Ο Μέγας Κανών

Ο Μέγας Κανών

 

Ο Μέγας Κανών, που συνέθεσε ο Άγιος Ανδρέας ο Ιεροσολυμίτης, αρχιεπίσκοπος Κρήτης και ένας από τους πιο εξέχοντες εκπροσώπους της εκκλησιαστικής ποιήσεώς μας, είναι ένας από τους πιο υπέροχους και περισσότερο γνωστούς ύμνους οτό εκκλησιαστικό πλήρωμα. Ψάλλεται τμηματικά τις τέσσερις πρώτες ημέρες της Καθαράς Εβδομάδος και ολόκληρος την Πέμπτη της Ε’ εβδομάδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Αποτελεί ένα εγερτήριο σάλπισμα που αποβλέπει στό να φέρη τον άνθρωπο σε συναίσθηση της αμαρτωλότητός του και να τον οδηγήση μέσα από τη συντριβή και τη μετάνοια κοντά στό Θεό.

Ο Μέγας Κανών αποκαλείται έτσι, διότι έχει πλήθος πολύ τροπαρίων και είναι εκτενέστερος όλων των άλλων Κανόνων της Ορθοδόξου Υμνογραφίας. Ενώ δηλαδή οι άλλοι Κανόνες έχουν συνήθως τρία-τέσσερα τροπάρια σε κάθε ωδήν, αυτός έχει άνω των 20 τροπαρίων σε κάθε ωδήν. Η Β’ μάλιστα ωδή έχει 41 τροπάρια! Συνολικώς ο Κανών έχει 11 ειρμούς και 250 τροπάρια

Ο Μέγας Κανών είναι ύμνος βαθύτατης συντριβής και συγκλονιστικής μετανοίας.

Ο άνθρωπος που αισθάνεται το βάρος της αμαρτίας, που γεύεται την πικρία της μακρυά από τον Θεό ζωής, που κατανοεί τις τραγικές διαστάσεις της αλλοτριώσεως της ανθρώπινης φύσεως στην πτώση και την αποστασία της από τον Θεό, συντρίβεται.

Κατανύσσεται. Αναστενάζει βαθειά και ξεσπά σε θρήνο γοερό. Ένα θρήνο όμως που σώζει, διότι ανοίγει τον δρόμο της μετανοίας. Τον δρόμο που επαναφέρει τήν ανθρώπινη ύπαρξη κοντά στον Θεό, την πηγή της αληθινής ζωής και τό πλήρωμα της άρρητης χαράς και ευφροσύνης. Για θρήνο και θρηνωδία κάνει λόγο ο ποιητής ήδη από τό πρώτο τροπάριο του Κανόνος του: “Πόθεν άρξομαι θρηνείν τάς του αθλίου μου βίου πράξεις; ποίαν απαρχήν επιθήσω Χριστέ, τη νυν θρηνωδία;”.

Ο Μέγας Κανών ψάλλεται σε ήχο πλάγιο του Β’. Είναι ήχος γλυκύς, κατανυκτικός και εκφραστικός ιδιαιτέρου του πένθους και της συντριβής της ψυχής, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται πολύ στην υμνογραφία της Μεγάλης Εβδομάδος. Ο γοργός μάλιστα ειρμολογικός ρυθμός του, στον οποίο ψάλλονται τα τροπάρια του Μεγάλου Κανόνος, πέρα από την κατάνυξη και τη συντριβή που μεταδίδει, εκφράζει και την ιερή ανησυχία της υπάρξεως να επιτύχη την εν Χριστώ απολύτρωσή της.

 

Μετανοείτε! κραυγάζει ανά πάσαν στιγμήν ο Μέγας Κανών. Όλο λοιπόν το πένθιμον και κατανυκτικόν περιεχόμενον του αριστουργήματος αυτού θα μπορούσε να συνοψισθή σε ένα από τα τροπάρια του, τo υπέροχο εκείνο: “Ψυχή μου, ψυχή μου, ανάστα τι καθεύδεις; το τέλος εγγίζει και μέλλεις θορυβείσθαι· ανάνηψον ουν ίνα φείσηταί σου Χριστός ο Θεός, ο πανταχού παρόν και τα πάντα πληρών”.

 

Δηλαδή: Ψυχή μου, ψυχή μου σήκω επάνω! Τί κοιμάσαι; Το τέλος της επιγείου ζωής πλησιάζει καί μέλλεις να υποστής μεγάλη ταραχή. Σύνελθε από τη μέθη σου διά να σε λυπηθή ο Χριστός και Θεός, ο Οποίος είναι πανταχού παρών και γεμίζει τα πάντα με την παρουσία Του.

Πηγή: περιοδική έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού «Λεμεσού», έτος 2^ο, τ.6, Μάρτιος 2002

Χριστόφορος Παπουλάκος

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ 150 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ  ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥ

 

Ἀρχιμ. Νεκτάριος Ν. Πέττας Δρ. Φ,

Πρόεδρος τοῦ μή κερδοσκοπικοῦ Ινστιτούτου:

«ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ»

Ἑκατὸν πενήντα χρόνια συμπληρώνουν ἀπὸ τὴν ὁμολογιακὴ κοίμηση τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Χριστοφόρου τοῦ Παπουλάκου Ἰνστιτούτου (+ 18-1-1861). Ὡστόσο ἡ βιωτὴ καὶ ἡ τιμὴ τοῦ ἂν καὶ παρῆλθε ἐνάμιση αἰώνας μένη πολὺ ζωντανὴ στὸν σύγχρονο ρωμιό. Οἱ διῶκτες τοῦ νόμιζαν ὅτι μὲ τὸ νὰ τὸν φιμώσουν θὰ τὸν «σκότωναν». Μπορεῖ ἂν τὸν σκότωσαν σωματικά, ὅμως τὸ πνεῦμα του καὶ ἡ Διδαχὲς τοῦ πῆραν σάρκα καὶ ἔμειναν ζωντανὲς καὶ δυναμώνουν. Παρακάτω παρατίθεται ἕνα σύντομο βιογραφικό της θρυλικῆς αὐτῆς μορφῆς.

