O εκμαυλισμός της κοινωνίας στο σπίτι μας:Στις ΗΠΑ, σίριαλ θα παρουσιάζουν οικογένειες που οι γιοι τους γίνονται «μανούλες»!

O εκμαυλισμός της κοινωνίας στο σπίτι μας:Στις ΗΠΑ, σίριαλ θα παρουσιάζουν οικογένειες που οι γιοι τους γίνονται «μανούλες»!
Γράφει ο Νίκος Νικολόπουλος

Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος

Σε νέα τηλεοπτική σειρά στις ΗΠΑ, πρωταγωνιστεί η "οικογένεια" Fosters που αποτελείται από ένα δια-φυλετικό λεσβιακό ζευγάρι με παιδιά από διαφορετικούς γονείς και φυλές! Η σειρά προβάλλεται από το καλωδιακό κανάλι ABC Family (της Disney).

Η σειρά – που «διαφημίζει την αλλαγή του ορισμού της οικογένειας» - είναι η ιστορία ενός ζευγαριού γυναικών κίναιδων που μεγαλώνει παιδιά από διαφορετικούς γονείς και διαφορετικές φυλές. Η μία γυναίκα είναι λευκή, η άλλη μαύρη, ενώ δύο από τα παιδιά είναι ισπανόφωνα.

Εάν έχετε μείνει «πίσω» σύμφωνα με τους διεστραμμένους εγκεφάλους που διαφεντεύουν την παγκόσμια και εγχώρια παρά-πληροφόρηση και δεν έχετε συνειδητοποιήσει το πόσο σπουδαίο για τη ζωή και τη κοινωνία μας είναι οι πολυφυλετικές ομοφυλοφιλικές "οικογένειες" να γίνουν επιτέλους, το νέο μας κοινωνικό πρότυπο, έρχεται “ευτυχώς”, το Hollywood, η «βιομηχανία του θεάματος» και οι άφθονοι ομοφυλόφιλοί του, να σας βοηθήσουν να πετάξετε τις φυλετικές και οικογενειακές σας ταυτότητες και να γιορτάσετε τον θάνατο του θεσμού της οικογένειας χάριν της «προόδου» και της «κοινωνικής αλλαγής».

Η λέξη μπαμπάς ή μαμά δεν έχουν καμία σημασία πλέον σύμφωνα με τους Μιντιακούς «Πατέρες» της Χολυγουντιανής «Αγίας Έδρας». Γι΄αυτούς ένα παιδί μπορεί να έχει δυο πατέρες, αγαπημένους και ερωτευμένους! Μπορεί να ξυπνάει το παιδάκι το πρωί και να πηγαίνει στο κρεβάτι τους για «αγκαλίτσες» όπως κάνουν και τα παιδιά των φυσιολογικών ζευγαριών… Μπορεί να ζει με τους «γονείς» αυτούς με τους οποίους δεν θα έχει καμία βιολογική σχέση… Μπορεί να κακοποιείται καθημερινά, όχι απαραιτήτως σωματικά, αλλά ηθικά και πνευματικά από την πρώτη μέρα της ζωής του.

Ποιον ενδιαφέρει όμως αυτό στην ιερή γη του Χόλυγουντ; Εκεί έχουν ως πρότυπα και ως «πνευματικούς πατέρες», προσωπικότητες όπως ο Elton John και ο Ρίκυ Μάρτιν! Εκεί το οικογενειακό Δίκαιο το έχει γράψει ο σεναριογράφος του σίριαλ «Τόλμη & Γοητεία» όπου όλοι στην «οικογένεια» συνουσιάζονταν με όλους τουλάχιστον μία φορά κάθε μήνα. Στο Βέλγιο έχουν πρότυπο τον ιδιαίτερο Πρωθυπουργό τους πέραν φυσικά από τον ανώμαλο παιδόφιλο Μαρκ Ντιτρού (Marc Dutroux) το διασημότερο Βέλγο εν ζωή.

Στην «ηγέτιδα της Ευρώπης» Γερμανία, η κτηνοβασία επιτρέπεται αφού ο γερμανικός νόμος περί προστασίας των ζώων προς το παρόν απαγορεύει τη σεξουαλική συνεύρεση μεταξύ ανθρώπων και ζώων, μόνο στην περίπτωση που το ζώο τραυματίζεται. Στην πολιτισμένη αυτή χώρα λοιπόν από την οποία και η πολιτική και μιντιακή Ελίτ εδώ στη χώρα μας αντλεί γνώση και σοφία, το μόνο που πειράζει είναι να μην τραυματιστεί το ζώο… Για τον ανώμαλο που το κακοποιεί και την προσωπικότητα του δεν τους ενδιαφέρει…. Και αφού στη Γερμανία μπορείς να έχεις σχέσεις με ζώα φυσικά το να έχεις ομοφυλοφιλική σχέση είναι προφανώς «φυσιολογικότατο»!!!

Μπορεί ο ανώμαλος αυτός να είναι καθηγητής Πανεπιστημίου ή Σχολείου, μπορεί να είναι νηπιαγωγός ή γιατρός, να είναι Διευθυντής τηλεοπτικού Σταθμού ή Μεγαλοδημοσιογράφος και να επιβάλει την διαστροφή του, μπορεί να έχει γνώμη για τα ζητήματα της κοινωνίας και της πατρίδας… Μπορεί δηλαδή τέτοιοι κίναιδοι να διαμορφώνουν άποψη για τα κοινά!!!
Και ερωτά ό μέσος Έλληνας και Ελληνίδα: Μπορούν τέτοια πρότυπα να θεωρούνται «Πρόοδος» ή «Πισωγύρισμα», μπορούν να θεωρούνται Πολιτισμός ή Εκβαρβαρισμός, είναι οι συμπεριφορές αυτές ηθικές ή ανήθικες;

Θα πρέπει να σημειωθεί πως οι ινστρούχτορες του «ιερατείου» της παγκοσμιοποίησης δεν κάνουν σπασμωδικές κινήσεις για την επιβολή της gay ατζέντας. Αυτή είναι μια διαδικασία ενδελεχώς μελετημένη με τα πιο σύγχρονα εργαλεία και μεθόδους μάρκετινγκ και ανθρώπινης ψυχολογίας. Είναι μια μακρόχρονη στρατηγική διαδικασία με στάδια πολλών ετών.

