωρία αυτή τροποποιεί λίγο τα πράγματα. Μας λέει ότι δεν γνωρίζουμε αυτό που ακριβώς θα συμβεί αλλά μπορούμε να υπολογίσουμε τον κίνδυνο να συμβεί. Με άλλα λόγια ο κίνδυνος να επέλθει ένα γεγονός είναι πάντα μετρήσιμο, σε ένα κόσμο που τείνει εκ φύσεως προς την ισορροπία και σε ένα κόσμο που ο καθένας μας τρέχει να μεγιστοποιήσει την ωφέλια του. Η παρέμβαση του κράτους και εδώ είναι εγκληματική. Τώρα γιατί δεν προέβλεψαν την κρίση του 2008 ή γιατί υποτίμησαν τον κίνδυνο σε παγκόσμια επίπεδο της χρηματοοικονομικής κατάρρευσης ή δεν μπορούν ακόμα να υπολογίσουν τον κίνδυνο που έχει η Ελλάδα ειναι μια άλλη ιστορία που ερμηνεία δεν θα πάρετε.

Αυτά είναι τα άρθρα της Πίστεως των νέο-φιλελέδων της Πλατείας Συντάγματος. Τι μας λένε όλα μαζί για την χώρα μας;
Αφήστε την αγορά να προσδιορίσει μόνη της μισθούς και συντάξεις, και επειδή αυτό αν ικανοποιηθεί αποτελεί το λοκομοτίβα της ανάπτυξης η χώρα θα απογειωθεί. Πότε; Όταν η χώρα φθάσει στο επίπεδο της δυνητικής της παραγωγής -και άλλη ύφεση- θα αρχίσει η τροχιοδρόμηση και μετά η απογείωση. Βασική προϋπόθεση η διάλυση του κράτους και η πλήρης ιδιωτικοποίηση του. Έγινε αυτό ποτέ στην Οικονομική Ιστορία; Μπορεί να μην έγινε, γιατί άθλιοι κεϋνσιανοί πολιτικοί το υπονόμευαν. Τώρα με την ΕΕ θα γίνει.

Τέλος πάντων, η ύφεση καλά κρατεί και αφού επιθυμούν πλεονάσματα με έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών, θα δουν τέτοια ύφεση και ανεργία που στην ιστορία της Ελλάδος δεν θα έχουμε ξαναδεί.

Να μην ξεχάσω να καλωσορίσω στους νέο-φιλελέδες τους αριστερούς του Σύριζα -τι παράνοια και αυτή- και τους ακροδεξιούς της ΧΑ.

Θα ήθελα πριν κλείσω να πω στους νέο-φιλελέδες τα εξής.
Λόγω των παραπάνω, η οικονομική μηχανή έχει μπλοκάρει ως αποτέλεσμα σύγχυσης. Έχουμε πρόβλημα ‘μανιατού’(=γεννήτριας) για την ανάφλεξη της οικονομίας. Mε άλλα λόγια έχουμε ανάγκη από νόμισμα, από το Εθνικό Νόμισμα.
freepen.gr

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2015/06/%cf%84%ce%b1-%ce%b4%cf%8c%ce%b3%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%89%cf%82-%ce%b5%ce%bd%cf%8c%cf%82-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b5%cf%80%ce%bf%cf%8d%cf%82-%cf%86%ce%b9%ce%bb.html#ixzz3eJHpSd1W

«ΦΩΤΙΑ» ΟΙ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ: 16 κρυφά μέτρα στὴν συμφωνίαν

«ΦΩΤΙΑ» ΟΙ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ: 16 κρυφά μέτρα στὴν συμφωνίαν

 

27 Ιουνίου 2015, 7:55 πμ

 

Στην επιβολή πρόσθετων μέτων- φωτιά που κρύβονται στα ψιλά γράμματα των προτάσεων των δανειστών θα πρέπει να προχωρήσει η κυβέρνηση έως το Φθινόπωρο στην περίπτωση επίτευξης συμφωνίας.

Στην πλειονότητά τους – όπως αναφέρει η εφημερίδα «Αγορά» – τα μέτρα αποτελούν πάγιες θέσεις του ΔΝΤ και θα ανατρέψουν άρδην το σημερινό φορολογικό και συνταξιοδοτικό καθεστώς:
Συγκεκριμένα τα μέτρα αφορούν:
– Καταργηση φοροαπαλαγών
– Κατάσχεση μισθών και συντάξεων για οφειλές στο δημόσιο
– Εφοδοι σε σπιτια για ελέγχους φοροδιαφυγής
– Νέα αύξηση των φόρων στα ακίητα
– Σύνταξη στους ελεύθερους επαγγελματίες ανάλογα με τον τζίρο
– Τριπλασιασμός ασφαλιστικών εισφορών για τους αγρότες

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2015/06/%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%b1-%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b9%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%83-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b4%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%89%ce%bd-16.html#ixzz3eJH7SkwO