Ὁ Μοναχός Χριστοφόρος Παναγιωτόπουλος ἤ Παπουλᾶκος εἶναι ἕνας σύγχρονος ἀπόστολος τῶν Ρωμιών καί τῆς Ὀρθοδοξίας. Παρά ταῦτα ἡ μορφή καί ἡ δράση του ἐπί ἑκατόν πενήντα καί πλέον χρόνια τελοῦσε ὑπό ἀμφισβήτηση καί παρεξήγηση μέσα στήν τεχνητή ὁμίχλη, τήν ὁποία  εἶχαν δημιουργήσει ἡ κακία καί ἡ ἀντινομίες τῆς ἐποχῆς του, καί μόλις στίς μέρες μας  ἀποκαθίσταται μέ ὅλη της τή λαμπρότητα.Ὁ Παπουλᾶκος/κης γεννήθηκε μετά τό 1770 στόν Ἄρμπουνα τῶν Καλαβρύτων. Μετέρχονταν τό οἰκογενειακό ἐπάγγελμα τοῦ κρεοπώλη. Ἦταν ἄνθρωπος φιλήσυχος καί δίκαιος. Σέ ὥριμη ἡλικία βλέπει ἕνα οὐράνιο σημεῖο στήν οἰκία του, πού τόν προστάζει νά ἀφιερωθεῖ ἐξ ὁλοκλήρου στόν Χριστό ὡς κήρυκας μοναχός. Πιό ψηλά ἀπό τό χωριό του χτίζει τή Ἰδ. Σκήτη τῆς «Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου». Ἦταν ἁπλός καί κατεῖχε στοιχειώδεις γραμματικές γνώσεις· ὡς ἐκ τούτου δέν θά μποροῦσε νά κατακτήσει κάποια ὑπεύθυνη θέση στόν ἀνώτατο κλῆρο. Εἶχε ὅμως τήν τύχη νά ζήσει στήν πιό ἔντονη περίοδο τοῦ Ἔθνους μας. Συμμετεῖχε στή μεγάλη προετοιμασία καί στόν ἀγώνα γιά τήν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος ἀπό τό μακρόχρονο ὀθωμανικό ζυγό.

Ἔτσι ζυμώθηκε μέ τά ἐθνικά νάματα καί τήν πνευματικότητα, πού ἀπορρέουν ἀπό τή μακραίωνη παράδοσή μας καί τήν ἄνευ ὅρων καί ὁρίων προσήλωση τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας στήν Μεγάλη Μητέρα Ἐκκλησία. Καί ὅταν οἱ Βαυαροί καί τά ὄργανά τους θέλησαν νά ἀλλοιώσουν τό ἑλληνορθόδοξο πνεῦμα μέ ἀπαράδεκτες καί ὕποπτες καινοτομίες, ὁ Χριστοφόρος τέθηκε ἐπικεφαλῆς στόν ἀγώνα γιά τήν ἀλήθεια καί τήν ἐλευθερία. Μαζί του λόγιοι καί ὁσιώτατοι ρασοφόροι τῆς εποχής του, ὅπως ὁ ἐκ Κεφαλληνίας Κοσμᾶς Φλαμιάτος, ὁ  Μεγαλοσπηλιώτης Ἰγνάτιος Λαμπρόπουλος, ὁ Κωνσταντῖνος ὁ ἐξ Οἰκονόμων, ὁ Διονύσιος Ἐπιφανιάδης, καί ἄλλοι Κολλυβάδες καί πνευματικοί ἄνθρωποι ἀπό ὅλα τά κοινωνικά καί μορφωτικά στρώματα.

Ὁ Παπουλᾶκος περιοδεύει σέ ὅλη τήν Πελοπόννησο, στήν Ἀττική καί σέ πολλά νησιά, ὅπως στίς Σπέτσες, στήν Ὕδρα, στόν Πόρο καί στήν Ἐλαφόνησο, διδάσκοντας τό Λόγο τοῦ Θεοῦ. Οἱ Διδαχές του εἶναι βάλσαμο καί ἐλπίδα γιά τούς ταλαίπωρους ἀνθρώπους τῶν περιοχῶν αὐτῶν. Παντοῦ στηλιτεύει τίς προσπάθειες τῆς ξενόφερτης ἐξουσίας καί τῶν προστατῶν αὐτῆς, πού προσπαθοῦν νά ἀλλοιώσουν τήν παράδοσή μας. Μέ τό λόγο του μεταμορφώνει τό λαό, ὥστε νά ἐπικρατεῖ ἀγάπη, δικαιοσύνη καί συγχώρηση. Ὁ Τύπος τῆς ἐποχῆς γράφει πώς: «ὅ,τι δέν κατάφεραν οἱ νόμοι, τό κατόρθωσε μέ τό κήρυγμά του ὁ Χριστοφόρος». Ἡ φιλανθρωπία καί ἡ καλοσύνη ἐξαπλώνονται παντοῦ, ἀπ’ ὅπου περνᾷ. Ἡ Ἱερά Σύνοδος ἀρχικά προτείνει νά τόν ἀφήσουν ἐλεύθερο, διαπιστώνοντας: «ὅτι ὅπου ἂν ἀπῆλθε, κηρύξας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, οὔτε ἀγυρτίαν, οὔτε ἰδιοτέλειάν τινα ἐφάνη μετελθών, ἀλλ’ ἀφιλοκερδής ὤν, καὶ ἀκτήμων, καὶ ὡς ὁ ὑπὸ ἁπλοῦς ἁπλούστατος τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ κηρύξας, συνέστειλε καὶ παντελῶς ἔπαυσε διὰ τῆς διδασκαλίας του τὴν ζωοκλοπήν, τήν δενδροκοπίαν, τὴν ψευδορκίαν κ.τ.λ. καί … θεωρεῖ αὐτὸν τῆς κατ’ αὐτοῦ γενομένης κατηγορίας Ἀθῶον». Ὡστόσο οἱ ἰσχυροί φοβοῦνται καί πιέζουν τήν Ἱ. Σύνοδο νά ἐκδώσει ἀργότερα ἀπαγορευτική ἐγκύκλιο γιά τά κηρύγματά του. Ὁ Παπουλᾶκος ἐπιστρέφει στόν Ἄρμπουνα γιά περισυλλογή· ἀλλ’ ὅμως ὄχι γιά πολύ. 

Ὁ ἀγώνας ἔχει γίνει γι’ αὐτόν σκοπός τῆς ὑπάρξεώς του. Ὅταν σέ λίγο ξαναβγαίνει στά χωριά καί στήν ὕπαιθρο, ἡ Πελοπόννησος ὁλόκληρη καί πολλά νησιά δονοῦνται ἀπό ἐνθουσιασμό. Τοῦ ἐπιφυλάσσουν πρωτοφανῆ γιά τά χρονικά ὑποδοχή. Μιά μεγάλη πνευματική λιτανεία διασχίζει ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τό Μοριά μέ ἐπικεφαλῆς τόν Παπουλᾶκο. Παντοῦ τό πλῆθος μαζί μέ τόν κλῆρο τόν ἀποθεώνει καί τόν ἀκολουθεῖ ψάλλοντας τό «Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ…».

