Oἰ εὐσεβεῖς Ἰερο-κατήγοροι

Πνευματική κιβωτός η Εκκλησία μας...

«πάντα τα κτήνη κατά γένος» (Γεν.ζ΄-14)

Ζώα διαφόρων ειδών, ημερών και αγρίων εισήλθαν στην κιβωτό του Νώε.

Και όπως μπήκαν έτσι και βγήκαν. Σεσωσμένα αλλά αναλλοίωτα!

Εισήλθαν μαϊμούδες βγήκαν μαϊμούδες, μπήκανε κοράκια και βγήκανε κοράκια.

Πνευματική κιβωτός λοιπόν και η Εκκλησία μας, που σκοπό όμως έχει να αλλοιώνει προς το καλύτερο τους εισερχομένους στον χώρο της.

Κάποιοι ωστόσο με πρόθυμο πείσμα αποδεικνύουν όλο το ενάντιο, εμμένοντας στην μικροπρέπεια και την στενοκαρδία τους και αποδεικνύοντας ότι ζούνε ακόμη προ Χριστού.

Πολλοί μάλιστα από αυτούς (που έχουν κάνει την αδιορθωσιά της ιδεολογία) εμφανίζονται πάντα πρόθυμοι να ελέγξουνε και να διορθώσουν τα τυχόν σφάλματα των Ιερέων.

Άτομα γεμάτα από ενοχικά συμπλέγματα και ψυχικό αδιέξοδο, βρίσκουν άρρητη αγαλλίαση και ανακούφιση να αποδίδουν την κακοδαιμονία της εποχής στους Ιερείς παντός βαθμού.

Ηδονίζονται με το να κατηγορούν ιερά πρόσωπα που αφιερώσανε την ψυχή τους στο έργο της Εκκλησίας, όταν πολλές φορές οι ίδιοι δεν ξέρουν ούτε κατά που πέφτει η πόρτα της Εκκλησίας και δεν έχουνε ούτε μία φορά στην ζωή τους σκύψει κάτω από το πετραχήλι για να εξομολογηθούν με συντριβή.

Άνθρωποι, ανεπαρκείς ψυχικά, διανοητικά, πολλές φορές και σε -ουαλικά, ναυάγια σε όλο τους το μεγαλείο, εφευρίσκουν έτσι θέματα και υποθέσεις για να πλήξουν την πλήξη τους και να νοιώσουν ότι υπάρχουν κάνοντας τους «κριτές του κινηματογράφου»μέσα στον ιερό χώρο της Εκκλησίας και δίνοντας νόημα στην ανούσια ζωή τους.

Φαίνεται τέτοια άτομα έχουν πάθει σύγχυση προσανατολισμού, με αποτέλεσμα αντί να πορευθούν στο γραφείο του ψυχιάτρου ή του ψυχαναλυτή, για να ξεμπερδέψουν το ψυχικό τους κουβάρι, προστρέχουν στην Εκκλησία γιατί μόνο εκεί «τους παίρνει» θεωρώντας τους κληρικούς ως αμίλητους κλητήρες που πρέπει φοβισμένοι να ανέχονται κάθε πεισματική κακοήθειά τους.

Ευτυχώς που τουλάχιστον υπάρχει και το «μικρόν ποίμνιον». (Λουκ.ιβ΄-32)

Λιγοστοί αριθμητικά μα δυναμικοί ποιοτικά και έτσι μπορούμε και ελπίζουμε ακόμη!

π. Διονύσιος Ταμπάκης

Διατὶ οἰ Εὐσεβεῖς καὶ οἰ Πτωχοὶ ἀδικοῦνται;

Δὲν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως του ανθρώπου να κατανοήσει τα θεία μυστήρια

Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται, και πως ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.

Ο Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατεβεί στον κόσμο. Περπατώντας λοιπόν ο Γέροντας, βρέθηκε σ’ ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό. Ο αββάς, κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δένδρου και σε λίγο, να που περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Εκεί που αναπαυόταν, βγάζει ένα πουγκί με εκατό φλουριά, για να τα μετρήσει. Αφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως έπεσαν κάτω στη γη. Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογο του, αφήνοντας εκεί τα φλουριά.

Έπειτα πέρασε από εκεί άλλος οδοιπόρος, για να πιεί νερό. Βρίσκει τα φλουριά, τα παίρνει και φεύγει γρήγορα.

Κατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος, και κάθισε κι αυτός να αναπαυτεί. Ενώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, έρχεται και ο πλούσιος και πέφτει πάνω στο φτωχό κα του λέει με θυμό: «Γρήγορα, δος μου τα φλουριά που βρήκες». Ο φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με τη βίτσα του λουριού του αλόγου του και με ένα χτύπημα τον σκότωσε. Και άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και επειδή δε βρήκε τίποτε έφυγε πολύ λυπημένος.

Ο αββάς βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Κύριο έλεγε: «Κύριε, ποια είναι η βουλή Σου και πως υπομένει αυτά η αγαθότητα Σου; Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος και του είπε: μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με το θολή του Θεού γίνονται, αλλά κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία. Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτός δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα φλουριά. Κι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό, οικονόμησε ο Θεός έτσι και τα έδωσε διπλά αντί πενήντα φλουριά, εκατό.

Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει φόνο, επειδή, όμως, είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του. Αυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από την πλεονεξία του, γι' αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να τώρα, αφήνει τον κόσμο και πάει να γίνει μοναχός.

Λοιπόν πήγαινε τώρα στο κελί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες, και ανεξιχνίαστη η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση, και δεν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως του ανθρώπου να κατανοήσει τα θεία μυστήρια. Γι αυτό κάθε άνθρωπος πρέπει να λέει: «δίκαιος ει, Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις Σου» και από την απόλυτη πίστη του θα σωθεί, καθώς λέγει η Γραφή: «ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται».

Αφού άκουσε αυτά από τον άγγελο ο Αββάς, δόξαζε το Θεό.

Από το γεροντικό

Προσευχήσου στὸν Θεὸν νὰ σοῦ στείλει τὴν χάριν Του

Προσευχήσου στὸν Θεὸν νὰ σοῦ στείλει τὴν χάριν Του

Δὲν θὰ σ’ ἀφήσει ὀ Θεός νὰ ζητᾶς καὶ νὰ περιμένεις διὰ πολύ

Όσιος Μακάριος της Όπτινα

«Μέσα στον κόσμο που ζούμε, πρέπει να έχουμε διαπιστώσει πόσο χρόνο χρειάζεται ένας καλλιτέχνης για ν’ ασκηθεί στην τέχνη του, και πόσο κόπο πρέπει να καταβάλλει γι’ αυτό. Δεν είναι λοιπόν φυσικό, που ό, τι έχει σχέση με την τέχνη των τεχνών, την πνευματική ζωή, απαιτεί ακόμα περισσότερο χρόνο και ακόμα μεγαλύτερο κόπο;

Προσευχήσου στο Θεό να σου στείλει τη χάρη Του, για να μελετάς και να κατανοείς σωστά τους Πατέρες, για να μιμείσαι τα πρότυπα που εκείνοι προβάλλουν, για να δεις καθαρά τη δική σου αδυναμία. Δεν θα σ’ αφήσει ο Θεός να ζητάς και να περιμένεις για πολύ. Θα σου δώσει βοήθεια.

Στο μεταξύ, εξέτασε προσεκτικά τις κινήσεις της καρδιάς σου, παρατήρησε τις περιπλοκές των λογισμών σου, εξιχνίασε τις προθέσεις και τα βαθύτερα κίνητρα όλων των λόγων, των έργων και της συμπεριφοράς σου».

Όσιος Μακάριος της Όπτινα

Αγαπητοί μου χριστιανοί, όλοι μετανοήστε, στην Παναγιά και στο Χριστό, το ήμαρτον ζητήστε

Βασίλισσα του κόσμου, Δέσποινα του Ουρανού, Μυριοχαριτωμένη Παρθένε ευλογημένη, μητέρα του Θεού

Μη μας εγκαταλείπεις στα μακρινά της γης εγκαταλελειμμένα ως και απορριμμένα για να μας λυπηθείς.

Ω μάνα γλυκιά μάνα, μάνα ευσπλαχνική, μάνα των πικραμένων, των μετανοημένων σπλαχνίσου την ψυχή.

Τα εύσπλαχνα μάτια στρέψον δε προς ημάς, η δε βοηθησόν μας, τρέξον και σκέπασόν μας τα ξένα τα ορφανά.

Και εν ώρα του θανάτου, φρικτή και φοβερά, μήτηρ μου να μας λυτρώσεις, να μας ελευθερώσεις, κολάσεως δεινά.

Και όταν η ψυχή μας απ’ το κορμί μας βγει, δείξον μας τον Υιόν σου, τον λυτρωτήν του κόσμου, την δόξα την αληθινήν.

