ΓΝΩΘΙ Σ' ΕΑΥΤΟΝ
Θεοφάνης Καλαμάτας
Κάποτε οι επτά σοφοί της αρχαίας Ελλάδος συζητούσαν για το ποια αρετή είναι ή πιο σπουδαία. Και είπαν όλοι, ότι είναι το «γνώθι σεαυτόν». Έχομε την αρετή αυτή;
Ο φαντασιόπληκτος εγωισμός μας υποβάλλει τον απατηλό λογισμό, ότι έχομε το «γνώθι σεαυτόν». Και να οι αποδείξεις: Δεν σκοτώνομε, δεν κάνομε ληστείες, δεν μπλεκόμαστε με ναρκωτικά, κακοί δεν είμαστε, Πάμε στην Εκκλησία, νηστεύομε, προσευχόμαστε, κάνομε και ελεημοσύνες. Συμπέρασμα: Είμαστε καλοί!
Αυτά τα λέει ο εγωισμός. Ο Θεός όμως λέει άλλα. Και σημασία έχει τι λέει ο Θεός, κι’ όχι ο εγωισμός. Άκου τι λέει ο Θεός: Χάος είναι η ψυχή σου! Και ποιος θα την γνωρίσει; Εγώ! Μόνο εγώ ο Κύριος! «Βαθεία η καρδία παρά πάντα, και άνθρωπος
εστί και τις γνώσεται αυτόν; Εγώ Κύριος ετάζων καρδίας και δοκιμάζων νεφρούς». Ιδού! Μόνο ο Κύριος ξέρει την καρδιά μας. «Συ μονώτατος οίδας την καρδίαν πάντων υιών ανθρώπων».
Έλεγε ο Απ. Παύλος: Είμαι αναρμόδιος να κρίνω τον εαυτόν μου. Δεν ελέγχομαι βέβαια από την συνείδηση μου (και τι συνείδηση!..), αλλά δεν αθωώνομαι απ’ αυτό.
Διότι παραπάνω από την συνείδηση είναι ο Θεός, που γνωρίζει τα πάντα. «Μείζων εστίν ο Θεός της καρδίας ημών και γινώσκει πάντα». Ο Κύριος θα με κρίνει. «Ο δε ανακρίνων με Κύριος εστίν».
Μη, λοιπόν, βγάζεις συμπεράσματα για τον εαυτό σου...
Αν πάρομε ένα λίτρο νερό από τον Β. Ατλαντικό ωκεανό στα μάτια τα δικά μας, θα μας φανεί καθαρό. Όταν όμως εξετασθεί στο μικροσκόπιο, θα εκπλαγούμε.
Περιέχει:
α΄ 500.000 βακτήρια!
β΄ 1.000.000 μικροσκοπικά φυτά!
γ΄ 150.000.000 μικροσκοπικά ζωύφια!
Και εμείς δεν βλέπαμε τίποτε.
Έτσι συμβαίνει και με τον εαυτό μας. Με τα μάτια τα δικά μας, μας φαίνεται καθαρός. Αν όμως τον δούμε με το μικροσκόπιο του Θεού θα εκπλαγούμε! Θα ανακαλύψουμε χιλιάδες βακτήρια (=πάθη) και εκατομμύρια ζωύφια (=αμαρτίες).
Στις ψυχές μας κρύβονται πολλά πάθη, επισημαίνει ο αγ. Μάξιμος. Και φανερώνονται, όταν δοθούν τα αντίστοιχα ερεθίσματα. Με μια «ντουφεκιά» ξεπετάγονται τα πουλιά, που είναι κρυμμένα στο φύλλωμα του δένδρου. Και με ένα ερέθισμα ξυπνούν τα πάθη, που είναι μέσα μας κρυμμένα. Και γι’ αυτό δεν φαίνονται, λέει ο όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης. Δεν μπορούμε να τα αντιληφθούμε, είτε από αδυναμία και ασθένεια, είτε από πολυχρόνια συνήθεια.
Λαβύρινθος παθών είναι η ψυχή μας! Δεν ξέρομε τι κρύβομε, τι θηρία κατοικούνε εντός μας! Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς έχοντας αυτά υπ’ όψη του κραύγαζε στην προσευχή του: «Φώτισον μου το σκότος»! Κατά το ψαλμικό: «Κύριε, Θεός μου φωτιείς το σκότος μου».
Εφόσον δεν ξέρομε το πλήθος των παθών που κρύβομε εντός μας, είναι φυσικό να μη γνωρίζομε και τις ενέργειες τους, δηλαδή τις αμαρτίες μας! Και οι αμαρτίες μας είναι άπειρες και άγνωστες, «Τα πλήθη των πεπραγμένων μοι δεινών, εννοών ο τάλας...» ψάλλουμε στην Εκκλησία μας. «Αι δε άγνοιαι ημών υπερήνεγκαν έως του ουρανού». Γι’ αυτό ο ψαλμωδός παρακαλεί: «Και εκ των κρυφίων μου καθάρισόν με»
Οι αρετές μας αμαυρώνονται από το σκοτάδι που φέρνομε εντός μας. Ανακατεύονται με τα πάθη μας, λέει ο όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης. Και ιδιαίτερα από την ακαθαρσία της κενοδοξίας. Εξ αιτίας των παθών μας οι αρετές μας, είναι ακάθαρτες. «Ως ράκος αποκαθημένης πάσα η δικαιοσύνη ημών».
Έχομε άγνωστα αναρίθμητα πάθη! Και μυριάδες άγνωστες αμαρτίες!
Ελέησον ημάς Κύριε, Κύριε ελέησον ημάς...
Παναγία Πορταΐτισσα
Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012
«Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί αυτή η απάντηση ! »
«Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί αυτή η απάντηση ! »
Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση.
«Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός.
Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες.
Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.
Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες.
Έκανα όμως λάθος.
Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα.
Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν' ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα.
Την πλησίασα και τη ρώτησα.
- Είστε από εδώ;
- Μάλιστα.
- Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς.»
Και γράφει ο Κέστνερ. «Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί».
Απαντά η γυναίκα.
«Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44.
Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου.
Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν.
Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου.
Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα.
Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να 'ρθουν εδώ κάτω.
Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου».
--
*****************************************************************************************************
Εάν προωθήσετε αυτό το μήνυμα παρακαλείσθε να σβήσετε τους προηγούμενους αποδέκτες.
Χρησιμοποιείστε την Κρυφή Κοινοποίηση (Βcc) για την αποστολή του στους δικούς σας Αποδέκτες.
Έτσι προστατεύετε τους φίλους και γνωστούς από κακόβουλες ενέργειες.
*****************************************************************************************************
Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση.
«Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός.
Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες.
Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.
Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες.
Έκανα όμως λάθος.
Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα.
Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν' ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα.
Την πλησίασα και τη ρώτησα.
- Είστε από εδώ;
- Μάλιστα.
- Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς.»
Και γράφει ο Κέστνερ. «Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί».
Απαντά η γυναίκα.
«Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44.
Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου.
Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν.
Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου.
Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα.
Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να 'ρθουν εδώ κάτω.
Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου».
--
*****************************************************************************************************
Εάν προωθήσετε αυτό το μήνυμα παρακαλείσθε να σβήσετε τους προηγούμενους αποδέκτες.
Χρησιμοποιείστε την Κρυφή Κοινοποίηση (Βcc) για την αποστολή του στους δικούς σας Αποδέκτες.
Έτσι προστατεύετε τους φίλους και γνωστούς από κακόβουλες ενέργειες.
*****************************************************************************************************
Ποιόν φοβάται η σατανοκινούμενη νέα τάξη;
Ποιόν φοβάται η σατανοκινούμενη νέα τάξη;
Γιάννης Λιβάνης
Ποιόν φοβάται η σατανοκινούμενη νέα τάξη;Η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται...Από τη σύστασή του το νεοελληνικό κράτος ήταν παραδομένο στις σκοτεινές δυνάμεις και προγόνους της σημερινής νέας τάξης.Ποτέ δεν απελευθερωθήκαμε πραγματικά, απλά περάσαμε από μια σκλαβιά σε μια άλλη.Όλοι εκείνοι που ανέστησαν ή προσπάθησαν να αναστήσουν τη χαμένη μας αυτοκρατορία φυλακίστηκαν, δολοφονήθηκαν και διώχθηκαν.Μόλις η μασονία πήρε τον έλεγχο της εξουσίας στα χέρια της, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να κλείσει και να εξαφανίσει 412 από τα 546 μοναστήρια της ελληνικής επικράτειας (1834 Όθωνας).Οι σκοτεινές δυνάμεις που αποκαλούμε "συμμάχους" φοβούμενοι μια αναβίωση του Βυζαντίου χτύπησαν την εκκλησία, το μοναχισμό, τους ηρωικούς στρατηγούς που μας απελευθέρωσαν φυλακίζοντάς τους και δολοφονώντας τους.Η νέα τάξη εκείνης της εποχής και οι εγχώριοι υπηρέτες της φυλάκισαν τον Μέγα Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, δολοφόνησαν τον Ιωάννη Καποδίστρια, χρησιμοποίησαν και πρόδωσαν τον Μέγα Ελευθέριο Βενιζέλο και μέχρι σήμερα βρίσκονται σε εγρήγορση για να προλάβουν να χτυπήσουν και να εξαφανίσουν τον οποιοδήποτε προσπαθήσει να φέρει την ελπίδα και ένα νέο Βυζάντιο.Η νέα τάξη και οι υπηρέτες της τρέμουν στην ιδέα ότι ένας νέος πατρο-Κοσμάς μπορεί να εμφανιστεί και να ξυπνήσει τους νεοέλληνες μεταμορφώνοντάς τους σε Έλληνες.Έχοντας διεισδύσει από την πρώτη στιγμή και ολοκληρωτικά στο χώρο της πολιτικής ξέρουν καλά οι δυνάμεις του κακού ότι από το χώρο αυτό δεν κινδυνεύει να εκθρονιστεί η κυριαρχία τους.Αντιθέτως, από το χώρο της εκκλησίας και συγκεκριμένα από την καρδιά της ορθοδοξίας, το Άγιον Όρος, ξέρουν καλά οι σατανοκινούμενες δυνάμεις ότι η ελπίδα για έναν ορθόδοξο κόσμο παραμένει ζωντανή.Δώδεκα άνθρωποι κάποτε άλλαξαν όλον τον κόσμο (οι Άγιοι Απόστολοι).Ένας άνθρωπος κάποτε συγκράτησε από τον εξισλαμισμό όλο το έθνος (ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός).Και ένας Έλληνας να μείνει μόνο, φτάνει...Ό,τι και να κάνει η νέα τάξη και τα εγχώρια τσιράκια της δεν θα νικήσουνε το Θεό και την Εκκλησία Του.Απαλλαχθήκανε από τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, αλλά τώρα έχουν απέναντί τους πέντε σαν και αυτόν (Αιγιαλείας Αμβρόσιος, Μεσογαίας Νικόλαος, Κονίτσης Ανδρέας, Σιατίστης Παύλος και φυσικά Πειραιώς Σεραφείμ).Στο Άγιον Όρος, στο Βυζάντιο που συνεχίζεται ακόμα, έβαλαν στο στόχαστρο τα τελευταία χρόνια το γέροντα Εφραίμ τον Βατοπεδινό συνδυάζοντας έτσι την απομάκρυνση του απείθαρχου Καραμανλή, που τόλμησε να ανοιχτεί στη μεγάλη Ρωσία, και κυρίως ένα χτύπημα στο μοναστήρι με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα από όλες τις μονές του Αγίου Όρους και το μεγαλύτερο φιλανθρωπικό έργο.Το πρώτο, την απομάκρυνση του Καραμανλή, το πέτυχαν φέρνοντας στη θέση του τον εκλεκτό τους. Το δεύτερο, το προσπαθούν ακόμα.Με λύσσα, μίσος και αλαζονική ειρωνία τα βοθροκάναλα της νέας τάξης και οι καλοπληρωμένοι δημοσιογραφικοί υπηρέτες τους προσπαθούν τα τελευταία χρόνια να πείσουν και να επηρεάσουν κάνοντας κανονική πλύση εγκεφάλου ότι ο πατέρας Εφραίμ είναι ένας πονηρός απατεώνας.Τον μισούν τον πατέρα Εφραίμ, όπως μισούν και την εκκλησία, αλλά πιο πολύ τον φοβούνται.Προσπαθούν να τον τιμωρήσουν, προσπαθούν να τον φυλακίσουν όπως κάποτε τον Άγιο Νεκτάριο, θέλουν να τον φιμώσουν να μη μιλάει για Χριστό και Ελλάδα, ποτέ δεν θα του συγχωρήσουν τις καλές σχέσεις και το άνοιγμα με την ορθόδοξη Ρωσία και τον Βλαντιμίρ Πούτιν προσωπικά.Το παράδειγμα με τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο δεν τους δίδαξε. Περάσαν αιώνες και δεν λένε να το καταλάβουν ακόμα τα σκοτεινά μυαλά τους, ότι ποτέ και με κανένα τρόπο δεν θα μας νικήσουν. Όλους και αν μας συκοφαντήσουν, όλους και αν μας σκοτώσουν, η εκκλησία θα μείνει ζωντανή και όπως έλεγε ο γέροντας Παϊσιος, ακόμα και αν κανένας Έλληνας δεν μείνει, ο Θεός θα αναστήσει Έλληνες. Αυτή την Ανάσταση φοβούνται οι σατανοκινούμενοι, γιατί μόνο οι ορθόδοξοι μπορούν να τους χαλάσουν τα σχέδια και να φέρουν την ελπίδα στον κόσμο.Όσο χτυπάνε το Χριστό και την εκκλησία Του καθώς και τους λειτουργούς Του, όπως ο πατέρας Εφραίμ, εμείς θα τους αγαπάμε πιο πολύ και θα προσευχόμαστε πιο δυνατά.Η αγάπη μας θα νικήσει το μίσος τους.
