Χριστούγεννα Σωτήρια ή Χριστούγεννα «νέας εποχής» και παγκοσμιοποιήσεως;

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ:
Χριστούγεννα Σωτήρια ή Χριστούγεννα
«νέας εποχής» και παγκοσμιοποιήσεως;


Εμμανουήλ Θα πει, «Μεθ' ημών ό Θεός»

Ή Ορθόδοξη Εκκλησία, ψάλλει, υμνεί και δοξολογεί: «Χριστός γεννάται δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών' απαντήσατε. Χριστός επί γης' υψώθητε. Άσατε τω Κυρίω πάσα ή γη, και εν ευφροσύνη, ανυμνήσατε λαοί' ότι δεδόξασται».


Ό Άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. με νωπή και ζωντανή την παρουσία το» Χρίστου επί της γης, κηρύττει με ζέση πίστεως λέγοντας:

«Σήμερα λύθηκαν τα μακροχρόνια δεσμά. Ό διάβολος καταντροπιάσθηκε. Οι δαίμονες δραπέτευσαν. Ό θάνατος (της ψυχής) καταργήθηκε. Ό Παράδεισος ανοίχθηκε. Ή κατάρα εξαφανίστηκε. Ή αμαρτία διώχθηκε. Ή πλάνη απομακρύνθηκε. Ή αλήθεια αποκαλύφθηκε. Το κήρυγμα της ευσέβειας ξεχύθηκε και διαδόθηκε παντού. Ή Βασιλεία των Ουρανών μεταφυτεύθηκε στη γη. Οι Άγγελοι συνομιλούν με τους ανθρώπους. 'Όλα έγιναν ένα. Κατέβηκε ό Θεός στη γη κι ό άνθρωπος ανέβηκε στους ουρανούς. Κατέβηκε ό Θεός στη γη και πάλι βρίσκεται στον Ουρανό. 'Ολόκληρος είναι στον ουρανό κι ολόκληρος είναι στη γη. Έγινε άνθρωπος κι είναι Θεός. Είναι Θεός κι έλαβε σάρκα».

Ενώ λοιπόν διαδραματίσθηκαν όλα αυτά τα κοσμοϊστορικά και σωτήρια γεγονότα, έρχεται τώρα ό διάβολος και με τα όργανα του, της «νέας εποχής», δίνουν μια ψεύτικη αίσθηση της μεγάλης εορτής, με προβολή και επιβολή κοσμικών και παγανιστικών -ειδωλολατρικών- εκδηλώσεων, με ήθη και έθιμα άσχετα με την Σωτήρια Εορτή, προκειμένου να πετύχουν, όπως λένε, τη «μαγεία των Χριστουγέννων», βάζοντας να «λατρεύουμε» το δένδρο με τα παιχνίδια, τα φώτα στα μπαλκόνια, τραγουδιστές, ίσως ανθέλληνες και ανήθικους, οργανώνοντας ρεβεγιόν, εκδρομές, ταξίδια, γλέντια με άφθονο αλκοόλ, ψώνια πολλά για καλοφαγία, με δάνεια από τις τράπεζες, ξενόφερτη μουσική, ενδυμασία προκλητική, διασκέδαση σε κλαμπ και μπαράκια, δημιουργώντας έτσι έναν αμερικάνικο τρόπο ζωής πού δεν είναι άλλος παρά ή παγκοσμιοποίηση και σαλαμοποίηση - μαζοποίηση των ανθρώπων.

Όλα αυτά μας τα σερβίρουν για να χάσουμε το αληθινό νόημα της Σωτήριας Εορτής των Χριστουγέννων και να μας κάνουν υποχείρια της «νέας εποχής».

Καμμία λοιπόν αναφορά, από τους λεγόμενους προστάτες των λαών, στην πνευματική προετοιμασία των Χριστουγέννων, δηλαδή την νηστεία, την προετοιμασία μας για την Χριστουγεννιάτικη θεία Λειτουργία και την αγάπη μας στο Θεό, στο συνάνθρωπο μας και στον ασκητικότατο Άγιο της Εκκλησίας μας, τον Μέγα και Θαυματουργό Άγιο Βασίλειο, τον πραγματικά φιλάνθρωπο.

Έτσι λοιπόν, όπως κατήντησε ή παγκοσμιοποίηση τα Χριστούγεννα, δεν είναι τυχαίο, γιατί ό ένας στους τέσσερις μουσουλμάνους στη Γαλλία θεωρεί τα Χριστούγεννα ως την σημαντικότερη γιορτή του χρόνου, γιατί δεν έχει πια καμία θρησκευτική αναφορά στον Σωτήρα μας Χριστό, αφού την κατήντησαν μια εντελώς κοσμική εορτή.

Ποια είναι όμως τα αληθινά Ελληνικά Χριστούγεννα;
Στολίζουμε καραβάκι (όχι δένδρο) πού συμβολίζει τον Ναόν της Εκκλησίας, σαν λαός 'Ορθόδοξος και θαλασσινός, αλλά και για το χαρμόσυνο γεγονός των Αγίων ημερών.

Το δένδρο πριν από δύο αιώνες ήταν τελείως άγνωστο σε όλες τις χώρες του κόσμου πλην της Γερμανίας, από την όποια ήρθε και στην Ελλάδα, μέσω των Βαυαρών του Όθωνα.

Επίσης έχει τις ρίζες του στην δενδρολατρεία της αρχαίας εποχής και στις τελετές πού γίνονταν αυτήν την εποχή του χρόνου (Κέλτες, Δρυΐδες κ.λ.π., υπάρχει βιβλιογραφία σχετική).
Ό στολισμός του δένδρου αποβλέπει στο να αποδοθούν τιμές στη λατρευόμενη ψεύτικη θεότητα, προς τιμήν της οποίας στολίζεται. Έτσι εμείς, χωρίς να γνωρίζουμε αυτά, συνεχίζουμε να στολίζουμε το ειδωλολατρικό δένδρο, τιμώντας δήθεν το νεογέννητο Χριστό.

Τιμούμε το δικό μας Μέγα Βασίλειο, τον ασκητικό και ελεήμονα από την Καισαρεία, πού αγαπά νέους, γέρους, παιδιά και όχι τον ξενόφερτο «σάντα κλάουζ», πού μ' αυτόν ή «νέα εποχή» θέλει να γελοιοποιήσει του Χριστού την πίστη την Αγία και την παράδοση της Εκκλησίας. Ό Άγιος Βασίλειος με τη Χάρη και την Αγιότητα του κερδίζει τις καρδιές των ανθρώπων και προσφέρει με όλη του την αγάπη στα παιδιά, στους μεγάλους, στον φτωχό, στον πάσχοντα και άρρωστο άνθρωπο πού τον επικαλείται, κάθε βοήθεια, όχι μόνον την Πρωτοχρονιά αλλά και στη διάρκεια όλου του χρόνου.

Τόν ἀφήσαμε νά "τρυπώσει" στήν ζωή μας καί στήν ἀληθινή μας πίστη καί νά παραγκωνίσει τόν ἀληθινό Ἅγιο, τόν Μέγα Βασίλειο.

Ό σάντα κλάουζ ήρθε στη χώρα μας μαζί με το δένδρο και ενσαρκώνει την πίστη των αρχαίων λαών σ' ένα «καλό πνεύμα», πού μοιράζει δώρα στα παιδιά με πράξεις μαγικές, πετώντας με το έλκηθρο από σπίτι σε σπίτι, φορώντας κόκκινα ρούχα, εμπνευσμένα από τους κόκκινους νάνους, οι οποίοι συμβολίζουν τη ζωή και το αίμα και πού διατηρούν ζωντανές τις ρίζες των δένδρων, σύμφωνα με παλιές δεισιδαιμονίες. Τον χρησιμοποίησε ή κόκα κόλα για διαφήμιση το 1930 και έκτοτε καθιερώθηκε σε όλους τους λαούς, σαν το καλό πνεύμα πού φέρνει τα δώρα. Τον έχουν χονδρό και γελαστό, για να προωθούν τον ευδαιμονισμό, την υπερκατανάλωση και το χαβαλέ της «νέας εποχής», αδιαφορώντας για την σωτηρία της ψυχής, με δάνεια, κάρτες, κατασχέσεις, λαχεία διάφορα, τράπουλες, καζίνα, ιπποδρομίες, ποδόσφαιρα, γυμναστήρια, κέντρα αδυνατίσματος, χυδαίες διασκεδάσεις και τραγούδια. Αναλογίζεστε αν είναι σωστό να επιτρέπουμε σ' αυτό το σύμβολο - κατασκεύασμα της δύσης και της παγκοσμιοποίησης, να υποκαθιστά τον Μέγα και Άγιο Ιεράρχη της Εκκλησίας μας, πού δεν παραπλανά και δεν ζημιώνει σε τίποτε τα παιδιά μας;


Ιερά Μονή ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ & ΕΥΒΟΥΛΗΣ

Πηγή: http://www.pigizois.net/

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΑΘΛΙΟ ΑΡΘΡΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ…

Νέον Ἠμερολόγιον

Παραμονή των Χριστουγέννων, της δεύτερης μεγαλύτερης γιορτής της Ορθοδοξίας, ( κράτησε τη σημειολογία σε παρακαλώ. Ούτε αυτό δεν σεβάστηκε ) στο αξιόλογο aixmi.gr φιλοξενείται ένα κατάπτυστο άρθρο της κυρίας Ελένης Βασιλοπούλου με τον τίτλο «Ρασοφόροι φιλάργυροι, παιδόφιλοι… Άγιοι πραγματικά…» και αισθάνθηκα την ανάγκη να καταγράψω ένα σχόλιο.

Παραθέτω τη λάσπη, εεε… συγγνώμη, το άρθρο ήθελα να γράψω, και στο τέλος ακολουθεί το σχόλιο μου:

http://www.aixmi.gr/index.php/rasoforoifilargyrpaidofagioi/

Ιερείς σε ρόλο καλού Σαμαρείτη συντονίζουν το εξαιρετικό φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας της Ελλάδος, και συντηρούν τη θεάρεστη δημόσια εικόνα της.

Σε μια περίοδο ανθρωπιστικής κρίσης, η υποκρισία διαφεντεύει και οι πλέον αδιάφοροι προς την ουσία των πραγματικών αναγκών του κόσμου, είναι αυτοί οι ρασοφόροι που παραβαίνουν κάθε εντολή και ασελγούν κυριολεκτικά, ψυχικά και σωματικά σε όσους ανήκουν στις αδύναμες κοινωνικές μάζες.

Πράξη πρώτη, πράξη οργής.

Την ίδια στιγμή που ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, διαμηνύει στην Πολιτεία και στους αρμόδιους υπουργούς ότι πρέπει να υποβάλουν έφεση κατά της απόφασης του ΕΔΑΔ, σχετικά με την εφαρμογή του Συμφώνου Συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, χαρακτηρίζοντας το «κακούργημα» και «παρά φύσιν ασέλγεια», κάποιοι άλλοι ιερείς ασελγούν δια της Μητροπολιτικής ανοχής ή αδιαφορίας ή άγνοιας (κατά περιπτώσεων) και ικανοποιούν τις σεξουαλικές τους διαστροφές σε παραπλανημένους πιστούς και σε ακόλουθους της ανωμαλίας. 

Ιερατικά σκάνδαλα μεταξύ δόκιμων μοναχών και πνευματικών πατέρων έχουν δει πολλές φορές το φως της δημοσιότητας, αυτά που συγκλονίζουν στο άκουσμα και μόνο, είναι τα περιστατικά παιδοφιλίας που αγγίζουν αρκετούς διεστραμμένους ιερείς της Ορθοδόξου εκκλησίας.

«Πότε θα σε συναντήσω, να μου αλλάξει η ζωή;» ήταν η φράση με την οποία ξεκινούσε την προσωπική του ιστοσελίδα Αρχιμανδρίτης και είδε το φως της δημοσιότητας έπειτα από καταγγελία, που έλεγε ότι εκδίδεται μέσω του διαδικτύου.

Ένας άλλος Αρχιμανδρίτης, κρυβόταν πίσω από το κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας που διακινούσε μέσω διαδικτύου.

Σεξουαλικά σκάνδαλα με πρωταγωνιστές κληρικούς, παιδεραστές και βιαστές ανηλίκων τέκνων και όχι τεκνών κατά τις δικές τους λάγνες επιθυμίες, σιγοβράζουν στο καζάνι της αμαρτίας μέχρι να ξεχειλίσει και η Εκκλησία να ανακαλύψει τι γίνεται κάτω από τον χιτώνα της.

Πράξη δεύτερη, πράξη για κλάματα.

Η Εκκλησία στέκεται δίπλα στο ποίμνιό της και, ουσιαστικά, νοιάζεται για την εστία του.