Προστάτης ορθοδόξων των ορφανών πτωχών, πάντων των πικραμένων και των κατατρεγμένων, ορθοδόξων χριστιανών.

Δεόμεθά σου μήτηρ, κόρη παρθένε αγνή, πόθον μας να εκπληρώσεις, την χάριν να μας δώσεις, Κυρία μου σεμνή.

Παράκληση σου κάνουμε και σε παρακαλούμε, Υγεία σου φωνάζουμε, υγεία σου ζητούμε.

Προσπίπτω ως ταλαίπωρος, ζητώ το έλεός σου, όπως γεννείς μεσίτρια, αγνή προς τον Υιόν σου.

Ίνα ιδείς την θλίψη μας, ακούσεις την φωνή μας Και επιχύσεις βάλσαμον ελέους στην ψυχή μας.

Καρκίνον, ψυχολογικά και την επιληψία, βάλε συ το χεράκι σου, Ελεούσα Παναγία.

Κοντά σου τρέχουν οι πιστοί και σε παρακαλούνε, ήμαρτον σου φωνάζουνε συγχώρηση ζητούνε.

Γιατί ελύθη πειρασμός από την φυλακήν του με πείσμα μας παρακινεί να γίνουμε δικοί του.
Γι’ αυτό απόψε Παναγία μου, που σε παρακαλούμε το θαύμα σου Ελεούσα μου, την χάριν σου να δούμε.

Χάρισε Παναγία μου εις τους τυφλούς το φως τους, δώσε τους τα ματάκια τους και πάρ' τους στο πλευρό σου.

Δεv σου ζητούμε πλούτη εμείς, δόξες και μεγαλεία,στον κόσμο δώσε φώτιση, υγεία και ευλογίαν.

Από το δρόμο τον κακό πάντοτε να μας βγάζεις και με τη Θείαν Σκέπη σου, εσύ να μας σκεπάζεις.

Αγαπητοί μου χριστιανοί, όλοι μετανοήστε, στην Παναγιά και στο Χριστό, το ήμαρτον ζητήστε.

Όλος ο κόσμος με ρωτά πού θα’ βρει σωτηρίαν, μόνο σε σένα Παναγιά, που δίνεις ευλογία.

Κουτσούς, τρελούς, παράλυτους έλα για να τους σώσεις. Ω Παναγιά Ελεούσα μου, να τους ελευθερώσεις.

Βλέπε τα Παναγιά μου και τα ξενιτεμένα, Στην ξενιτιά που βρίσκονται, ας είναι ευλογημένα.

Εκεί δεν έχουνε γονείς, για να τα βοηθήσουν, Στην κάθε λύπη και χαρά για να τα ενισχύσουν.

Μα εμείς ελπίζουμε σε εσέ Ελεούσα Παναγία, να τρέξεις σε όλα τα παιδιά να γίνεις προστασία.

Κυρία και Βασίλισσα των Άνω στρατευμάτων, Γίνου γιατρός του σώματος και ψυχικών τραυμάτων.

Όποιος ελπίζει εις εσέ και σε επικαλείται, από κινδύνους σώζεται, θάνατον δε φοβείται.

Σε ευχαριστώ, σε ευχαριστώ, σου δίνω ευχαριστίες, Παντάνασσα, μυριόχαρη, ύμνους δοξολογίες.

Ἡ Κοινὴ Πνευματικὴ Ζωὴ τῆς Οίκογενείας

Ἡ οἰκογένεια εἶναι μία μικρή Ἐκκλησία.

Ὁ ἐν τῷ κόσμῳ πιστός καί τά μέλη τῆς οἰκογένειας στήν ὁποία ἀνήκει θά πρέπει νά λειτουργοῦν ὡς μέλη μιᾶς «κατ’ οἶκον Ἐκκλησίας». Ἡ οἰκογένεια εἶναι μία μικρή Ἐκκλησία. Θά πρέπει τά μέλη της, κατά μίμηση τῆς μοναστικῆς Ἐνορίας, νά καλλιεργήσουν τήν κοινή λειτουργική ζωή, τήν νηστεία, τήν φιλανθρωπία, τήν ἁπλότητα καί ἀφελότητα, τήν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη, τήν κοινή προσευχή μέσα στό σπίτι καθώς καί τήν πνευματική συμμελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατερικῶν συγγραφῶν.