Γιάννης Λιβάνης
Ποιόν φοβάται η σατανοκινούμενη νέα τάξη;Η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται...Από τη σύστασή του το νεοελληνικό κράτος ήταν παραδομένο στις σκοτεινές δυνάμεις και προγόνους της σημερινής νέας τάξης.Ποτέ δεν απελευθερωθήκαμε πραγματικά, απλά περάσαμε από μια σκλαβιά σε μια άλλη.Όλοι εκείνοι που ανέστησαν ή προσπάθησαν να αναστήσουν τη χαμένη μας αυτοκρατορία φυλακίστηκαν, δολοφονήθηκαν και διώχθηκαν.Μόλις η μασονία πήρε τον έλεγχο της εξουσίας στα χέρια της, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να κλείσει και να εξαφανίσει 412 από τα 546 μοναστήρια της ελληνικής επικράτειας (1834 Όθωνας).Οι σκοτεινές δυνάμεις που αποκαλούμε "συμμάχους" φοβούμενοι μια αναβίωση του Βυζαντίου χτύπησαν την εκκλησία, το μοναχισμό, τους ηρωικούς στρατηγούς που μας απελευθέρωσαν φυλακίζοντάς τους και δολοφονώντας τους.Η νέα τάξη εκείνης της εποχής και οι εγχώριοι υπηρέτες της φυλάκισαν τον Μέγα Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, δολοφόνησαν τον Ιωάννη Καποδίστρια, χρησιμοποίησαν και πρόδωσαν τον Μέγα Ελευθέριο Βενιζέλο και μέχρι σήμερα βρίσκονται σε εγρήγορση για να προλάβουν να χτυπήσουν και να εξαφανίσουν τον οποιοδήποτε προσπαθήσει να φέρει την ελπίδα και ένα νέο Βυζάντιο.Η νέα τάξη και οι υπηρέτες της τρέμουν στην ιδέα ότι ένας νέος πατρο-Κοσμάς μπορεί να εμφανιστεί και να ξυπνήσει τους νεοέλληνες μεταμορφώνοντάς τους σε Έλληνες.Έχοντας διεισδύσει από την πρώτη στιγμή και ολοκληρωτικά στο χώρο της πολιτικής ξέρουν καλά οι δυνάμεις του κακού ότι από το χώρο αυτό δεν κινδυνεύει να εκθρονιστεί η κυριαρχία τους.Αντιθέτως, από το χώρο της εκκλησίας και συγκεκριμένα από την καρδιά της ορθοδοξίας, το Άγιον Όρος, ξέρουν καλά οι σατανοκινούμενες δυνάμεις ότι η ελπίδα για έναν ορθόδοξο κόσμο παραμένει ζωντανή.Δώδεκα άνθρωποι κάποτε άλλαξαν όλον τον κόσμο (οι Άγιοι Απόστολοι).Ένας άνθρωπος κάποτε συγκράτησε από τον εξισλαμισμό όλο το έθνος (ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός).Και ένας Έλληνας να μείνει μόνο, φτάνει...Ό,τι και να κάνει η νέα τάξη και τα εγχώρια τσιράκια της δεν θα νικήσουνε το Θεό και την Εκκλησία Του.Απαλλαχθήκανε από τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, αλλά τώρα έχουν απέναντί τους πέντε σαν και αυτόν (Αιγιαλείας Αμβρόσιος, Μεσογαίας Νικόλαος, Κονίτσης Ανδρέας, Σιατίστης Παύλος και φυσικά Πειραιώς Σεραφείμ).Στο Άγιον Όρος, στο Βυζάντιο που συνεχίζεται ακόμα, έβαλαν στο στόχαστρο τα τελευταία χρόνια το γέροντα Εφραίμ τον Βατοπεδινό συνδυάζοντας έτσι την απομάκρυνση του απείθαρχου Καραμανλή, που τόλμησε να ανοιχτεί στη μεγάλη Ρωσία, και κυρίως ένα χτύπημα στο μοναστήρι με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα από όλες τις μονές του Αγίου Όρους και το μεγαλύτερο φιλανθρωπικό έργο.Το πρώτο, την απομάκρυνση του Καραμανλή, το πέτυχαν φέρνοντας στη θέση του τον εκλεκτό τους. Το δεύτερο, το προσπαθούν ακόμα.Με λύσσα, μίσος και αλαζονική ειρωνία τα βοθροκάναλα της νέας τάξης και οι καλοπληρωμένοι δημοσιογραφικοί υπηρέτες τους προσπαθούν τα τελευταία χρόνια να πείσουν και να επηρεάσουν κάνοντας κανονική πλύση εγκεφάλου ότι ο πατέρας Εφραίμ είναι ένας πονηρός απατεώνας.Τον μισούν τον πατέρα Εφραίμ, όπως μισούν και την εκκλησία, αλλά πιο πολύ τον φοβούνται.Προσπαθούν να τον τιμωρήσουν, προσπαθούν να τον φυλακίσουν όπως κάποτε τον Άγιο Νεκτάριο, θέλουν να τον φιμώσουν να μη μιλάει για Χριστό και Ελλάδα, ποτέ δεν θα του συγχωρήσουν τις καλές σχέσεις και το άνοιγμα με την ορθόδοξη Ρωσία και τον Βλαντιμίρ Πούτιν προσωπικά.