Πάτερ, νά ἀποθηκεύουμε τρόφιμα γιά τήν πείνα πού θά ἔλθει;

  Απάντηση:

(Ματθ. ς’ 25-34)

25 Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε [ἢ τί πίητε], μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστιν τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος; 26 ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν; 27 τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα; 28 καὶ περὶ ἐνδύματος τί μεριμνᾶτε; καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνουσιν· οὐ κοπιῶσιν οὐδὲ νήθουσιν· 29 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων.30 εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ σήμερον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον ὁ θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι; 31 μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, Τί φάγωμεν; ἤ, Τί πίωμεν; ἤ, Τί περιβαλώμεθα; 32 πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητοῦσιν· οἶδεν γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων. 33 ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν. 34 μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον, ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει αὑτῆς· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς. 

 (Ιω. 16:33.14:1)

«Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε. αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» 

Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία· πιστεύετε εἰς τὸν θεόν, καὶ εἰς ἐμὲ πιστεύετε. 

 και εκτός αυτών πρέπει να 

ξέρεις κάτι σημαντικό, πού ολοένα

καταφέρνεις να σου διαφεύγει:

Η ΠΕΙΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ

Η ΠΕΙΝΑ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΕΡΘΕΙ

ΚΑΙ ΗΔΗ ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΟΥ!

ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΟΥΝ ΤΡΟΦΙΜΑ ΔΩΣ’ΤΑ ΤΩΡΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΑΣΕΒΕΙΣ ΚΑΙ ΑΣΠΛΑΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ.

 

Πηγή: Με Παρρησία

http://evaggelismostheotokou.imkby.com/?p=8997#more-8997

Συμβουλές σ’ ἕνα νέο…

» Κάποτε που ήταν στην εκκλησία της Θεοτόκου  Χαλκοπρατείων, τον πλησίασε ένα πολύ ενάρετο παιδί που έτρεχε πάντα ακούραστο στις ιερές ακολουθίες.



-Πάτερ, τον ἐρώτησε, τι να κάνω για να κερδίσω τὴν σωτηρία;



-Εσύ παιδάκι μου, είσαι μια αγνή ψυχή. Πως ζητάς ν’ ακούσεις σωτήριο λόγο από ένα γέρο που σάπισε στην αμαρτία;



-Ο λόγος του Θεού, πάτερ, λέει: «Επερώτησος τον πατέρα σου και αναγγελεί σοι». Γι’ αυτό κι εγώ ζητάω να ακούσω από σένα ένα καλό λόγο. Μη με περιφρονήσεις, λοιπόν, τον ανάξιο.



-Τι σκέπτεσαι; Να γίνεις μοναχός ή να ευαρεστήσεις στον Θεό ακολουθώντας τη συνήθη ζωή; Τον ἐρώτησε τότε ο άγιος.



-Σκέπτομαι, Πάτερ, να γυμνασθώ πρῶτα μέσα στὴν ζωὴν καὶ μετά ό, τι θέλει ο Θεός.



-Αν θέλεις, παιδί μου, να κατοικήσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, οφείλεις να προσέξεις τα εξής: Να μην κατηγορείς κανέναν απολύτως, να μην κοροϊδεύεις, να μην οργίζεσαι, να μην περιφρονείς. Φυλάξου πολύ να μη λες «ο τάδε ζει ενάρετα ή ο δείνα άσωτα», διότι αυτό ακριβώς είναι το «μη κρίνετε». Όλους να τους βλέπεις με το ίδιο μάτι, με την ίδια διάθεση, με την ίδια σκέψη, με απλή καρδιά, να τους δέχεσαι σαν τον Χριστό.



Μην ανοίξεις τ’ αυτί σου σε άνθρωπο που κατακρίνει. Ούτε, πολύ περισσότερο, να ευχαριστείσαι και να συμφωνείς με όσα λέει. Αλλά να κρατάς το στόμα σου κλειστό. Να είσαι δηλαδή αργός στα λόγια και επιμελής στην προσευχή. Αλλά ούτε κι αυτόν τον ίδιο που κατακρίνει να τον καταδικάσεις μέσα σου. Κάνει βέβαια κάτι κακό. Αλλά εσύ να βλέπεις τα δικά σου ελαττώματα και να κατηγορείς τον εαυτό σου μόνο.



-Αυτά που μου είπες, πάτερ, παρατήρησε το παιδί, είναι για τους φτασμένους αγωνιστές. Πως όμως εγώ ο μηδαμινός θα μπορέσω να φτάσω ως εκεί, για να ευαρεστήσω στον Θεό;



-Η νεότητα, παιδί μου , αν έχει ταπείνωση και αγνότητα, αρκεί. Δεν της ζητάει τίποτα άλλο ο Θεός. Γι’ αυτό, παλικάρι μου, να είσαι αγνός και ταπεινός. Βάζε τον εαυτό σου κάτω απ’ όλους. Τότε πραγματικά θα ζεις συντροφιά με τον Χριστό.



Αγωνίσου επίσης να μη φαντάζεσαι με το νου σου ότι έφτασες στα μέτρα των αγίων, αλλά να λες συνεχώς: «Ξέρεις, ψυχή μου, ότι ξεπεράσαμε στις αμαρτίες και τους δαίμονες και μέχρι τώρα δεν κάναμε καμία καλή πράξη για τον Θεό; Αλλοίμονο μας, ταλαίπωρη! Τι θα γίνουμε την ημέρα της κρίσεως;»
Για αυτό να θεωρείς την προσευχή σου, παιδί μου, όλο τον καιρό της ζωής σου, σαν του χειρότερου αμαρτωλού. Διότι τότε αμαρτάνουμε χειρότερα, όταν νομίζουμε ότι η προσευχή μας είναι άγια και καθαρή. Άλλωστε και αν ακόμη κάνει κανείς σημεία και τέρατα, πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του αναπολόγητο, γιατί οπωσδήποτε θα αμαρτάνει στην προσευχή με τα εσωτερικά σκιρτήματα της καρδιάς ή και με τους απρόσεκτους λογισμούς. (Δηλαδή, όταν άλλα λέει το στόμα κι αλλού τρέχει ο νους). Γιʼ αυτό θυμήσου να λες πάντα τούτα τα λόγια: «Ἐκ τῶν κρυφίων μου καθαρισόν με καί ἀπό ἀλλοτρίων φεῖσαι τοῦ δούλου σου».



Πρέπει ακόμη να έχεις και τούτο υπ’ όψη σου: Ποτέ να μην ευχαριστείσαι με τα καλά σου έργα ούτε να ξεθαρρεύεις εξ αιτίας τους. Δεν ξέρεις, αν είναι αρεστά ή αποκρουστικά στο Θεό. Για αυτό καλύτερα να έχεις το θάρρος σου σ’ Εκείνον και στη δύναμη του, λογαριάζοντας τον εαυτό σου ανώφελο χώμα. Αχ, παιδί μου, πόσες αμαρτίες κάνουμε και δεν τις ξέρουμε!



Όταν δεις τους συνανθρώπους σου να σφάλλουν, εσύ να τα βάζεις με τον εαυτό σου. Κι αν κανείς σε βρίσει, σε κατακρίνει ή σε περιφρονήσει, έστω και μέχρις εξευτελισμού, ταπείνωσε τον λογισμό σου και κατάκρινε και συ ο ίδιος τον εαυτό σου σαν αμαρτωλό και ανάξιο να ζει!… Ε, μ’ όλ’ αυτά θα έρθει η διόρθωση και η σωτηρία.