Χιλιάδες συμπολίτες μας ζουν κάτω από εξαθλιωμένες καταστάσεις, οικογένειες βρίσκονται στο δρόμο χωρίς στέγη, αλλά παρόλα αυτά η εκκλησία είναι δίπλα τους, προσφέροντάς τους συσσίτιο. Για τα εκατοντάδες άδεια ιδιόκτητα διαμερίσματα της Εκκλησίας; Ούτε λόγος.

«Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι, και ο έχων βρώματα ομοίως ποιείτω».

Ελεημοσύνη και αγάπη, αλλά το «μεγάλο παγκάρι» ουδείς το αγγίζει. Η Εκκλησία διαχειρίζεται τα οικονομικά της άψογα, με επιχειρηματικότητα και σκληρούς διακανονισμούς υπερασπίζεται την περιουσία της. 

Δυνάστες φιλάργυροι, ελέγχουν τα κτίρια που ενοικιάζουν επιχειρηματίες για πολλές χιλιάδες ευρώ μηνιαίως. Πρόκειται για κληρικούς, οι οποίοι φορούν το προσωπείο των θρησκευτικών λειτουργών και με άψογο διπλωματικό τρόπο ως αδίστακτοι διαπραγματευτές, ασκούν πιέσεις για να αποσπάσουν το συμφωνημένο υπέρογκο ποσό.

Επιχειρηματίας που δυσκολευόταν να ανταποκριθεί στα 20.000 ευρώ, μηνιαίο ενοίκιο, ζήτησε από τον Μητροπολίτη να επιδείξει λίγη ανοχή λόγω οικονομικής κρίσης και ο συμπονετικός Πατέρας, απάντησε: «Αν δεν μπορείς παιδί μου, άστο να το ενοικιάσει κάποιος άλλος χριστιανός».

Η αλήθεια είναι ότι έχουν υπογραφεί συμφωνητικά, μνημόνιο μεταξύ επιχειρηματιών και με την ευλογία του Δεσπότη. Μήπως αδίκως τους λοιδορώ και λάβω ως χριστουγεννιάτικο δώρο, αφορισμό, να μη λιώνουν μήτε τα υποδήματα μου; 

Πόσες πράξεις ακόμα να σας περιγράψω; Το θέατρο του παραλόγου σε μια σκηνή με φόντο τον εσταυρωμένο. Πράξεις γεμάτες ίντριγκα. Διότι και μεταξύ ιερέων επικρατεί το «οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος»

Τέλος, οφείλω ως «καλή χριστιανή» να αναφερθώ στους λιγοστούς πιστούς θρησκευτικούς λειτουργούς, σε εκείνους τους ιερείς που χωρίς δόλο, χωρίς επικριτικό ύφος, με αγάπη και ταπεινότητα βρίσκονται πραγματικά δίπλα στο ποίμνιο τους και να τους πω, ένα ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.

 = = = =

Όταν ήμουν νεότερος, άρα και άπειρος άρα και αφελής, πίστευα ότι πολλοί άνθρωποι έχουν καλές προθέσεις, πραγματικά άδολα κίνητρα αλλά τι κρίμα, οι κακοί ιερείς τους παίρνουν στο λαιμό τους.

Επειδή η ζωή με πέταξε σε πολλές ετερόκλητες ακρογιαλιές, διαπίστωσα ότι τελικά αυτή είναι η καλύτερη δικαιολογία και το καλύτερο άλλοθι.

Συνήθως αυτοί που δεν γουστάρουν την Ορθοδοξία για τους δικούς τους σεβαστούς φυσικά λόγους είναι πονηροί,
ύπουλοι και δειλοί.

Η κυρία Ελένη Βασιλοπούλου είναι και τα τρία.

Πονηρή γιατί μπορείς να δεις την αρχική και την τελική πρόταση. Για να μην κατηγορηθεί για φανατισμό και μεροληψία η πρώτη και η τελευταία φράση είναι γούτσου γούτσου και οοοοοοοοοοοολο το υπόλοιπο άρθρο, ένας οχετός.

Δειλή γιατί δεν λέει την πραγματική της θέση. Να την καταργήσουμε την Ορθοδοξία; Πείτε το καλή μου κυρία, ξεκάθαρα και ειλικρινά, γιατί αφήνετε το άρθρο σας μισό; Για να μην κατηγορηθείτε; Ή ευκόλως εννοείται μια και το 98% του άρθρου σας είναι εναντίον;

Ύπουλη γιατί αν πραγματικά θέλετε να γράψετε μια εικόνα των Ελλήνων ιερέων θα πρέπει ισομερώς να αναφέρετε τον Πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου στην Κιβωτό του Κόσμου. Τον Πατέρα Γερβάσιο που έχει αποφυλακίσει χιλιάδες ανθρώπους. Τον Αναστάσιο Αλβανίας, έναν πραγματικά ενάρετο και φωτεινό άνθρωπο. Όχι απλώς να πετάμε ένα «και λιγοστοί πιστοί θρησκευτικοί λειτουργοί». Τόση πια αποστροφή σας προκαλεί η λέξη «ιερέας»; Σας βοήθησα με τρία ονόματα, αντίστοιχα με τα δικά σας παραδείγματα και  με μια τίμια δημοσιογραφική έρευνα θα βρείτε και πολλούς άλλους που τα μαζικά μέσα επιρροής δεν προβάλλουν. Πεδίον δόξης λαμπρόν για να ξεχωρίσετε από το συρμό.

Αν εσείς κυρία Βασιλοπούλου χρειαστείτε να κάνετε μια εγχείριση μήπως θα χτυπήσετε την πρώτη πόρτα που θα δείτε μπροστά σας που θα έχει κρεμασμένη την πινακίδα «γιατρός-χειρουργός»;

Αν εσείς κυρία Βασιλοπούλου χρειαστείτε νομική υποστήριξη για μια υπόθεση σας θα προσλάβετε τον πρώτο τυχόντα που θα σας συστηθεί ως δικηγόρος;

Όπως και εσείς έχετε επιλεγεί στα μέσα που εργάζεστε, με βάση τα προσόντα σας ότι μπορείτε να κάνετε τη δουλειά καλύτερα από πολλούς άλλους. Εκτός και αν τα κριτήρια για τη δική σας επιλογή δεν είναι αξιοκρατικά οπότε σας καταλαβαίνω απολύτως. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση, μας οδηγεί στην ισοπέδωση και τον εκμηδενισμό και όλων των υπολοίπων.

Το ίδιο ακριβώς είναι και ο ιερέας – παπάς – ρασοφόρος, πείτε τον όπως θέλετε. Είναι ευθύνη του ποιμνίου να επιλέξει τον καλύτερο δυνατό ιερέα.  Ο Θεός – αν τον πιστεύετε – μας έδωσε κρίση. Σκέψη. Να ψάξουμε για τον καλύτερο δυνατό.

Υπάρχουν πάρα πολλοί ενάρετοι άνθρωποι αλλά δεν πουλάνε βλέπεις. Πόσες φορές έχει βγει ο Αλβανίας στην τηλεόραση φέτος, σε ολόκληρο το 2013; Δύο; Και αν. Ο ανάξιος ιερέας πόσες φορές θα προβληθεί ημερησίως; Πέντε φορές. Τουλάχιστον.

Ο καλύτερος τρόπος για να δημιουργηθούν οι εντυπώσεις. «έλα μωρέ τώρα με τους παπαδες ναούμ, κλέφτες, παιδεραστές…»

Οι άνθρωποι που έχω γνωρίσει και  ήταν σφόδρα εναντίον της Ορθοδοξίας, όταν άρχιζα να τους ξηλώνω αυτή την εύκολη καραμέλα, διαπίστωνα ( και είναι όλοι copy paste ) ότι απλώς δεν ασπάζονταν την πίστη μας και έψαχναν για τον
«αντικειμενικό και «αδιαμφισβήτητο» λόγο.

Άλλος θυμάμαι ήταν 12 θεϊστής, άλλος μέλος της μασονικής στοάς, άλλοι είχαν αντικαταστήσει τον πραγματικό Θεό με τους δικούς τους: Τον εγωισμό, τον εαυτό τους, το χρήμα, τη ματαιοδοξία τους, μια ποδοσφαιρική ομάδα, την εξουσία, τον τζόγο και τον πλούτο. Δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν άθεο. Αθρησκο ναι. Άθεος δεν υπάρχει. Όλοι έχουν Θεό αλλά του δίνουν το όνομα που τους βολεύει.

Η Ορθοδοξία όμως δεν βολεύει. Όταν σου λέει να αλλάξεις τον εαυτό σου και να νικήσεις τα πάθη σου και τα ελαττώματα σου και να αγαπάς τον πλησίον ως εαυτόν, πώς να την αποδεχθείς;

Έχουμε βγάλει τόσα υπέροχα συνθήματα άλλωστε: «Σε όποιον αρέσουμε» λέει το χιλιοτραγουδισμένο άσμα. «Αυτός είμαι και δεν αλλάζω» λέει ο καθένας από μας. Υπάρχει πιο εγωιστική στάση από αυτό;

Οι ρήσεις αυτές δεν πρέπει να ανήκουν στον άνθρωπο αλλά σε ένα σκύλο. Σε μια γάτα. Σε μια καρέκλα. Ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να «άνω θρώσκει» και να προσπαθεί να γίνεται καλύτερος και να ωφελεί τον εαυτό του και όσους επηρεάζει. Ξέρω, ψιλά γράμματα.

Οπότε ποιος είναι ο εύκολος στόχος;

Να βρίσεις μια θρησκεία που σου λέει, ο έχω δύο να δίνει το ένα; Η θρησκεία που σου λέει αγάπα τον πλησίον ως σεαυτόν; Όχι βέβαια!

Οι παπάδες!

Θάνατος!

Αυτός που για τους δικούς του λόγους [ ΣΣ και δεν υπάρχει πρόβλημα σε αυτό: «Όστις θέλει» είπε Αυτός που γεννιέται σήμερα ] δεν γουστάρει την Ορθοδοξία, τα χώνει αναφανδόν και συλλήβδην στους ρασοφόρους. Διαχρονικά.

Θα μου πεις, «μα καλά δεν υπάρχουν κακοί;» Φυσικά. Απλώς αυτό χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για να καλύψει την αλήθεια και τα πραγματικά κίνητρα του καθενός.

Όσο για το άλλο το εύκολο παραμύθι ότι η Εκκλησία έχει φοβερή και τρομερή περιουσία και τη διαχειρίζεται ως στυγνός επιχειρηματίας,  μήπως μπορείτε να φανταστείτε την κοινωνική συνοχή αν η Εκκλησία δεν έκανε φιλανθρωπικό έργο;

Ειδικά στις μέρες μας, έχετε πραγματικά έστω την παραμικρή ιδέα για το πόσο βοηθάει η Εκκλησία και οι οργανώσεις της ( Πανελλήνια Ένωση Φίλων των Πολυτέκνων – Ονήσιμος – Αποστολή ) τους σκληρά δοκιμαζόμενους πολίτες;  Ίχνος σεβασμού για τους αγωνιστές που  προσπαθούν να κρατήσουν και να βοηθήσουν οικογένειες στις τόσο δύσκολες μέρες που περνάμε δεν διαθέτετε;

Το κοινωνικό έργο είναι δουλειά του κράτους. Όχι της Εκκλησίας.  Στο κράτος  πληρώνουμε φόρους. Στην Εκκλησία άμα θέλουμε πάμε και αν θέλουμε βάζουμε 10 cents να ανάψουμε ένα κερί.  Μη μου αντιτείνετε σας παρακαλώ για τα μυστήρια αφενός γιατί αυτά είναι μια φορά στη ζωή μας ενώ στο κράτος δίνουμε φόρους καθημερινά και γιατί γνωρίζω πολλούς ιερείς που δεν παίρνουν ούτε ευρώ για το μυστήριο του γάμου, του ευχελαίου κλπ.

Τι; Δεν τους ξέρετε; Βρείτε τους! Τι αντικειμενική δημοσιογράφος είστε άλλωστε…

Η Εκκλησία είναι πνευματικός οργανισμός και η φιλανθρωπία είναι πάρεργο.  Την κάνει γιατί είναι στοιχείο της αλλά δεν είναι ο σκοπός της. Αλλά ας μη σας πάω σε αυτά τα θεολογικά. Είναι δύσκολα.

Σύμφωνα με τη μελέτη που εξέδωσε η Αγροτική τράπεζα το 1988, στο σύνολο της αγροτικής γης της Ελλάδος ανήκουν:

ΔΗΜΟΣΙΟ 43.598.000 στρέμματα

ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ 15.553.200 στρέμματα

ΕΚΚΛΗΣΙΑ 1.282.300 στρέμματα

ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ 1.098.400 στρέμματα

Από αυτά τα 1.282.300 στρέμματα ιδιοκτησίας της Εκκλησίας, τα 367.000 είναι δασικές εκτάσεις, τα 745.400 βοσκότοποι και μόνο τα 169.900 γεωργική καλλιεργήσιμη γη.