Ἡ μεγάλη πορεία τῆς πίστεως φθάνει μέχρι τήν Καλαμάτα. Τότε ἡ Κυβέρνηση καί ἡ Ἱ. Σύνοδος ἀνησυχοῦν καί ἀποφασίζουν νά ἀντιδράσουν.  Στρατός καί στόλος ἀποστέλλονται ἐναντίον τοῦ ἄοπλου Γέροντος, γιά νά καταστείλουν τό «κίνημα». Ὁ Παπουλᾶκος καταφεύγει στά ἀπρόσιτα βουνά τῆς Μάνης, ὅπου τόν προστατεύει μὲν ἡ ἀγάπη τῶν κατοίκων, θά τόν καταδώσει ὅμως τό πάθος τῆς φιλαργυρίας. Ἡ ἀμοιβή τῆς συλλήψεώς του εἶχε ὁριστεῖ σέ ἕξι χιλιάδες δραχμές καί ὁ προδότης, δυστυχῶς, βρέθηκε ἀνάμεσα στόν κλῆρο.

Ὁ ἀγωνιστής γιά ἕνα χρόνο ἐγκλείεται στίς ὑγρές καί ἀνήλιες φυλακές τοῦ Ρίου. Ὅταν μεταφέρεται στήν Ἀθήνα, γιά νά δικασθεῖ, κλῆρος καί λαός, μέ κλάματα καί δεήσεις, ὑποκλίνονται σέ ἐκεῖνον, ἀπ’ ὅπου περνᾶ. Τό Κράτος δέν τολμᾶ νά τόν δικάσει, γιατί ὁ λαός εἶναι μέ τό μέρος του καί ἕτοιμος νά ἀναιρέσει τίς συκοφαντίες. Μέ πιέσεις τῆς πολιτείας στήν Ἱ. Συνόδο περιορίζεται σωματικῶς διά βίου, περιφρουρούμενος στή Μονή Προφήτου Ἠλιού Θήρας καί ἀργότερα στή Μονή Παναχράντου Ἄνδρου. Οἱ ἐντολές τῆς ἐξουσία σέ ὅλη τήν διάρκεια τῶν ἐξοριῶν τοῦ Παπουλάκου εἶναι ἰδιαίτερα αὐστηρή. Οἱ διαταγές θυμίζουν δικτατορικά καθεστῶτα. Ἀκόμα οἱ ἀθρογράφει ἀναφέρονται σέ ἕνα δυσάρεστο γεγονός, ὅπου ὁ ἐπίσκοπος Ἄνδρου Μητροφάνης, σάπισε στό ξύλο τόν ὁμολογητή Χριστοφόρο: «Προσεκλήθη εἰς τήν Μονήν Παναχράντου Άνδρο ὁ λειτουργός Μητροφάνης.. ἐξέρχεται καί προσκαλεῖ τόν γέροντα Παπουλάκον, ἵνα τόν νουθετήσῃ ὁ χρείαν ἔχων νουθεσίας καί ἀκούει παρ’ αὐτοῦ τό «ἰατρέ, θεράπευσον πρῶτον σεαυτόν». Ἀλλ’ ἀντί ἑνός λόγου τοῦ θείου Εὐαγγελίου ραπίζει τόν δυστυχῆ αὐτόν γέροντα καί κατασυντρίβει ἐπί τῆς κεφαλῆς του παχεῖαν ράβδον. Εἴτα καταδεσμεύει αὐτόν εἰς κάθυγρόν τι καί σκοτεινόν δωμάτιον τῆς Μονῆς, ὅπως ἐκεῖ ἀποδώσῃ τάς τελευταίας πνοάς του. Ὁ παράτολμος Μητροφάνης κατεβαίνει εἰς τήν πόλιν καί διαδίδει ψευδῶς ὅτι ὁ πνέων τά λοίσθια γέρων ὕβρισε τό ἱερόν τοῦ Βασιλέως πρόσωπον. Μεσολαβήσει τοῦ δικηγόρου Ν. Σαριπόλου πρός τόν ἀπηνῆ Μητροφάνην, μεταφέρεται ὁ δυστυχής γέρων εἰς ἄλλο δωμάτιον, ἄλλως ὁ Χριστοφόρος Παπουλάκος ἤθελε κατακλείεσθαι σήμερον εἰς ἕνα ψυχρόν τάφον καί ὁ λεγόμενος Ἱεράρχης ἤθελεν εἶσθαι ὁ προφανής του ἀνθρώπου φονεύς. Μετά ἀπό αὐτό τό γεγονός ὁ δικηγόρος Ν. Σαρίπολος ζητᾶ νά δεῖ τόν τραυματισμένο γέροντα καί σημειώνει μεταξύ ἄλλων στήν ἀναφορά του: «Περιεργείας χάριν ἐζήτησα νά ἴδω τόν Παπουλάκον, καί τοῦτο μοί ἐπετράπη. Εἰς τήν θέαν λοιπόν ἀνδρός γέροντος ἐν καθύγρῳ κεκλεισμένου δωματίῳ, καί ἐπί τῆς ὑγρᾶς γῆς κειμένου, τό ράσον αὐτοῦ μόνον ὡς κλίνην ἔχοντος, πικρῶς συνεκινήθην, ἡ δέ λύπη μου ηὔξησε ὅτ’ ἔμαθον ὅτι ἦν καί ἀσθενής, καί ὅτι τῷ ἐγένετο καί ἀφαίμαξις ἐκείνην τήν ἡμέραν. Καίτοι ἐγίνωσκον τήν αἰτίαν, δι’ ἥν ὁ Παπουλάκος ἐτιμωρεῖτο οὕτως, ἠρώτησα ὅμως αὐτόν, οὗτος δέ μοί εἶπεν ὅτι τόν ἐκτύπησεν ὁ ἀρχιερεύς καί τόν ἐφυλάκισε, διότι ἐλάλησε πρός αὐτόν τήν ἀλήθειαν. Τίς δέ ἦτο ἡ κατά Παπουλάκον ἀλήθεια αὕτη; Ὅτι ὁ ἀρχιερεύς ἠγόρασε χρήμασι τήν ἐπισκοπήν, ὅτι τά δαπανηθέντα, ὡς εἰκός, ἔμελλε νά εἰσπράξῃ παρά τοῦ ποιμνίου του, ἵνα μή ζημιωθῇ, καί πρός τοῦτο μάλιστα ἔφερε τῷ ἀρχιερεῖ καί αὐτός ὁ Παπουλάκος τήν εἰσφοράν του δραχμήν μίαν».