Το παράδειγμα με τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο δεν τους δίδαξε. Περάσαν αιώνες και δεν λένε να το καταλάβουν ακόμα τα σκοτεινά μυαλά τους, ότι ποτέ και με κανένα τρόπο δεν θα μας νικήσουν. Όλους και αν μας συκοφαντήσουν, όλους και αν μας σκοτώσουν, η εκκλησία θα μείνει ζωντανή και όπως έλεγε ο γέροντας Παϊσιος, ακόμα και αν κανένας Έλληνας δεν μείνει, ο Θεός θα αναστήσει Έλληνες. Αυτή την Ανάσταση φοβούνται οι σατανοκινούμενοι, γιατί μόνο οι ορθόδοξοι μπορούν να τους χαλάσουν τα σχέδια και να φέρουν την ελπίδα στον κόσμο.Όσο χτυπάνε το Χριστό και την εκκλησία Του καθώς και τους λειτουργούς Του, όπως ο πατέρας Εφραίμ, εμείς θα τους αγαπάμε πιο πολύ και θα προσευχόμαστε πιο δυνατά.Η αγάπη μας θα νικήσει το μίσος τους.
Το καντῆλι τῆς Παναγίας
Το καντῆλι τῆς Παναγίας
(συγκλονιστικό περιστατικό πλάνης)
ἀπό τό βιβλίο «ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ» ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ
Ἰγνάτιος ὁ Πνευματικός
Ὁ πάπα – Ἰγνάτιος ὁ Πνευματικός (1827 – 1927) ἀνήκει στίς πιό χαριτωμένες καί σεβάσμιες προσωπικότητες τοῦ Ἁγ. Ὅρους. Ἐπί ὀγδόντα χρόνια ἔζησε τήν πιό σκληρή ἀσκητική ζωή στά Κατουνάκια καί ἔγινε δοχεῖο τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ὁ πάπα – Ἰγνάτιος ἀπέκτησε ἕναν ὑποτακτικό ταλαντοῦχο, τόν πατέρα Νεόφυτο, νέο μέ ὑπέρμετρο ἀσκητικό ζῆλο. Κάποια νύχτα ὁ πάπα – Νεόφυτος ἄκουσε ἕνα σιγανό χτύπημα στήν πόρτα τοῦ κελλιοῦ του, καθώς καί μιά ἁπαλή γυναικεία φωνή: «Σήκω, παιδί μου. Κατέβα στήν ἐκκλησία, γιατί τό καντηλάκι μου ἔσβησε».
Πετάγεται ἀμέσως ἀπό τόν ὕπνο, κατεβαίνει μέ ἀγωνία στόν ναό τῆς ἐρημικῆς τους καλύβης καί βρίσκει σβησμένο τό καντηλάκι τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Τό ἄναψε κατασυγκινημένος, ἔκανε μιά θερμή προσευχή καί ἐπέστρεψε στό κελλί του.
Τό περιστατικό αὐτό συνέβη καί σέ ἑπόμενες νύχτες. «Προόδευσα», ἄρχισε νά σκέπτεται τότε ὁ ἀρχάριος ὑποτακτικός. «Φαίνεται ὅτι ἀνέβηκα ψηλά. Ἡ Δέσποινα τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς μ’ ἐπισκέπτεται. Ἀκούω τήν ἀγγελική φωνή Της. Ἀνάβω τό σβησμένο καντηλάκι Της. Πόσο εὐτυχισμένος νιώθω!».
Αὐτά σκεπτόταν, ἐνῶ ὁ δαίμονας τῆς ὑπερηφανείας δέν ἔπαυε νά τόν τοξεύει μέ τά πυρφόρα βέλη του καί νά τόν σπρώχνει στήν καταστροφή.
Μερικές φορές ὁ πατήρ Νεόφυτος ἐνίωθε τήν συνείδησή του νά διαμαρτύρεται, ἄκουε καί ἕναν ἄλλον ἁπαλό λογισμό πού τόν συμβούλευε ν’ ἀνακοινώσει, ὅπως εἶχε καθῆκον, τό ἐπεισόδιο στόν γέροντά του. Ἀλλ’ ἀπέκρουσε τόν σωτήριο αὐτό λογισμό. «Γιατί νά τό πῶ στόν γέροντα; Ἁμαρτία εἶναι νά τήν ἐξομολογηθῶ; Ἅγιο περιστατικό εἶναι, καί ὅσο πιό μυστικά καί σιωπηλά τό ζῶ, τόσο διατηρεῖται ἡ ἱερότης του».
Ὁ διακριτικός πάπα – Ἰγνάτιος κάποια ἀδιόρατα σημεῖα ἀντιλήφθηκε στήν συμπεριφορά τοῦ ὑποτακτικοῦ του καί δέν ἀδιαφόρησε. Κάθε τόσο τοῦ ὑπενθύμιζε: «Παιδί μου, Νεόφυτε, πρόσεχε. Ὅ,τι σου συμβαίνει στήν πνευματική σου ζωή νά μοῦ τό ἀνακοινώνεις». Καί μιά μέρα τόν ἀνάγκασε στήν ἐξομολόγηση νά ἐξιστορήσει μέ λεπτομέρειες ὅλη τήν ὑπόθεση. Μέ τήν βάθεια διάκριση καί τήν ἔκτακτη ποιμαντική πού διέθετε, τοῦ ἀνέλυσε τά συμβάντα καί τοῦ ἀπέδειξε πώς εἶχε πέσει στήν παγίδα τοῦ διαβόλου. Τόν ἐρώτησε:
- Τί αἰσθήματα κυριαρχοῦσαν μέσα σου, ὅταν ἀναβες τό σβησμένο καντήλι;
- Χαρά καί ἱκανοποίηση, πού ἀξιώνομαι μιᾶς τέτοιας εὐλογίας!