Πιστεύω να έχετε τη σχετική ευφυία να καταλαβαίνετε την εμφανή διαφορά και το που θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα και το ποιος πρέπει να αξιοποιήσει και τι.

Εν κατακλείδι μην ξεχνάτε κυρία Βασιλοπούλου που θέλετε την παραμονή των Χριστουγέννων να κερδίσετε μια Ρεπούσεια δημοσιότητα με τον υπόνομο που πληκτρολογήσατε, ότι τα Χριστιανικά κράτη είναι αυτά που εξασφαλίζουν την ελευθερία λόγου για να γράφετε ελεύθερα τις απόψεις σας.

Ακόμα και τη γλώσσα που γράφετε, αν δεν υπήρχε η Ορθόδοξη Εκκλησία να την κρατήσει ζωντανή είτε με τη διάσωση της αρχαίας ελληνικής γραμματείας από το Βυζάντιο, είτε με τις δράσεις ηρώων όπως του ΠατροΚοσμά, είτε με το αρχείο του Αγίου Όρους, αυτή τη στιγμή θα σας έλεγαν Φατμαγκιούλ ή Φατμέ αν σας αρέσει περισσότερο.

Σκεφτείτε να γράφατε ένα τέτοιο άρθρο σε ένα μουσουλμανικό κράτος ή στην Κορέα ή στην Κίνα. Τις συνέπειες τις αφήνω στη φαντασία σας…

Η Ορθοδοξία είναι μια ζωντανή αλήθεια 2.000 ετών και δεν έχει ανάγκη καμία κυρία Βασιλοπούλου και κανέναν Suspect. Ο Ήλιος δεν χάνει από την αξία του επειδή δεν καταδέχεται να τον δει η νυχτερίδα. Εμείς έχουμε την ανάγκη να είμαστε Ορθόδοξοι…

NON VELAT UMBRA DIEM

Υγ. Αντί τετριμμένων ευχών…

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΕΙΧΕ ΜΙΛΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΜΕΡΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΕΙΧΕ ΜΙΛΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΜΕΡΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ.

Ο π. Γαβριήλ είχε κάνει λόγο και για τον τρομερό οικουμενισμό. 

Έλεγε ότι στην αρχή θα είναι μια αίρεση και αργότερα θα γίνει μεγάλο μπέρδεμα. 

Μετά την εμφάνιση του οικουμενισμού θα έρθει ο Αντίχριστος.

 Μια μέρα ήρθε κάποιος στο Σαμτάβρο που πήγε να κάνει τον δάσκαλο στον Γέροντα γύρω από το θέμα αυτό. 

Ο π. Γαβριήλ, σαν να μην καταλάβαινε τίποτα, τον σταμάτησε και τον ρώτησε:

—  Τι οικούμενα; Ποια οικούμενα και πράσιν' άλογα; Δεν καταλαβαίνω! 

Και απευθυνόμενος στους άλλους συνέχισε: — Τι σας εμποδίζει να σωθείτε αν οι άλλοι βρίσκονται σε τέτοια κατάσταση;

Ἡ Μασονία καί οἱ Πατριάρχες - Μέρος Α΄

               Ἡ Μασονία καί οἱ Πατριάρχες  - Μέρος Α΄

Μοναχός Σεραφείμ

Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ

Ἡ μασονική προώθηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ

Α΄ Μέρος. Εἰσαγωγικά

«Ἀπό ὅλες τίς τέχνες πού οἱ Μασόνοι ἐπαγγέλλονται,

τούς διακρίνει εἰδικῶς ἡ τέχνη τῆς μυστικότητος» [1]

(G. Oliver, ἐπιφανής Μασόνος ἱστορικός)

Εἰσαγωγή

Ἡ ἰδέα τῆς μασονικῆς ἰδιότητος τῶν Κληρικῶν, καί μόνον ἀκουόμενη, ξενίζει τόν πιστό ὀρθόδοξο λαό καί τοῦ εἶναι ἀπεχθής· καί δικαίως ! Διότι ὅταν κάποιος Ὀρθόδοξος γνωρίσει καλῶς τήν ἐσωτερική οὐσία τῆς μασονικῆς θρησκείας, πού εἶναι ἡ συγκρητιστική μαγεία τοῦ «ἐσωτερισμοῦ» της, δέν μπορεῖ παρά νά νιώσει ἀποστροφή καί νά συναισθανθεῖ τήν τεράστια πνευματική ἀπειλή της. Ὁ ἁπλός λαός μας θέλει τους Κληρικούς του συμπαθεῖς πρός πάντας, φωτεινούς, εἰλικρινεῖς, πνεόντας πνευματικόν πῦρ κατά τῆς ἁμαρτίας καί τῆς πλάνης, ἐναρέτους, ἄν ὄχι ἁγίους· ἡ Μασονία, ὅσο καί ἄν χρησιμοποιεῖ τά ψιμύθια τῆς φιλανθρωπίας καί τοῦ εἰρηνισμοῦ, ὑποκρύπτει ὅλα τά ἀντίθετα.

Δυστυχῶς, παρά τήν χριστιανική ἁπλότητα, ὡστόσον «οὐ πάντων ἡ πίστις»· γι΄ αὐτόν τόν λόγο ὁ Ἀπόστολος μᾶς προειδοποιεῖ νά φυλασσόμαστε «ἀπό τῶν ἀτόπων καί πονηρῶν ἀνθρώπων» [2]. Τό ὅτι οἱ Χριστιανοί, ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων ἀπεσταλμένα, ὀφείλουμε νά εἴμαστε «ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί», δέν αἴρει τήν ὑποχρέωσή μας νά εἴμαστε καί «φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις» [3], πολύ περισσότερο, καθ΄ ὅσον, κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο[4], οἱ πρῶτοι ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας θά εἶναι Κληρικοί, «λαλοῦντες διεστραμμένα», γιά νά ἀποσποῦν τούς πιστούς μαθητές ὡς ὀπαδούς τους. Ὁ ἐν ἀποστρατείᾳ Ταξίαρχος τῆς Ἑλληνικῆς Χωροφυλακῆς Ἀλέξανδρος Δρεμπέλας, στέλεχος ἐπί μακρόν τῶν ἑλληνικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν, περιγράφει στά ἀπομνημονεύματά του τήν ἐπίκινδυνη διείσδυση τῆς Μασονίας στόν ὀρθόδοξο χῶρο:«Εἰς τεκτονισμόν ἀνήκουν πλεῖστοι διανοοούμενοι, πολιτικοί, δικαστικοί, ἀνώτεροι κρατικοί λειτουργοί, ἀξιωματικοί, οἰκονομικοί παράγοντες, ὅλοι οἱ εὔποροι Ἑλληνοαμερικανοί καί ἀρχιερεῖς ἢ θεολόγοι. Οἱ τελευταῖοι, καταστάντες τέκτονες ὡς ἰδιῶται θεολόγοι, προωθήθηκαν ἐπιμελῶς εἰς ἱεραρχίαν Ὀρθοδοξίας καί ὑπῆρξαν οἱ πλέον ἐθνικοί καταστροφεῖς. Ἡ Στοά Ἀθηνῶν μέχρι τό 1963 εἶχε Μέγαν Διδάσκαλον τόν πρύτανιν τοῦ Πανεπιστημίου καί καθηγητήν Θεολογικῆς Σχολῆς καί στή συνέχεια πρώην δικηγόρον» [5].

Ἡ ἀστυνομική αὐτή χαρτογράφηση τῆς μασονικῆς ἐξαπλώσεως ἐπιβεβαιώνεται καί ἀπό ἄλλες πηγές· ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς κυρός Ἰάκωβος (τοῦ ὁποίου τό οἰκουμενιστικό φρόνημα δέν ἀπαιτεῖται, νομίζω, νά ἀποδείξουμε) σέ ἐμπιστευτικό ὑπόμνημά του τῆς 5^ης Ἰουλίου 1970 πρός τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί τήν Ἑλληνική Κυβέρνηση, ἐκφράζει μεταξύ ἄλλων τήν πρόθεσή του νά ἀναγνωρίσει τή Μασονία, λόγῳ τῆς διασπορᾶς της στήν Ὁμογένεια τῆς Ἀμερικῆς. Μεταξύ τῶν θεμάτων ἐκείνων τά ὁποῖα ἔκρινε ὁ Ἰάκωβος ὅτι ἐπέβαλλαν τήν, μερική ἔστω, αὐτονομία τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, ἐπειδή δέν ἐτύγχαναν ὁμοφώνου ἀντιμετωπίσεως ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδόξων, συμπεριλαμβάνει καί τό ζήτημα τῆς Μασονίας· βεβαίως, εἶναι αὐτονόητη καί ἀνέκαθεν συμπαγής ἡ στάση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔναντι τῆς Μασονίας, ἀλλά ὁ κυρός Ἰάκωβος φρονοῦσε διαφόρως: «Οἱ πρόσθετοι λόγοι, οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν τήν ἀναγνώρισιν τῆς ἀνάγκης καί τήν χορήγησιν ἐν συνεχείᾳ ἑνός τύπου αὐτονομίας εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἀμερικῆς εἶναι οἱ ἀκόλουθοι: Ἡ Ἐκκλησία μας, ὡς ζῶσα καί λειτουργοῦσα, καί εὐτυχῶς ἀναγνωριζομένη ὡς μία τῶν μειζόνων Ἐκκλησιῶν ἐν Ἀμερικῇ, δέν δύναται, δέν τῆς ἐπιτρέπεται νά ἀναβάλῃ ἐπ΄ ἄπειρον διά τόν λόγον, ὅτι δέν ἀπεφάνθη ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐν τῷ συνόλῳ της ἤ νά μή λαμβάνῃ στάσιν ἐπί τῶν θεωρουμένων ὡς φλεγόντων ζητημάτων τῆς ἐποχῆς μας, διά τά ὁποῖα τά μάλιστα ἐνδιαφέρονται οἱ ἡμέτεροι καί διά τά ὁποῖα ὅλαι αἱ ἐνταῦθα Ἐκκλησίαι ἔλαβον ἤδη συγκεκριμένην θετικήν ἤ ἀρνητικήν στάσιν. Τά φλέγοντα ταῦτα προβλήματα τῆς ἐποχῆς μας εἶναι τά ἑξῆς: [...] η) τό θέμα τῆς Μασωνίας, δεδομένου, ὅτι οἱ περισσότεροι τῶν ἐδῶ Χριστιανῶν μας εἶναι μασῶνοι» [6]. Ἐάν ἡ πρόθεσή του ἦταν μία λύση καταδίκης τῆς Μασονίας (ὡς ἐκκρεμοῦς ζητήματος), προφανῶς θά εἴχαμε κάποιο δεῖγμα ἀνησυχίας ἀπό αὐτόν ἐνωρίτερα, κάποια ἐγκύκλιο, ἀφοῦ τό ποίμνιό του ἦταν, καθώς λέγει, Μασόνοι. Εἶναι ὅμως ἐμφανές, ὅτι, σέ ἀντίθεση μέ τούς ἄλλους Ὀρθοδόξους, ὅπως λ.χ. ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, πού τότε εἶχε μόλις ἐπισήμως καταδικάσει γιά δεύτερη φορά τόν Τεκονισμό[7], ἤθελε ὁ Ἰάκωβος νά ἀφίσῃ «τό ἐλεύθερον» στό θέμα τῆς μασονικῆς ἐντάξεως. Προφανῶς γι΄ αὐτό, ὡς (φιλο)Μασόνος, δέν εἶχε συνειδησιακό πρόβλημα νά ἀρνηθεῖ ἐπισήμως τό δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος σέ συνέντευξή του, σύμφωνα μέ καταγγελία τοῦ ποιμνίου του, ἐκφράζοντας μιά καθαρῶς μασονική θεολογική ἀντίληψη: «Τό νόημα τοῦ Θεοῦ εἶναι μία ἀφῃρημένη ἑλληνική ἰδέα, τήν ὁποίαν ὁ ἄνθρωπος τῆς σήμερον καί τῆς αὔριον δέν ἀποδέχεται. Εἰδικῶς δέ ἡ ἀποδοκιμασία αὕτη ἀφορᾶ εἰς τό δόγμα τῆς Τριαδικότητος. Ἑπομένως, δέον ὅπως ἀπεκδυθῆ ἡ Θεολογία τῶν ἑλληνικῶν της ἐνδυμάτων, ἕν μεταξύ τῶν ὁποίων εἶναι τό δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος» [8]. Ἀλλά οἱ κακές συμπτώσεις πάντα κυνηγοῦν τήν ἀθώα Μασονία, καί (τί σύμπτωσις!) σχεδόν τά ἴδια λέγει τό λῆμμα «Τριάς» τῆς Μασονικῆς Ἐγκυκλοπαιδείας: «Εἰς ὅλας τάς ἀρχαίας μυθολογίας ὑπῆρχον Τριάδες ἀποτελούμεναι ἀπό τήν μυστηριώδη ἕνωσιν τριῶν θεοτήτων. Ἑκάστη τριάς ἐθεωρεῖτο γενικῶς ὡς ἀποτελουμένη ἀπό ἕνα δημιουργόν, ἕνα συντηρητήν καί ἕνα καταστροφέα» [9]· τό λῆμμα συνεχίζει παραθέτοντας «τριάδες» ἀπό δεκατέσσερις διαφορετικές θρησκεῖες, γιά νά καταλήξει μέ τά λόγια τοῦ Παπύς, πού μυκτηρίζει τήν περί τό Filioque διαμάχη: «Καί ἐπειδή αὐτά τά ὀνόματα κρύπτουν τάς αὐτάς ἀρχάς καί αἱ ἀρχαί αὐταί κρύπτουν μίαν καί  μόνην Μονάδα, εἶναι ἐντελῶς ἀνόητον καί γελοῖον νά ἐρίζῃ τις διά λεπτομερείας ἀστείας ὅπως τό ἐάν ἡ τρίτη μορφή τῆς Θεότητος προέρχεται ἀπό τήν πρώτην ἤ τήν δευτέραν μορφήν ἤ καί ἀπό τάς δύο» [10]. Πόσο καλός μαθητής τῆς Μασονίας θά μποροῦσε νά εἶναι ὁ μακαριστός !