Πρώτα δηλαδή ξεκινούν με την προβολή δημοφιλών ηθοποιών και την ανάδειξη τους σε πρότυπα. Κατόπιν αφού αυτοί καθιερωθούν, μετά «αποκαλύπτονται» ότι είναι gay και επαινούνται για την αποκάλυψη τους. Κατόπιν, το «ιερατείο» ξεκινά σίριαλ ή ταινίες όπου στο σενάριο υπάρχει ένας gay που πέφτει θύμα κακοποίησης όλων των άλλων… Στο επόμενο στάδιο και εφόσον η κοινωνία έχει νιώσει το αίσθημα της συμπόνιας για την ιδιαιτερότητα, χρηματοδοτούνται σίριαλ και ταινίες όπου υπάρχει ένας χαρακτήρας gay που είναι πολύ σοβαρός, σοφός, ανεκτικός και μεγαλόκαρδος, τον οποίο όλοι οι άλλοι χαρακτήρες τον συμβουλεύονται και τον σέβονται. Αυτή η σειρά δράσεων γίνεται μέσα σε περίοδο 15-20 χρόνων. Έτσι επιτυγχάνεται η αποδοχή από μια κοινωνία της διαστροφής ως διαφορετικότητα… Δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Στην Αμερική η διαδικασία αυτή έχει ξεκινήσει εδώ και 30 χρόνια τουλάχιστον, έτσι ώστε σήμερα να θεωρείται σχετικώς αποδεκτό ένα σίριαλ με την παραπάνω εξωφρενική και απαράδεκτη πλοκή και τους διεστραμμένους χαρακτήρες.

Η Κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ νομοθετεί στη βάση της ψηφισμένης από την Ευρωβουλή έκθεση Λούνατσεκ, που εξυπηρετεί την gay ατζέντα και την προπαγάνδα της διαστροφής.

Μετά την ποινικοποίηση του λόγου κατά της ομοφυλοφιλίας, θα έρθει η νομοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης, μετά σε άλλο νομοσχέδιο η νομιμοποίηση της υιοθεσίας τέκνων από ζευγάρια κίναιδων, μετά θα νομιμοποιηθεί η κτηνοβασία και τέλος θα διώκεται κάθε άρνηση και λόγος απέναντι σε οποιαδήποτε σεξουαλική συμπεριφορά… Άνδρας με άνδρα, γυναίκα με γυναίκα, άνθρωποι με ζώα και όλα αυτά νομίμως σε σπίτια όπου μεγαλώνουν μωρά και ανήλικα παιδιά.

Η Ευρώπη της νομιμοποίησης της διαστροφής, της καταπάτησης της Φύσης και του Θείου, του εξευτελισμού του Ανθρώπου ως ύπαρξη ΔΕΝ είναι η Ευρώπη που ο Ελληνικός Λαός θέλει να βρίσκεται και να μετέχει. Αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κακό αντίγραφο του αποτυχημένου πολιτικού και κοινωνικού μοντέλου των ΗΠΑ. Αυτή η ΕΕ είναι εχθρός της Ελλάδας και του διαχρονικού Ελληνικού Πολιτισμού όπως αυτός δομήθηκε και ακτινοβολεί από τα βάθη των αιώνων.
Η Ευρώπη των Βαρβάρων είναι σήμερα εδώ στη χώρα μας και με το δήθεν «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» θέλει να μας επιβληθεί.

Θα υποκύψουμε;

ΛΕΖΑΝΤΑ : Αντίδραση Γάλλων οικογενειαρχών στήν απόφαση της κυβέρνησης να υιοθετούνται παιδιά από τους αρσενοκοίτες.

Συντάκτης: ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2014

Μαρτυρία Θαυμαστὴ περὶ τοῦ Ρώσου Γέροντος Τύχωνος

              Μαρτυρία Θαυμαστὴ περὶ τοῦ Ρώσου Γέροντος Τύχωνος

Αφήγηση γέροντος ηγουμένου (τελευταίο πνευματικοπαίδι του χαρισματούχου παπα Φιλάρετου του Κωνσταμονίτη). 

Όταν ήμουν νεαρος μοναχός με την ευλογία του γέροντος μου Φιλάρετου πήγα να εξομολογηθώ στον παπα Τυχωνα τον Ρωσο (τον γέροντα του π.Παισίου).

 

Ἀφού μας δέχθηκε ,του είπαμε γιατί πήγαμε και ξεκινησα την εξομολόγηση.

έλεγα με σκυμμένο κεφάλι τις αμαρτιες μου και όσο περνουσε η ώρα ενοιωθα τον αυχένα μου να μουσκεύει.

 

Δεν ηξερα τι συμβαινει.

 

Μόλις τελειωσα την εξομολόγηση και σήκωσα το κεφάλι είδα τον παπα Τυχωνα να κλαίει με πολλά δακρυα,τα οποια επεφταν πανω στο κεφαλι μου οση ωρα εκανα την εξομολόγηση!!!

είπε πάλι ο ίδιος:

 

Ὀ παπα Τυχων ήταν ρωσος και μιλουσε μονο σπαστά ελληνικά. Ὂταν ομως αρχιζε να μας συμβουλεύει μετά την εξομολογηση εμείς ακουγαμε τα λόγια του στην καθαρευουσα,σε γλωσσα ομοια με αυτη που μιλούσε ο αγ.Ιωάννης ο Χρυσόστομος!!!

Δεν ημουν ο μονος στον οποιο συνεβαινε αυτο.και ο πατηρ Α. που πηγαιναμε μαζί για εξομολόγηση άκουγε τα ιδια!

Γέροντας Τύχων

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

                                                          ΠΡΟΝ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

Κυρία Θεοτόκε, Μάνα τοῦ κόσμου, Κυρία τῶν ἀγγέλων! Σίγουρα «ἀδυνατεῖ γλώσσα τῶν βροτῶν» νά Σέ ὑμνήσει καί νά ἐννοήσει τό μεγαλεῖο Σου. Δέξου τή δέησή μας ὡς προερχόμενη ἀπό παιδιά ἀδύνατα, ἁμαρτωλά καί ἐπιπόλαια:

• Δῶσε μας λίγο ἀπό τό Φῶς Σου.
• Κάνε μας νά κατανοήσουμε τήν εὐεργεσία τοῦ Υἱοῦ Σου.
• Προστάτευσε τήν ψυχή καί τό σῶμα μας ἀπό ὁρατούς καί ἀοράτους ἐχθρούς.
• «Πάλιν καί πολλάκις» δέξε μας μετανοοῦντας καί ἐπιθυμοῦντας τήν ἀλλαγή μας.
• Σκέπε, φύλαττε καί διάσωσε τόν κόσμο Σου.
• Παρηγόρησε τούς κοπιῶντας καί πεφορτισμένους τῆς ζωῆς.
• Τήν ὥρα τῆς μετάβασής μας ἀπό τόν κόσμο αὐτό, ἔλα καί ὁδήγησέ μας στόν Υἱό Σου καί Θεόν ἡμῶν, γιά νά ζήσουμε αἰώνια τήν οὐράνια Βασιλεία Του «σύν πᾶσι τοῖς ἁγίοις». Ἀμήν!