- Καί τί ἄλλο ἀκόμη;
- Ναί, καί κάτι ἄλλο. Κάποια μυστική ταραχή καί ἀνησυχία νά μή μάθει τίποτε ὁ γέροντας.
- Αὐτό τό τελευταῖο μαρτυρεῖ ὁλοφάνερα τήν παρουσία τοῦ διαβόλου.
Τοῦ εἶπε πολλά γιά τίς πλεκτάνες τοῦ ἐχθροῦ καί στό τέλος παρετήρησε:
- Ἄντε, πλανεμένε! Σέ ξεγέλασε ὁ διάβολος. Ἔχει ἀνάγκη ἡ Παναγιά ἀπό μένα καί ἀπό σένα; Ἔχει ἀνάγκη ἀπό τήν βοήθειά σου; Πρόσεξε! Ἄν ξαναχτυπήσει ἡ πόρτα τοῦ κελλιοῦ σου, δέν θά σηκωθεῖς ν ἀνάψης τό καντῆλι, καί εἶμαι ἐγώ ὑπεύθυνος.
Τά φτερά τοῦ νεαροῦ μοναχοῦ κόπηκαν! Ποτέ δέν περίμενε τόσο ἄδοξο τέλος στήν “ὑψηλή” ἐκείνη ὑπόθεση. Ἀργότερα βέβαια εὐγνωμονοῦσε τόν γέροντά του, πού τόν γλύτωσε ἀπό τήν παγίδα τοῦ ἐχθροῦ. Τώρα ὅμως ἦταν περίλυπος. Εἶχε καί μιά ἀπορία: Θά ξαναχτυποῦσε ἄραγε ἡ πόρτα; Ἀλλά ποῦ τέτοιο πρᾶγμα!
Μόλις τά σκοτεινά σχέδια τοῦ διαβόλου ἦλθαν στό φῶς τῆς διακρίσεως τοῦ παπα–Ἰγνατίου, διαλύθηκαν σάν καπνός!
Τέλος καί τῷ Θεῷ δόξα!
(συγκλονιστικό περιστατικό πλάνης)
ἀπό τό βιβλίο «ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ» ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ
Ἰγνάτιος ὁ Πνευματικός
Ὁ πάπα – Ἰγνάτιος ὁ Πνευματικός (1827 – 1927) ἀνήκει στίς πιό χαριτωμένες καί σεβάσμιες προσωπικότητες τοῦ Ἁγ. Ὅρους. Ἐπί ὀγδόντα χρόνια ἔζησε τήν πιό σκληρή ἀσκητική ζωή στά Κατουνάκια καί ἔγινε δοχεῖο τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ὁ πάπα – Ἰγνάτιος ἀπέκτησε ἕναν ὑποτακτικό ταλαντοῦχο, τόν πατέρα Νεόφυτο, νέο μέ ὑπέρμετρο ἀσκητικό ζῆλο. Κάποια νύχτα ὁ πάπα – Νεόφυτος ἄκουσε ἕνα σιγανό χτύπημα στήν πόρτα τοῦ κελλιοῦ του, καθώς καί μιά ἁπαλή γυναικεία φωνή: «Σήκω, παιδί μου. Κατέβα στήν ἐκκλησία, γιατί τό καντηλάκι μου ἔσβησε».
Πετάγεται ἀμέσως ἀπό τόν ὕπνο, κατεβαίνει μέ ἀγωνία στόν ναό τῆς ἐρημικῆς τους καλύβης καί βρίσκει σβησμένο τό καντηλάκι τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Τό ἄναψε κατασυγκινημένος, ἔκανε μιά θερμή προσευχή καί ἐπέστρεψε στό κελλί του.
Τό περιστατικό αὐτό συνέβη καί σέ ἑπόμενες νύχτες. «Προόδευσα», ἄρχισε νά σκέπτεται τότε ὁ ἀρχάριος ὑποτακτικός. «Φαίνεται ὅτι ἀνέβηκα ψηλά. Ἡ Δέσποινα τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς μ’ ἐπισκέπτεται. Ἀκούω τήν ἀγγελική φωνή Της. Ἀνάβω τό σβησμένο καντηλάκι Της. Πόσο εὐτυχισμένος νιώθω!».
Αὐτά σκεπτόταν, ἐνῶ ὁ δαίμονας τῆς ὑπερηφανείας δέν ἔπαυε νά τόν τοξεύει μέ τά πυρφόρα βέλη του καί νά τόν σπρώχνει στήν καταστροφή.
Μερικές φορές ὁ πατήρ Νεόφυτος ἐνίωθε τήν συνείδησή του νά διαμαρτύρεται, ἄκουε καί ἕναν ἄλλον ἁπαλό λογισμό πού τόν συμβούλευε ν’ ἀνακοινώσει, ὅπως εἶχε καθῆκον, τό ἐπεισόδιο στόν γέροντά του. Ἀλλ’ ἀπέκρουσε τόν σωτήριο αὐτό λογισμό. «Γιατί νά τό πῶ στόν γέροντα; Ἁμαρτία εἶναι νά τήν ἐξομολογηθῶ; Ἅγιο περιστατικό εἶναι, καί ὅσο πιό μυστικά καί σιωπηλά τό ζῶ, τόσο διατηρεῖται ἡ ἱερότης του».