Παρά ταῦτα ἡ συνήθης χριστιανική ἀνακλαστική ἀντίδραση στήν ἀναφορά τῆς μασονικῆς ἰδιότητος Κληρικῶν, Πατριαρχῶν, Ἀρχιερέων, θεολόγων κ.λπ. εἶναι δεδομένη: εὐλαβο-εἰρωνική, ἀντι-«συνωμοσιολογική», ἀντι-«σκοτεινοδυναμιτική», ἀντι-«ἱεροκατηγορητική»· εἶναι πλήρως κατανοητή ἡ στάση αὐτή υἱοθετούμενη ἀπό πρόσωπα πού δέν δύνανται (ἤ δέν θέλουν) νά ἔχουν μία πλήρη, ἀντικειμενική, βασισμένη σέ τεκμήρια ἄποψη περί Μασονίας, δεδομένου μάλιστα ὅτι ὁ Τεκτονισμός, πρίν ἀναλάβει τήν ἰσχύ πού τώρα διαθέτει, ἀπέκρυπτε ἐπιμελῶς τά ἴχνη του, καθώς θά δείξουμε παρακάτω σέ παραδοχές μασονικῶν κειμένων. Ἄς ἐπιτραπεῖ στήν ἀναξιότητά μου καί ἄλλους ἀδελφούς, ἐπαΐοντες, νά ἔχουμε ἐντελῶς διαφορετική γνώμη, ὕστερα ἀπό πάμπολλα ἔτη, ὑπέρ τά δεκαπέντε, στή συνάντησή μας μέ μασονικά καί νεο-εποχιτικά κείμενα.

Βέβαια, ἡ ἀποστασιοποίηση ἀπό τή Μασονία καί ἡ ἀποκήρυξή της ἐκ μέρους ζώντων Κληρικῶν δέν εἶναι ὁπωσδήποτε εἰλικρινής, καθώς ἡ Μασονία ἐπιτρέπει αὐτήν τή «διευκόλυνση» τῆς ὑποκρισίας στά κληρικά μέλη της, ὅπως ἀνωτέρω γράφει ὁ Ταξίαρχος Δρεμπέλας, καί ὅπως ἀναλύουμε κατωτέρω. 

Ἔτσι, μόνη ἀσφαλῆ ἀποκήρυξη τῆς Μασονίας ἀποτελεῖ ἡ ἀποφυγή τῶν ἔργων της, πού ἐντός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι κυρίως ἕνα: ὁ Οἰκουμενισμός, ἡ οὐσία τῆς μασονικῆς κοινωνιολογίας καί συγκρητιστικῆς πίστεως.

1. Ἡ κρυψίνοια καί μυστικότητα τῶν Μασόνων

Ὅπως γράψαμε εἰσαγωγικῶς, τό θεμέλιο τῆς Μασονίας εἶναι ἡ μυστικότητα, ἡ ὁποία σαφῶς ὁδηγεῖ καί στήν κρυπτοκρατία, κατά τό μέτρο τῆς μασονικῆς διεισδύσεως στούς κοινωνικούς ἱστούς. Ἐδῶ δέν θέλουμε νά ἐπεκταθοῦμε σέ πολλές λεπτομέρειες, οὔτε στίς προφάσεις πού οἱ Μασόνοι προβάλλουν γιά τήν τήρηση τῆς μυστικότητος καί τίς ἀναλογίες (δῆθεν) μέ τή μυστικότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ, τῶν ἐπαγγελμάτων, τῶν κρατικῶν ὐπηρεσιῶν κ.τ.σ. Παραθέτουμε ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Μασόνου Ἀντωνίου Ἀδριανοπούλου, τό ὁποῖο κυκλοφορήθηκε τό 1931 ἐμπιστευτικῶς, μόνον μεταξύ Τεκτόνων[11]. Ἰδού μερικά ἀξιοσημείωτα σημεῖα, στά ὁποῖα ὁ συγγραφεύς παραδέχεται ἀφ’ ἑνός ὅτι οἱ ἀπώτεροι σκοποί τῆς Μασονίας εἶναι ἄλλοι ἀπό αὐτούς πού καταγράφηκαν τό 1723 στό ἀγγλικό ἱδρυτικό «Σύνταγμα τοῦ Ἄντερσον», ἀφ’ ἑτέρου ὅτι, ἄν δέν εἶχε τηρηθεῖ αὐτή ἡ ἀσφάλεια τῶν προφορικῶν μυστικῶν, ἡ Μασονία θά εἶχε δεχθεῖ ἐπικίνδυνα πλήγματα ἀπό τούς ἐχθρούς της.

«Ἐκ τῆς ὅλης διατυπώσεως τοῦ συντάγματος τούτου καί τῶν κρατούντων τότε ἐν Ἀγγλίᾳ δέν φαίνεται νά ἐδόθη εἰς τό δημιουργηθέν τεκτονικόν τάγμα ἡ σημασία, οὐδέ προδιεγράφησαν οἱ σκοποί, τούς ὁποίους κατόπιν σύν τῷ χρόνῳ προσέλαβεν ὁ τεκτονισμός. Μᾶλλον φαίνεται, ὅτι ἐπεδιώχθη ἠ ἵδρυσις ἑνός συνδέσμου διά τήν ἀνάπτυξιν τῆς ἀληθοῦς φιλίας, τήν ὁποίαν τά μέλη ὤφειλον νά ἔχουν πρός ἄλληλα, χωρίς ν’ ἀποβλέπουν εἰς διαφοράς θρησκευτικῶν ἤ πολιτικῶν γνωμῶν ἤ κοινωνικά ἀξιώματα· ἕνα σύνδεσμον μεταξύ ἀνδρῶν ἀγαθῶν καί πιστῶν, ἀνθρώπων τιμίων καί ἁγνῶν, οἵτινες ἐκτός τοῦ συνδέσμου τούτου θά ἔμεναν μακράν ἀλλήλων. Ἡμεῖς φρονοῦμεν, ὅτι τοιοῦτος τόνος ἐδόθη εἰς τάς τεκτονικάς ἐργασίας, οὐχί διότι οἱ ἱδρυταί τοῦ Τεκτονικοῦ Τάγματος δέν ἀπέβλεπον εἰς ἀπώτερους(sic) σκοπούς, ἀλλά διότι ἤθελον εὐθύς ἐν τῇ γεννέσει(sic) αὐτοῦ ν’ ἀποκρύψουν ἐκ λόγων προνοίας τούς σκοπούς των ἀπό τῶν κακοβούλων» [12].

«Τά τυπικά δίδουν ἑρμηνείας τῶν συμβόλων τούτων καί τῶν ἀλληγοριῶν. Ὁ νόμος ὅμως, λέγουν οἱ σοφοί ραββῖνοι, ἐπιδέχεται ἑβδομήκοντα ἑρμηνείας. Αἱ ἑρμηνεῖαι, αἵτινες δίδονται  εἰς τά τυπικά, ἀληθῶς δέν εἶναι αἱ βαθύτεραι. Τά τυπικά εἶναι ἔντυπα, τά ὁποῖα περιπίπτουν εἰς χεῖρας καί βεβήλων ἀνθρώπων καί ἐχθρῶν ἀκόμη τῆς προόδου. Ἕνεκα τούτου οἱ ἱεροί συντάκται τῶν τυπικῶν τούτων δέν ἦτο δυνατόν νά ἐμπιστευθῶσιν εἰς τήν τυπογραφίαν τά βαθύτερα μυστικά. Τήν βαθυτέραν ἔννοιαν τῶν τεκτονικῶν συμβόλων ἔρχεται τότε νά συμπληρώσῃ ἡ τεκτονική παράδοσις μεταδιδομένη ὑπό τῶν λειτουργῶν καί ἑρμηνευτῶν τῆς ἐλευθεροτεκτονικῆς καί εὐτυχεῖς οἱ ἔχοντες ὦτα» [13].

Ἀκόμη πιό ἐνδιαφέρουσα εἶναι ἡ (γενομένου λόγου περί ἀλκοολισμοῦ) ὁμολογία τοῦ Μασόνου ἱστορικοῦ AlbertMackey, ὅτι συνέβη Μασόνοι νά «μεταλλάξουν» τή Στοά τους γιά νά ἐπιβιώσουν τῶν παπικῶν διωγμῶν:

«Ὅταν ὁ Πάπας Κλήμης ὁ 12^ος τό ἔτος 1738, ἐξέδωσε βοῦλα ἀκοινωνησίας κατά τῆς ἀδελφότητος, οἱ Ἐλευθεροτέκτονες τῆς Ἰταλίας, μή θέλοντας νά ἀπαρνηθοῦν τό καθίδρυμα, ἀλλά καί μή τολμώντας νά ἐξασκοῦν φανερῶς τό τελετουργικό του, ἄλλαξαν τόν τίτλο τοῦ Τάγματος καί συνέχισαν νά συναντῶνται ὡς Μασόνοι ὑπό τό ὄνομα τῶν Ξηροφάγων, μιά λέξη πού σημαίνει “ἄνδρες πού δέν πίνουν”· καί προσέλαβαν αὐτήν τήν προσωνυμία διότι υἱοθέτησαν τή δέσμευση τῆς τελείας ἀποχῆς ἀπό μεθυστικά λικέρ, ὡς μέρος τῶν κανονισμῶν τους» [14].

Δεδομένης αὐτῆς τῆς μασονικῆς μεθόδου παραπλανήσεως, ἡ ὁποία διαπνέει ὅλες τἰς μυστικές ἑταιρεῖες καί τίς σέκτες, ἀποκτᾷ βαρύνουσα σημασία ὁ «Ὅρκος τοῦ Ἕλληνος» στό ἱστορικῆς σημασίας Ἑλληνικό Σύνταγμα τοῦ 1843. Ὁ Ὅρκος διατρανώνει τήν ὑποχρέωση τῶν Ἑλλήνων Πολιτῶν νά ἀνθίστανται σέ συνωμοτικές ὀργανώσεις: «Ὁρκίζομαι [...] νά μή γένω ποτέ μέλος κἀμμιᾶς Ἑταιρείας μυστικῆς πρός ἀνατροπήν τῶν καθεστώτων, ἤ πρός ἐπιβουλήν κατά τοῦ Ἀρχηγοῦ τοῦ Ἔθνους» [15]. Πόσο μᾶλλον κατά τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ!

2. Κληρικοί Μασόνοι καί Οἰκουμενιστές

Τό ἐνδιαφέρον τῆς Μασονίας γιά τή στρατολόγηση Κληρικῶν εἶναι ἐμφανές, μέ αὐτονόητη καί μέγιστη στρατηγική σημασία· κατά τήν ὁμολογία τῶν ἰδίων τῶν Τεκτόνων σέ μία ἀνώνυμη γαλλική ἀπολογία τῆς Μασονίας τοῦ 1774: «εἶναι ἕνα ἀπό τά θεμελιώδη ἀξιώματά τους νά προσπαθοῦν νά κάνουν δεκτούς ἀνάμεσά τους ἀξιωματούχους, κρατικούς ὑπουργούς, ἀκόμη καί μονάρχες· καί, ἀλήθεια, πόσοι πρίγκηπες τῆς μοναρχίας, πόσες ἐκκλησιαστικές προσωπικότητες, πόσοι ἄνθρωποι σεβαστοί χάρις στή θέση τους, τά ἐξαίρετα προσόντα καί τήν καθαρότητα τῶν τρόπων τους, δέν συγκαταλέγονται ἀπό τούς Ἐλεύθερους Τέκτονες στόν ἀριθμό τῶν ἀδελφῶν τους;» [16].