Ἀλλά ὁ λαός δέν τόν λησμονεῖ. Ἀπ’ ὅλα τά Βαλκάνια ἔρχονται προσκυνητές στά σιδερόφρακτα κελλιά, ὅπου φυλάσσεται, γιά νά πάρουν τήν εὐχή του ἤ κομμάτι ἀπό τό ράσο του γιά ἁγιασμό. Κοιμήθηκε στήν Ἄνδρο στίς 18 Ἰανουαρίου 1861. Λίγο νωρίτερα ὁ φρουρός του ζήτησε συγγνώμη ἀπό τόν Γέροντα καί τήν εὐλογία του, γιά νά γίνει Μοναχός. Εἶχε τήν πεποίθηση ὅτι κάτω ἀπό τήν κατάλευκη γενειάδα του ἐκπορεύονταν φῶς καί ἀλήθεια.

Ὁ Παπουλᾶκος κοιμήθηκε ἀγνοημένος ἀπό τούς ἰσχυρούς, πού προσπάθησαν καί μετά τό θάνατό του νά κηλιδώσουν τή μνήμη του. Ἀλλά ὁ κλῆρος καί ὁ λαός τόν ἤθελε πάντα κοντά του. Πολλοί Ναοί χτίζονταν στό ὄνομά του, ὅσο ἀκόμα ζοῦσε, προσωπικά του ἀντικείμενα τοποθετοῦνται, μαζί μέ τή μορφή του σε δαγκεροτυπία, στά εἰκονοστάσια ὡς λείψανα. Ἀπό πατέρα σέ παιδί μέ εὐλάβεια μεταφέρεται ὁ σπόρος, πού ἔρριξε ὁ φωτισμένος αὐτός, ἀλλά καί θαρραλέος, ἀγωνιστής–μοναχός. Μέ σεβασμό ἀναφέρονται ὅλοι στήν πορεία τῆς ζωῆς του,  ἀπό τό σπίτι του στόν Ἄρμπουνα Κλειτορίας μέχρι τή Μονή Παναχράντου, «ἐδῶ γεννήθηκε ὁ  Παπουλάκος», ἤ «ἀπό ἐδῶ πέρασε», ἤ «σέ αὐτή τήν πέτρα ἀνεβασμένος κήρυξε».

Στήν ἐποχή του ὁρισμένοι ἀπό σύγχυση ἤ ἐμπάθεια τόν ἀποκάλεσαν ἀγύρτη, τό ἐπίσημο κράτος τόν συνέλαβε καί ἡ Ἱερά Σύνοδος, ὑπό τήν πίεση τῆς ἐξουσίας, τόν περιόρισε διά βίου σέ Μονές τῆς Θήρας καί τῆς Ἄνδρου. Ἀλλά ὁ λαός ἀπό γενιά σέ γενιά, σάν μέσα σέ θρύλο, μᾶς μεταλαμπαδεύει μέ εὐλάβεια καί σεβασμό τή μνήμη, τή φήμη καί τά σημεῖα του. Ἔτσι, τώρα πού ὁ χρόνος τόν ἀπομάκρυνε ἀπό τίς σύγχρονες περιστάσεις, μποροῦμε νά τόν δοῦμε καί νά τόν κρίνουμε καλύτερα.

Μετά πολλά χρόνια ἔρχεται ἡ ἀναγνώριση. Εἶναι καί αὐτό ἕνα ἀπό τά χαρακτηριστικά τῆς φυλῆς μας. Ἐδῶ οἱ ἥρωες, οἱ Ἅγιοι καί οἱ μεγάλες προσωπικότητες δέν ἀνακηρύσσονται οὔτε ἐπιβάλλονται μέ δόγματα μέ διατάγματα. Ἐδῶ τούς μεγάλους τούς ἀναδεικνύει ὁ λαός, ἀφοῦ ὁ χρόνος ξεκαθαρίσει τίς ὕποπτες ἀλληλεπιδράσεις τῆς ἐποχῆς καί τῶν συνανθρώπων τους.

Ἔτσι, ὁ Παπουλᾶκος, ὁ φτωχός Μοναχός, περνᾶ ἤδη στή χορεία τῶν Ἁγίων τῆς Ὀρθοδοξίας καί τιμᾶται τήν ἡμέρα τῆς κοίμησής του, τήν 18η Ἰανουαρίου, καθώς καί τήν 18η Αὐγούστου σέ ἀνάμνηση τῆς λιτάνευσης τῆς εἰκόνος καί τῆς τιμίας κάρας του, κατά τό θέρος τοῦ 1973, στήν Ἀχαΐα.

Ὅλοι ἐμεῖς ἀναγνωρίζουμε τὴν προσφορὰ καὶ τὴν τιμὴ τοῦ Παπουλάκου, στοιχώντας ἄλλωστε μὲ τὴ σοφὴ καὶ θεόπνευστη κρίση τῆς σεπτῆς κορυφῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου ἐπευλογώντας πόνημα τῆς ταπεινότητός μου (29.12.09) καὶ παρουσιάζεται παρακάτω:

«Τῷ Ὀσιολογιωτάτω Ἀρχιμανδρίτη κυρίω Νεκταρίω Ν. Πέττα, τέκνω τῆς ἡμῶν Μετριότητος ἐν Κυρίω ἀγαπητῶ, χάριν, ἔλεος καὶ εὐλογίαν παρὰ τοῦ ἐν Τριάδι προσκυνουμένου Θεοῦ ἠμῶν.

Μετὰ χαρᾶς ἐδεξάμεθα τὴν ἀπὸ ἐ’ Αὐγούστου λήγοντος ἔτους ἐπιστολὴν τῆς ὑμετέρας ἀγαπητῆς Ὀσιολογιότητος, ὑποβαλλούσης τὸ ὑπὸ ἔκδοσιν πόνημα αὐτῆς, τιτλοφορούμενον «Ὁ Ὀσιώτατος Μοναχὸς Χριστοφόρος ὁ Παπουλάκος στὴ Θήρα (1854) καὶ στὴν Ἄνδρο (1854-1861)», ἐν ὢ ἐμπεριέχονται τὰ ἀφορώντα εἰς τὸν βίον καὶ τὴν δράσιν τοῦ θερμουργοῦ τούτου κήρυκος τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου, καὶ δὴ τὰ περὶ τοῦ ἀναγκαστικοῦ ἐγκλεισμοῦ αὐτοῦ εἰς τὰς Ἱερᾶς Μονὰς Προφήτου Ἡλιοῦ Θήρας καὶ Παναχράντου Ἀνδρου.

Ὁ Ὀσιώτατος Μοναχὸς Χριστοφόρος, ὁ ἐπικληθεῖς «Παπουλάκος», ἀπεστάλη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἐν ζήλω Ἡλιοῦ διὰ νὰ κηρύξη τὰ θεία δικαιώματα, νὰ διδάξη τὴν πατρώαν πίστιν καὶ νὰ ἐλέγξη ὀθνείας ἐπιδράσεις εἰς τὴν λειτουργίαν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ καὶ κοινωνικοῦ σώματος.