π. Ἀνδρέας Ἀγαθοκλέους

Τὰ Γενέθλια τῆς Θεοτόκου καὶ τὰ δικά μας

           Τὰ Γενέθλια τῆς Θεοτόκου καὶ τὰ δικά μας

 

 

Τα γενέθλια της Θεοτόκου και τα δικά μας

π. Ἀνδρέα Ἀγαθοκλέους

Η επέτειος των γενεθλίων μας μάς θυμίζει τα χρόνια που έφυγαν και συγχρόνως μας δείχνει αυτά που έρχονται. Βέβαια, ούτε τα μεν ούτε τα δε μας ανήκουν. Το ‘τώρα’ είναι το δεδομένο που έχουμε, αυτό ζούμε, σ’ αυτό στηριζόμαστε.

Άλλωστε, η παρουσία μας στον κόσμο δεν επηρεάζει παρά ελάχιστους ανθρώπους, συγκριτικά με την ανθρωπότητα. Κι εμείς θα φύγουμε, όπως τόσοι άλλοι, χωρίς νάναι σίγουρο ότι δεν θα ξεχαστούμε σύντομα από αυτούς που αγαπήσαμε.

Όμως, η «επέτειος των γενεθλίων» της Παναγίας, στις 8 του Σεπτέμβρη, δεν είναι ασήμαντο γεγονός. Η ζωή της επηρέασε την πορεία του κόσμου! Η γέννησή της προμηνύει τη γέννηση του Σωτήρα του κόσμου! Η παρουσία της προκαλεί χαρά, ασφάλεια, δύναμη κι ελπίδα. Γι’ αυτό και τη «μακαρίζουν πάσαι αι γενεαί» των ανθρώπων, κάτι που για καμιά γυναίκα δεν έκαμαν.

Τα γενέθλια της Θεοτόκου, μαζί με του Χριστού και του Προδρόμου, είναι τα μόνα που γιορτάζουμε οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, γιατί η γέννησή τους σημάδεψε θετικά και ουσιαστικά τη ζωή μας. Ενώ ο Ιωάννης ο Πρόδρομος προετοίμασε τις καρδιές των Ιουδαίων για να δεχτούν το Χριστό, η Θεοτόκος γίνεται ο χώρος του Αχωρήτου, η Μάνα του Κυρίου, η γέφυρα που κατεβάζει το Θεό στη γη και που ανεβάζει εμάς στον ουρανό.

Τα χρόνια που ζούμε κι άρα τα γενέθλια ως υπόμνηση της αρχής της ζωής μας, έχουν αξία στο σημείο που ζούμε για τους άλλους. Στην πραγματικότητα ζούμε την αγάπη ως δόσιμο, ως θυσία, ως προσφορά. Η υπέρβαση αυτή, όχι αναγκαστικά αλλά εκούσια, οδηγεί στην πνευματική ανάπτυξη, στην ωριμότητα και ολοκλήρωση του προσώπου. Το αντίθετο σμικραίνει την ύπαρξή μας, μας περιορίζει στη φθαρτότητα και το θάνατο κι άρα μας στερεί τη ζωή.

Η παρθένος Μαρία, η Κεχαριτωμένη, έζησε για τους άλλους, αποδέχεται το σταυρό της ταπεινά και αναδεικνύεται «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Έτσι, και όποιος «ταπεινά και σιγανά» βαστάζει τον προσωπικό του σταυρό, ακόμα και περιφρονώντας τον με το να μην ασχολείται μ’ αυτό, αρχίζει ν’ αγγίζει τα κράσπεδα της δόξας της Θεοτόκου, γίνεται ο ίδιος ζωντανή ανάπαυση που αναπαύεται και αναπαύει, «μακαρίζεται» από τους εγγύς και τους μακράν.

Αν και η μακροζωία είναι επιθυμητή, εν τούτοις δεν φέρνει από μόνη της την ευτυχία. Η ποιότητα ζωής μας που έχει βάση την κοινωνία, τη σχέση με το όντως Πρόσωπο, τον Ιησού Χριστό, και τους αδελφούς Του, καθορίζει τον Παράδεισο από το «νυν αιώνα». Έχοντάς τον στην καρδιά μας τον παίρνουμε μαζί μας στην αιωνιότητα.

Έτσι, τα χρόνια της ζωής μας αποκτούν μεγαλειώδη αξία! Γίνονται σημαντικά και γινόμαστε αιώνιοι, όπως φαίνεται δυναμικότερα στην Παναγία, που η γέννησή της «χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη», αφού έρχεται στον κόσμο μας η Μητέρα του Θεού ημών.

Ἡ Γέν­νη­ση τῆς Πα­να­γί­ας (ἑ­ορ­τὴ 8ης Σε­πτεμ­βρί­ου) Προορισμὸς ἢ ἐλευθερία;

      Ἡ Γέν­νη­ση τῆς Πα­να­γί­ας (ἑ­ορ­τὴ 8ης Σε­πτεμ­βρί­ου)

                     Προορισμὸς ἢ ἐλευθερία;
π.  Δημητρίου  Μπόκου

Ἡ Γέν­νη­ση τῆς Πα­να­γί­ας (ἑ­ορ­τὴ 8ης Σε­πτεμ­βρί­ου), ἔ­δω­σε τὸ ἔ­ναυ­σμα γιὰ τὴν ἐ­νερ­γο­ποί­η­ση τοῦ σχε­δί­ου τῆς Θεί­ας Οἰ­κο­νο­μί­ας, τῆς προ­αι­ώ­νιας δηλ. βου­λῆς τοῦ Θε­οῦ γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α τοῦ ἀν­θρώ­που καὶ τοῦ κό­σμου ἀ­πὸ τὴν ἁ­μαρ­τί­α, τὴ φθο­ρὰ καὶ τὸν θά­να­το, ποὺ εἶ­χε προ­κα­λέ­σει ἡ πτώ­ση τῶν Πρω­το­πλά­στων.