Προτοῦ ἀναφερθοῦμε σέ συγκεκριμένα στοιχεῖα, ἄς ἐξετάσουμε τό θέμα ἀπό τήν πλευρά τή χριστιανική, θεωρητικῶς: ἡ ἀναφορά στή μασονική ἰδιότητα Κληρικῶν, ἐκλαμβάνεται συνήθως ὡς προπαγάνδα τῶν Μασονικῶν Στοῶν, μετά τό θάνατο τῶν ἐπιφανῶν αὐτῶν προσώπων, γιά νά οἰκειοποιηθοῦν τήν «καλή μαρτυρία» τῶν προαπελθόντων. Καί διερωτώμεθα (…«ἠθικιστικῶς»…): ἄν μία ὀργάνωση ὁμοφυλοφίλων ΛΟΑΤ, βελγικό κόμμα παιδεραστῶν, «ταξικῆς πάλης» τύπου 17 Νοέμβρη ἤ ἡ «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» ἔπραττε τό ἴδιο, ἆραγε ἡ οἰκειοποίηση τῶν ἀποθανόντων Κληρικῶν θά ἀντιμετωπιζόταν μέ τήν ἴδια ἀδιαφορία ἤ ὀλιγωρία ἀπό τήν ἐπίσημη Ἐκκλησία καί δέν θά ὡδηγεῖτο τό θέμα στήν Δικαιοσύνη; Δυστυχῶς, ἡ παραπάνω στάση τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας, ἔχει τρεῖς ἐναλλακτικές (ἤ παράλληλες) ἐνδεχόμενες ἑρμηνεῖες: (α) ἤ οἱ φερόμενοι ὡς Μασόνοι Κληρικοί ἦταν πράγματι Τέκτονες, ὁπότε ὁποιοσδήποτε δικαστικός ἀγώνας τῆς Ἐκκλησίας περί τοῦ ἀντιθέτου θεωρεῖται (προ)καταδεδικασμένος, (β) ἤ ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία (μέ ἐπαινετές ἐξαιρέσεις Ἐπισκόπων) ἀγνοεῖ τόν ἐπικίνδυνο ἀντι-δογματικό, ἀντι-εκκλησιαστικό καί συγκρητιστικό χαρακτῆρα τῆς Μασονίας καί ἀδιαφορεῖ γιά τή μασονική διείσδυση, ἀδιαφορεῖ καί γιά τήν ὑστεροφημία τῶν Κληρικῶν της, (γ) ἤ κάποιοι Ἐπίσκοποι δέχονται μασονικές πιέσεις μέσῳ πολιτικῶν παραγόντων ἤ κατευθεῖαν ἀπό τή Στοά ὅπου ἀνήκουν, γιά τήν ἀποσιώπηση τῶν μασονικῶν μεθοδεύσεων, κατά τόν ἴδιο τρόπο πού ἡ CIAἐπενέβη ὑπέρ τῶν σεκτῶν στά ἑλληνικά πράγματα τό ἔτος 1995[17].

Ὁποιαδήποτε ἀπό τίς τρεῖς περιπτώσεις ἰσχύει, κατανοοῦμε ποιούς βαθύτερους κινδύνους ἐγκυμονεῖ γιά τήν Ὀρθοδοξία, ἐφαρμοζόμενη εὐρύτερα.

Μέ πιό χαρακτηριστική περίπτωση τό δίτομο ἔργο τοῦ Μιχάλη Φυσεντζίδη «Ἐπιφανεῖς καί Διάσημοι Ἕλληνες Ἐλευθεροτέκτονες 1800-1970», ἡ μασονική βιβλιογραφία διαφημίζει θριαμβικῶς ἄνευ ἐκκλησιαστικῆς ἀντιδράσεως τήν ἰδιότητα περίπου δεκαπέντε ἐπιφανῶν Κληρικῶν ὡς Τεκτόνων[18]. Εἶναι ὅμως πιθανώτερο, καί ἄς μοῦ συγχωρηθεῖ ἡ ἐπίκληση τῆς κάποιας πείρας μου στήν ἐκκλησιαστική διοίκηση (2005-2008), εἶναι πιθανώτερο νά δεχθεῖ ὁ γράφων τήν «καμπάνα» γιά αὐτά πού γράφονται ἐδῶ, παρά ὁποιοσδήποτε Μασόνος συγγραφεύς, καί παρά τή συνοδικῶς καί πανορθοδόξως ἀποφασισμένη ὑποχρέωση τοῦ Μοναχισμοῦ νά μάχεται γιά τά ὀρθόδοξα δόγματα[19].

Ἡ ἐμπλοκή στή Μασονία Ὀρθοδόξων Κληρικῶν δέν εἶναι τόσο ἐκτενής, ὅσο θά ἤθελαν στούς ἱστοχώρους τους κάποιοι κατήγοροι τῆς Ὀρθοδοξίας, εἴτε Προτεστάντες (ὅπως ὁ «Σπορεύς») εἴτε ἀρχαιολάτρες (ὅπως ἡ «Ἀπολλώνια Ἑλληνική Κίνηση»). Ἀντιθέτως, εἶναι ὁ Προτεσταντισμός ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος βάσει ἐπισήμων κειμένων του εἶναι «μουλιασμένος» (“soaked”) στόν Τεκτονισμό[20] · ἡ ἀρχαιολατρία πάλι, ἀποτελεῖ τήν ἐκλαΐκευση τῆς μασονικῆς λατρείας τῶν «ἀρχαίων μυστηρίων» (Ἐλευσινείων, Ἴσιδος, Μίθρα κ.λπ.) [21], τά ὁποῖα παλαιότερα προορίζονταν μόνον γιά τούς «ἐκλεκτούς» μεμυημένους Μασόνους. Ὡστόσο, ἡ μασονική διείσδυση φαίνεται νά ἔχει βρεῖ καί στήν Ὀρθοδοξία τούς ὀλίγους ἀνθρώπους «κλειδιά», πρός τή μασονική καθοδήγηση τῶν ὀρθοδόξων θεολογικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων σέ ἱστορικές περιόδους-ὁρόσημα.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣΤΕΛΟΥΣ

[1] Στό G. OLIVER, The Antiquities of Freemasonry, ἐκδ. G. and W.B. Whittaker, London 1823, σελ. 265 (ἐπί λέξει ἀπό τό βιβλίο τοῦ W. PRESTON, Illustrations of Freemasonry, book iii, sec. 2): «Of all the arts which Masons profess, the art of secrecy particularly distinguishes them». Βλ. καί W. AKERMAN, The Bible and the Square, Montreal 1875, σελ. 23· «Of all societies, that of Free and Accepted Masons has been most distinguished for the inviolable secrecy which its members have uniformly preserved; and this too in defiance of the thunders of the Vatican, and the rack of Inquisition. Yes, and in contempt of the pusillanimous and despicable efforts of a few individuals, who have laboured with unwearied zeal, to discover something of which they had been convicted of being utterly unworthy».

[2]  Β΄Θεσ. 3, 1.2· «Τό λοιπόν προσεύχεσθε, ἀδελφοί, περί ἡμῶν, ἵνα ὁ λόγος τοῦ Κυρίου τρέχῃ καί δοξάζηται, καθώς καί πρός ὑμᾶς, καί ἵνα ρυσθῶμεν ἀπό τῶν ἀτόπων καί πονηρῶν ἀνθρώπων· οὐ γάρ πάντων ἡ πίστις».

[3]  Ματθ. 10, 16

[4]  Πράξ. 20, 30

[5]  ΑΛ. ΔΡΕΜΠΕΛΑΣ, Τό ἑλληνικό ἀστυνομικό πρόβλημα, Ἀθήνα 1970.  Ἡ παραπομπή ἐμμέσως, ἀπό τόν Κ. ΤΣΑΡΟΥΧΑΣ, Ἡ Μασονία στήν Ἑλλάδα, ἐκδ. Πεδίο, Ἀθήνα 2012, σελ. 78.

[6]  Ὑπόμνημα τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Βορείου καί Νοτίου Ἀμερικῆς κ.κ. Ἰακώβου ἐπί τῶν ἰδιαζουσῶν ἐν Ἀμερικῇ ἀναγκῶν καί προβληματικῶν καταστάσεων ἐν ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΡΩΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΙΑΚΩΒΟΣ, Ἡ μέριμνά μου, ἐπιμ. Πρωτοπρ. Δ. Κωνσταντέλου, ἐκδ. Πατριαρχικοῦ Ἰδρύματος Πατερικῶν Μελετῶν, Θεσσαλονίκη 2006, σελ.75.

[7]  Μέ τό ὑπ’ ἀριθμ. 587/337/4-2-1970 ἔγγραφο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὅπου ἡ Ἱ. Σύνοδος συνέχαιρε τό Πολυμελές Πρωτοδικεῖο Ἀθηνῶν γιά τήν πρόσφατη ἱστορική ἀπόφασή του κατά τῆς Μασονίας (2060/1969). Βλ. Β. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, Τεκτονισμός ἤ Μασονία, Σύγχρονες Αἱρέσεις Β΄, ἐκδ. Πατάκη, Ἀθήνα 2002, σελ. 83ἑ.

[8]  «Theologian for Change; Iakovos», The New York Times (25 Σεπτεμβρίου 1967). Ἀπό τό ἄρθρο «Τί θά κάμῃ ἡ Ἑλλάδα;» ἐν Ἑστία (25 Αὐγούστου 1972), στό ὁποῖο παραπέμπει σχετική ἀναφορά τοῦ Τοποτηρητοῦ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου· ἡ ἀναφορά αὐτή περιλαμβάνεται στό ἄρθρο «Αἱ θέσεις τῶν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους διά τό μνημόσυνον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου τό ἔτος 1972», ἐν Θεοδρομία ΙΑ΄1 ( Ἰανουάριος-Μάρτιος 2009) 79.

[9]   Ἄρα κατά τή Μασονία, τά «πρόσωπα» τῶν «τριάδων» της ἔχουν διαφορετική ἐνέργεια ἕκαστο, ἑδραιώνοντας τήν πολυθεΐα. Ἀντιθέτως, στήν Ὀρθοδοξία, τά ἅγια καί θεῖα Πρόσωπα τῆς Ἁγίας καί Ζωοποιοῦ καί Ἀδιαιρέτου Τριάδος ἔχουν κοινήν κοινήν οὐσίαν, ἐνέργειαν, δύναμιν καί θέλησιν.

[10] Β. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, Τό Μαῦρο Λεξικό τῆς Ἑλληνικῆς Μασονίας, τόμ. Β΄, ἐκδ. Βασδέκης, Ἀθήνα 2001, σελ. 392.393.

[11] ΑΝΤ. ΑΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, Τί εἶναι ὁ Τεκτονισμός, τύποις Κ. Κουντουριώτη, ἐν Ἀθήναις 1931, σελ. 6· «Ἐπειδή ὅμως ἡ προκειμένη μελέτη μέλλει νά κυκλοφορήσῃ μόνον εἰς χεῖρας τεκτόνων, φρονοῦμεν, ὅτι δυνάμεθα ἐλευθεριώτερον νά δώσωμεν ἀνάλυσιν τοῦ σκοποῦ τοῦ τεκτονικοῦ Τάγματος».

[12]  Αὐτόθι, σελ. 149.

[13]  Αὐτόθι, σελ. 34ἑ.

[14]  AL. MACKEY, The Mystic Tie, Masonic Publishing and Manufacturin Co., New York 1867^[10], σελ. 29· «When Pope Clement XII., in the year 1738, issued a bull of excommunication against the fraternity, the Freemasons of Italy, unwilling to renounce the institution, and yet not daring openly to practice its rites, changed the title of the Order, and continued to meet as Masons under the name of Xerophagists, a word signifying “men who do not drink;” and they assumed this appellation because they adopted the pledge of total abstinence from intoxicating liquors, as part of their regulations».

[15]  Πολιτικόν Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος κατά τήν Ε΄ Ἐθνικήν Συνέλευσιν, ἐκδ. Ἀνδρ. Μαμούκα, Ἀθήνησιν 1843, σελ. 39.

[16]  An Essay on the Mysteries and the True Object of the Brotherhood of Free masons, translated from the French by W.H.Reece, F.S.A., ἐκδ. Simpkin and Marshall, London and Birmingham 1862, σελ. 31: «It is even one of their fundamental maxims to endeavour to admit among them magistrates, ministers of state, and even sovereigns; and, truly, how many sovereign princes, how many ecclesiastical dignitaries, how many men respectable by their office, by their eminent qualities, and by the purity of their manners, are there not counted by the Free Masons in the number of their brethren?».