Τότε ο νέος τον ξαναρώτησε:



-Πάτερ, πως μπορεί ο άνθρωπος να νικάει κάθε πειρασμό του διαβόλου;



-Η νίκη σε κάθε πειρασμό είναι η σιωπή και η ταπείνωση. Όλα τα έργα του ταπεινόφρονος είναι γνωστά στον Θεό και επαινετά από τους αγγέλους του. Γι’ αυτό είναι φρικτά και φοβερά στους δαίμονες. Γίνε, λοιπόν, ταπεινός και συντετριμμένος στην καρδιά, ώστε να ποθήσει το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα σου και να σου δώσει έτσι δύναμη ν’ αποκρούσεις κάθε βιοτική μέριμνα. Γιατί διαβλέπω ότι αυτή περισσότερο σε απομακρύνει από το δρόμο του Θεού απασχολώντας σε με ανώφελα πράγματα. Αυτά δεν θα μας ωφελήσουν σε τίποτε, παιδί μου, την ημέρα της Κρίσεως. Δεν μας έστειλε ο Κύριος σε τούτη τη ζωή, για να πνίξουμε τον αυτό μας μέσα στις μέριμνες και τις υπερβολικές φροντίδες δελεαζόμενοι απ’ τον διάβολο- μη γένοιτο! Καλυτέρεψε ολόκληρο τον εαυτό σου προς τον Θεό φροντίζοντας μόνο για την ψυχή σου, και Εκείνος έχει έννοια και για τις υλικές σου ανάγκες. Γιατί κανένας, όσο κι αν φροντίζει στην παρούσα ζωή για τη σάρκα του, δεν μπορεί να προσθέσει στο ανάστημά του ένα πήχη, καθώς είπε ο Κύριος. Τι όφελος έχουμε απ’ τα πράγματα του κόσμου, έστω κι αν λάχει να τα συνάξουμε όλα στις αποθήκες μας; Στο τέλος τα αφήνουμε εδώ. Κι εμείς γυμνοί από αρετές κατοικούμε στον τάφο!… Ποιο υλικό κέρδος μπορεί να μας σώσει τότε; Ασφαλώς κανένα. Θα μας ζώσει από παντού το σκοτάδι, το ουαί, η αιώνια κόλαση. Γι’ αυτό είναι απόλυτη ανάγκη να προσευχόμαστε αδιάλειπτα με πολλή περισυλλογή και γαλήνη. Νιώσε, λοιπόν, παιδάκι μου, και βάλε καλά στην καρδιά σου όλα όσα σου λέω και από δω και μπρος κόψε τις φροντίδες και ζήσε συνετά και ευάρεστα στον Κύριο και Θεό σου.



Μ’ αυτές τις συμβουλές του ο μακάριος έφερε βαθειά κατάνυξη στην καρδιά του νέου. Τέλος εκείνος φεύγοντας έπεσε στα πόδια του και ζήτησε την ευχή του. Το ίδιο έκανε και ο Νήφων. Έπεσε κι αυτός στα πόδια του παιδιού κι έπειτα του έδωσε την ευχή του, για να φύγει.



Το παιδί αυτό ήταν υιός ενός από τους μεγάλους άρχοντες του παλατιού. Από τότε τον περισσότερο καιρό του τον περνούσε μαζί με τον όσιο πριν αυτός να τιμηθεί με το επισκοπικό αξίωμα. Έμαθε και το κελί του και σύχναζε εκεί τρυγώντας τα θεία διδάγματα, τα γλυκύτερα «υπέρ μέλι και κηρίον». Έτσι τράφηκε η ψυχή του κι από μικρός έγινε εύχρηστο σκεύος στα χέρια του Θεού. Με τα πνευματικά του χαρίσματα ευαρέστησε στον Κύριο κι όταν ήρθε η ώρα του, παρέδωσε την ψυχή του κι αναπαύτηκε μέσα στη θεϊκή του αγκάλη. Το όνομα του ήταν Νεόφυτος. «

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ένας Ασκητής επίσκοπος,

Άγιος Νήφων ο Κωνσταντιανής»

του π. Πέτρου Ιερομονάχου (μαθητού του Αγ.Νήφωνος).

Εκδόσεις Αστήρ

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ

(ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)

Γεώργιος Ζερβός

TOΝ ΠΡΟΣΕΧΗ Ὀκτώβριον συγκαλεῖται εἰς τακτικήν συνεδρίαν ἡ Ἱερά Σύνοδος. Ἐκ τῆς ἡμερησίας διατάξεως ἀπουσιάζουν τά θέματα ἐκεῖνα, τά ὁποῖα ἔχουν προκαλέσει και προκαλοῦν ἀναστατώσεις εἰς τόν πιστόν λαόν. Μέ μόνην ἐξαίρεσιν τό θέμα τῆς Ποιμαντικῆς τῆς Ἐκκλησίας ὅλα τά ὑπόλοιπα εἶναι δευτερεύοντα.Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί Πρόεδρος τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου «τρέμει» τήν ἀνάδειξιν κάποιων καυτῶν θεμάτων, διότι θέλει νά εἶναι καί μέ τόν «χωροφύλακα καί μέ τον ἀστυφύλακα». Ἰσορροπεῖ εἰς τεντωμένον σχοινί, ἐνῶ ἠμπορεῖ να πιστεύη διαφορετικά πράγματα ἀπ᾽ αὐτά τά ὁποῖα κάνει ἤ θέλει νά κάνη. Ἀποφεύγει συστηματικῶς νά ἀναδείξη θέματα, τά ὁποῖα ἀπασχολοῦν τόν πιστόν λαόν. Τοιαῦτα θέματα εἶναι:

1ον) Ἡ πορεία τῶν θεολογικῶν Διαλόγων μετά τῶν Παπικῶν και ἡ θέσις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον Αἱρέσεων γνωστόν ὡς Παγκόσμιον Συμβούλιον «Ἐκκλησιῶν». Ὁ πιστός λαός διαμορφώνει τήν συνείδησιν ὅτι τόσον εἰς τούς Διαλόγους ὅσον καί εἰς τό ΠΣΕ προδίδεται ἡ Πίστις. Αἱ ἀντιδράσεις του εἶναι μεγάλαι. Ἕνας σημαντικός ἀριθμός Ἱεραρχῶν ἔχει τήν ἰδίαν ἄποψιν μέ τόν πιστόν λαόν. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Αἰγιαλείας καί Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιος ἐζήτησεν ἀπό τον Ἀρχιεπίσκοπον νά συγκληθῆ ἡ Ἱεραρχία καί νά λάβη ἀποφάσεις, διότι ἀπειλεῖται ἡ Ἐκκλησία μέ νέον σχίσμα. Ὡς ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Ἐκκλησίας ἐπί μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου, προσφωνῶν, εἰς τήν Ἀθήναν τόν προηγούμενον Πάπαν τοῦ εἶχεν εἴπει: «Σέ ὑποδεχόμεθα ἐνῶ αἱ ἀντιδράσεις εἶναι μεγάλαι καί ὁ κίνδυνος σχίσματος πρό τῶν θυρῶν». Τώρα διαπιστώνει ὅτι ὁ «Ἀννίβας»–ἡ αἵρεσις τοῦ Παπισμοῦ δέν εἶναι πρό τῶν θυρῶν, ἀλλά ἐντός τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας. Καί δι᾽ αὐτό ζητεῖ τήν σύγκλισιν τῆς Ἱεραρχίας, διά νά λάβη ἀποφάσεις διά τό θέμα, ἀλλά καί διά τά θέματα τῆς μεταπατερικῆς αἱρετικῆς θεολογίας καί τήν αὐθαίρετον ἀπόδοσιν τῶν Λειτουργικῶν κειμένων καί τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας εἰς τήν δημοτικήν γλῶσσαν. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δυστυχῶς δέν συμμερίζεται τάς θέσεις τοῦ Σεβ. Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κ. Ἀμβροσίου. Ἄλλως θά τάς περιελάμβανεν εἰς τήν τακτικήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας. Βεβαίως ἀπάντησις διά τήν στάσιν του ὑπάρχει: Δεν θέλει νά δυσαρεστήση τό κέντρον τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ συγκρητισμοῦ εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, διότι ὄπισθεν ὅλων αὐτῶν τῶν κινήσεων εὑρίσκονται Οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι ἐνεργοῦν ὡς «ἐκτελεστικά ἀποσπάσματα» τοῦ Φαναρίου. Εἶναι ὅμως δυνατόν, ὅταν κινδυνεύῃ ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νά σιωπᾶ καί νά φροντίζη νά κρατᾶ ἰσορροπίας, διά να μή δυσανασχετήση ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης;