Ὁ διακριτικός πάπα – Ἰγνάτιος κάποια ἀδιόρατα σημεῖα ἀντιλήφθηκε στήν συμπεριφορά τοῦ ὑποτακτικοῦ του καί δέν ἀδιαφόρησε. Κάθε τόσο τοῦ ὑπενθύμιζε: «Παιδί μου, Νεόφυτε, πρόσεχε. Ὅ,τι σου συμβαίνει στήν πνευματική σου ζωή νά μοῦ τό ἀνακοινώνεις». Καί μιά μέρα τόν ἀνάγκασε στήν ἐξομολόγηση νά ἐξιστορήσει μέ λεπτομέρειες ὅλη τήν ὑπόθεση. Μέ τήν βάθεια διάκριση καί τήν ἔκτακτη ποιμαντική πού διέθετε, τοῦ ἀνέλυσε τά συμβάντα καί τοῦ ἀπέδειξε πώς εἶχε πέσει στήν παγίδα τοῦ διαβόλου. Τόν ἐρώτησε:
- Τί αἰσθήματα κυριαρχοῦσαν μέσα σου, ὅταν ἀναβες τό σβησμένο καντήλι;
- Χαρά καί ἱκανοποίηση, πού ἀξιώνομαι μιᾶς τέτοιας εὐλογίας!
- Καί τί ἄλλο ἀκόμη;
- Ναί, καί κάτι ἄλλο. Κάποια μυστική ταραχή καί ἀνησυχία νά μή μάθει τίποτε ὁ γέροντας.
- Αὐτό τό τελευταῖο μαρτυρεῖ ὁλοφάνερα τήν παρουσία τοῦ διαβόλου.
Τοῦ εἶπε πολλά γιά τίς πλεκτάνες τοῦ ἐχθροῦ καί στό τέλος παρετήρησε:
- Ἄντε, πλανεμένε! Σέ ξεγέλασε ὁ διάβολος. Ἔχει ἀνάγκη ἡ Παναγιά ἀπό μένα καί ἀπό σένα; Ἔχει ἀνάγκη ἀπό τήν βοήθειά σου; Πρόσεξε! Ἄν ξαναχτυπήσει ἡ πόρτα τοῦ κελλιοῦ σου, δέν θά σηκωθεῖς ν ἀνάψης τό καντῆλι, καί εἶμαι ἐγώ ὑπεύθυνος.
Τά φτερά τοῦ νεαροῦ μοναχοῦ κόπηκαν! Ποτέ δέν περίμενε τόσο ἄδοξο τέλος στήν “ὑψηλή” ἐκείνη ὑπόθεση. Ἀργότερα βέβαια εὐγνωμονοῦσε τόν γέροντά του, πού τόν γλύτωσε ἀπό τήν παγίδα τοῦ ἐχθροῦ. Τώρα ὅμως ἦταν περίλυπος. Εἶχε καί μιά ἀπορία: Θά ξαναχτυποῦσε ἄραγε ἡ πόρτα; Ἀλλά ποῦ τέτοιο πρᾶγμα!
Μόλις τά σκοτεινά σχέδια τοῦ διαβόλου ἦλθαν στό φῶς τῆς διακρίσεως τοῦ παπα–Ἰγνατίου, διαλύθηκαν σάν καπνός!
Τέλος καί τῷ Θεῷ δόξα!
Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012
Η τραγωδία του να είσαι παπάς χωρίς Χάρη
Η τραγωδία του να είσαι παπάς χωρίς Χάρη
Μιχαἠλ Καρακατσἀνης
Η προσωπική σχέση του ανθρώπου με το Θεό δεν είναι δεδομένη και δεν υπάρχει καμιά εγγύηση για σταθερότητα, πρόοδο ή διάρκεια. Ό ιερέας μπορεί να ξεκινήσει με πνευματικό ενθουσιασμό το ιερατικό του λειτούργημα αλλά μετά από λίγα χρόνια να αδειάσει ολοκληρωτικά από τη Χάρη του Θεού.
Οι αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης, οι δυσκολίες του έγγαμου βίου και οι αντιξοότητες της καθημερινότητας μπορούν να συντρίψουν ακόμη και τον πιο καλοπροαίρετο πιστό. Η μόνη δυνατότητα πνευματικής επιβίωσης είναι να αποδεχτεί κανείς ταπεινά την αναξιότητά του και να προσφέρει τον συντετριμμένο του εαυτό στο Χριστό.
Αν ο ιερέας δεν μπορέσει να αναφέρει την οδύνη και την αποτυχία του στο Χριστό θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Για τον ιερέα η πορεία πνευματικής ωρίμανσης είναι υπαρξιακός μονόδρομος. Αν δεν προχωρήσει πνευματικά θα καταρακωθεί υπαρξιακά. Για να ξεφύγει από την θλίψη της απουσίας του Θεού θα εκκοσμικευθεί. Από ιερουργός θα καταντήσει ηθοποιός.
- Ο ιερέας ο οποίος είναι βεβαρημένος από το σκοτάδι της υπαρξιακής του παρακμής δεν έχει το κέφι και το μεράκι να ασχολείται με τις "λεπτομέρειες" της Εκκλησιαστικής-λειτουργικής ζωής. Σε πολλούς ορθόδοξους Ναούς τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές η σύναξη των πιστών θυμίζει κακόγουστη, θεατρική παράσταση. Κατά την διάρκεια των Ιερών Ακολουθιών ο πιστός αντί να ησυχάζει και να γεμίζει τις πνευματικές του μπαταρίες δοκιμάζει τις ψυχοσωματικές του αντοχές, βασανίζει τα αισθητικά του κριτήρια και βάζει σε πειρασμό τις πνευματικές του δυνατότητες. (Σημ. 1)
Στις παραγράφους που ακολουθούν επιχειρώ να σχολιάσω έμμεσα
ορισμένες συμπεριφορές και τακτικές
του ταλαίπωρου εφημέριου ιερέα οι οποίες ενοχλούν και απωθούν
τους ευαίσθητους και καλλιεργημένους πιστούς.
Δεκαπέντε τακτικές σύγχρονου διωγμού.
Οι Λειτουργικές παρενέργειες
της ιερατικής αδιαφορίας.
Ακουστική.