Ἠγαπήθη μὲν σφόδρα ὑπὸ τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὅστις ἀνεγνώρισεν ἐν τῷ προσώπω αὐτοῦ τὸν ἐκφραστὴν τὴν γνησίας ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως καὶ εὐσεβείας, ἐδιώχθη δὲ ὑπὸ τῶν κρατούντων, δὶ οὖς ἐγένετο κατὰ τὸ ψαλμικὸν «βαρὺς καὶ βλεπόμενος» ὡς δῆθεν ὑποκινητὴς στάσεως κατὰ τοῦ πολιτεύματος, καὶ ἐκοιμήθη ὀσιακῶς ἐν τὴ Ἱερὰ Μονὴ Παναχράντου τῆς Ἀνδρου, διανύων ἐν αὐτὴ τὴν ἐπιβληθεῖσαν αὐτῶ ἐκκλησιαστικὴν ποινὴν ἐγκλεισμοῦ.

Ἡ μνήμη τοῦ ἐπεβίωσε μέχρι σήμερον ἀγαθὴ ἐν τῷ ἐκκλησιαστικῶ πληρώματι, ἢν προβάλλει καὶ ἡ ὑμετέρα Ὀσιολογιότης διὰ τοῦ ἀξιολόγου αὐτοῦ πονήματος, τὸ ὁποῖον εἴμεθα βέβαιοι ὅτι θὰ ὠφελήση ποικιλοτρόπως τοὺς ἀναγνώστας καὶ θὰ ἐπιδράση εἰς τὰς καρδιᾶς αὐτῶν πρὸς πνευματικὴν οἰκοδομήν, ἐμμονὴν εἰς τὴν πίστην καὶ καλλιέργειαν ὑγιοῦς ἐκκλησιαστικῆς συνειδήσεως.

Ἐπὶ δὲ τούτοις, συγχαίροντες πατρικῶς τὴ ὑμετέρα Ὀσιολογιότητι διὰ τὸν κόπον αὐτῆς, παρέχομεν ἐκθύμως τὴν Πατριαρχικὴν ἡμῶν εὐλογίαν πρὸς εὐόδωσιν καὶ καρποφορίαν τῆς ἀξιολόγου ταύτης ἐκδόσεως, καὶ ἐπικαλούμεθα ἐπ’ αὐτὴν τὴν χάριν καὶ τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

‚βθ’ Δεκεμβρίου κδ’

διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης

Ὁ Κωνσταντινουπόλως Βαρθολομαῖος».

Πρός τόν σκοπόν τῆς προβολῆς καί ἀναδείξεως τοῦ βίου καί τοῦ ἔργου τοῦ ὁσίου Χριστοφόρου, προβήκαμε στήν ἵδρυση τοῦ φερώνυμου Ἰνστιτούτου, στήν ὀργάνωση ἐπιστημονικῶν συνεδρίων καί στήν ἔκδοση βιβλίων σχετικῶν μέ τόν Ἁγιοπατέρα καί μέ ἄλλες, ἄγνωστες ὡς τώρα, μορφές τοῦ Γένους καί τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνα ἱστορικὸ ἔργο ποὺ εἶναι ἀφιερωμένο στὰ ἑκατὸν πενήντα ἔτη ἀπὸ τὴν κοίμησή του καὶ προβάλει τὸν πραγματικὸ Παπουλάκο μέσα ἀπὸ ἱστορικὰ ντοκουμέντα εἶναι τὰ: Πρακτικά της Α’ Ἐπιστημονικῆς Ἡμερίδας ἐν Καμάρι τῆς Θήρας τῆν 23ῃ τοῦ μηνός Ἰουλίου 2009 μέ θέμα: «Ὁ Ὀσιώτατος Μοναχός Χριστοφόρος Παπουλάκος στή Θήρα καί στήν Ἄνδρο»  & Πρακτικά τοῦ A’ Πανελλήνιου Ἐπιστημονικού Συνέδριου ἐν Κλειτορία τῶν Καλαβρύτων τῆς 26ῃ καί 27ῃ Σεπτεμβρίου 2009 μέ θέμα: «Ὁ Ὅσιος Χριστοφόρος Παπουλάκος». Κεντρική διάθεση βιβλίων και τον Παπουλάκο: κ. Μαρία, τηλ. 2610-312151, 2610-323243 καί τηλεομοιότυπο: 2610-344629 & Βιβλιοπωλείο: Ἅγιον Ὅρος, Γερανίου 20, 105 52 Ἀθῆναι, τηλ. 210.52.43.275.

 

Γιά τόν Παπουλᾶκο βλέπε περισσότερα στήν ἱστοσελίδα: www.papoulakos.gr

 

Επιλεκτική Βιβλιογραφία

 

 

Ἡμερολόγιο τοῦ ἔτους 2011 με δώδεκα άγνωστες άγιες μορφές, που εἶναι ἀφιερωμένο στὰ 150 χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Χριστοφόρου τοῦ Παπουλάκου (+ 18-1-1861), τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα φέρει τὸ μὴ κερδοσκοπικὸ Ἰνστιτοῦτο «ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ», καθὼς καὶ στὰ 300 χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Σοφιανοῦ, ἐπισκόπου Δρυϊνουπόλεως καὶ Ἀργυροκάστρου (+ 26-11-1711).

 

Μπούσια Χ., Ἱερά Ἀκολουθία, Κανών Παρακλητικός καί  Χαιρετιστήριοι Οἶκοι εἰς τόν ὅσιον καί Θεοφόρον πατέρα ἡμῶν Χριστοφόρον τόν Παπουλᾶκον, ἐκδ. Ἰνστιτοῦτον Χριστοφόρου Παπουλᾶκου, Ἀθήνα 2009.

 

Πέττα Ν. Ν. ἀρχιμ., Ὁ Ὀσιώτατος Μοναχός Χριστοφόρος ὁ Παπουλάκος στή Θήρα (1854) καί στήν Ἄνδρο (1854-1861), Ἀθήνα 2009, ὅπου συγκεντρωμένη παλαιότερη βιβλιογραφία.

 

Πέττα Ν. Ν. ἀρχιμ., Χριστοφόρος Παπουλᾶκος, ὁ σύγχρονος ἀπόστολος τῆς Πίστεως καὶ τοῦ Γένους, Θεσσαλονίκη 2009.

 

Πέττας, Ν. Ν. ἀρχιμ., Ἱστορικό Ἀρχεῖο τοῦ Ινστιτούτου Χριστοφόρου Παπουλάκου,φάκελλοι μέ ἔγγραφα τοπικῶν ἀρχῶν, ὑπουργῶν, Ὄθωνος καί Ἱερᾶς Συνόδου, καί μέ τόν τύπο τῆς ἐποχῆς.