2ον) Ἡ ἀναγνώρισις τῆς 8ης καί 9ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὑπό τόν Μέγαν Φώτιον ἡ πρώτη καί ἡ δευτέρα ὑπό τόνἍγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν. Ἡ ἀναγνώρισις ἐματαιώθη πέρυσι κατόπιν παρεμβάσεως τοῦ Φαναρίου διά τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου. Οὐσιαστικῶς ἀνεβλήθη τό θέμα διά τήν τακτικήν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας τόν προσεχῆ Ὀκτώβριον. Τό θέμα, ὅμως, δέν εὑρίσκεται εἰς τήν ἡμερησίαν διάταξιν. Ὀρθῶς ὑπενθυμίζει τήν ἀπουσίαν του εἰς τόν Πρόεδρον τῆς ΔΙΣ-Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμον ὁ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ. Ἡ Ἐκκλησία μας καί τό Φανάρι τιμοῦν τόν Μέγαν Φώτιον καί τον Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν, ἀλλά ἀρνοῦνται νά ἀναγνωρίσουν τάς ἀντιαιρετικάς-ἀντιπαπικάς Οἰκουμενικάς Συνόδους, αἱ ὁποῖαι συνεκλήθησαν μέ πρωτοβουλίαν των. Προφανῶς ἀναγνωρίζουν τήν Ἁγιοπνευματικήν των δρᾶσιν, ἀλλά δέν ἀναγνωρίζουν τάς ἀντιπαπικάς Συνόδους, διότι αὗται ἔρχοναι εἰς πλήρη ἀντίθεσιν μέ τά διακηρυσσόμενα ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ὅτι ὁ Παπισμός εἶναι κανονική «Ἐκκλησία», σώζουσα διά τῶν «μυστηρίων» της καί ἔχουσα κανονικήν ἱερωσύνην. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δυστυχῶς ἀπό τά ἔτη τῆς παντοδυναμίας τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου εἶχεν ἀναγνωρίσει τόν Παπισμόν ὡς κανονικήν «Ἐκκλησίαν» (ἀργότερον ἦλθεν ἡ κρίσις Φαναρίου-Ἀθηνῶν). Ὁ σημερινός Ἀρχιεπίσκοπος, ὁ ὁποῖος εἶχε προλογίσει ἀντιπαπικόν βιβλίον καί ἐκράτει οὐδέτερον στάσιν ἔναντι τοῦ Παπισμοῦ, συμμορφώνεται πρός ὅλας τάς ἀποφάσεις καί τάς ὑποδείξεις τοῦ Φαναρίου. Τήν αὐτήν συμπόρευσιν ἔχει καί πλῆθος Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Κατά σύμπτωσιν οὗτοι εἶναι ξένοι πρός τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, καινοτόμοι, ὀπαδοί τῆς ἐκκοσμικεύσεως, διαθέτοντες φρόνημα «Πάπα» καί γλῶσσα πολιτικοῦ ἐξουσιαστοῦ, πού ὅταν ἀμφισβητῆται ἡ δρᾶσις των καί αἱ ἐνέργειαί των, προβαίνουν εἴτε εἰς ἀπειλάς ἐναντίον τῶν πιστῶν εἴτε περιφρονοῦν τούς πιστούς, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν τήν ἐφαρμογήν τῶν Ἱερῶν Κανόνων κ.λπ. Τό πνεῦμα των μεταδίδεται καί εἰς τούς κληρικούς των. Αἱ διαμαρτυρίαι τοῦ πιστοῦ λαοῦ δέν τούς ἐνοχλοῦν. Διερωτῶνται, ὅμως, διατί ἀδειάζουν αἱ Ἐκκλησίαι καί δέν προσέρχονται εἰς αὐτάς νέοι ἄνθρωποι; Νομίζουν ὅτι αἱ καινοτομίαι των εἰς τήν Λειτουργικήν, εἰς τήν γλῶσσαν τῆς Ἐκκλησίας, τά «κενά» κηρύγματά των καί αἱ δημόσιαι σχέσεις διά τάς ὁποίας ἐτησίως δαπανοῦν ἑκατοντάδας χιλιάδας εὐρώ θά γεμίσουν τάς Ἐκκλησίας. Δεν ἔχουν ἀντιληφθῆ ὅτι ἀκόμη καί ἐκεῖνοι πού ἐκκλησιάζονται μίαν φοράν τό ἔτος, ἔχουν μεγάλην Ἐκκλησιαστικήν συνείδησιν, γνωρίζουν καί πιστεύουν τήν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἀντιμετωπίζουν τούς Παπικούς ὡς αἱρετικούς κ.λπ. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ἔχει μεγάλην εὐθύνην δι᾽ ὅλας αὐτάς τάς παρεκτροπάς τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Διατί; Διότι ἐπί τῶν ἡμερῶν του ἐμφανίζονται ὅλαι αὐταί αἱ παρεκ τροπαί.

3ον) Τό αἴτημα τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου, ὁ ὁποῖος εἶχε ζητήσει τήν ἔκτακτον σύγκλησιν τῆς Ἱεραρχίας περί τά τέλη Ἰουνίου διά νά ληφθοῦν κρίσιμαι ἀποφάσεις τόσον διά τήν ἀθεΐαν, ἡ ὁποία λαμβάνει μορφήν «ἐπιδημίας» εἰς την Ἑλλάδα, ὅσον καί διά νά ἐπανακαθορισθῆ ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ σκοπόν νά καταστῆ ἐκ νέου ἡ Ἐκκλησία Σύμβολον Ἐθνικῆς Ἑνότητος. Τό αἴτημα τοῦ Σεβασμιωτάτου Θεσσαλονίκης συνέπιπτε καί μέ τήν Σύνοδον Κορυφῆς τῶν Εὐρωπαίων ἡγετῶν καί πιθανότατα ὁ Σεβασμιώτατος νά ἐπεθύμει να ληφθῆ ἀπό τήν Ἱεραρχίαν τῆς Ἐκκλησίας μία ἀπόφασις, ἡ ὁποία θά ἐνίσχυε τήν Ἐθνικήν ἑνότητα καί θα ἀπέστελε μήνυμα εἰς τούς Εὐρωπαίους ὅτι ὅλοι εἰς τήν Ἑλλάδα εἴμεθα μία «γροθιά».

4ον) Ἡ ἔρευνα τοῦ Σεβ. Ἠλείας κ. Γερμανοῦ διά εἰδικῶν ἐπιστημόνων, οἱ ὁποῖοι κατέδειξαν ὅτι τό 80% τῶν μαθητῶν ὁλοκλήρου τοῦ νομοῦ Ἠλείας καταλαβαίνουν τήν γλῶσσαν τοῦ Εὐαγγελίου, τῆς θείας Λειτουργίας, τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων και δέν ἔχουν ἀνάγκην μεταφράσεων ἤ ἀποδόσεως τῶν κειμένων της εἰς τήν δημοτικήν. Ὤφειλε τήν ἔρευναν νά τήν ἐντάξη εἰς την ἡμερησίαν διάταξιν, διά νά σταματήση τόν «κατήφορον» ὡρισμένων Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι προκαλοῦν τόν πιστόν λαόν με τά γελοῖα πείσματά των. Ἀλλά καί διά νά ἀπαιτήση νά γίνη, ἐπιτέλους, σεβαστή ἡ ἀπόφασις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἡ ὁποία ἀπαγορεύει τήν ἀπόδοσιν τῶν Λειτουργικῶν κειμένων εἰς τήν δημοτικήν γλῶσσαν. Αὐτή ἡ ἀπόφασις ἐλήφθη ἐπί τοῦ σημερινοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἀλλά δέν ἐφηρμόσθη ποτέ. Ἡ παραβίασις συνεχίζεται ὑπό ὡρισμένων Μητροπολιτῶν καί μετά τήν κοίμησιν τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Πρεβέζης κυροῦ Μελετίου. Ὑπενθυμίζομεν ὅτι ἡ ὑπόθεσις τῆς «μεταγλωττίσεως» τῶν κειμένων τῆς θείας Λειτουργίας καί τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων ἔχει ἀποκτήσει μεγάλην δυναμικήν. Αὐτή ἡ ἐνέργεια ὡρισμένων Μητροπολιτῶν καταδικάζεται καί ὑπό Κυπρίων Ἱεραρχῶν, ἐνῶ πρίν ἀρκετούς μῆνας ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος εἶχε ζητήσει διά συνεντεύξεώς του εἰς τό «amen» νά σταματήσουν αἱ «καινοτομίαι», διότι ὑπάρχει κίνδυνος σχίσματος εἰς τήν Ἐκκλησίαν διά το γλωσσικόν.