Τὸ κεν­τρι­κὸ γε­γο­νὸς τοῦ σχε­δί­ου αὐ­τοῦ ἦ­ταν ἡ ἐ­ναν­θρώ­πη­ση τοῦ Χρι­στοῦ, γιὰ τὴν πραγ­μα­το­ποί­η­ση τῆς ὁ­ποί­ας χρει­α­ζό­ταν ἡ συ­νερ­γα­σί­α τοῦ ἀν­θρώ­που. Μο­να­δι­κὸς ἄν­θρω­πος, κα­τ’ ἐ­ξο­χὴν κα­τάλ­λη­λος γιὰ τὸν σκο­πὸ αὐ­τὸ ἀ­νά­με­σα στὶς ἀν­θρώ­πι­νες γε­νι­ὲς ὅ­λων τῶν αἰ­ώ­νων, θε­ω­ρή­θη­κε ἡ Παρ­θέ­νος Μα­ρί­α. Γι’ αὐ­τὸ καὶ ἡ γέν­νη­σή της, ὡς γε­γο­νὸς παγ­κό­σμιας ση­μα­σί­ας, «χα­ρὰν ἐ­μή­νυ­σε πά­σῃ τῇ οἰ­κου­μέ­νῃ». Ἡ Πα­να­γί­α ἔ­γι­νε ἡ «παγ­κό­σμιος
χα­ρά».


Μὲ ἰ­δι­αί­τε­ρα θρι­αμ­βι­κοὺς καὶ χαρ­μό­συ­νους τό­νους οἱ ὕ­μνοι τῆς ἑ­ορ­τῆς μι­λοῦν γι’ αὐ­τὸν τὸν εἰ­δι­κὸ προ­ο­ρι­σμὸ καὶ τὴν προ­αι­ώ­νια ἐ­πι­λο­γὴ τῆς Παρ­θέ­νου ἀ­πὸ τὸν Θε­ό. Εἶ­ναι ἡ «προ­ε­κλε­χθεῖ­σα ἐκ πα­σῶν τῶν γε­νε­ῶν»» καὶ ἡ «προο­ρι­σθεῖ­σα ἀ­πὸ γε­νε­ῶν ἀρ­χαί­ων» νὰ ἐκ­πλη­ρώ­σει τὴ Θεί­α Οἰ­κο­νο­μί­α, νὰ γί­νει μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ, δο­χεῖ­ο καὶ κα­τοι­κη­τή­ριό του.

Στὸ πρό­σω­πό της ἐ­φαρ­μό­ζε­ται κα­τ’ ἐ­ξο­χὴν ὁ λό­γος τοῦ ἀ­πο­στ. Παύ­λου: «Ἐ­κεί­νους ποὺ προ­ε­γνώ­ρι­σε, αὐ­τοὺς καὶ προ­ώ­ρι­σε νὰ γί­νουν σύμ­μορ­φοι (=ἴ­διοι) πρὸς τὴν εἰ­κό­να τοῦ Υἱ­οῦ του, …ἐ­κεί­νους δὲ ποὺ προ­ώ­ρι­σε, αὐ­τοὺς καὶ ἐ­κά­λε­σε, καὶ ἐ­κεί­νους ποὺ ἐ­κά­λε­σε, αὐ­τοὺς καὶ ἐ­δι­καί­ω­σε, ἐ­κεί­νους δὲ ποὺ ἐ­δι­καί­ω­σε, αὐ­τοὺς καὶ ἐ­δό­ξα­σε» (Ρωμ. 8, 29-30. Βλ. καὶ  κεφ. 9).

Ἡ πα­ρα­νό­η­ση τῶν λό­γων αὐ­τῶν ἔ­δω­σε ἀ­φορ­μὴ νὰ ἀ­να­πτυ­χθεῖ μιὰ ἐν­τε­λῶς πα­ρά­λο­γη δι­δα­σκα­λί­α. Ὅ­τι δη­λα­δὴ ὁ Θε­ός, γιὰ δι­κούς του α­νε­ξε­ρεύ­νη­τους λό­γους, δι­α­λέ­γει καὶ προ­ο­ρί­ζει ἐξ ἀρ­χῆς αὐ­τοὺς ποὺ πρό­κει­ται νὰ σω­θοῦν καὶ αὐ­τούς ποὺ πρό­κει­ται νὰ κο­λα­σθοῦν. Ἂν ὁ ἄν­θρω­πος ἔ­χει προ­ο­ρι­σθεῖ γιὰ σω­τη­ρί­α, ὅ­σες ἁ­μαρ­τί­ες κι ἂν κά­νει, δὲν πρό­κει­ται νὰ χα­θεῖ. Καὶ ἀν­τι­στρό­φως, ἂν εἶ­ναι προ­ο­ρι­σμέ­νος γιὰ τὴν ἀ­πώ­λεια, ὅ­σες ἀ­ρε­τὲς κι ἂν
ἀ­πο­κτή­σει, δὲν ὑ­πάρ­χει πε­ρί­πτω­ση νὰ σω­θεῖ.

Μιὰ ἀ­με­τά­κλη­τη δη­λα­δὴ εἱ­μαρ­μέ­νη προ­κα­θο­ρί­ζει τὴν πο­ρεί­α καὶ τὴν κα­τά­λη­ξη τοῦ ἀν­θρώ­που ἐ­ρή­μην τῆς θε­λή­σε­ώς του. Εἶ­ναι ἡ πε­ρι­βό­η­τη θεωρία πε­ρὶ τοῦ «ἀ­πο­λύ­του προ­ο­ρι­σμοῦ», ποὺ ἀναπτύχθηκε κυρίως ἀπὸ τὴ δυτικὴ Χριστιανοσύνη.

Ἡ ὄν­τως ἀ­πάν­θρω­πη ὅ­μως αὐ­τὴ θε­ω­ρί­α ἔρ­χε­ται σὲ ὀ­ξεῖ­α ἀν­τί­θε­ση μὲ δυ­ὸ κα­τα­λυ­τι­κὰ γε­γο­νό­τα: α) τὴν ἄ­πει­ρη ἀ­γά­πη τοῦ Θε­οῦ καὶ β) τὴν ἐ­λευ­θε­ρί­α τοῦ ἀν­θρώ­που.