 

Πρακτικά της Α’ Ἐπιστημονικῆς Ἡμερίδας ἐν Καμάρι τῆς Θήρας τῆν 23ῃ τοῦ μηνός Ἰουλίου 2009 μέ θέμα: «Ὁ Ὀσιώτατος Μοναχός Χριστοφόρος Παπουλάκος στή Θήρα καί στήν Ἄνδρο» & Πρακτικά τοῦ A’ Πανελλήνιου Ἐπιστημονικού Συνέδριου ἐν Κλειτορία τῶν Καλαβρύτων τῆς 26ῃ καί 27ῃ Σεπτεμβρίου 2009 μέ θέμα: «Ὁ Ὅσιος Χριστοφόρος Παπουλάκος» (ἐπιμελείᾳ ἀρχιμ. Νεκταρίου Ν. Πέττα).

 

*ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Ζ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΙΟΥΛ.-ΣΕΠ. 2011

"Αββά, πώς μπορεί να αποκτήσει κανείς αρετή;"

"Αββά, πώς μπορεί να αποκτήσει κανείς αρετή;"

Και μας απάντησε ο Γέροντας:

"Αν θέλει κανείς ν΄ αποκτήσει μια αρετή, δεν μπορεί να την κάνει κτήμα του, αν δεν μισήσει την κακία που είναι ο αντίποδάς της.

  -Αν λοιπόν θέλεις να έχεις πάντοτε πένθος στην ψυχή σου, μίσησε το γέλιο.

 - Θέλεις να έχεις ταπείνωση; Μίσησε την υπερηφάνεια.

  - Θέλεις να είσαι εγκρατής; Μίσησε τη λαιμαργία.

  - Θέλεις να είσαι σώφρων; Μίσησε την ακόλαστη ζωή.

  -  Θέλεις να είσαι ακτήμων; Μίσησε τη φιλαργυρία.

  - Αυτός που θέλει να είναι κάτοικος της ερήμου, μισεί τις πόλεις εξαιτίας των πειρασμών.

  - Αυτός που θέλει να έχει ησυχία, μισεί την παρρησία.

  - Αυτός που θέλει να ζει άγνωστος, μισεί την τάση για επίδειξη.

-  Αυτός που θέλει να κυριαρχεί στην οργή, μισεί να περνάει τις ώρες του μαζί με πολλούς.

  - Αυτός που θέλει να έχει αμνησικακία, αποφεύγει να κακολογεί τους άλλους.

  - Αυτός που θέλει να είναι απερίσπαστος, μένει στη μοναξιά.

  - Αυτός που θέλει να κυριαρχεί στη γλώσσα, ας κλείνει τ΄ αυτιά του να μην ακούει πολλά.

-  Αυτός που θέλει να έχει τον φόβο του Θεού πάντοτε, θα μισήσει τη σωματική ανάπαυση και θα αγαπήσει τη θλίψη και τη στενοχώρια".

Μηνύματα Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων σὲ Ἐορτὲς ἀλλοδόξων

Μηνύματα Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων σὲ Ἐορτὲς ἀλλοδόξων

Αρχιμ. Μελέτιος Βαδραχάνης

Έχει γίνει της μόδας και τείνει να καταστεί μέρος του εκκλησιαστικού πρωτοκόλλου η ατυχής πρωτοβουλία ορθοδόξων προκαθημένων ν’ αποστέλλουν ευχές κατά τις γιορτές αλλοδόξων. Είναι κι αυτό μια επιτυχία της παναιρέσεως του οικουμενισμού και του πολιτικού κινήματος της παγκοσμιοποιήσεως. Οι ευχές αυτές άλλοτε είναι τυπικές και σε επίπεδο δημόσιων και διπλωματικών σχέσεων, και γίνονται ίσως από λόγους σκοπιμότητας και ανάγκης, μέσα στα πλαίσια του ανθρωποκεντρικού ειρηνισμού και της αναγκαστικής καταλλαγής που επιβάλλουν τα διεθνή συμφέροντα και οι επιδιώξεις των μεγάλων δυνάμεων, και άλλοτε είναι ξεκάθαρα μηνύματα συγκρητισμού και απιστίας.

Και ρωτάμε με ποιο δικαίωμα και με ποια απόφαση Ορθοδόξου Συνόδου άρχισαν οι προκαθήμενοι των πρεσβυγενών πατριαρχείων ν’ αποστέλλουν μηνύματα, με αφορμή τις θρησκευτικές γιορτές άλλων θρησκειών ή αιρέσεων;
 

Θα έστελνε ποτέ ο Μ. Αθανάσιος μήνυμα στους αρειανούς ή στους ειδωλολάτρες της εποχής του λόγω των εορτών τους; Θα έστελνε ο Χρυσόστομος, που έγραψε τους λόγους κατά ιουδαίων και αγωνίστηκε ποικιλοτρόπως κατά του συγχρωτισμού ιουδαίων και χριστιανών, μήνυμα στις γιορτές των ιουδαίων; Θα παρευρισκόταν οι πατέρες της Εκκλησίας σε «ιερά» μέρη και τόπους λατρείας αλλοδόξων; Θα ανέπεμπαν προσευχές και δεήσεις μέσα σ’ ένα αχταρμά και ένα συνονθύλευμα αντιπροσώπων από ποικίλες δοξασίες και λατρευτικές αποκλίσεις;
 

Συζούσαν μαζί με αιρετικούς και ειδωλολάτρες και υπέφεραν τα πάνδεινα και υπήρχε έξαψη και φανατισμός μεταξύ τους και αρκετές συγκρούσεις και ταραχές γινόταν. Κι όμως οι πατέρες, τους οποίους δήθεν μνημονεύουμε και τιμούμε και μάλιστα θεωρούμε τους εαυτούς μας ως διαδόχους τους, δεν το κάνανε. Εμείς πως το τολμούμε; Έχουμε περισσότερη σοφία και σύνεση, διαθέτουμε μεγαλύτερη αγιότητα και πνευματικότητα, ή κατανοήσαμε πιο βαθειά την εν Χριστώ αποκάλυψη;
 