[17]  Ἡ παρέμβαση τῆς Central Intelligence Agency, ὑπῆρξε ἡ αἰτία γιά τήν κατάργηση τοῦ Τμήματος Nέων Θρησκευτικῶν Κινήσεων τῆς ΕΥΠ, ἐνῷ παρόμοιες πιέσεις ὁδήγησαν στό νά κλείσει καί τό «Γραφεῖο Αἱρέσεων» τῆς Ἀσφάλειας, ἐπί Ὑπουργοῦ Δημοσίας Τάξεως Σήφη Βαλυράκη καί Διοικητῆ τῆς ΕΥΠ Λεωνίδα Βασιλικόπουλου. Τό σχετικό ἔγγραφο τῶν Σαηεντολόγων (300102 ΑΤΗ), βλ. στό ΑΝΤ. ΜΠΟΣΝΑΚΟΥΔΗΣ, Μισθοφόροι τῆς Νέας Τάξης, ἐκδ. Πελασγός, Ἀθήνα 2004^[3], σελ. 235· «[...] The good news are that with the intervention of CIA the Greek Intell Dept regarding NRMs is closed down and the employees fired».

[18]  Μ. ΦΥΣΕΝΤΖΙΔΗΣ, Ἐπιφανεῖς καί Διάσημοι  Ἕλληνες Ἐλευθεροτέκτονες, τόμ. Α΄, ἐκδ. «Βογιατζῆ», Ἀθήνα 2008, σελ. 131-202. Ἐπίσης, αὐτόθι, τόμ. Β΄, ἐκδ. «Βογιατζῆ», Ἀθήνα 2009, σελ. 217-229.

[19]  Ἐγκύκλιος τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου τοῦ 1836 κατά τῶν Διαμαρτυρομένων ἱεραποστόλων §6, ἐν  ΙΩ. ΚΑΡΜΙΡΗΣ, Τά Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. Β΄, AkademischeDruck- u.Verlagsanstalt, Graz- Austria 1968, σελ. 882 [962].

[20]  Δέν ἀναφερόμαστε ἐκτενῶς, διότι εἶναι τεράστιο θέμα· ἀναφέρουμε ὡς ἐν παραδείγματι σχετικό φυλλάδιο τῶν Γερμανῶν Εὐαγγελικῶν, οὐσιαστικῶς μιά ἀπολογία, ἕνα ἔπαινο τῆς Μασονίας, ὅπου στό τέλος, στό ἐρώτημα ἄν ὁ Τεκτονισμός εἶναι συμβατός μέ τόν Χριστιανισμό, ὁ συγγραφέας ἀπαντᾷ καταφατικῶς· «KanneinChristFreimaurersein? Diese Frage muß klar mit Ja beantwortet werden» (FRIEDRICH-WILHELM HAACK, Freimaurer, Münchener Reihe, Evangelischer Presseverband für Bayern, München 1978^[4], σελ. 41).

Ορθόδοξος Τύπος, 20/12/2013

Ποιός διέσωσε τήν ἑλληνικήν γλῶσσα;

ΠΟΙΟΣ ΔΙΕΣΩΣΕ ΤΗΝ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ;

 

Γράφει ο ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ ΜΑΚΕΔΩΝ

   

Όταν οι Πέρσες κατέκτησαν και κράτησαν στην κατοχή τους για 50 μέχρι 170 χρόνια τα τρία τέταρτα της Ελλάδος, δηλαδή τη Μικρασιατική Ελλάδα, που ή­ταν η μισή, για 170 περίπου χρόνια, κι από τη μητροπολιτική Ελλάδα τη Βόρειο, που ήταν το ένα τέταρτό της, για 50 περίπου χρόνια, σεβάστηκαν την ελληνική γλώσσα των εκεί Ελλήνων και δεν την εμπόδισαν πο­τέ. Όταν πάλι οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την Ιταλική και Σικελική Ελλάδα στα τέλη τού Γ’ π.Χ. αιώνος, τη Βόρειο μητροπολιτική το 168 π.Χ., και τη Νότιο το 146 π.Χ., όχι μόνο σεβάστηκαν, αλλά και θαύμασαν την ελληνική γλώσσα τόσο πολύ, που από την αρχή κιό­λας τη θεώρησαν ανώτερη από τη δική τους, κι αυτή και τη γραμματεία της^. και όσοι απ’ αυτούς ήταν εγγενείς ή ευκατάστατοι, το θεωρούσαν απαράδεκτο να μην ξέρουν να μιλούν και να γράφουν ελληνικά.

 

Ο Ι­ούλιος Καίσαρ, όταν υπέτασσε τη Γαλατία, για να μη μπορούν να διαβάζουν οι Γαλάτες τις διαταγές του, ό­ταν έπεφταν στα χέρια του, αλληλογραφούσε με τους αξιωματικούς του στην ελληνική. Και τη σεβάστηκαν οι Ρωμαίοι τη γλώσσα αυτή όχι μόνο στα παραπάνω ελληνικά εδάφη, αλλά και σε ξένα εδάφη, όπως λ.χ. στην Παλαιστίνη. Η Παλαιστίνη των χρόνων του Χρι­στού ήταν δίγλωσση^. δηλαδή κι ο φτωχός και αγράμματος λαός της μιλούσε παιδιόθεν σα μητρικές δύο γλώσσες, και η μία απ’ αυτές ήταν η ελληνική. Γι’ αυτό, και είχαν και πολλά ονόματα ελληνικά όχι μόνον οι πλούσιοι, όπως ο βασιλεύς Ηρώδης ή ο πατέρας του Αντίπατρος ή ο γιός του Αρχέλαος ή ο αδερφός του Φίλιππος, αλλά και οι φτωχοί του λαού, όπως οι μαθηταί του Χριστού Ανδρέας και Φίλιππος. Ο Ρωμαίος Πιλάτος με τον Εβραίο Χριστό συνωμίλησαν ελληνικά, διότι ούτε ο Πιλάτος ήξερε εβραϊκά ούτε ο Χριστός μι­λούσε λατινικά. Η κυρία γλώσσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η διαφυλετική, δεν ήταν, όπως θα νόμιζε κανείς, η λατινική, άλλ’ η ελληνική. Οι Ρωμαίοι σε κά­θε χώρα χρησιμοποιούσαν ως επίσημες κρατικές τρεις γλώσσες· πρώτη και κύρια την ελληνική, δεύτερη την εντόπια (λ.χ. συριακή, γαλατική, αιγυπτιακή, κλπ.), και τρίτη τη δική τους τη λατινική. Γι’ αυτό και στην πινα­κίδα του σταυρού του Χριστού το αιτιολογικό της θα­νατικής του καταδίκης γράφτηκε, όπως ιστορούν οι ευαγγελισταί, εβραϊστί ελληνιστί ρωμαϊστί. Αυτός ο τρίλεξος όρος ανευρίσκεται πολλές φορές σε πολλά αρχαία κείμενα, άσχετα με τη Χριστιανική πίστι ή τον Ιουδαϊσμό μόνο που στην πρώτη θέσι πολλές φορές αντί εβραϊστί έχει συριστί_ι αιγυπτιαστί, αραβιστί, κλπ.. Η ελληνική γλώσσα ήταν η μόνη κοινή γλώσσα όλων των εθνών της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Γι’ αυτό και ο Εβραίος απόστολος Παύλος, ο κατά τη νομική του ιθαγένεια Ρωμαίος πολίτης, όταν γράφη Επιστολές προς Ρωμαίους, προς Γαλάτας, προς Εβραίους, γρά­φει στην ελληνική γλώσσα. Γι’ αυτό και γενικώς η Κ. Διαθήκη γράφτηκε ολόκληρη στην ελληνική γλώσσα. Αυτός ο σεβασμός προς την ελληνική γλώσσα και την υπεροχή της εκ μέρους των Ρωμαίων και η επικράτησί της ως προς της γλώσσης της αυτοκρατορίας των, με δεύτερη τη λατινική, διήρκεσε μέχρι το 284 μ.Χ.. Και τη σεβάστηκαν τη γλώσσα αυτή όχι μόνο οι καθαρόαιμοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, οι μέχρι δηλαδή τον Αδριανό, αλλά και οι Γαλάτες, και οι Σύροι, και οι Άραβες, και οι Θράκες αυτοκράτορες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

 

Το 284 μ.Χ. αναρριχήθηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο εξ υπαξιωματικών Ιλλυριός στρατηγός Διοκλητιανός. Ένα από τα πρώτα που έκανε ο βάρβαρος αυτός αυτοκράτορας, μόλις ενθρονίστηκε, ήταν ότι κατήργησε την ελληνική γλώσσα και απαγόρευσε την επίσημη χρήσι της. Και η απαγόρευσι αυτή διήρκεσε τρισήμισυ αιώνες, μέχρι το 610 που ανατράπηκε ο αυτοκράτωρ Φωκάς ο μέθυσος. Την επανέφερε ως γλώσσα της αυτοκρατορίας, επίσημη και μοναδική, ο αυτοκράτωρ Ηράκλειος που ανέτρεψε το Φωκά. Ο Διοκλητιανός, επειδή φοβόταν τον πανίσχυρο Γερμανό συστράτηγό του και συναυτοκράτορα Κωνστάντιο, που βασίλευε στις επαρχίες Αυστρία Γερμανία Ελβετία Γαλλία και Αγγλία, κι επειδή δεν ένιωθε -ο Διοκλητιανός- καθόλου ασφαλής στην καρέκλα του, είχε κάνει συναυτοκράτορές του άλλους δύο Ιλλυριούς, το γαμπρό του Γαλέριο και τον ψυχοπαθή φίλο του Μαξιμιανό^. ήταν και οι δύο του χεριού του. Ο Γερμανός Κωνστάντιος από την Ελληνίδα γυναίκα του Ελένη, την -πρώτη, είχε γιό το Μ. Κωνσταντίνο- κι από την Ιλλυρίδα, τη δεύτερη γυναίκα του, την κόρη του ψυχασθενούς Μαξιμιανού, απέκτησε έναν ψυχασθενή γιό, τον Κωνστάντιο, τον πατέρα του Ιουλιανού του λεγομένου παραβάτου. Μετά την απαγόρευσι της ελληνικής γλώσσης από το Διοκλητιανό, όλοι σχεδόν οι εγγράμματοι ειδωλολάτρες Έλληνες -που ήταν τότε περίπου το ένα τρίτο ή τέταρτο των Ελλήνων- απαρνήθηκαν την ελληνική γλώσσα, επειδή μ’ αυτή δεν είχαν καμμία πρόσβασι στα κρατικά αξιώματα και κανένα λαμπρό μέλλον, έμαθαν καλά τη λατινική, κι έγραφαν πλέον σ’ αυτήν, γιατί και σ’ αυτή πλέον μιλούσαν. Έτσι λ.χ. οι σύγχρονοι του Ιωάννου Χρυσοστόμου Έλληνες Αμμιανός Μαρκελλίνος ο ιστορικός και Μακρόβιος ο γραμματικός και πάρα πολλοί άλλοι ως συγγραφείς είναι Λατίνοι και λατινόγλωσσοι. Στην ελληνική έμειναν για λίγα χρόνια λίγοι ειδωλολάτρες Έλληνες, οι οποίοι γρήγορα κι εγκατέλειψαν την ελληνική γλώσσα όλοι. Μ’ αυτό τον τρόπο εξέλιπαν οι τελευταίοι Έλληνες ειδωλολάτρες, μηδενός διώκοντας. Ως τυχοδιώκτες εκλατινίστηκαν, για να μη χάσουν την υψηλή κοινωνική τάξι στην οποία πάσχιζαν να μπουν. Τα δύο όμως τρίτα ή τρία τέταρτα των Ελλήνων ήδη της εποχής του Διοκλητιανού ήταν, όπως είπα, Χριστιανοί. Κι αυτοί μόνοι κράτησαν με πείσμα ως γλώσσα τους, και λαλούμενη και γραφόμενη, από εγγραμάτους κι αγραμμάτους, την ελληνική γλώσσα- μόνο την ελληνική.