Ὁ συμπνευματισμός, ἡ φιλόθεος ἀδολεσχία καί ἡ κοινή προσευχή καλό εἶναι νά γίνονται σέ τακτά χρονικά διαστήματα καί σέ καθορισμένες ὧρες πού νά μποροῦν ὅλοι νά συμμετέχουν. Τά μικρά παιδιά ἄς συμμετέχουν γιά λιγότερο χρόνο. Ἡ νηστεία ἐπίσης προσαρμόζεται ἀπό τόν Πνευματικό ἀνάλογα μέ τίς δυνατότητες καί τήν ἡλικία τοῦ καθενός.

Πρέπει νά τονιστεῖ ὅτι ἡ κατήχηση τῶν παιδιῶν ἀπό τόν πατέρα πού ἔχει καί τήν συμπαράσταση τῆς μητέρας, καθώς καί ἡ κοινή τράπεζα τό μεσημέρι καί τό βράδυ εἶναι πρακτικές πού ἔχουν καίρια σημασία γιά... τήν πνευματική πρόοδο τῶν μελῶν τῆς οἰκογένειας καί τήν ἐν Χριστῷ ἑνότητά τους.

Ἡ κοινή προσευχή ἄς γίνεται τουλάχιστον τό πρωί, τό βράδυ (τό Ἀπόδειπνο) καθώς καί στό γεῦμα καί στό δεῖπνο (πρίν καί μετά). Ὑπάρχουν στά συνήθη προσευχητάρια οἱ τυποποιημένες προσευχές πρίν καί μετά τό φαγητό τίς ὁποῖες καλό εἶναι νά τίς γνωρίζουν ὅλα τά μέλη τῆς οἰκογένειας καί νά τίς ἀπαγγέλουν. Πολύ βοηθητικό γιά τήν οἰκογένεια εἶναι νά ἔχουν ὅλα τά μέλη της τόν ἴδιο Πνευματικό ὁδηγό, στόν ὁποῖον νά ἐξομολογοῦνται τακτικά.

Τό κορυφαῖο γεγονός στήν χριστιανική οἰκογένεια εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία στήν ὁποία ὅλοι, μέ τήν εὐλογία τοῦ Πνευματικοῦ, θά πρέπει νά μετέχουν πολύ συχνά.

«Φύλακας ἄγγελος τῆς οἰκογενείας» δίδασκε ἕνας ἁγιασμένος σύγχρονος Ἁγιορείτης εἶναι ἡ ἄσκηση. «Ὅταν λέµε ἄσκηση ἐννοοῦµε τὴ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς οἰκογενείας. Χωρὶς τὴν Ἐκκλησία δὲν µπορεῖ νὰ διατηρηθεῖ ἡ οἰκογένεια. Ἡ οἰκογένεια πρέπει νὰ ἔχει τὸν Πνευµατικό της σὰν τὸν οἰκογενειακό της γιατρό. Ὅταν εἶναι ὑπὸ τὴν παρακολούθηση τοῦ Πνευµατικοῦ λύνονται ὅλα τὰ προβλήµατα καὶ οἱ σύζυγοι ἀλληλοκατανοοῦνται.

Ἡ πνευµατικὴ ἀγάπη ἀνέχεται καὶ τὰ ἀρνητικὰ στοιχεῖα τοῦ ἄλλου. Δὲν ἐπιµένει ἐγωϊστικὰ νὰ ἐκπληρώνονται ὅλα τὰ θελήµατά του. Ἡ νηστεία, ἡ προσευχὴ καὶ ἡ Θεία Λειτουργία ἁγιάζουν τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς συζύγους. Ἡ καλυτέρη πρακτικὴ ἄσκηση εἶναι οἱ µετάνοιες.

Ἡ µεγαλυτέρη ὅµως ἄσκηση καὶ εὐλογία στὴν οἰκογένεια εἶναι ἡ συµµετοχὴ στὴν Θεία Κοινωνία. Πρέπει νὰ ἐγκρατεύεστε καὶ νὰ ρυθµίζετε ἔτσι τὴν ζωή σας, ὥστε µἐ τὴν εὐλογία τοῦ Πνευµατικοῦ σας νὰ µπορεῖτε τακτικὰ νὰ κοινωνᾶτε Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ. Ὅταν τὸ ἐπιτύχετε αὐτὸ δὲν ζεῖτε σαρκικά, ἀλλὰ πνευµατικὰ καὶ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἀναπαύεται ἐπάνω σας. Τὸ πρόβληµα στὴν οἰκογένεια προέρχεται ἀπὸ τὸν σαρκικὸ τρόπο ζωῆς, διότι σκοτίζεται ὁ νοῦς καὶ ἀρχίζει ἡ ἐµπάθεια καὶ ὁ ἐγωϊσµός.