Λοιπόν τι κάνουμε; Που πάμε; Στο όνομα της παγκοσμιοποιήσεως και του πλουραλισμού και της ανοχής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και με αφορμή τη συνεύρεση και τη συμβίωση και την συνεργασία ποικίλων ανθρώπων μέσα στις πολυπολιτισμικές σημερινές κοινωνίες θα ισοπεδώσουμε όλες τις δογματικές διαφορές, τις εθνικές παραδόσεις, τις πολιτισμικές μας καταβολές και ιδιομορφίες; Είναι δυνατό, επί παραδείγματι, την ημέρα της 28ης Οκτωβρίου ο οικουμενικός πατριάρχης να επισκέπτεται ιουδαϊκή συναγωγή στην Νέα Υόρκη της Αμερικής ή ο πρωθυπουργός της Ελλάδας (υποτίθεται) ν’ αποστέλλει μήνυμα ευχετικό στους Τούρκους στην επέτειο της καταλήψεως απ’ αυτούς της Κων/πόλεως το 1453; Και αν η αποδόμηση του έθνους και η απορρόφηση των λαών από την χοάνη της παγκοσμιοποιήσεως και των μεγάλων διεθνών κέντρων εξουσίας δεν μας ενδιαφέρει, ίσως διότι θέλουμε να καταπολεμήσουμε την αίρεση του «εθνοφυλετισμού», θα φθάσουμε και στο σημείο να σχετικοποιήσουμε την ορθόδοξη αλήθεια, το ορθόδοξο δόγμα, την εν Χριστώ αποκάλυψη χάριν του οικουμενισμού;
 

Κι έπειτα έχουμε την προπέτεια και την αναίδεια να ισχυριζόμαστε -κατά σοφιστικό τρόπο- ότι κάνοντας τα όσα αήθη και βδελυρά και μιαρά κάνουμε, προβάλλουμε την Ορθοδοξία, ορθοτομούμε τον λόγο της αληθείας, και ασκούμε –ναι, μάλιστα, ορθά διαβάζετε· δεν υπάρχει εκφραστικό λάθος- ιεραποστολή!!! Ω της υποκρισίας μας και της παλιανθρωπιάς μας και της αθεοφοβίας μας. Δόξα τη μακροθυμία σου Κύριε! Μέχρι πότε όμως θα μας ανέχεσαι; 

Ας τελειώσουμε το μικρό αυτό άρθρο με μια προσευχή. «Καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω· διεσκέδασαν τον νόμον σου» (Ψαλ.118,126). «Έρχου Κύριε Ιησού· ναι έρχου ταχύ» (πρβλ. Αποκ. 22,20).

Μελέτιος Απ. Βαδραχάνης - ΑρχιμανδρίτηςΠηγή:p.meletios από:Ζωηφόρος

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΣΑΙΟΥ

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΣΑΙΟΥ

 

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Η έναρξη του Τριωδίου σημαδεύεται από την παραβολή του Τελώνη και Φαρισαίου, την οποία ο Χριστός την είπε για τους θρησκευόμενους της εποχής Του. Η παραβολή αυτή έχει μια πρόκληση και μια πρόσκληση. Από τη μια μηδενίζει κάθε αρετή, όπως π.χ. τη νηστεία, την ελεημοσύνη, την εγκράτεια, ακόμα και την προσευχή, και από την άλλη εξυψώνει την μετά πόνου μετάνοια που γίνεται αιτία σωτηρίας και για τους πιο αμαρτωλούς.

Η διάκριση αμαρτωλών και δικαίων, που καθορίζεται από εξωτερικές συμπεριφορές, είναι ξένη με το πνεύμα του Ευαγγελίου. Ο Χριστός μιλά για τον «έσω άνθρωπο», για το βάθος της καρδίας, απ’ όπου «εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι». Όντως «ταύτα εστι τα κοινούντα τον άνθρωπο». Η εξωτερική συμπεριφορά αλλάζει ως έκφραση της εσωτερικής αναγέννησης. Αλλιώς γίνεται υποκρισία που αλλοιώνει αρνητικά την ανθρώπινη ύπαρξη και απορρίπτεται μετά  βδελυγμίας από τον Κύριο. Ο Σκοτ  Πεκ στο βιβλίο του «άνθρωποι του ψεύδους» αναφέρει τα εξής: «Από τη στιγμή που το βασικό μοτίβο του κακού είναι η μεταμφίεση, ένα από τα πιθανότερα μέρη για να βρει κανείς κακούς ανθρώπους είναι μέσα στην Εκκλησία». Βέβαια η Εκκλησία, κατά την Ορθόδοξη αντίληψη, είναι «η σωτηρία αυτών που χάνονται». Δεν μπορεί να είναι η κοινωνία των τελείων, αφού μέσα σ’ αυτή βρίσκονται ατελείς άνθρωποι. Η Χάρις του Θεού δεν αλλοιώνει τις καρδιές χωρίς την ανθρώπινη θέληση και προσπάθεια. Γι’ αυτό θα συναντάμε ανθρώπους που μετανοούν και ανθρώπους που δεν μετανοούν. Μόνο αυτός ο διαχωρισμός μπορεί να γίνει.

Η παραβολή του Τελώνη και Φαρισαίου, στην έναρξη του Τριωδίου, τοποθετεί τη βάση της αληθινής μετάνοιας: η εγκατάλειψη του εαυτού μας στο έλεος του Θεού κι όχι στη στήριξη στις αρετές μας, αληθινές ή φανταστικές. Αυτή η θεώρηση δεν αφήνει περιθώρια ούτε απόρριψης του αδύνατου συνανθρώπου μας ούτε αυτοδικαίωσης.

Αν η έπαρση του Φαρισαίου απωθεί τη Χάρη του Θεού, όπως και τη συμπάθεια των ανθρώπων, η ταπείνωση του Τελώνη ελκύει και τις δύο. «Ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται». Αλλά η ταπείνωση σημαίνει την «εις άδου κάθοδον», εκεί που δεν φαίνεται φως κι ελπίδα κι αναμένεις το χέρι του Αναστάντος Χριστού για να αρπάξει το δικό σου και να σε αναστήσει. Γι’ αυτό, κατά τον όσιο γέροντα Παναή τον εκ Λύσης, «δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος στον άνθρωπο όταν συναισθάνεται την αμαρτωλότητά του». Όπως, βέβαια, και δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά «εν ουρανω και επί γης» από τον μετανοημένο αμαρτωλό, κατά το Ευαγγέλιο.

 

Το Τριώδιο, η εκκλησιαστική δηλαδή περίοδος που αρχίζει από την Κυριακή Τελώνη και Φαρισαίου και τελειώνει το βράδυ του Μ. Σαββάτου πριν τον Καλόν Λόγον, είναι βασικά πορεία προς το Πάσχα. Η πορεία αυτή έχει διάφορες φάσεις, ποικιλία ακολουθιών, πνευματικόν αγώνα, χαρμολύπη και χαροποιόν πένθος. Πορευόμαστε συλλογικά και προσωπικά προς τη Μ. Εβδομάδα, όπου ετοιμαζόμαστε για την εορτή των εορτών, το Πάσχα του Κυρίου.

Ευλογημένοι όσοι πορεύονται με καρδιακή μετάνοια, που σταυρώνουν τον παλαιόν άνθρωπον και γεύονται έτσι τη νέα ζωή, την αναστημένη ζωή του Χριστού.