 

 

Όταν 80 χρόνια μετά το Διοκλητιανό, επί Ιουλιανού, επανήλθε η δίωξι των Χριστιανών, για 17 μόνο μήνες που βασίλευσε ο Ιουλιανός, ο Γερμανο-ιλλυριός αυτός αυτοκράτορας ο λεγό­μενος και παραβάτης (=πρώην Χριστιανός αποσκιρτήσας), επειδή από κατηχούμενος του αρειανισμού, που ήταν, σπάστηκε την περσική ειδωλολατρία, γιατί μέσα στην ψυχασθενική του φαντασίωσι πίστευε ότι είναι γιος του περσικού θεού Μίθρα, ο φρενοβλαβής αυτός, λαμβάνοντας εις βάρος της ελληνικής γλώσσης μέτρα πο­λύ σκληρότερα εκείνων του Διοκλητιανού, απα­γόρευσε στους Χριστιανούς, δηλαδή στα 90 ή 95% πλέον του Ελληνικού πληθυσμού της αυτοκρατορίας, ακόμη και την εντελώς ιδιωτική δι­δασκαλία και εκμάθησι της ελληνικής γλώσσης. Αυτό το έκανε κυρίως, επειδή πίστευε ότι έτσι θα πλήξη την Καινή Διαθήκη. Αλλά βέβαια οι 17 μήνες της βασιλείας του για τους Χριστια­νούς ήταν κουνούπι στου βοδιού το κέρατο· ούτε που την κατάλαβαν διότι γι’ αυτούς σήμαινε μόνον ότι τα παιδιά τους στην εκμάθησι της μητρικής των γλώσσης στα σχολεία έχασαν μό­νο μια χρονιά. Την απαγόρευσι του Ιουλιανού και τον ίδιο τον Ιουλιανό οι Χριστιανοί ούτε που τα ένιωσαν. Γελούσαν με τα καμώματα της ανι­σορροπίας του. Ο Μ. Αθανάσιος μάλιστα, επίσκοπος της μεγαλείτερης πόλεως της αυτοκρατορίας, της Αλεξάνδρειας, τον οποίο ο Ιουλιανός «εξώρισε», ούτε καν ξεκίνησε για την εξο­ρία εκείνη, παρ’ όλο που ο παλαβός προσπα­θούσε με αλλεπάλληλες επιστολές να διεγείρη εναντίον του τους Αλεξανδρείς, λες και αυτός ήταν ο αντάρτης, ο δε αυτοκράτορας  ήταν ο Αθανάσιος.  Τους έγραφε μάλιστα, για να τους φιλοτιμήση, ότι Είστε απόγονοι του Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, του πιο γενναίου και τρομερού Έλληνος, ο οποίος, αν ζούσε σήμερα, θα έφερ­νε σε κάποια αγωνία ακόμη κι εμάς τους Ρωμαί­ους! Ο Αθανάσιος εξακολουθούσε πολύ επίσημα να επισκοπεύη στη μεγαλούπολι και έλεγε ότι δεν βλέπει να διαρκέση για πολύ αυτή η παλαβομάρα. Μάλλον καταλάβαινε ότι ένα τέτοιο ψυχοπαθές άτομο δεν θα το ανεχτούν στο θρό­νο οι στρατηγοί παραπάνω από μια χρονιά πε­ρίπου. Και φυσικά δεν διαψεύστηκε. Ο πανίσχυ­ρος ειδωλολάτρης στρατηγός Βαλεντινιανός δο­λοφόνησε τον ψυχασθενή, διώρισε για ένα έτος αυτοκράτορα τον ειδωλολάτρη συστράτηγό του Ιοβιανό, ώσπου να δη αν θα επικρατήση το κίνημά του, κι όταν είδε ότι επικράτησε, δολο­φόνησε και τον Ιοβιανό, κι έγινε αυτοκράτορας  ο ίδιος για πολλά χρόνια. Όλοι οι τότε ειδωλολάτρες αυτοκράτορες, Ιοβιανός, Βαλεντινιανός, Βάλης, και Γρατιανός, ευνόησαν τους Χριστια­νούς και τους άφησαν ήσυχους να διδάσκουν και να μαθαίνουν ό,τι θέλουν. Είναι οι 4 ειδωλολάτρες αυτοκράτορες της πραγματικής ανεξι- θρησκείας, οι προκάτοχοι του Θεοδοσίου Α’. Αλλά κι ο Θεοδόσιος, πέμπτος της σειράς, ήταν ειδωλολάτρης, όταν έγινε αυτοκράτορας^. έπει­τα έγινε Χριστιανός, επειδή σχεδόν όλοι οι υπήκοοί του ήταν πλέον Χριστιανοί. Το πρώτο πρά­γμα που ακύρωσε ο Ιοβιανός, μόλις διαδέχτηκε τον Ιουλιανό, ήταν το διάταγμα του Ιουλιανού που απαγόρευε στους Χριστιανούς τη σπουδή της ελληνικής γλώσσης. Ήταν εξωφρενικό, δι­ότι, όπως είπα, το 95% των Ελλήνων ήταν τότε Χριστιανοί. Ήταν σα ν’ απαγόρευε κανείς στους Έλληνες να μιλούν ελληνικά. Γι’ αυτό κι ο Ιοβιανός ακύρωσε το τρελλό διάταγμα του Ιουλιανού. Δεν επανέφεραν όμως οι αυτοκράτορες ε­κείνοι, ούτε κανείς άλλος μέχρι τον Ηράκλειο, ως επίσημη γλώσσα του κράτους την ελληνική- για τον απλούστατο λόγο ότι δεν ήταν Έλληνες- δεν τους ένοιαζε. Ούτε την επανέφεραν, αλλ’ ούτε κι εμπόδιζαν την ιδιωτική μάθησι και χρήσι της· ακριβώς όπως γινόταν επί τουρκο­κρατίας. Οι δε ελάχιστοι πλέον ειδωλολάτρες Έλληνες, επειδή διακατέχονταν από τυχοδιω­κτική και ακόρεστη όρεξι για κρατικά αξιώματα, υιοθετούσαν τη λατινική γλώσσα και αρνούνταν την ελληνική. Αναφέρω το επιφανές παράδειγμα ενός τέτοιου αυτοκράτορος μη Έλληνος, που ήταν αδιάφορος για την τύχη της ελληνικής γλώσσης την οποία δεν μίλησε ποτέ του, κι ενός συγχρόνου του αξιωματούχου Έλληνος ειδωλολάτρου από κείνους που απαρνήθηκαν την ελληνική μητρική τους γλώσσα, για ν’ αναρριχηθούν στα υψηλά αξιώματα, προς το τέλος περίπου της μαύρης περιόδου 284-610. Ο Ιουστινιανός (527-565ι και ο επί της δικαιοσύνης υπουργός του Τριβωνιανός, που προτίμησε να κωδικοποιήση τα μέχρι τότε κείμενα του ρωμα­ϊκού δικαίου στη λατινική γλώσσα, και όχι όπως τα κωδικοποίησαν αργότερα οι αυτοκράτορες της Μακεδονικής δυναστείας στην ελληνική γλώσσα. 

 

Ο Ιουστινιανός ήταν «Χριστιανός», αλλά δεν ήταν Έλληνας^. ο Τριβωνιανός ήταν Έλληνας, αλλά δεν ήταν Χριστιανός^- ήταν από τους τελευταίους ειδωλολάτρες. Και οι δυο, και ο πανίσχυρος αυτοκράτορας  κι ο εννοημένος του υπουργός, συμφωνούσαν ότι η ελληνική γλώσσα πρέπει να παραμείνη θαμμένη, μέχρι να σβήση τελείως, ότι οΐ νόμοι του κατά 80% ελληνικού κράτους πρέπει να είναι γραμμένοι στη λατινική, οι νομομαθείς οι δικασταί και οι δικηγόροι να μιλούν στα δικαστήρια μόνο λατινι­κά, και ο απλός λαός, ο Ελληνικός, τόσο στα δικαστήρια όσο και στο στρατό και σ’ όλες ανεξαιρέτως τις δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να εξ­αναγκάζεται να μιλάη λατινικά. Τότε μπήκαν στην ελληνική γλώσσα οι σημερινές άφθονες λατινικές λέξεις της, όπως σπίτι πόρτο σκόλο κάγκελλο κολόνα κελλί φρούτο φρέσκος μα­ρούλι ραδίκι μανίκι μουλάρι σκρόφα πουλί κου­νέλι κότα παιδάκια φαμίλια μπάρμπας κάστρο ταβέρνα και χιλιάδες άλλες.

 

Και ποιος κατά τη μαύρη εκείνη εποχή των 3,5 αιώνων ήταν ο μοναδικός χρήστης της ελλη­νικής γλώσσης; Ποιος ήταν εκείνος που επέμενε με πείσμα να μιλάη την ελληνική και μόνο την ελληνική, που αν δεν τη μιλούσε κι αυτός ο τελευταίος φορέας, η ελληνική σ’ έναν αιώνα θα γινόταν μια πενιχρή γλώσσα των 3.000 λέ­ξεων σαν την τσιγγάνικη, και σ’ άλλον έναν αι­ώνα θα έσβηνε τελείως, όπως συνέβη με άλλες εθνικές γλώσσες σαν την προρρωμαϊκή γαλα­τική και την προρρωμαϊκή ισπανική και την προαραβική αιγυπτιακή; Ποιος είναι ο ένας και αποκλειστικός χρήστης και διατηρητής και σωτήρας της ελληνικής γλώσσης, που όχι μόνο τη διέσωσε, αλλά και την κράτησε στο πιο υψηλό της επίπεδο, επίπεδο που δεν δοκίμασε ποτέ άλλοτε καμμία γλώσσα της γης, και διατήρησε μαζί μ’ αυτή και την αρχαία της προχριστιανική γραμματεία, δεύτερη σε έκτασι πάνω σ’ όλη τη γη, κι έγραψε σ’ αυτή άλλη μια τεράστια γραμματεία, πρώτη σε έκτασι πάνω σ’ όλη τη γη; Ποιος είναι αυτός ο μοναδικός χρήστης και σωτήρας της ελληνικής γλώσσης; Η Χριστια­νική Εκκλησία· οι Χριστιανοί Έλληνες. Όταν οι Έλληνες ειδωλολάτρες πρόδωσαν την ελληνική γλώσσα, για να μη χάσουν τ’ αξιώματα και την ένταξί τους στην τότε κοινωνική ελίτ και κρα­τική νομενκλατούρα. Δεν υπάρχει ιστορικός ή γνώστης της ιστορίας που θα τολμήση ν’ αμφισβητήση αυτή τη μεγάλη αλήθεια. Μόνο φρε­νοβλαβής θα τολμούσε κάτι τέτοιο.

Βέβαια εξ ίσου αλήθεια είναι ότι το κίνητρο των Χριστιανών γι’ αυτή τη μεγάλη πράξι τους ήταν η Κ. Διαθήκη και η Π. Διαθήκη, το ότι δη­λαδή ήθελαν πάση θυσία να κρατήσουν ζωντανή τη γλώσσα στην οποία γράφτηκε πρωτοτύπως η Κ. Διαθήκη και η αυθεντική μετάφρασι της Π. Διαθήκης. Το κίνητρο όμως αυτό δεν μει­ώνει καθόλου την προσφορά τους στο Ελλη­νικό έθνος, ότι μόνοι αυτοί διέσωσαν τη γλώσσα του, τη γλώσσα τους.