Βάλε τα μεγάφωνα στη διαπασών ώστε να μην μπορεί κανείς να ησυχάσει, να συγκεντρωθεί ή να νιώσει κατάνυξη. Τοποθέτησε μεγάφωνα και έξω από το ναό ώστε να αγανακτούν οι γείτονες και να μην βρίσκουν ησυχία οι εκκλησιαζόμενοι ούτε στον περίβολο του ναού. Μην αναθέσεις σε ειδικούς την ακουστική μελέτη του ναού. Φρόντισε το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα να θυμίζει γύφτο που γυρνά στις γειτονιές με το φορτηγάκι του για να πουλήσει πατάτες ή χαλιά.
Φωτισμός.
Έχε αναμμένους τους πολυελέους της εκκλησίας σε κάθε Ακολουθία. Σε περίπτωση που δεν ανάψεις τον πολυέλαιο άναψε ένα δυνατό ηλεκτρικό φως σε κάποιο σημείο του ναού που να θυμίζει προβολέα αστυνομικής ανάκρισης. Επέτρεψε στους ιεροψάλτες να βάλουν προβολείς πάνω από τα κεφάλια τους για να διαβάζουν με μεγαλύτερη ευκολία τα ιερά βιβλία.
Κήρυγμα.
Βγάλε λόγο ακριβώς πριν από τη Θεία Μετάληψη (πριν από το "Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε"). Φρόντισε ο λόγος σου να έχει μεγάλη διάρκεια και να ξεφεύγει από την εμπειρική νηπτική βίωση της καθημερινής ζωής. Άσκησε θεωρητική κριτική σε κοινωνικά, εθνικά και πολιτικά θέματα και υπογράμμισε την παρακμή και την αμαρτωλότητα του σύγχρονου κόσμου. Δώσε με νευρικό τρόπο συμβουλές ηθικής συμπεριφοράς στο εκκλησίασμα. Φρόντισε να δείχνεις αγανακτισμένος από την επικράτηση της αμαρτίας στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Υπογράμμισε την εγωκεντρική τάση για καλοπέραση του μέσου ανθρώπου συγκρίνοντας την άμεσα με την ασκητική ζωή των πατέρων της ερήμου. Προσπάθησε να πείσεις τους πιστούς ότι ο λόγος που δεν προχωρούν πνευματικά είναι το ότι δεν προσπαθούν όσο θα έπρεπε. Να μιλάς με βροντερή-απειλητική φωνή ώστε να γίνεις περισσότερο πιστευτός.
Τυπικό.
Αδιαφόρησε για το τυπικό των ιερών Ακολουθιών. Το τυπικό δεν είναι ουσιαστικό. Κόψε και ράψε τις Ακολουθίες στα μέτρα σου. Μη διαβάζεις ψαλτήρι και αναγνώσματα της Παλαιάς Διαθήκης διότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει την αρχαία γλώσσα. Δώσε εντολή στους ψάλτες να μην λένε όλο το "Κύριε εκέκραξα" στον εσπερινό και να παραλείπουν τις περισσότερες ωδές στον όρθρο. Να κάνεις τα πάντα με τον γρήγορο και εύκολο τρόπο.
Συμπεριφορά.
Κατά τη διάρκεια των ιερών Ακολουθιών φρόντιζε να κάνεις άγαρμπες, βιαστικές και νευρικές κινήσεις. Κάνε ότι κάνεις με αδιαφορία και χωρίς βιωματική συμμετοχή. Όταν βγαίνεις στην Ωραία Πύλη ή όταν λιβανίζεις, να παρατηρείς εξεταστικά τους πιστούς ή να αφήνεις το βλέμμα σου να πλανάται με αδιαφορία δεξιά και αριστερά.
Άμφια.
Στη Θεία Λειτουργία να φοράς άμφια με χτυπητά χρώματα και πολλά ψεύτικα στολίδια. Προσπάθησε να φαίνεσαι φανταχτερός. Νιώσε ανωτερότητα και καμάρι για την εμφάνισή σου.
Παρατηρήσεις.
Στα σημαντικά σημεία της Θείας Λειτουργίας όπως στο Χερουβικό ύμνο ή στον καθαγιασμό των τιμίων δώρων ή πριν από τη Θεία Μετάληψη δώσε με αυστηρό τόνο συστάσεις ευπρέπειας και καλής συμπεριφοράς στο εκκλησίασμα. Αν κάποιο παιδάκι κλάψει, τρέξει ή φωνάξει σύστησε με αυστηρό τρόπο στη μητέρα του να το βγάλει έξω ή να το ησυχάσει.
Καθαριότητα εικόνων.
Μην φροντίσεις για τον συνεχή καθαρισμό των εικόνων τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές. Άφησε να συσσωρεύεται σάλιο και κραγιόν στο προστατευτικό τζάμι των εικόνων ώστε οι πιστοί να νιώθουν περισσότερο αηδία ενώ προσκυνούν παρά κατάνυξη.
Κεριά και λιβάνι.
Βάλε στο παγκάρι το φτηνό, άοσμο και αλύγιστο κερί που θυμίζει σαπούνι. Βάλε τιμές ανάλογα με το μέγεθος του κεριού. Χρησιμοποίησε φτηνό λιβάνι. Τοποθέτησε το λιβάνι στο καρβουνάκι λίγα λεπτά πριν αρχίζεις να θυμιατίζεις ώστε όταν φτάσεις στους πιστούς να βγαίνει από το θυμιατό μόνο κάπνα και καθόλου άρωμα. Μην προσθέτεις συμπληρωματικό λιβάνι στο καρβουνάκι όση ώρα και αν χρειαστεί να θυμιατίσεις.
Εκφωνήσεις.
Να εκφωνείς τις ευχές σαν να βγάζεις άναρθρες κραυγές ώστε κανείς να μην καταλαβαίνει αυτό που λες. Να ψέλνεις επιτηδευμένα και επιδεικτικά σα να τραγουδάς σε κέντρο διασκέδασης. Ξέχνα ότι απευθύνεσαι στο Θεό και φρόντισε να αρέσεις στους ακροατές και στον εαυτό σου. Όταν διαβάζεις χύμα να τρως τα λόγια σου από κεκτημένη ταχύτητα. Να διαβάζεις μόνο τα φωνήεντα των λέξεων και να παραλείπεις τα σύμφωνα. Σημασία έχει αυτό που λες και όχι ο τρόπος που το εκφράζεις. Να σκέπτεσαι ότι κανείς δεν νοιάζεται και δεν καταλαβαίνει τα δρώμενα. Φόρτωσε τη φωνή σου με ασύστολη ένταση και πίστεψε ότι με αυτό τον τρόπο θα προκαλέσεις κατάνυξη.