α. Ὁ Θε­ὸς δὲν θέ­λει πο­τὲ τὸν θά­να­το τοῦ ἁ­μαρ­τω­λοῦ, ἀλ­λὰ τὴν ἐ­πι­στρο­φή του, ὥ­στε νὰ ἔ­χει (αἰ­ώ­νια) ζω­ὴ (Ἱ­εζ. 33, 11). Εἶ­ναι αὐ­τὸς ποὺ θέ­λει νὰ σω­θοῦν ὅ­λοι οἱ ἄν­θρω­ποι (ὄ­χι μό­νο μιὰ με­ρί­δα ἐ­κλε­κτῶν) «καὶ εἰς ἐ­πί­γνω­σιν ἀ­λη­θεί­ας ἐλ­θεῖν» (Α΄ Τιμ. 2, 4). Μᾶς ἀ­γά­πη­σε τό­σο πο­λύ, «ὥ­στε τὸν Υἱ­ὸν αὐ­τοῦ τὸν μο­νο­γε­νῆ ἔ­δω­κεν, ἵ­να πᾶς ὁ πι­στεύ­ων εἰς αὐ­τὸν μὴ ἀ­πό­λη­ται, ἀλ­λ’ ἔ­χει ζω­ὴν αἰ­ώ­νιον» (Ἰ­ω. 3, 16). Εἶ­ναι «τὸ φῶς τὸ ἀ­λη­θι­νόν», τὸ ὁ­ποῖ­ο
«φω­τί­ζει (ὄ­χι μιὰ ἀ­ρι­στο­κρα­τί­α εὐ­σε­βῶν, ἀλ­λὰ) πάν­τα ἄν­θρω­πον ἐρ­χό­με­νον εἰς τὸν κό­σμον» (Ἰ­ω. 1, 9). Μᾶς ἔ­πλα­σε κι­νού­με­νος ἀ­πο­κλει­στι­κὰ ἀ­πὸ ἀ­γά­πη. Γιὰ νὰ συμ­με­τά­σχου­με κι ἐ­μεῖς στὸν πλοῦ­το τῆς δι­κῆς του ζω­ῆς.

β. Ἀλ­λ’ αὐ­τὸ θέ­λει νὰ γί­νε­ται μὲ δι­κή μας ἐ­λεύ­θε­ρη ἐ­πι­λο­γή. Ὅ­σοι τὸν δέ­χον­ται μὲ δι­κή τους θέ­λη­ση, ἀ­ξι­ώ­νον­ται νὰ γί­νουν «τέ­κνα Θε­οῦ» (Ἰ­ω. 1, 12). Δὲν θέ­λει ὄν­τα δου­λι­κὰ κον­τά του. Γι’ αὐ­τὸ καὶ «δὲν ὑ­πάρ­χει τί­πο­τε τὸ πιὸ ἀ­πο­φα­σι­στι­κὸ σ’ ὁ­λό­κλη­ρο τὸ σύμ­παν ἀ­πὸ τὶς συ­νει­δη­τὲς πρά­ξεις ἐ­πι­λο­γῆς, ποὺ γί­νον­ται ἀ­πὸ πρό­σω­πα προι­κι­σμέ­να μὲ λό­γο καὶ συ­νεί­δη­ση» (Καλ­λί­στου Ware, Ἡ ἐν­τὸς ἡ­μῶν Βα­σι­λεί­α, ἐκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ, σ. 54).

Ἔ­τσι ὁ Θε­ὸς δὲν ἔ­κα­με τὸν ἄν­θρω­πο οὔ­τε θνη­τὸ οὔ­τε ἀ­θά­να­το. «Τὴ ζω­ὴ καὶ τὸν θά­να­το ἔ­βα­λα μπρο­στά σας», λέ­ει. Καὶ μᾶς συμ­βου­λεύ­ει (χω­ρὶς νὰ ἀ­ναγ­κά­ζει): «Δι­α­λέξ­τε τὴ ζω­ὴ» (Δευτ. 30, 19). «“Αὐ­τὸς ἐξ ἀρ­χῆς ἐ­ποί­η­σεν ἄν­θρω­πον” καὶ τὸν ἄ­φη­σε στὴν ἐ­λεύ­θε­ρη δι­ά­θε­σή του… Ἐ­νώ­πιόν σου το­πο­θέ­τη­σε φω­τιὰ καὶ νε­ρό: ὅ­που θέ­λεις μπο­ρεῖς νὰ ἁ­πλώ­σεις τὸ χέ­ρι σου. Ἐ­νώ­πιον τῶν ἀν­θρώ­πων ὑ­πάρ­χει ἡ ζω­ὴ καὶ ὁ θά­να­τος. Ὅ,τι θε­λή­σει καὶ προ­τι­μή­σει ὁ
κα­θέ­νας, αὐ­τὸ θὰ τοῦ δο­θεῖ» (Σοφ. Σει­ράχ, 15, 14-17).

Ἡ σω­τη­ρί­α λοι­πὸν καὶ ἡ ἀ­πώ­λεια ἐ­ξαρ­τῶν­ται ἀ­πὸ μᾶς. Στὴν ἐ­λεύ­θε­ρη ἐ­πι­λο­γὴ γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α μας ἔρ­χε­ται βέ­βαι­α ἀ­ρω­γὸς καὶ ἡ Χά­ρη τοῦ Θε­οῦ. Καὶ μό­νο ὅ­ταν ὑ­πάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα ἐ­λεύ­θε­ρης ἐ­πι­λο­γῆς (αὐ­τε­ξού­σιο), εἴ­μα­στε ὑ­πεύ­θυ­νοι γιὰ τὶς πρά­ξεις μας. Ἀ­ξι­έ­παι­νοι γιὰ τὶς κα­λές, κα­τα­κρι­τέ­οι γιὰ τὶς κα­κές. Ἀλ­λι­ῶς, δὲν θὰ ἦ­ταν δυ­να­τὸν νὰ μᾶς ζη­τη­θοῦν εὐ­θύ­νες, νὰ κρι­θοῦ­με ἀ­πὸ τὸν Θε­ό.

γ. Ὁ Θε­ὸς τώ­ρα, προ­γνω­ρί­ζον­τας τὴν πο­ρεί­α μας, κα­νο­νί­ζει τοὺς ρό­λους ποὺ ται­ριά­ζουν στὸν κα­θέ­να μας (=προ­ο­ρί­ζει). Προ­γνω­ρί­ζει ποι­οὶ θὰ κά­μουν κα­λὴ χρή­ση τοῦ αὐ­τε­ξου­σί­ου καὶ τοὺς κα­λεῖ σὲ ρό­λους ποὺ ὑ­πη­ρε­τοῦν τὸ κα­λό. Προ­ο­ρι­σμὸς θε­ω­ρεῖ­ται αὐ­τὸ τὸ ἀ­γα­θὸ καὶ ἀ­με­τά­θε­το θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ, ποὺ φα­νε­ρώ­νε­ται σὲ ὅ­σους προ­βλέ­πει ὅ­τι θὰ ἀν­τα­πο­κρι­θοῦν ἄ­ξια στὴν κλή­ση ποὺ τοὺς ἀ­πευ­θύ­νει. Καὶ πά­λι, ὡς δί­και­ος, ἔ­χει ἤ­δη κα­τα­κρί­νει καὶ
προ­δι­κά­σει ὅ­σους (κα­τὰ τὴν πρό­γνω­σή του) θὰ κά­μουν κα­κὴ χρή­ση τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας τους. Πα­ρελ­θὸν καὶ μέλ­λον δὲν ὑ­πάρ­χουν γιὰ τὸν Θε­ό. Τὰ πάν­τα, «γυ­μνὰ καὶ τε­τρα­χη­λι­σμέ­να», συ­νω­θοῦν­ται σὲ ἕ­να δια­ρκὲς πα­ρὸν ἐ­νώ­πιόν του.