5ον) Ἡ ἀναζωογόνησις τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλήθεια, διατί, Μακαριώτατε, ἀπό τῆς ἐκλογῆς σας ἐρρίψατε εἰς τόν κάλαθον τῶν ἀχρήστων ὅλα ἐκεῖνα τά πορίσματα ἐρευνῶν, τά ὁποῖα ἐκάνατε καί τά ὁποῖα προέβλεπον τήν Ἐνορίαν ὡς κέντρον ζωῆς, καθημερινάς θείας Λειτουργίας εἰς Ἱερούς Ναούς μέ δύο ἤ καί περισσοτέρους κληρικούς, τήν συνεχῆ παρουσία ἱερέως καθ᾽ ὅλην την διάρκειαν τῆς ἡμέρας εἰς τήν Ἐκκλησίαν μέ σκοπόν ὁ ἐνορίτης, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ ἐσωτερικά καί ἄλλα ἀδιέξοδα νά τά συζητῇ μέ τόν ἱερέα-πνευματικόν; Αὐτά τά θέματα δεν ἔπρεπε νά εὑρίσκωνται εἰς τήν ἡμερησίαν διάταξιν τῶν πρός συζήτησιν θεμάτων τῆς Ἱεραρχίας.

6ον) Τό νέον μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τό ὁποῖον ἐξισώνει τον Χριστόν μέ τόν Βούδδαν καί τούς ἄλλους Μεγάλους Μύστας, ἐνῶ τήν Ἐκκλησίαν μέ φιλοσοφικόν ἐργαστήριον. Ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν θεολόγων, ὡς καί αἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανικαί ἀδελφότητες εἶναι ἀρνητικαί εἰς τήν μετεξέλιξιν τοῦ μαθήματος εἰς θρησκειολογικόν. Οἱ Ἱεράρχαι εἶναι διχασμένοι. Ὁ πιστός λαός εἶναι ἀντίθετος μέ τό θρησκειολογικόν μάθημα. Ἀπό ποῖον περιμένει «γραμμή» ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, διά νά λάβη ὁριστικάς ἀποφάσεις ὑπέρ τοῦ σημερινοῦ χαρακτῆρος τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν; Μήπως φοβᾶται τούς πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι δέν ἄφησαν τίποτε ὄρθιον εἰς τόν τόπον αὐτόν καί οἱ περισσότεροι συνεκρότησαν τήν Μεγάλην Σχολήν τῆς Ἀνηθικότητος; Ἤ μήπως πρέπει νά ἱκανοποιήση τά αἰτήματα ὅλων ἐκείνων, πού προωθοῦν την πολυφυλετικότητα καί τήν πολυπολιτισμικήν Ἑλλάδα; Δέν ἔχει ἀντιληφθῆ ὅτι τά πράγματα ἀλλάζουν καί ὅτι μέ τήν στάσιν του παραβιάζει ἐμφανῶς τό Σύνταγμα τοῦ 1975, τό ὁποῖον διαφυλάσσει τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν καί καθορίζει ὅτι πρέπει νά καλλιεργῆται ἡ θρησκευτική καί ἐθνική συνείδησις τῶν Ἑλλήνων; Πρίν καταργηθῆ τό Σύνταγμα, ἐπιχειρεῖ νά τό καταργήση ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀλλοιώνουσα τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Ὁ Συνταγματικός νομοθέτης τοῦ 1975 (καί δέν ἐτροποποιήθη τo Σύνταγμα εἰς αὐτάς τάς διατάξεις) δέν εἶχεν ὑπ᾽ ὄψιν του τήν πολυφυλετικήν καί πολυπολιτισμικήν Ἑλλάδα, ἀλλά τήν Ὀρθόδοξον Ἑλλάδα. Κατά συνέπειαν ὅποιος Ἱεράρχης ζητεῖ τήν μεταβολήν τοῦ χαρακτῆρος τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν τότε εἶναι ὡς νά ἀρνῆται τήν διάδοσιν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Τό ζήτημα εἶναι πολύ σοβαρόν. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ὀφείλει νά ἀποστείλη σαφές μήνυμα ὅτι δέν ὑποχωρεῖ. Ἄλλωστε ἡ πολυφυλετική Ἑλλάς καταρρέει καί δέν ἀποκλείεται μετά ἀπό ὀλίγον χρόνον νά ἔχουν ἀπομείνει ἐλάχιστα ἀπό τά καραβάνια τῶν εἰσελθόντων παρανόμως εἰς τήν Ἑλλάδα πολιτῶν. Αἱ δέ οἰκογένειαι τῶν νομίμων εἶναι ἐλάχισται καί πρός χάριν τῶν ὁποίων δέν θά ἀποδεχθῶμεν τήν ἀλλαγήν τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Τό θέμα ὅμως εἶναι πολύ σοβαρόν καί θά πρέπη νά ἔλθη εἰς τήν Ἱεραρχίαν, ἡ ὁποία δέν πρέπει νά ἔχη χαρακτῆρα διακοσμητικόν καί οὔτε νά λαμβάνωνται ἀποφάσεις ἀπό συμβούλους εἰς τό Παιδαγωγικόν Ἰνσιτοῦτον δι᾽ αὐτήν. Ἐάν συνεχισθῆ αὐτή ἡ πολιτική ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου εἰς τό θέμα τῶν Θρησκευτικῶν ὁ «Ο.Τ.» θά καλέση ὅλους τοὺς Ἀρχιερεῖς νά λάβουν θέσιν, διά νά γνωρίζη ὁ πιστός λαός ποῖος ὑπηρετεῖ τήν Ἐκκλησίαν καί τήν Ὀρθοδοξίαν καί ποῖος ὄχι. Καλοῦμεν τήν νέαν Ἱεράν Σύνοδον τῆς περιόδου 2012-2013 νά ὑποχρεώσουν τόν Ἀρχιεπίσκοπον νά λάβη θέσιν ἐναντίον τῆς μετεξελίξεως τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν.

7ον) Θά ἠδυνάμεθα νά προσθέσωμεν καί ἄλλα, ὡς εἶναι αἱ αὐτοκτονίαι, ἡ δυναμική «ἀπόβασις» τῶν Προτεσταντῶν εἰς τήν Χώραν μας, οἱ ὁποῖοι δαπανοῦν πολλαπλασίως περισσότερα χρήματα καί ἀπό τούς Χιλιαστάς, διά νά κάνουν προσηλυτισμόν καί να ἐντυπωσιάσουν. Περιοριζόμεθα εἰς τά ἕξι πρῶτα, προσευχόμενοι εἰς τόν Τριαδικόν Θεόν νά σᾶς φωτίση καί νά ἀλλάξετε στάσιν, διότι ἔχετε «στάσιν» αἰχμαλώτου εἰς τόν θρόνον τοῦ «πρώτου» εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Ἡ ἐπαναφορά τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας ὡς ἐκπροσώπου τῆς Ἐκκλησίας μας εἰς τόν Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν-Αἱρέσεων λέγει πολλά. Πρίν ἀπό μερικούς μῆνας ἐκάνατε ἀποδεκτόν τό αἴτημά του καί τόν ἀπεμακρύνατε (εἶχεν ἀσκήσει αὐστηράν κριτικήν εἰς τάς ἀποφάσεις τῆς Ἱ. Συνόδου, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί Ἱεραρχῶν διά τήν συμπαράστασίν των εἰς τον φυλακισθέντα Καθηγούμενον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου, Ἀρχιμανδρίτην Ἐφραίμ). Τώρα τόν ἐπανεφέρατε τῇ ὑποδείξει τοῦ Φαναρίου. Καί ἄς τόν εἴχατε ἀντικαταστήσει μέ τόν φιλοπατριαρχικόν Σεβ. Μητροπολίτην Περιστερίου κ. Χρυσόστομον, ὁ ὁποῖος εἶναι ὑπέρ τοῦ διαλόγου ὑπό ὅρους καί προϋποθέσεις. Ἄλλωστε ὅταν ὁ Παπισμός ἀνεβάθμισε τήν Οὐνίαν εἰς τήν Ἑλλάδα εἶχε ζητήσει ἀπό τόν νῦν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν νά παρέμβη εἰς τό Βατικανόν διά τήν ματαίωσιν τῆς ἀποφάσεώς των τονίζων ὅτι ἡ ἀναβάθμισις τῆς Οὐνίας εἶναι τό «μεγάλο ἀγκάθι» διά τον θεολογικόν Διάλογον.