Ὅταν µᾶς κατευθύνει µόνο τὸ σῶµα κάνουµε πολλὰ λάθη.

Ἀλλάζουν ὅµως τὰ κριτήρια ὅταν ὑπάρχει ἄσκηση καὶ ἡ βίωση τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Τότε ὑπάρχει εὐλογία καὶ χαρὰ στὴν οἰκογένεια. Ὁ Χριστὸς µᾶς τὰ δίνει ὅλα τὰ ἀγαθὰ καὶ εἶναι ὅλα εὐλογηµένα. Εἶναι κρῖµα νὰ µήν ἀγαπᾶτε τὴν ὀµορφιὰ καὶ τὴν ζεστασιὰ ποὺ φέρνει ὁ Χριστὸς στὴν οἰκογένεια!»

Πολύ βοηθητικό γιά τά μέλη τῆς χριστιανικῆς οἰκογένειας εἶναι τό νά ἐκμεταλλεύονται τίς διάφορες πνευματικές εὐκαιρίες, νά παρακολουθοῦν τίς διαλέξεις-κηρύγματα τοῦ Πνευματικοῦ τους καί ἄλλων ἁγιασμένων προσωπικοτήτων.

Ἐπίσης συντελοῦν πολύ στήν πνευματική πρόοδο οἱ ἐπισκέψεις σέ Μοναστήρια καί ὁ σύνδεσμος μικρῶν καί μεγάλων μέ Γέροντες καί Γερόντισσες. Ἰδιαίτερα τά παιδιά πολύ βοηθοῦνται ὅταν ἀναπτύξουν πνευματική φιλία μέ καλούς μοναχούς, τά ἀγόρια καί ἐξαγιασμένες μοναχές τά κορίτσια. Ἡ ἀλληλοσυμβουλευτική πού ἀναπτύσσεται μεταξύ τῶν νέων δέν βοηθεῖ, ἀντίθετα τούς βλάπτει πολύ. Ἡ ἐπικοινωνία μέ ἁγιασμένους μοναχούς μπορεῖ νά τήν ὑποκαταστήσει πολύ ἐπιτυχημένα.

Παράλληλα μέ τήν οἰκογενειακή Πνευματική ζωή ὁ ποιμένας τῆς κοσμικῆς Ἐνορίας ὀφείλει ἰδιαίτερα νά μεριμνήσει ὥστε νά δημιουργηθεῖ στήν Ἐνορία μία ἀκμάζουσα λατρευτική ζωή.

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Πυρκαϊὰ εἰς τὸ Σπήλαιον τῆς Γεννήσεως, ἐν Βηθλεέμ, ὀλιγότερον ἀπὸ 2 ἡμέρας μετὰ τὴν ἔλευσιν τοῦ Πάπα! Τυχαῖον; Σύμπτωσις; Ἡ πεῖρα λέγει ὄχι!...

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Πυρκαϊὰ εἰς τὸ Σπήλαιον τῆς Γεννήσεως, ἐν Βηθλεέμ, ὀλιγότερον ἀπὸ 2 ἡμέρας μετὰ τὴν ἔλευσιν τοῦ Πάπα! Τυχαῖον; Σύμπτωσις; Ἡ πεῖρα λέγει ὄχι!...

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS στις 10:17 π.μ.

Με αργά και σταθερά βήματα προς την πλήρη «κοινωνία» με την ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ του Παπισμού;

Σα θέλει η νύφη κι ο γαμπρός τύφλα να χει ο…  «Θεός»

 Posted: May 27, 2014 at 7:19 pm

Γκεζερλής Γ. Βελισσάριος

Ιεροψάλτης, Κατηχητής, Δρ. Πληροφορικής

 

 