δ. Ἡ πρό­γνω­ση ὅ­μως τοῦ Θε­οῦ δὲν ση­μαί­νει κα­τάρ­γη­ση τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας μας. Δὲν θὰ κά­νου­με μὲ ἐ­ξα­ναγ­κα­σμὸ κά­τι, πα­ρὰ τὴ θέ­λη­σή μας, μό­νο καὶ μό­νο ἐ­πει­δὴ τὸ προ­γνω­ρί­ζει ὁ Θε­ός, ἀλ­λὰ τὸ προ­γνω­ρί­ζει ὁ Θε­ός, ἐ­πει­δὴ θὰ τὸ κά­νου­με ἐ­μεῖς. Ἡ πρό­γνω­σή του προ­κα­θο­ρί­ζε­ται ἀ­πὸ τὶς πρά­ξεις μας καὶ ὄ­χι οἱ πρά­ξεις μας ἀ­πὸ τὴν πρό­γνω­σή του.

Καὶ ἡ Πα­να­γί­α, μὲ κα­θα­ρὰ δι­κή της ἐ­λεύ­θε­ρη ἐ­πι­λο­γή, μὲ κα­λὴ χρή­ση τοῦ αὐ­τε­ξου­σί­ου της, ἁ­γι­ά­σθη­κε πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ κά­θε ἄλ­λο δη­μι­ούρ­γη­μα. Ἔ­γι­νε ἔ­τσι ἄ­ξια νὰ τὴν προ­ο­ρί­σει ὁ Θε­ὸς νὰ γί­νει ἡ μη­τέ­ρα τοῦ Κυ­ρί­ου μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, χω­ρὶς αὐ­τὸ νὰ κα­ταρ­γεῖ τὴν ἐ­λευ­θε­ρί­α της. Ὁ 
Ἀρ­χάγ­γε­λος τὴ στιγ­μὴ τοῦ Εὐ­αγ­γε­λι­σμοῦ «δὲν τὴν πλη­ρο­φο­ρεῖ ἁ­πλῶς γιὰ τὰ σχέ­δια τοῦ Θε­οῦ, ἀλ­λὰ πε­ρι­μέ­νει τὴν ἐ­λεύ­θε­ρη καὶ ἐ­θε­λού­σια ἀ­πάν­τη­σή
της… Θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ εἶ­χε ἀρ­νη­θεῖ. Ὁ Θε­ὸς παίρ­νει τὴν πρω­το­βου­λί­α, ἀλ­λὰ εἶ­ναι ἐν­τε­λῶς ἀ­πα­ραί­τη­τη καὶ ἡ αὐ­τό­βου­λη συ­νερ­γα­σί­α τῆς Πα­να­γί­ας, ποὺ δὲν εἶ­ναι ἁ­πλῶς ἕ­να πα­θη­τι­κὸ ἐρ­γα­λεῖ­ο, ἀλ­λὰ γί­νε­ται ἕ­νας ἐ­νερ­γὸς συμ­μέ­το­χος στὸ λυ­τρω­τι­κὸ ἔρ­γο» (Κάλ­λι­στος Ware, ὅ. π.).

Εἶ­ναι δι­κό της τὸ κα­τόρ­θω­μα αὐ­τό, μο­να­δι­κό, καὶ τῆς ἀ­ξί­ζει κά­θε ἔ­παι­νος. Μὲ εὐ­γνω­μο­σύ­νη τὸ ἀ­να­γνω­ρί­ζου­με, τὴν εὐ­χα­ρι­στοῦ­με «ἐκ βα­θέ­ων» γιὰ τὴ στά­ση της, καὶ ὅ­λες οἱ γε­νι­ὲς «ἕ­ως αἰ­ῶ­νος», ἀ­κού­ρα­στα, «τὴν ὄν­τως Θε­ο­τό­κον με­γα­λύ­νο­μεν».

(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 374, Σε­πτ. 2014 - ἐ­πηυ­ξη­μέ­νη ἔκ­δο­ση)

Η σημασία του ''κατ`εικόνα και καθ`ομοίωσιν''

         Η σημασία του ''κατ`εικόνα και καθ`ομοίωσιν''

Αν θέλεις, ας προσθέσουμε σ`αυτόν τον μικρό λόγο, σαν χρυσή σφραγίδα και με λίγα λόγια για τη σημασία του ''κατ`εικόνα και καθ`ομοίωσιν'', με το οποίο πλάστηκε το τιμιότερο απ`όλα τα κτίσματα του Θεού, ο άνθρωπος. Και πράγματι, το νοερό και λογικό ζώο, ο άνθρωπος, είναι το μόνο από όλα τα κτίσματα που φέρει το ''κατ`εικόνα και καθ`ομοίωσιν'' Θεού (Γεν.α΄26) γνώρισμα. Κάθε άνθρωπος λέγεται ''κατ`εικόνα'' (εικόνα του Θεού), διότι φέρει το αξίωμα του νου και της ψυχής, δηλαδή το ακατάληπτο, δηλαδή το ακατάληπτο, το αόρατο, το αθάνατο, το αυτεξούσιο. Και ακόμη το αξίωμα να άρχει, να τεκνοποιεί και να οικοδομεί. ''Καθ`ομοίωσιν'' λέγεται ο άνθρωπος, διότι με την άσκηση της αρετής και τις θεώνυμες και θεομίμητες πράξεις του ομοιάζει προς τον αγαθό Θεό. Δηλαδή, με το να συμπεριφέρεται φιλανθρώπως προς τους συνανθρώπους του, να οικτείρει, να ελεεί και να αγαπά τους ''συνδούλους'' του με κάθε ευσπλαχνία και συμπάθεια. Διότι, όπως λέγει ο Χριστός, ο Θεός μας ο αληθινός, πρέπει να είμαστε οικτίρμονες, αφού Οικτίρμων (σπλαχνικός) είναι και προς εμάς ο ουράνιος Πατέρας μας (Λουκ. ς΄36). Και το μεν ''κατ`εικόνα'' το έχει κάθε άνθρωπος, διότι τα χαρίσματα του Θεού δεν ανακαλούνται (Ρωμ.ια΄29). Το ''καθ`ομοίωσιν'' όμως είναι σπάνιο απόκτημα και το έχουν μόνον οι ενάρετοι και οι άγιοι, οι οποίοι μιμούνται, με ανθρώπινα μέτρα, την αγαθότητα του Θεού.