Γεὠργιος Ζερβός

Πηγή:  Ὀρθόδοξος Τύπος, 27 Ἰουλίου 2012

Ἡ ἀλήθεια γιά τή λεγόμενη νέα ἐποχή. Ὄχι στό νέο AIDS.(NO TO THE NEW AGE)

Τοῦ Μοναχοῦ Ἀρσένιου Βλιαγκόφτη

Περιοδικό “ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ”

Τ.Θ.: 118407, 540 03 Θεσσαλονίκη.

Τά τελευταία χρόνια ὅλο καί περισσότερο ἀκοῦμε νά γίνεται λόγος γιά “Νέα Ἐποχή”. Ὅλο καί περισσότερο βλέπουμε νά χρησιμοποιεῖται τό οὐράνιο τόξο, ἡ πυραμίδα, ὁ ἀριθμός 666, ἡ πεντάλφα, ἀγαπημένα σύμβολα ὅλα αὐτά τῆς “Νέας Ἐποχῆς”. Ἀκοῦμε ἐπίσης νά γίνεται πολύς λόγος γιά Παγκοσμιοποίηση καί γιά μία Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Μπαίνουμε, λοιπόν, σέ μία χρυσῆ ἐποχή καθολικῆς εὐτυχίας, ἤ, μήπως, ἄραγε κάτι μᾶς κρύβουν;

Οἱ ρίζες τῆς “Νέας Ἐποχῆς” στήν ἀστρολογία καί τόν ἀποκρυφισμό.

 Ἡ λεγομένη Νέα Ἐποχή βασίζεται σέ μία παλαιά σκέψη πού συναντᾶται σέ ἐξωχριστιανικές θρησκεῖες. Πρόκειται γιά μία ἄποψη τῆς ἀστρολογίας, ὅτι δῆθεν κάθε 2.000 περίπου χρόνια εἰσέρχεται ἡ ἀνθρωπότητα σέ μία Νέα Ἐποχή. Ἡ προηγούμενη ἦταν -μᾶς λένε- ἡ Ἐποχή τῶν Ἰχθύων, ἡ ἐποχή τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Τώρα εἰσερχόμεθα -λένε- στή Νέα Ἐποχή , στήν Ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου, μία χρυσῆ ἐποχή γιά τήν ἀνθρωπότητα.

Ὁ Χριστιανισμός θά τεθεῖ στό περιθώριο τῆς Ἱστορίας, θά ἔρθουν νέες ἀλήθειες, θά τίς φέρει ὁ “μεσσίας” ἤ Χριστός τῆς Νέας Ἐποχῆς , δηλαδή, ὁ Ἀντίχριστος.

Καί μόνον αὐτά, βέβαια, ἀρκοῦν γιά νά καταλάβει κανείς ὅτι ἡ λεγομένη Νέα Ἐποχή εἶναι ἀντίθετη καί ἀσυμβίβαστη μέ τήν Ὀρθόδοξο πίστη μας.

Τί εἶναι ἡ “Νέα Ἐποχή”

Εἶναι ἕνα “ἀόρατο δίκτυο” παραθρησκευτικῶν ὀργανώσεων σ’ ὅλο τόν κόσμο. Ὀργανώσεις ἰνδουιστικές, βουδιστικές, γκουρουϊστικές, νεογνωστικές, ψυχολατρεῖες, “θετική σκέψη”, μασονία, θεοσοφία, νεοειδωλολατρία, νεοσατανισμός, μαγεία, ἀστρολογία, ὑπνωτισμός, πνευματισμός, σουφισμός, “ἐναλλακτικές θεραπεῖες”, “πολεμικές τέχνες τῆς Ἀνατολῆς” κ.α.Τόν σκληρό πυρήνα τῆς Νέας Ἐποχῆς ἀποτελοῦν ὁλοκληρωτικοῦ χαρακτήρας ὁμάδες, πού ἀποκρύπτουν τούς πραγματικούς των σκοπούς καί δροῦν πίσω ἀπό ἕνα παραπλανητικό προσωπεῖο.

Ὅλες αὐτές τίς Ὀργανώσεις ἑνώνουν οἱ κοινοί στόχοι καί ἡ κοινή ἀντίληψη γιά τόν Θεό, τόν ἄνθρωπο καί τόν κόσμο, τήν ὁποία ἀντλοῦν ἀπό τίς ἀνατολικές θρησκεῖες καί τόν ἀποκρυφισμό.

Τί πιστεύει ἡ “Νέα Ἐποχή”

Βασικά στοιχεῖα τῆς διδασκαλίας τῆς Νέας Ἐποχῆς εἶναι ἡ πίστη σέ ἀπρόσωπο Θεό, στό “νόμο” τοῦ κάρμα καί τῶν μετενσαρκώσεων, καί στή δυνατότητα τῆς μετεξελίξεως τοῦἀνθρώπου σέ κατ’ οὐσίαν Θεό μέ τίς δικές του μόνο δυνάμεις καί μέ τή βοήθεια καί χρήση τοῦ “διαλογισμοῦ”. Κεντρική θέση στή διδασκαλία τῆς Νέας Ἐποχῆς ἔχει ὁἀπόλυτος πανθεϊστικός μονισμός (“Ἐν τό πᾶν” της θεοσοφίας – “ὁλιστικό μοντέλο”). Πιστεύουν ἐπίσης ὅτι μέσα μας ἔχουμε “ἀπόκρυφες δυνάμεις” καί ὅτι ἡ Γῆ εἶναι ἐμψυχωμένη (“Γαῖα”). Ὅλα αὐτά εἶναι ἐπιδράσεις τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν (βουδισμοῦ – ἰνδουισμοῦ) μέσω τῆς Μασονίας καί τῆς Θεοσοφίας.

Τό μήνυμα τους συνοψίζεται στό μεγάλο ἑωσφορικό ψέμα, ὅτι, δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπό τή φύση του Θεός καί δέν χρειάζεται τόν Θεό γιά νά σωθεῖ.

Τά μηνύματα τῆς Νέας Ἐποχῆς καί κυρίως τό τρίπτυχο: σέξ, βία καί ἐξοικείωση μέ τή μαγεία καί τό δαιμονικό στοιχεῖο, διοχετεύονται κυρίως ἀπό τά Μ.Μ.Ε., τή μουσική (κυρίως ρόκ), τίς λεγόμενες πολεμικές τέχνες τῆς Ἀνατολῆς, τίς λεγόμενες ἐναλλακτικές θεραπεῖες, τά “παιδικά” παιχνίδια κ.α.

Ἡ Νέα Ἐποχή καλλιεργεῖ τή σύγχυση χρησιμοποιώντας ὅρους ὅπως Χριστός, προσευχή, ἀγάπη, ἐλευθερία, μέ ἄλλο νόημα ὅμως, καί μάλιστα πολλές φορές ἀντίστροφο αὐτοῦ πού δίνουμε ἐμεῖς οἱ χριστιανοί σ’ αὐτές τίς λέξεις.

Στόχοι τῆς “Νέας Ἐποχῆς”

Αὐτοί πού κατευθύνουν τήν κίνηση τῆς Νέας Ἐποχῆς ἔχουν δύο βασικούς στόχους:

1) Τήν ἐγκαθίδρυση μίας Νέας Τάξεως Πραγμάτων σέ πολιτικοοικονομικό ἐπίπεδο, μέ κατάληξη τήν ἐπιβολή μίας παγκόσμιας κυβέρνησης μέ ἐπικεφαλῆς ἕνα παγκόσμιο κυβερνήτη (δικτάτορα), τόν ἀναμενόμενο ἀπό αὐτούς “μεσσία” τῆς Νέας Ἐποχῆς

2) Τήν ἐγκαθίδρυση μίας Νέας Τάξεως Πραγμάτων σέ θρησκευτικό ἐπίπεδο. Δηλαδή τή δημιουργία μίας νέας παγκοσμίας θρησκείας ἤ πανθρησκείας, ἡ ὁποία θά προκύψει ἀπό τήν συνένωση ὅλων τῶν γνωστῶν θρησκειῶν. Γι’ αὐτό καί βλέπουμε νά βάζουν ὅλες τίς θρησκεῖες νά συζητοῦν μεταξύ τους γιά νά βροῦν αὐτά πού τίς “ἑνώνουν”. (Διαχριστιανικός καί Διαθρησκειακός συγκρητισμός).

Καταλαβαίνει κανείς εὔκολα ὅτι πρόκειται γιά μία δαιμονική ἐπιδίωξη.

Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός λέγει κατηγορηματικά: “Ἐγώ εἰμί ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή”. (Ἰω. 14, 6).

Ἀντιθέτως, ἡ Νέα Ἐποχή ὑποστηρίζει ὅτι ὅλοι οἱ δρόμοι, ὅλες οἱ θρησκεῖες, ὁδηγοῦν στήν Ἀλήθεια. Ὅσοι ὑποστηρίζουν -ὅπως π.χ. ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι- ὅτι μόνον ἡ δική τους πίστη εἶναι ἡ ἀληθινή καί σώζει τόν ἄνθρωπο, αὐτοί θεωροῦνται “κολλημένοι στήν παλιά ἐποχή”, θεωροῦνται ἐχθροί της Νέας Ἐποχῆς καί συκοφαντοῦνται ὡς φανατικοί, μισαλλόδοξοι, ρατσιστές, φονταμενταλιστές κ.ο.κ.

Ὁ Χριστός -λένε οἱ κήρυκες τῆς Νέας Ἐποχῆς – ἦταν ἕνας ἀπό τούς πολλούς μύστες καί διδασκάλους τῆς ἀνθρωπότητας. Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος πού μέ τίς δικές Του δυνάμεις ἀνέβηκε ψηλά.

Ἀπό ὅσα εἴπαμε παραπάνω, φαίνεται καθαρά ὁ ἀντιχριστιανικός χαρακτήρας τῆς Νέας Ἐποχῆς Φαίνεται, ἐπίσης, ὅτι ὁ βασικός στόχος τῆς Νέας Ἐποχῆς εἶναι ἡ παγκόσμια κυριαρχία. Αὐτός ἦταν καί εἶναι ὁ βασικός στόχος καί τό σχέδιο τῶν λεγομένων μυστικῶν ἑταιρειῶν ὅπως ἡ μασονία, ἡ Θεοσοφία, οἱ Ἰλουμινάτοι (πεφωτισμένοι), καί “λεσχῶν” ὅπως ἡ Τριμερής Ἐπιτροπή καί ἡ Λέσχη Μπίλντεμπεργκ. Αὐτός ὁ ἴδιος στόχος, ἡ παγκόσμια δηλαδή κυριαρχία, ἀποτελεῖ ὄνειρο τοῦ σιωνισμοῦ. Οἱ σιωνιστές Ἑβραῖοι περιμένουν ἀκόμη τόν μεσσία. Τόν περιμένουν ὡς ἐκεῖνον πού θά τούς ἐξασφαλίσει τήν παγκόσμια πολιτικοοικονομική ἐπικράτηση.

Γιά νά ἐπιτευχθοῦν οἱ παραπάνω στόχοι, κρίνουν οἱ σχεδιαστές τῆς Νέας Ἐποχῆς , ὅτι θά πρέπει νά ἐπιβληθεῖ ἕνα σύστημα ἀπολύτου ἐλέγχου στήν παγκόσμια οἰκονομία, στό ἐμπόριο, στή διατροφή. Αὐτό ἀκριβῶς ἐπιδιώκει ἡ πολυσυζητημένη παγκοσμιοποίηση, καί ὄχι τήν μεγιστοποίηση τῆς εὐημερίας ὅπως διαφημίζουν οἱ προπαγανδιστές της.

Γιά νά γίνει ὁ κόσμος ἀπολύτως ἐλεγχόμενος, σχεδιάζεται ἡ κατάργηση τοῦ γνωστοῦἡ καθιέρωση τοῦ λεγομένου πλαστικοῦ χρήματος μέσω τῶν καρτῶν. μας χρήματος καί

Γιά νά ἐλεγχθοῦν καί κατασταλοῦν οἱ ἀντιδράσεις πού ἀναμένονται, προωθεῖται ἕνα καθεστώς παγκοσμίου ἀστυνομικοῦ ἐλέγχου μέσω τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων καί τοῦ ἠλεκτρονικοῦ φακελώματος.


Ἐδῶ ἐντάσσεται καί ἡ Συμφωνία Σένγκεν καί ὁ νόμος 2472/97 γιά τήν δῆθεν “προστασία τοῦ ἀτόμου ἀπό τήν ἐπεξεργασία δεδομένων προσωπικοῦ χαρακτήρα”. Περιορίζεται, μέ στόχο τήν παντελῆ ἐξαφάνιση, ἡ προσωπική ζωή καί ἐλευθερία. Ἐφιαλτικά σενάρια μίας κοινωνίας ἐλεγχομένων ἀνθρώπων – ρομπότ, σάν αὐτή πού περιγράφει ὁ Ὄργουελ στό γνωστό βιβλίο τοῦ “1984″, ἀποτελοῦν σταθερή ἐπιδίωξη τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων.

Τά πάντα ὑπό τόν ἔλεγχο καί τήν καθοδήγηση τοῦ “Μεγάλου Ἀδελφοῦ”.

Ἡ Τακτική της “Νέας Ἐποχῆς”

1) Ἡ Νέα Ἐποχή γιά νά ἐπικρατήσει σέ πολιτικοοικονομικό ἐπίπεδο χρησιμοποιεῖ κυρίως δύο τρόπους: α) Ἀφ’ ἑνός δρᾶ ὡς ὁδοστρωτήρας πού ἰσοπεδώνει γλῶσσες, πολιτισμούς, παραδόσεις, ἐθνικές ἰδιαιτερότητες, προωθώντας τόν ἐξαμερικανισμό τῶν ἐθνῶν μέ τήν ἔννοια τῆς υἱοθετήσεως τῶν ὑποπροϊόντων τοῦ “ἀμερικανικοῦ τρόπου ζωῆς”. Προωθεῖ τήν ὑποταγή τῶν ἐθνῶν, θέτοντας οὐσιαστικά τέλος στήν ἐθνική ἀνεξαρτησία καί λαϊκή κυριαρχία. Ἤδη τά ἐθνικά κέντρα ἐξουσίας δέν ἐλέγχουν πλήρως τήν οἰκονομική πολιτική. Εἶναι ὑποχρεωμένα νά προσαρμόζονται στίς ἐπιταγές ἄλλων διεθνῶν κέντρων.

Στό πολιτικό ἐπίπεδο ὑπονομεύονται πολλοί ἀπό τούς δημοκρατικούς θεσμούς καί ἐξασθενεῖ ἡ ἰσχύς, τό κύρος καί ἡ ἀποτελεσματικότητά τους.

β) Ἀφ’ ἑτέρου ἡ Νέα Ἐποχή καλλιεργεῖ καί ὀξύνει τίς ἐθνικές ἀντιπαραθέσεις. (Διαίρει καί βασίλευε). Τά δικαιώματα τῶν πραγματικῶν ἤ, συνηθέστερα, κατασκευασμένων “μειονοτήτων”, ἐθνικῶν καί θρησκευτικῶν, εἶναι ὁ μοχλός γιά τήν ἀνατροπή τῆς παλαιᾶς καί τήν ἐγκαθίδρυση τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων.


Δόγμα τοῦ νέου ΝΑΤΟ εἶναι ὅτι ἡ ἐθνική κυριαρχία μπορεῖ νά παραβιάζεται (ἀπό τό ΝΑΤΟ) ὁπουδήποτε στή γῆ κρίνει αὐτό ὅτι παραβιάζονται δικαιώματα μειονοτήτων!

2) Ἡ Νέα Ἐποχή γιά νά ἐπικρατήσει σέ θρησκευτικό ἐπίπεδο, γιά νά ἐγκαθιδρύσει τή δαιμονική της πανθρησκεία, ὑποστηρίζει ὅτι τάχα ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι τό ἴδιο καί ἐπιδιώκει νά διαβρώσει, νά ἀλώσει δηλαδή ἐκ τῶν ἔνδον, τόν χῶρο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διεθνῶς, μιά καί οἱ ὑπόλοιπες “Ἐκκλησίες” ἤ θρησκεῖες, λίγο-πολύ εἶναι μέσα στό παιχνίδι τῆς Νέας Ἐποχῆς , καί μάλιστα μέ ἐπικεφαλῆς τόν πάπα, ἐπίδοξο θρησκευτικό πλανητάρχη.