 

Να πως επηρεάζει η τηλεόραση τα παιδιά

Να πως επηρεάζει η τηλεόραση τα παιδιά

22 Φεβρουαρίου, 2013 

Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας που βλέπουν τηλεόραση περισσότερο από δύο ώρες την ημέρα διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν προβλήματα προσοχής όταν γίνουν έφηβοι.

Η μελέτη κατέγραψε αύξηση κατά 40% στα προβλήματα πνευματικής συγκέντρωσης και προσοχής μεταξύ των αγοριών και των κοριτσιών που έβλεπαν πολλή τηλεόραση – μία αύξηση που ήταν ανεξάρτητη από το αν είχε γίνει διάγνωση της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας πριν από την εφηβεία.

Η σχέση τηλεόρασης-προσοχής τεκμηριώθηκε σε μελέτη περισσότερων από 1.000 παιδιών από τη Νέα Ζηλανδία. Στις ηλικίες 5 έως 11 ετών, τα παιδιά έβλεπαν κατά μέσον όρο 2,05 ώρες τηλεόραση την ημέρα. Από την ηλικία των 13 έως τα 15 τους χρόνια, οι ώρες της τηλεθέασης αυξήθηκαν σε 3,1 την ημέρα.

«Όσα περνούσαν καθημερινά περισσότερες από 2 ώρες μπροστά την TV, ιδίως όσα υπερέβαιναν τις 3 ώρες, στην διάρκεια της παιδικής ηλικίας είχαν συμπτώματα διαταραγμένης προσοχής πάνω από τον μέσο όρο όταν μπήκαν στην εφηβεία», έγραψε ο δρ Καρλ Λάντοχουϊς, από το Πανεπιστήμιο του Οτάγκο, στην επιθεώρηση «Παιδιατρική».

Τα μικρά παιδιά που έβλεπαν πολλή τηλεόραση είχαν περισσότερες πιθανότητες να διατηρήσουν αυτή τη συνήθεια μεγαλώνοντας, αλλά ακόμα κι αν μείωναν την τηλεθέαση στην εφηβεία, εξακολουθούσαν να έχουν προβλήματα προσοχής.

«Το εύρημα αυτό υποδηλώνει ότι οι επιδράσεις της πολύωρης τηλεθέασης είναι μακράς διαρκείας», έγραψε ο δρ Λάντχουϊς.

Την συσχέτιση αυτή αποδίδει σε αρκετούς λόγους.

Ο ένας είναι ότι η ταχεία εναλλαγή των σκηνών σε πολλά τηλεοπτικά προγράμματα υπερδιεγείρει τον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο των παιδιών, και μπορεί να κάνει την πραγματικότητα να μοιάζει βαρετή όταν κάνουν την σύγκριση. «Έτσι, τα παιδιά που βλέπουν πολλή τηλεόραση γίνονται λιγότερο ανεκτικά των βραδύτερο ρυθμό των πολύ πιο ανιαρών δραστηριοτήτων, όπως είναι το σχολείο», κατά τον δρα Λάντχουϊς.

Είναι επίσης πιθανό η πολύωρη ενασχόληση με την TV να υπονομεύει την ενασχόληση με δραστηριότητες οι οποίες προάγουν την προσοχή, όπως το διάβασμα, ο αθλητισμός και το παιχνίδι.

Η έλλειψη συμμετοχής, εξάλλου, που συνεπάγεται η παρακολούθηση τηλεοπτικών προγραμμαάτων μπορεί να συνιστά εμπόδιο για την ενεργή συμμετοχή των παιδιών σε κάθε είδους δραστηριότητα.

Ωστόσο, η μελέτη δεν αποδεικνύει ότι η τηλεόραση προκαλεί προβλήματα προσοχής, διευκρίνισε ο ερευνητής, αλλά ότι αποτελεί συμβάλοντα παράγοντα σε αυτά.

Προγενέστερες μελέτες έχουν συσχετίσει την πολύωρη τηλεθέαση με αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας και διαβήτη.

Πηγές: Reuters, Pediatrics, ΑΠΕ Health- kids.in.gr

 

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΟΥ ΦΟΒΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΟΥ ΦΟΒΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ

Καραχάλιος Σπυρίδων
Ένας ολάκερος λαός πεινά, κλαίει, μαραζώνει, θυμώνει. Το τελευταίο συναίσθημα είναι το πλέον χρήσιμο για την εθνική και κοινωνική μας ανάταση. Όταν ο θυμός μπλέκεται με την αξιοπρέπεια και τον πατριωτισμό δημιουργούν τον Έλληνα που χρειάζεται ο τόπος μας. Είναι ο Επαναστάτης Έλληνας που αποτελεί το αντίπαλο δέλεαρ απέναντι στον φοβισμένο ραγιά. Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος που καλλιεργούν όλα μαζί τα αθύρματα του μισελληνισμού το φόβο στις ελληνικές καρδιές.
Πως είναι δυνατόν να μας λένε πως χανόμαστε αν δεν πάρουμε δάνεια και μέτρα όταν υποθηκεύουν και ξεπουλάνε τους γεωφυσικούς μας πόρους στους εκλεκτούς της παγκόσμιας εξουσιαστικής συμμορίας, ακόμη κι όταν εμφανίζονται στη βιτρίνα Τούρκοι και Αλβανοί; Πως είναι δυνατόν να πεθαίνουν Έλληνες από την απελπισία, την ανεργία και τους λαθρομετανάστες και να έχεις απέναντί σου δουλικά νεοταξικά υποπόδια που βάζουν πιο μέσα το μαχαίρι της δήθεν σωτηρίας κλέβοντας πατρογονικά σπίτια και όνειρα;
Θέλουν στην πυρά τον Λαϊκό Εθνικισμό μας γιατί απέναντι στην δειλία προτάσσει τον ηρωισμό, απέναντι στον φόβο την τόλμη. Τσακίζουμε τα σκοτάδια του φόβου που στείλανε στις καρδιές μας. Σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο θέλουμε μια Ελλάδα που θα ανήκει σε ασφαλείς Έλληνες και μόνον. Πιστεύουμε με πάθος στο Θεό και τις Παραδόσεις της Φυλής μας και θεωρούμε εχθρό μας όποιον θέλει να κατεδαφίσει τα προσκυνήματα και τις αξίες μας. Στηρίζουμε τον Έλληνα της Παραγωγής και της Τιμιότητας και αποβάλλουμε τους διεφθαρμένους και τις συντροφιές τους. Και στηρίζουμε με πάθος τον Ελληνικό Στρατό που θα φέρει σε πέρας τους στόχους της διεκδικητικής Εθνικιστικής Ελλάδος.

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ http://ethnikistikosagwn.blogspot.com/