Σκηνικό γάμου μας θύμισε η συνάντηση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Πάπα που πραγματοποιήθηκε στις 25-26 Μαΐου. Αφού συναντήθηκαν ασπάστηκε ο ένας τον άλλο, αγκαλιάστηκαν, μπήκαν στην Εκκλησία και κάθισαν να αρχίσει η τελετή. Οι Ψαλτάδες τέντωσαν τα λαρύγγια τους να εξυμνήσουν το θαυμαστό αυτό γεγονός τον «γάμο» της «νύφης με τα άσπρα» και του «γαμπρού με τα μαύρα». Και η ακολουθία προχώρησε, διαβάστηκε το ευαγγέλιο και το Ορθόδοξο και το Παπικό, που το ασπάστηκαν και οι δυο τους. Μάλιστα ένωσαν και τα χέρια τους… «Δέσποτα εξαπόστειλον την χείρα σου εξ αγίου κατοικητηρίου σου και άρμοσον τους δούλους σου…», ενώ όλοι μαζί προσευχήθηκαν στον κοινό τους πατέρα, λέγοντας το «Πάτερ ημών», δημιουργώντας μία χάβρα συμπροσευχής. Τέλος για να μην στερηθούμε κι εμείς, ο λαός της θείας ευλογίας, και της χαράς αυτών… μας ευλόγησαν σταυρώνοντάς μας!

Πέρα όμως από το αστείο, η αλήθεια είναι ότι ο Ορθόδοξος Πατριάρχης και ο Πάπας πορεύονται με σοβαρά και σταθερά βήματα προς την πλήρη ένωσή τους, την πλήρη κοινωνία μεταξύ τους, κάτι που το συμφωνούν και το υπογράψανε στην κοινή διακήρυξη, ώστε να  «έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν»… καταπατώντας την Ιερά παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, του Ιερούς κανόνες και κάθε λογική που μας έχει απομείνει σε εμάς τους πιστούς χριστιανούς, το ποίμνιο, μια που ο Πατριάρχης προσπαθεί να ταιριάξει, είτε το θέλουμε είτε όχι, τον Χριστό μας με την ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ του Παπισμού (καθώς την ονομάζει ο σύγχρονος Άγιος π. Ιουστίνος Πόποβιτς).

Εδώ, λοιπόν ταιριάζει η λαϊκή ρύση, ολίγο μεταλλαγμένη… «Σα θέλει η νύφη κι ο γαμπρός, τύφλα να ’χει ο Θεός». Όμως, απ’ ότι δείχνουν τα γεγονότα, ο αγαθός Θεός μας δεν είναι ούτε τυφλός, ούτε εθελοτυφλεί, ούτε προσωποληπτεί, αλλά βλέπει και ελέγχει ανάλογα και εκφράζει με σαφήνεια την δυσαρέσκειά του!

 

Η προηγούμενη της συνάντησης και η επόμενη ημέρα σφραγίστηκαν από δύο θαυμαστά γεγονότα! Ο μεγάλος σεισμός στη Σαμοθράκη – Άγιον όρος – Κωνσταντινούπολη, στην περιοχή δηλαδή, που μνημονεύουν κατά κύριο λόγο τον Πατριάρχη και η φωτιά στο Σπήλαιο της Βηθλεέμ όπου γεννήθηκε ο Χριστός μας, την επομένη της συνάντησης από κάποιο καντήλι, εκεί όπου παρευρέθηκε ο Πάπας ίσως όχι για να προσκυνήσει αλλά για να μαγαρίσει το άγιο προσκύνημα, ήταν δύο πραγματικά και συγκλονιστικά θαύματα που σηματοδότησαν την αρχή και το τέλος της συνάντησης!

 

Ο κάθε πιστός, λοιπόν, ας λάβει το μήνυμα του ζωντανού Θεού μας, που με αυτόν τον άμεσο ελεγκτικό τρόπο προειδοποιεί και εκφράζει την δυσαρέσκειά του προς τον Πατριάρχη, για το ξεχείλισμα της στείρας αγάπης του προς την Παναίρεση! Αλλά και προς εμάς όσους βλέπουμε τέτοιες ενωτικές κινήσεις ως αγαθές! Όμως η αγάπη του Θεού, η ορθόδοξη αγάπη δεν είναι στείρα, αλλά εν αληθεία και δικαιοσύνη ενεργουμένη! Και να μην φοβόμαστε να κρίνουμε τέτοιες κινήσεις, ίνα μην κριθούμε…, διότι είναι κινήσεις που αφορούν και έχουν αντίκτυπο σε όλο το ποίμνιο, σε όλη την Εκκλησία μας, και δεν είναι απλά προσωπικές αμαρτίες αυτών που τις διαπράττουν!

 

27/5/2014

 

Γκεζερλής Γ. Βελισσάριος

Ιεροψάλτης, Κατηχητής, Δρ. Πληροφορικής