Οἱ νεοεποχίτες καλλιεργώντας τή σύγχυση -πλανῶντες καί πλανώμενοι- συνήθως παρουσιάζονται καί ὡς χριστιανοί! Συγχρόνως, σταδιακῶς, κατασυκοφαντοῦν τήν Ἁγία Γραφή.

Στόχος τους δέν εἶναι νά ἀδειάσουν οἱ ἐκκλησίες, ἀλλά νά γεμίσουν μέ ἀνθρώπους πού θά ἔχουν ἀλλοιωμένο φρόνημα!

Παραλλήλως, διοχετεύονται μέσω τῆς διαφημίσεως τέτοια πρότυπα πού τείνουν νά μεταβάλουν τόν ἄνθρωπο σέ ἕνα ὄν τοῦ ὁποίου “ἡ ζωή καί ἡ κίνηση θά περιορίζεται, ὅπως ἐλέχθη, μεταξύ δύο συσκευῶν τῆς τηλεοράσεως καί τοῦ ψυγείου. Κατ’ αὐτόν τόν τρόπον ἐλέγχεται καί κατευθύνεται ὅλος ὁ κόσμος”! (“Χριστ. Σπίθα”, φ. 543, Ἰούλιος 1977).

Συμπεράσματα

Ἡ λεγομένη Νέα Ἐποχή δέν εἶναι καθόλου νέα. Εἶναι τό ἀρχαῖο ἑωσφορικό ψέμα, ὅτι ὁἄνθρωπος εἶναι ἀπό τή φύση του Θεός. Εἶναι ἡ παλαιά ἐπιδίωξη τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τῶν “μυστικῶν ἑταιρειῶν” γιά παγκόσμια κυριαρχία. Ἡ Νέα Ἐποχή δέν ἀποτελεῖ πηγαία καί ἐνδογενή ἀναζήτηση τῶν ἀνθρώπων καί τῶν κοινωνιῶν. Σχεδιάζεται καί ἐπιβάλλεται ἔξωθεν.

Ἡ στάση τῶν χριστιανῶν

Σ’ ὅλα αὐτά τά σκοτεινά καί ἐπικίνδυνα σχέδια, γιά ἐπιβολή μίας Νέας Τάξεως Πραγμάτων καί μίας Παγκοσμιοποιήσεως χωρίς Χριστό καί ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί ἔχουμε νά ἀντιτάξουμε τό φῶς καί τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Στήν ψευδῆἑωσφορική ὑπόσχεση τῆς αὐτοθεώσεως, ἔχουμε νά ἀντιπροτείνουμε τήν ἀληθινή -κατά Χάριν- θέωση στήν ὁποία καλούμεθα ἀπό τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, σέ κοινωνία ἀγάπης μέ Αὐτόν καί ὑπακοῆς στό πανάγιο θέλημά Του. καί

Ὅλες αὐτές τίς κοσμογονικές ἀλλαγές, πού μεθοδευμένα καί ὄχι τυχαῖα γίνονται γύρω μας, πρέπει νά τίς δοῦμε μέ τήν “καλή ἀνησυχία” ὅπως τόνιζε καί ὁ μακαριστός Γέρων Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης. Καί “νά μήν κοιμόμαστε μέ τά τσαρούχια”, τή στιγμή πού καί κοσμικοί ἄνθρωποι ἀρχίζουν πλέον νά ξυπνοῦν καί νά συνειδητοποιοῦν τί σημαίνει στήν πραγματικότητα ἡ παγκοσμιοποίηση.

Ἡ καλή ἀνησυχία πρέπει νά ἐκφράζεται ὡς πνευματική ἐπαγρύπνηση, ὡς ἔνταση τοῦῦ ἀγῶνος, τῆς προσευχῆς καί τῆς μετανοίας. Ἀλλά καί ὡς παρέμβαση, ὅπου καί ὅταν χρειασθεῖ καί μᾶς καλέσει ἡ Ἐκκλησία. Ἔτσι θά μπορέσουμε νά βοηθήσουμε καί ὅσους ἀνθρώπους ἀπό ἄγνοια παγιδεύτηκαν στό μεγάλο ψέμα τῆς Νέας Ἐποχῆς πνευματικο

Πρέπει “νά βροῦμε τρόπους ἐπιβίωσης τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ πολιτισμοῦ… Ὅσοι ἀντισταθοῦμε στή διάλυση τῶν ἐθνικῶν ταυτοτήτων καί γλωσσῶν, θά ἀντισταθοῦμε ὄχι στόν ἀμερικάνικο ἰμπεριαλισμό, ἀλλά στήν ἐπικυριαρχία τοῦ διεθνοῦς ἐγκλήματος” (ἀπό τήν ὁμιλία τόν ἀρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου στή “Συνάντηση τῶν Ἀθηνῶν” 1999).

Καί μήν ξεχνοῦμε: Αὐτοί πού σχεδιάζουν παγκοσμιοποιήσεις χωρίς Χριστό καί ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί τῶν ἀνθρώπων, κάνουν “λογαριασμούς χωρίς τόν ξενοδόχο”, γιατί ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μοναδικός καί πραγματικός Κύριος της Ἱστορίας καί τοῦ κόσμου.

ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ:

http://www.psathades.gr/bibliothiki/eresis-thriskies/

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: http://www.ert.gr/aerialphoto/photos/big_new/agio_oros/agio_82.jpg

Πῶς πρέπει νὰ μετανοοῦμε

Νὰ μὴν ἀναβάλλουμε τὴ μετάνοια γιὰ τὸ μέλλον. Μετὰ τὸ θάνατο δὲν ὑπάρχει διόρθωση.

Τοῦ ἀββᾶ Μάρκου

Ἂν κάποιος πέσει σὲ μία ἁμαρτία καὶ δὲν λυπηθεῖ ἀνάλογα μὲ τὸ σφάλμα του, εὔκολα θὰ ξαναπιαστεῖ στὸ ἴδιο δίχτυ.

Ὅταν ἀποφεύγεις τὴν κακοπάθεια καὶ τοὺς ἐξευτελισμούς, μὴν ἰσχυρίζεσαι πὼς θὰ μετανοήσεις μὲ ἄλλες ἀρετές, γιατὶ ἡ κενοδοξία καὶ ἡ ἀποφυγὴ τῆς κακοπάθειας ἀπὸ τὴ φύση τους ὑποδουλώνουν στὴν ἁμαρτία ἀκόμα καὶ μὲ εὔλογες προφάσεις.

Τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ

Ἀδελφοί, ὁ τωρινὸς καιρὸς εἶναι καιρὸς γιὰ μετάνοια. Μακάριος λοιπὸν εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἔπεσε καθόλου στὰ δίχτυα τοῦ ἐχθροῦ. Μακάριος εἶναι γιὰ μένα κι ἐκεῖνος ποὺ ἔπεσε στὰ δίχτυα του, ἀλλὰ κατόρθωσε νὰ τὰ σκίσει καὶ νὰ τοῦ ξεφύγει ὅσο βρίσκεται στὴν παροῦσα ζωή. Αὐτός, ζώντας ἀκόμα σωματικά, μπόρεσε νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸν πόλεμο καὶ νὰ σωθεῖ, ὅπως ξεγλιστράει τὸ ψάρι ἀπὸ τὸ δίχτυ. Γιατὶ τὸ ψάρι, καὶ νὰ πιαστεῖ, ἂν σκίσει τὸ δίχτυ καὶ ὁρμήσει πρὸς τὸ βυθό, ὅσο βέβαια εἶναι ἀκόμα στὸ νερό, σῴζεται. Ἂν ὅμως τὸ τραβήξουν στὴ στεριά, τότε πιὰ δὲν μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὸν ἑαυτό του. Ἔτσι κι ἐμεῖς. Ὅσο εἴμαστε σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή, ἔχουμε πάρει τὴ δύναμη καὶ τὴν ἐξουσία ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ σπάσουμε μόνοι μας τὶς ἁλυσίδες τῶν θελημάτων τοῦ ἐχθροῦ, νὰ πετάξουμε τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν μας μὲ τὴ μετάνοια καὶ νὰ σωθοῦμε, κερδίζοντας τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἂν ὅμως μᾶς προφτάσει τὸ φοβερὸ ἐκεῖνο πρόσταγμα, ἂν ἡ ψυχὴ χωριστεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ τὸ σῶμα μπεῖ στὸν τάφο, τότε δὲν μποροῦμε πιὰ νὰ βοηθήσουμε τὸν ἑαυτό μας – ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μὲ τὸ ψάρι, ποὺ τὸ τράβηξαν ἀπ᾿ τὸ νερὸ καὶ τὸ ἔκλεισαν μέσα σὲ δοχεῖο.