Εύχομαι κι εμείς να αξιωθούμε της υπεράγαθης φιλαναθρωπίας του Θεού, αφού τον ευαρεστήσουμε με την αγαθοεργία μας και γίνουμε μιμητές όλων εκείνων που ευαρέστησαν απ`αιώνος το Χριστό· ''ότι Αυτώ (στο Χριστό) εστί το έλεος και Αυτώ πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις συν τω ανάρχω αυτού Πατρί και τω Παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ αυτού Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν''.

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

ΜΙΚΡΗ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ

Ἡ ἀνάβασις πρὸς τὴν κορυφήν - Ἡ ζωὴ καὶ τὸ μαρτύριον τοῦ πατρὸς Igor Rozin (β')

 

Ἡ ἀνάβασις πρὸς τὴν κορυφὴ - Ἡ ζωὴ καὶ τὸ μαρτύριο τοῦ π. Igor Rozin (β΄)

 

Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἔκανε τὸν Igor νὰ πάρῃ τὴν τελικὴ ἀπόφασι γιὰ νὰ γίνῃ Χριστιανὸς εἶνε τὸ ἑξῆς περιστατικό: 

Ὁ μικρότερος υἱός του, ὁ Ἀνδρέας, κάποτε ἀρρώστησε. Τὸν πῆγαν στὴν πόλι Nalchik γιὰ θεραπεία. Ἡ Κατερίνα ἔμεινε μὲ τὸν υἱό της στὸ νοσοκομεῖο, ἐνῷ ὁ Igor πέρασε τὴ νύχτα στὸ αὐτοκίνητο. Τὸ πρωῒ ὁ Igor εἶπε στὴ γυναῖκα του γιὰ ἕνα ὄνειρο ποὺ εἶχε δεῖ τὸ βράδυ. Εἶδε μιὰ ὁμάδα δαιμόνων, οἱ ὁποῖοι γελοῦσαν καὶ φώναζαν, νὰ περικυκλώνῃ τὸ αὐτοκίνητό του, νὰ τὸ σηκώνῃ στὸν ἀέρα καὶ νὰ τὸ κουβαλάῃ πάνω ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο. Ἐκεῖνος φοβήθηκε καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται. Τότε φάνηκε ἕνας μεγάλος λαμπερὸς σταυρός, καὶ οἱ δαίμονες ἄφησαν τὸ αὐτοκίνητο κάτω καὶ ἐξαφανίστηκαν ἀμέσως.

Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ὁ Igor ἀποφάσισε νὰ βαπτισθῇ. Ἀργότερα ἔλεγε στὰ παιδιά του• «Ἐσεῖς μὲ φέρατε στὴν πίστι». Ὅμως, ἐνῷ εἶχε ἀποφασίσει νὰ βαπτισθῇ, δὲν μποροῦσε νὰ τὸ πραγματοποιήσῃ ἀμέσως. Σὰν νὰ ἔβλεπε ὁ πονηρὸς τὸ θεάρεστο μέλλον του καὶ τοῦ ἔφερνε συνέχεια ἐμπόδια. Κάθε φορὰ ποὺ ὥριζαν μία ἡμέρα γιὰ τὴν βάπτισι, γινόταν πάντα κάτι ποὺ ματαίωνε τὸ γεγονός• ἢ τὸ αὐτοκίνητο δὲν ξεκινοῦσε, ἢ ὁ ἱερέας ἀρρώσταινε, ἢ καλοῦσαν τὸν Igor ἐπειγόντως στὴ δουλειά. Αὐτὸ συνεχιζόταν γιὰ ἀρκετὸ καιρό, μέχρι ποὺ ἡ Κατερίνα βλέποντας τὶς παγίδες τοῦ ἐχθροῦ ἀποφάσισε νὰ τοῦ στήσῃ κι αὐτὴ μιὰ παγίδα. 

Μία ἡμέρα εἶπε στὸν σύζυγό της• –Igor, πᾶμε γιὰ πατάτες; Κ᾽ ἔτσι ξεκίνησαν γιὰ τὸ χωράφι, χωρὶς τίποτα καὶ μὲ κανέναν. Ὅταν ἔφτασαν ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, εἶπε στὸν Igor νὰ σταματήσῃ γιὰ νὰ ἀγοράσῃ κεριά. Ὅταν μπῆκαν στὸ ναὸ ὁ Igor αἰσθάνθηκε βαθειὰ ἐπιθυμία νὰ βαπτιστῇ. Ἔτσι, βγῆκε ἀπὸ τὸ ναὸ βαπτισμένος Ὀρθόδοξος Χριστιανός. «Κρατοῦσε μιὰ εἰκόνα τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ στὰ χέρια του, ἕνα σταυρὸ γύρω ἀπὸ λαιμό του, καὶ ἔλαμπε ὁλόκληρος», εἶπε ἡ γυναίκα τοῦ νεοφωτίστου. Αὐτὸ συνέβη τὸ 1994. Ὁ μελλοντικὸς μάρτυρας ἦταν τότε 36 χρονῶν.

Ἀπὸ τότε ἡ οἰκογένεια ἐκκλησιαζόταν ὅλη μαζὶ καὶ τακτικά. Ἀλλὰ καὶ πάλι ὁ ἐχθρὸς δὲν τὸν ἄφησε ἥσυχο. Μόλις καθόταν ὁ Igor ἕνα τέταρτο μέσα στὸ ναό, ἄρχιζε νὰ αἰσθάνεται κάποια ἀδυναμία. Τὸ στομάχι του τὸν ἐνωχλοῦσε, ἡ μέση του τὸν πονοῦσε, καὶ τὰ πόδια του δὲν τὸν κρατοῦσαν ὄρθιο. Ἔβγαινε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ καθίσῃ λίγο, καὶ τότε τοῦ ἔφευγαν ὅλοι οἱ πόνοι. Καθὼς ξαναέμπαινε στὸ ναό, ὅλα πάλι ἄρχιζαν νὰ πονᾶνε. Ὁ Igor προβληματίστηκε καὶ ἀποφάσισε νὰ μὴ βγῇ καθόλου ἀπὸ τὸ ναό. Πίεσε τὸν ἑαυτό του καὶ πολὺ σύντομα οἱ πειρασμοὶ ἔφυγαν.