 

Οι Χριστιανοί, οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς, οι πατέρες της Εκκλησίας, ο Αθανάσιος, ο Ιω­άννης Χρυσόστομος, και τόσοι άλλοι, επέμεναν να γράφουν, απαξάπαντες και μόνον αυτοί, στην ελληνική γλώσσα, να κηρύττουν την πίστι στην ελληνική, να χρησιμοποιούν στη λα­τρεία την ελληνική. Και για να τη γνωρίζουν εις βάθος και εκ περισσού, έκριναν ότι πρέπει να διαφυλάξουν και να σπουδάζουν και τα προχριστιανικά κείμενά της, 2.000 τόμους, τη δεύτε­ρη, όπως είπα, σε έκτασι γραμματεία της γης μετά τη χριστιανική. Οι ειδωλολάτρες Έλληνες εν τέλει προσήλθαν όλοι στην προσοδοφόρο λατινική κι αφωμοιώθηκαν από το λατινισμό. Γι’ αυτό και οι μεν Χριστιανοί λέγονταν τότε με την ελληνική λέξι πιστοί, οι δε ειδωλολάτρες με τη λατινική λέξι παγάνοι (paganι)· και σήμερα τους λέμε παγανιστάς. Διότι εκλατινίστηκαν πρόδωσαν την ελληνική γλώσσα. Ο τυχοδιώ­κτης και υλόφρων και άπληστος ειδωλολάτρης ποτέ δεν χαλάει τη ζαχαρένια του, αλλά το μό­νο που κυττάει είναι το τομαράκι του^. και γι’ αυτό θέλει πάντα κοινωνικώς και κρατικώς να έχη το πάνω χέρι^. και για να το επιτύχη αυτό, πουλάει, όταν χρειαστή, και τη γλώσσα του και το έθνος του. Είναι τέτοιος λόγω της ηθικής που του υπαγορεύει η ακάθαρτη θρησκεία του, η θρησκεία του ψεύτη και κλέφτη Ερμού, των φο­νιάδων Απόλλωνος και Άρεως, του κτηνοθά- του Ποσειδώνος, της πόρνης Αφροδίτης, της μοιχαλίδος Δήμητρος, του μοιχού και αιμομίκτου και αρσενοκοίτου Διός, και του κιναίδου Διο­νύσου, του ψευδάνορος (=ψευτοάντρα), όπως τον έλεγαν με σιχασιά στη διάλεκτό τους οι αρχαίοι Μακεδόνες· τέτοια είναι η ηθική των φαντασιωτικών αυτών προσωποποιήσεων της κα­κίας της ακαθαρσίας και της διαστροφής. Ποια εθνική γλώσσα να διασώση ο παγανιστής, όταν θα χρειαστή να την προδώση και να τη θάψη, για να μη χάση το τομαράκι του την καλοπέρασι και την υστερική προβολή; Οι ελάχιστοι τε­λευταίοι ειδωλολάτρες της Ελλάδος χάθηκαν, όχι διότι κάποιος τους κυνήγησε^. κανείς δεν τους πείραξε μέχρι τον Θ’ μ.Χ. αιώνα που υ­πήρχαν λίγοι ακόμη^. αφού ανέβαιναν και στα ύπατα αξιώματα, όπως ο Τριβωνιανός, για τον οποίο όλες οι πηγές μαρτυρούν ότι ήταν ο μεγαλείτερος μιζαδόρος και δωρολήπτης (δωρο­δοκιών) της αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες ειδωλολάτρες εξέλιπαν, επειδή εκλατινίστηκαν^. τότε χάθηκαν για το Ελληνικό έθνος· όπως ακριβώς χάθηκαν γι’ αυτό και οι εξισλαμισθέντες Βυζαν­τινοί, όσοι έγιναν Άραβες και Τούρκοι, και τύ­ραννοι και βασανισταί των άλλων αδελφών τους Ελλήνων αυτό ήταν δική τους επιλογή.

 

Αλλά και λίγο πριν από την τουρκοκρατία, ο Γεώργιος Γεμιστός και περίπου άλλοι 10 της παρέας του, που από Χριστιανοί έγιναν ειδωλολάτρες, γιατί φαντάστηκαν ότι έτσι θα σώσουν το Ελληνικό έθνος από τους Τούρκους, όταν τους παρουσιάστηκε η ευκαιρία να παν στην Ιταλία δις διαπραγματευταί της ενώσεως ορ­θοδόξων και παπικών, ξανάγιναν «Χριστιανοί» ορθόδοξοι, πήγαν στην Ιταλία, υπέγραψαν την «ένωσι», κι εκεί, όταν ο φιλοτομαρισμός τους και η φιλαυτία τους γλυκάθηκαν και ζεστάθη­καν, για να παραμείνουν στην Ιταλία και να γί­νουν ιταλόγλωσσοι και Ιταλοί, έγιναν παπικοί· δεν ξαναγύρισαν στην Ελλάδα. Χάθηκαν για το Ελληνικό έθνος, μηδενός διώκοντος. Διότι δεν μπορούσε το τομαράκι τους να υπομείνη την τουρκοκρατία, όπως την υπέμειναν καρτερικά και ηρωϊκά οι πιστοί Χριστιανοί, αυτοί που δια­τήρησαν μέχρι την απελευθέρωσί του και το έθνος και τη γλώσσα του.

 

Δεύτερη λοιπόν φορά η ελληνική γλώσσα κινδύνευσε να σβήοη, μαζί και με τη γραμματεία της και με το έθνος, κατά τους 4 αιώνες της τουρκοκρατίας, που για το Βόρειο μισό της Ελ­λάδος ήταν 5. Τότε όλοι οι υλόφρονες και καιροσκόποι και τυχοδιώκτες Έλληνες  έγιναν Τούρκοι και μουσουλμάνοι^. και λίγοι που μπο­ρούσαν να φύγουν στο εξωτερικό και να ρίξουν πίσω τους στην πατρίδα μαύρη πέτρα, έγιναν παπικοί και Ιταλοί. Οι δε πιστοί Χριστιανοί έμει­ναν Έλληνες. Πάλι ΒέΒαια το κίνητρό τους ήταν η πίστι τους η χριστιανική· επειδή δεν μπορού­σαν να γίνουν Τούρκοι ούτε Ιταλοί, αν δεν απαρνούνταν αυτή την πίστι^. ούτε αυτό μειώνει όμως τη μεγάλη πράξι τους, τη μόνη πράξι που διέσωσε την ελληνική γλώσσα και φυσικά και το έθνος το Ελληνικό. Ούτε αυτό είναι σύμπτωσι, ούτε άσχετο με τη θεία πρόνοια. Όσοι δεν κρατήθηκαν πιστά μέλη της Χριστιανικής πίστεως και Εκκλησίας, έχασαν την ελληνική γλώσ­σα· και την εθνικότητά τους βέβαια. Για κείνους η ελληνική γλώσσα έσβησε· χάθηκε. Σήμερα μι­λούν τουρκικά και ιταλικά· κι έχουν και την αντί­στοιχη εθνική συνείδησι· κι επιβουλεύονται κιό­λας το Ελληνικό έθνος και τη γλώσσα του. Μό­νη η Εκκλησία διέσωσε, για δεύτερη φορά στην ιστορία, τη γλώσσα, αυτή την ελληνική. ΟΙ Έλληνες  για 4-5 αιώνες και στα δικαστήρια και στις κρατικές υπηρεσίες ήταν αναγκασμένοι να μι­λούν τουρκικά. Μόνο στην Εκκλησία μιλούσαν ελληνικά, και στο σπίτι τους βέβαια ως Χριστι­ανοί. Η Εκκλησία κράτησε και στη λατρεία της και στο κήρυγμά της και σε κάθε χρήσι της μόνο την ελληνική γλώσσα^. μόνη η Εκκλησία. Δεν υπήρξε άλλος φορεύς της ελληνικής γλώσσης τότε. Κι αν χανόταν η γλώσσα βέβαια, θα χα­νόταν και η γραμματεία της και η ιστορία και το έθνος.

 

Και παρ’ όλες τις δυσμενείς, δυσμενέστατες κι επικίνδυνες, συνθήκες η Εκκλησία τη γλώσσα την ελληνική την κράτησε σ’ όλο το ύψος της και σ’ όλη την καθαρότητά της. ’φήνω τους λογίους εκκλησιαστικούς ηγέτες, σαν τους κλη­ρικούς Μελέτιο Πηγά, Ευγένιο Βούλγαρι, Νικη­φόρο Θεοτόκη, Άνθιμο Γαζή, Νεόφυτο Δούκα, Αθανάσιο Πάριο, Θεόφιλο Κομπανίας Θεσσα­λονίκης, και τόσους άλλους, που έγραφαν σε αρχαΐζουσα γλώσσα. Παίρνω τις απλές Διδα­χές του Κοσμά του Αιτωλού! Τι δημοτική ελληνική! Τι καθαρότητα ελληνικής γλώσσης! Κάνε­τε ένα πείραμα. Πάρετε τρία δημοτικά κείμενα της τουρκοκρατίας, δύο Ιδιωτικά κι ένα εκκλησιαστικό^. ένα του Ζ‘ αιώνος, ένα του ΙΗ’, κι ένα του ΙΘ’· το Χρονικό του Παπασυναδινού του Σερραίου (ΙΖ’), τις Διδαχές του Κοσμά του Αιτωλού (ΙΓ), και το Στορικόν (=Ιστορικόν) του στρατηγού Μακρυγιάννη (ΙΘ’), δηλαδή αυτό που λέμε Απομνημονεύματά του^. (διότι ο Μακρυγιάννης μπορεί νάγραψε το κείμενό του με­τά την τουρκοκρατία, αλλά τη γλώσσα του την έμαθε σα μητρική και τη μιλούσε σαν ώριμος πλέον άντρας ήδη επί τουρκοκρατίας). Πάρτε τα κείμενα αυτά και χτενίστε το λεξιλόγιό τους. Στα δύο, Παπασυναδινό και Μακρυγιάννη, θα βρήτε μια δημοτική ελληνική κατάφορτη από τουρκικές λέξεις^- τι ομανάτι και τι τζιβαέρι και τι τητούνι και τι γιαταγάνι και τι κάλπικο και τι χοζίρι! Κατάφορτη. Διαβάστε και τις Διδαχές του Κοσμά του Αιτωλού, το χριστιανικό κήρυ­γμα της Εκκλησίας^- το δημώδες, το άκρως λαϊ­κό^- δεν θα βρήτε τέτοιες λέξεις^- θα βρήτε όλοκάθαρα ελληνικά. Γιατί; Γιατί η ’Εκκλησία την ελληνική γλώσσα, και την αρχαΐζουοα στη λατρεία της και τη δημοτική στο κήρυγμά της, τη μιλούσε μόνο καθαρή^. μ’ ένα αισθητήριο αλάθητο. Ξέ­νες λέξεις δεν δεχόταν στη λαλιά της. Δεν κακί­ζω τους άλλους δύο συγγραφείς- άνθρωποι απλοϊκοί ήταν^. ήταν φυσικό να δεχτούν τουρ­κικές λέξεις- δεν ήξεραν καν ποιές ακριβώς είναι τουρκικές και ποιές καθαρόαιμες ελληνικές. Δεν ήταν φιλόλογοι οι άνθρωποι. Η Εκκλησία όμως ούτε αυτό το απλοϊκό και απολύτως δικαιολο­γημένο μειονέκτημα είχε στη γλώσσα της και τη δημοτική και την αρχαΐζουσα. Η Εκκλησία μιλούσε μόνο καθαρή ελληνική γλώσσα, πεντα­κάθαρη^. μόνη αυτή. Αλλά και οι άλλοι, όση ελληνική γλώσσα ήξεραν, στην Εκκλησία τη μά­θαιναν εκεί τη φρεσκάριζαν, εκεί τη διατη­ρούσαν και τη συντηρούσαν, για χάρι της Χρι­στιανικής πίστεως την κράτησαν. Για κανέναν άλλο λόγο.

 

Λέμε συνήθως- Το Ελληνικό έθνος χάρισε στη Χριστιανική πίστι τη γλώσσα του για τη Βί­βλο της. Ναι^. αλλά και η Χριστιανική πίστι, δύο φορές αυτή, χάρισε στο Ελληνικό έθνος τη γλώσσα του. Το Ελληνικό έθνος σε έναν μόνο οφείλει ευγνωμοσύνη, διότι δύο φορές διέσωσε μόνος αυτός τη γλώσσα, του και την επιβίωσί του ως έθνους^. στη Χριστιανική πίστι, στη Χριστιανική Εκκλησία.  

 

Που ήταν τότε οι παγανισταί, αυτά τα αγράμματα κι απελέκητα σαχλοκούδουνα; Όλοι τους πρόδωσαν κι αυτομόλησαν τη μια φορά στο λατινισμό την άλλη στο Ισλάμ, κι έσβησαν την ελληνική γλώσσα τους. Αυτό τους υπαγορεύει πάντα το θεοποιη­μένο τομαράκι τους. Η Χριστιανική πίστι διέσω­σε, δις, την ελληνική γλώσσα και για πάντα την αρχαία ελληνική γραμματεία και την ελληνική Ιστορία. Το Ελληνικό έθνος οφείλει τη σημερινή ύπαρξί του μόνο στη Χριστιανική πίστι, στην Εκκλησία. Σε κανένα άλλο^. και κυρίως σε καν­ένα πατριδοκάπηλο, σε κανένα ψιλικατζή ολυμπιακής φανφάρας. 

 

 Ξέρετε τώρα που θ’ αυτομολήσουν αυτοί σε περίπτωσι που η ελληνική γλώσσα θα κινδυνεύση. Για χάρι της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης διέσωσαν δις oι Χρι­στιανοί την ελληνική γλώσσα, με συνέπεια να διασωθή και η ελληνική γραμματεία και η ελληνική ιστορία και το Ελληνικό έθνος. Γι’ αυτό άλ­λωστε και ο διαμορφωτής που διέπλασε τη νεώτερη ελληνική γλώσσα είνε μόνο ένας- η Βί­βλος- η Παλαιά Διαθήκη κατά την αρχαία ελληνική μετάφρασι των Εβδομήκοντα και η Καινή Διαθήκη όπως γράφτηκε από τους αποστόλους του Κυρίου Ιησού Χριστού. Η Βίβλος διέ­πλασε πρώτα τη γλώσσα της χριστιανικής λα­τρείας και του χριστιανικού κηρύγματος κι έπει­τα όλη την ελληνική γλώσσα.

 

 ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ

 

Από το περιοδικό της Ι.Μ. Φλωρίνης «ΣΑΛΠΙΞ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» (Τεύχη 354-355-356)