Ἀδελφέ, μὴν πεῖς, «Σήμερα ἁμαρτάνω καὶ αὔριο μετανοῶ», γιατὶ δὲν ἔχεις σιγουριά. Στὸν Κύριο ἀνήκει ἡ φροντίδα γιὰ τὸ αὔριο.

Συνεχίζεται…

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ

Σε Μουσουλμανικό δείπνο (Ιφτάρ) παραβρέθηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος


Κωνσταντινούπολη- Ιούλιος 2012-Μουσουλμανικό δείπνο (Ιφτάρ) για την αρχή της νηστείας του Ραμαζανίου παρέθεσαν οι ομοσπονδίες των Αλεβίδων και Μπεκτασίδων της Τουρκίας στο ξενοδοχείο Polat Renaissance.

Στο δείπνο, παρέστησαν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, διάφοροι θρησκευτικοί ηγέτες των μειονοτήτων ο Πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιουλ, βουλευτές, ο Νομάρχης της Πόλης, o Πρόξενος των Η.Π.Α. και Πρόξενοι άλλων χωρών.



ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΚΤΙΝΕΣ

_________________

«...ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ ΥΜΑΣ.»
(Κατά Ιωάννην Η΄-32)

'"Οι οικουμενιστές ευρίσκονται επι αιρετικού εδάφους, ἀλλὰ ἀκόμη εὐρίσκονται ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἒως τῆς συνοδικῆς καταδίκης των."

'"Οι οικουμενιστές ευρίσκονται επι αιρετικού εδάφους, ἀλλὰ ἀκόμη εὐρίσκονται ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἒως τῆς συνοδικῆς καταδίκης των."

7ο Μέρος

Μελετώντας τά πρακτικά των Οικουμενικών Συνόδων, βλέπουμε, ωστόσο, ότι οι προφανείς αιρετικοί, διώκτες των Ορθοδόξων, πού συνοδικά, δημόσια, πανηγυρικά καί συνεχώς κηρύσσουν παρρησία αίρεση, πού έχει ανατρέψει τήν ενιαία πίστη της Εκκλησίας καί παραπλανο ύν τό ποίμνιο, πού παραμένει
σέ θανάσιμη κοινωνία μέ αυτούς, εκτός των ανθισταμένων Ορθοδόξων, θεωρούνται από τούς Αγίους πάντοτε ότι βρίσκονται εκτός Εκκλησίας. Ιδιαίτερα στήν Ζ΄ Οικουμενικήν Σύνοδον δέν γίνεται καμμία διάκριση σέ πρό συνοδικής καταδίκης αιρετικού̋ καί μετά τήν καταδίκη. Η Σύνοδος τούς θεωρεί όλους εκτός Εκκλησίας.

Καί αυτό παρουσιάζεται ως αυτονόητο στούς Πατέρες, γιατί δέν είναι δυνατόν νά βλασφημείται πανηγυρικά τό Αγιον Πνεύμα συνεχώς καί ανερρυθριάστως καί δή μέ συνοδικές αποφάσεις,
δηλώσεις καί πράξεις δημόσιες καί πανηγυρικές ολόκληρων τοπικών Εκκλησιών καί πατριαρχείων καί νά τό επικαλούνται στή συνέχεια οι αιρετικοί αυτοί, καί ο Παράκλητος νά ενεργεί πρός αγιασμόν των μυστηρίων!

Δέν είναι δυνατόν, βέβαια, νά χάνεται η Χάρις αυτόματα γιά
όλη τήν Εκκλησία, καί γιά τήν τοπική Εκκλησία, όταν κάποιος επίσκοπος μεμονωμένα καί πρός καιρόν κηρύσσει μία αίρεση.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Γιατί ο επίσκοπος ενεργεί, όπως ήδη τονίσθηκε, εν ονόματι της Καθολικής Εκκλησίας καί αποτελεί ένα σώμα μέ τόν λαό, τούς Πρεσβυτέρους, τούς Διακόνους τούς Μοναχούς καί τούς άλλους επισκόπους της τοπικής Εκκλησίας, πού κατά κανόνα 'Oρθοδοξούν, αλλά κυρίως αποτελεί ένα σωμα μέ τήν Καθολική (Ορθόδοξη) Εκκλησία ανά τήν Οικουμένη από τήν οποία αρύεται
τήν ενέργεια της Ιερωσύνης καί της ιεροπραξίας.

Γι’ αυτόν τόν Επίσκοπο γράφονται τά του Πηδαλίου από τόν Άγιο Νικόδημο στήν ερμηνεία του καθαιρείσθω καί αφοριζέσθω, στήν υποσημείωση του Γ΄ Αποστολικού Κανόνος, ότι χρειάζεται δηλ. τό δεύτερο πρόσωπο, €ήτοι η Σύνοδος γιά νά ενεργοποιήσει τήν καθαίρεση τόν αφορισμό, οπως καί στήν περίπτωση του
προσωπικού αμαρτήματος.

Τά πράγματα είναι ριζικά διαφορετικά, όταν δέν σφάλλει ένας Επίσκοπος μεμονωμένα αλλά όταν η αίρεση κηρύσσεται δημόσια καί πανηγυρικά, μέ συνοδική απόφαση, πού εφαρμόζεται καί στήν
πράξη, στήν ζωή δηλ. όλης της Εκκλησίας ή όταν μία προφανής
καινοτομία, αντίθετη μέ τήν παράδοση καί τήν αντίθετη εκπεφρασμένη βούληση καί τήν Πίστη της αδιαίρετης Εκκλησίας εισέρχεται συνοδικά καί επίσημα στόν ζώντα οργανισμό της καί αλλοιώνεται ολοκληρωτικά η Ορθόδοξη

Πίστη καί η ενιαία Παράδοση.

Αν υπάρχει, λοιπόν, προφανής, πασίδηλη, πανηγυρική καί δημόσια κήρυξη αιρέσεως, πού αλλοιώνει τήν Πίστη καί τήν Παράδοση της Εκκλησίας καί μάλιστα μέ εκκλησιαστική συνοδική απόφαση, καί η αλλοίωση αυτή, πού συνιστά βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, συνεχίζεται αμετανοήτως ή εάν υπάρχει συνοδική ένωση ολόκληρων τοπικών Εκκλησιών μέ προκαταδικασμένους αιρετικούς, δέν απαιτείται νέα συνοδική καταδίκη καί κατά τόν Άγιο Νικόδημο καί σύμπασα τήν Εκκλησία, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία της Αγίας Ζ΄ Συνόδου.

Μέ τόν Οικουμενισμό, βέβαια, ξεπερνώνται όλα τά όρια, καί από τήν απαγορευμένη καί αντικανονική διακοινωνία μέ τίς ενδοχριστιανικές αιρέσεις, φτάνουν οι Οικουμενιστές στίς διαθρησκευτικές βλασφημίες καί σέ κοινωνία μέ τόν ίδιο τόν διάβολο, πού ενσαρκώνουν, Μωαμεθανισμός καί ο Βουδισμός, ο Ινδουισμός καί η Ειδωλολατρία, οι μάγοι καί οι Ινδιάνοι, μέ τούς οποίους βρίσκονται οι Οικουμενιστές σέ πνευματική κοινωνία κατά τίς συμπροσευχές τους!

Γιά τόν λόγο αυτό χαρακτηρίσαμε τούς Οικουμενιστές
παντελώς απερρηγμένους της Εκκλησίας, σύμφωνα μέ τόν α΄ Κανόνα του Μεγάλου Βασιλείου, γιατί από τούς αντιχρίστους αυτούς δέν αμφισβητείται ένα δόγμα της Ορθοδοξίας, αμφισβητείται καί καταλύεται η μοναδικότητα της Ορθόδοξης Πίστης στόν Χριστό μας, τόν Μόνον Αληθινόν Θεόν, βλασφημείται η Παναγία μας, απορρίπτονται οι άγιοί μας καί ανατρέπεται συθθέμελα η Πίστις στήν Αγία Τριάδα καί στό έργο του Αγίου Πνεύματος.

Ανατρέπεται, τελικά η Πίστις στήν Μίαν, Αγίαν, Ορθόδοξον, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησία!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