Σύντομα ὁ Igor ἔλαβε τὴν εὐλογία νὰ συμμετέχῃ στὸ ψαλτήρι καὶ πέρασε ὅλη τὴν περίοδο τῆς ἐκμαθήσεώς του ἐκεῖ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἠρεμία. Ἔμαθε τὴν ἐκκλησιαστικὴ σλαβονικὴ γλῶσσα χωρὶς ἰδιαίτερη δυσκολία καί, καθὼς εἶχε μουσικὸ αὐτί, ἔμαθε γρήγορα καὶ τὴν ψαλτική. Γιὰ δύο χρόνια πρὶν τὴν χειροτονία του ὁ Igor διάβαζε καὶ ἔψελνε στὸ ψαλτήρι καὶ ἔμαθε πολὺ καλὰ τὸ τυπικὸ τῆς Ἐκκλησίας.

Πρὶν προχωρήσουμε στὸ μαρτύριο τοῦ Igor ἂς δοῦμε τί εἴδους ἄνθρωπο ὁ Θεὸς κάλεσε στὸ στάδιο τῆς θυσίας. 

Ὁ  Igor ἦταν ψηλὸς καὶ εἶχε ἀθλητικὴ κράσι. Τὰ μπλὲ μάτια του εἰσχωροῦσαν βαθειὰ μέσα στὴν ψυχή σου, ἐνῷ ἦταν πολὺ συνεσταλμένος. Ἔλεγε λίγα λόγια, μιλοῦσε περιεκτικά, καὶ δὲν ἔλεγε περιττὰ πράγματα. Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀναγνωρίζουν τὴν ἀρετὴ τῆς σιωπῆς ὡς ἕνα σύντομο δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὴν σωτηρία.

Πάντα σοβαρός, χαμογελοῦσε πολὺ ἀραιά. Δὲν τοῦ ἄρεσαν τὰ ἀστεῖα καὶ οἱ ἀργολογίες. Συχνὰ σηκωνόταν ἀπὸ μιὰ μάταιη συζήτησι καὶ ἔφευγε. Στὶς σοβαρὲς συζητήσεις πάντα ἄκουε ὑπομονητικά, ποτέ δὲν διέκοπτε τὸν συνομιλητή του καὶ ποτέ δὲν προσπαθοῦσε νὰ ἐπιβάλῃ τὴ δική του γνώμη.

Συνέπασχε μὲ τὸν κάθε ἄνθρωπο καὶ προσευχόταν θερμὰ γιὰ ὅλους, ἀκόμα καὶ γιὰ τοὺς μέθυσους. Ὑπερασπιζόταν τοὺς ἀδικημένους ἀλλὰ πάντα μὲ ταπείνωσι. Συνήθιζε νὰ λέῃ• Ποιός εἶμαι ἐγώ; Κανένας!
Δὲν κολάκευε τοὺς ἄλλους γιὰ νὰ κερδίσῃ τὴν ἐκτίμησί τους. Γι᾽ αὐτὸ πολλὲς φορὲς οἱ ἄνθρωποι προσβάλλονταν ἀπὸ τὴν στάσι του αὐτή. Ἐπίσης δὲν τοῦ ἄρεσε ἡ παρρησία. Συμπεριφερόταν σ᾽ ὅλους τὸ ἴδιο ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ θρήσκευμα ἢ τὴν ἐθνικότητά τους.

Συχνὰ τὸν ξυπνοῦσαν τὸ βράδυ μέθυσοι ἢ ναρκομανεῖς γιὰ νὰ ζητήσουν βοήθεια καὶ πολλὲς φορὲς περνοῦσε ὅλες τὶς βραδινὲς ὧρες του μαζί τους. Ἡ Κατερίνα πολλὲς ἀρκετὲς φορὲς ἀντιδροῦσε γι᾽ αὐτό, ἀλλὰ τῆς ἀπαντοῦσε ἁπλᾶ, ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ ἀρνηθῇ τὴν βοήθεια σὲ ὅσους τοῦ τὴν ζητοῦσαν. Τοὺς βοηθοῦσε ἀκόμα χρηματικὰ καὶ πολλὲς φορὲς τοὺς ἔδινε τὰ ροῦχα ποὺ φοροῦσε.

Στὸ σπίτι τους εἶχαν μόνο τὰ ἄκρως ἀπαραίτητα. Τὰ ἔπιπλα ἁπλᾶ καὶ συνήθως δικῆς του κατασκευῆς. Ἡ Κατερίνα ἔλεγε• –Ποτέ δὲν μᾶς λῄστεψαν, γιατὶ δὲν ὑπῆρχε τίποτα νὰ κλέψουν. Ὁ πλοῦτος μας ἦταν τὰ παιδιά μας, οἱ εἰκόνες καὶ τὰ βιβλία μας.

Μετὰ τὴ βάπτισί του ὁ Igor μιλοῦσε συνέχεια στὰ παιδιά του γιὰ τὸ Θεό. Δὲν τοὺς ἄφηνε νὰ κατακρίνουν καὶ ἔμαθαν νὰ τὸν ὑπακούουν μὲ τὸν πρῶτο λόγο του. Ἡ προσευχὴ γινόταν οἰκογενειακῶς. 
Ἀγαποῦσε πολὺ τὴν πατρίδα του. Κατὰ τὴν περίοδο τῆς perestroika τὰ σύνορα ἀνοίχτηκαν καὶ ὅλοι οἱ συγγενεῖς του ἔφυγαν γιὰ τὸ Ἰσραὴλ (ἀπ᾽αὐτὸ συμπεραίνουμε ὅτι ὁ Igor εἶχε Ἑβραϊκὴ καταγωγή), ἀλλὰ μόνο ὁ Igor καὶ οἱ γονεῖς του ἔμειναν. Κι αὐτὸ παρόλο ποὺ εἶχαν οἰκονομικὴ ἀνάγκη καὶ ἡ Κατερίνα εἶχε μαζέψει ὅλα τὰ ἀπαραίτητα χαρτιὰ γιὰ νὰ φύγουν. Ὁ Igor ἔλεγε• Εἶμαι πατριώτης! Καὶ δὲν ξανασυζητοῦσαν τὸ θέμα τῆς μεταναστεύσεως.

Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ὡλοκλήρωσε τὸ χαρακτῆρα τοῦ Igor ἦταν τὸ γεγονὸς τῆς χειροτονίας του σὲ ἱερέα… (συνεχίζεται)

[ἀπὸ τὸ περιοδικὸ Orthodox Word, τ. 291•
μτφρ. ἱ. μονῆς Ἁγ. Αὐγουστίνου Φλωρίνης

Πηγή: Χριστιανική Σπιθα