Στη Θεία Μετάληψη χρησιμοποίησε οίνο μέτριας ποιότητας και ρίξε στο Άγιο Δισκοπότηρο μεγάλη ποσότητα ζέοντος ώστε να χάνεται η γεύση του κρασιού. Την ώρα της Θείας Μετάληψης βάλε στη λαβίδα ελάχιστο οίνο-αίμα και καθόλου άρτο-σώμα. Μη προσφωνήσεις το όνομα του πιστού που μεταλαμβάνει. Αδιαφόρησε για το ότι κρατάς στα χέρια σου τον ίδιο το Θεό. Κάνε βιαστικές και απρόσεχτες κινήσεις. Να προσφέρεις το σώμα και το αίμα του Κυρίου σου με προχειρότητα σαν να κερνάς κάποιο γλυκό. Φρόντισε να συνεχιστεί η ροή της Ακολουθίας ενώ οι πιστοί μεταλαμβάνουν ώστε να ακούνε το "είδομεν το φως το αληθινό" πριν μεταλάβουν. Μοίραζε το αντίδωρο βιαστικά με τα δύο σου χέρια σε δυο-δυο πιστούς για να ξεμπερδεύεις. Φρόντισε την ώρα που θα μοιράζεις το αντίδωρο να έχουν σταματήσει οι ψάλτες ώστε να ακούγεται στο ναό μόνο οχλαγωγία. Απόφυγε να διαβαστεί η Ευχαριστία μετά τη Θεία Μετάληψη με το πρόσχημα ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται.
Ζητιάνοι.
Τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές επέτρεψε στους ζητιάνους να ζητιανεύουν ακριβώς έξω από την πόρτα της Εκκλησίας ώστε όποιος μπαίνει στο ναό να παίρνει μια γερή δόση μιζέριας, φρίκης, ψευτιάς και αγανάκτησης. Με αυτό τον τρόπο οι πιστοί που σπάνια εκκλησιάζονται και έχουν μια επιφανειακή σχέση με το Θεό θα μπορέσουν συνδέσουν βιωματικά τον Εκκλησιασμό με αρνητικά συναισθήματα.
Αργύρια.
Με κάθε ευκαιρία να ζητάς χρήματα από το Εκκλησίασμα. Τοποθέτησε μεγάλα κουτιά πάνω στο παγκάρι με επιγραφές που να εξηγούν για ποιο σκοπό μαζεύονται τα χρήματα. Στη Θεία Λειτουργία κάνε περιφορά δίσκων. Βγάλε τους δίσκους στην πιο κατανυκτική στιγμή της Ακολουθίας ώστε οι πιστοί συγκινημένοι να δώσουν περισσότερα. Βάλε ταρίφες στα μυστήρια του γάμου και της βάπτισης. Όταν πηγαίνεις στα σπίτια για ευχέλαιο ή αγιασμό να παίρνεις χωρίς συστολή τα χρήματα που σου προσφέρουν. Πίστεψε ότι δικαιούσαι να αμείβεσαι για τις υπηρεσίες που προσφέρεις. Μη ξεχνάς ότι στη συνείδηση της πλειοψηφίας των πιστών δεν υπάρχει η υποψία ότι οι παπάδες είναι φιλοχρήματοι.
Προβληματικοί συνεργάτες.
Φρόντισε να επιλέξεις εγωκεντρικούς, πικρόχολους και οξύθυμους συνεργάτες-επιτρόπους. Βοήθησέ τους να αισθάνονται αρχηγοί στο χώρο της Εκκλησίας και πείσε τους να συμπεριφέρονται ως εξουσίαν έχοντες. Ανάθεσέ τους το ρόλο της αστυνόμευσης των πιστών μέσα στο Ναό. Που και που να τσακώνεσαι μαζί τους μπροστά στους πιστούς.
Συναντήσεις.
Μην οργανώνεις ποτέ ομαδικές δραστηριότητες (εκδρομές, καφέ, κοινωνική διακονία, ομιλίες κλπ) ώστε να μην έχουν την ευκαιρία να γνωριστούν οι ενορίτες μεταξύ τους ούτε να καλλιεργήσουν μια προσωπική σχέση μαζί σου.
Μιχαἠλ Καρακατσἀνης
Η προσωπική σχέση του ανθρώπου με το Θεό δεν είναι δεδομένη και δεν υπάρχει καμιά εγγύηση για σταθερότητα, πρόοδο ή διάρκεια. Ό ιερέας μπορεί να ξεκινήσει με πνευματικό ενθουσιασμό το ιερατικό του λειτούργημα αλλά μετά από λίγα χρόνια να αδειάσει ολοκληρωτικά από τη Χάρη του Θεού.
Οι αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης, οι δυσκολίες του έγγαμου βίου και οι αντιξοότητες της καθημερινότητας μπορούν να συντρίψουν ακόμη και τον πιο καλοπροαίρετο πιστό. Η μόνη δυνατότητα πνευματικής επιβίωσης είναι να αποδεχτεί κανείς ταπεινά την αναξιότητά του και να προσφέρει τον συντετριμμένο του εαυτό στο Χριστό.
Αν ο ιερέας δεν μπορέσει να αναφέρει την οδύνη και την αποτυχία του στο Χριστό θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Για τον ιερέα η πορεία πνευματικής ωρίμανσης είναι υπαρξιακός μονόδρομος. Αν δεν προχωρήσει πνευματικά θα καταρακωθεί υπαρξιακά. Για να ξεφύγει από την θλίψη της απουσίας του Θεού θα εκκοσμικευθεί. Από ιερουργός θα καταντήσει ηθοποιός.
- Ο ιερέας ο οποίος είναι βεβαρημένος από το σκοτάδι της υπαρξιακής του παρακμής δεν έχει το κέφι και το μεράκι να ασχολείται με τις "λεπτομέρειες" της Εκκλησιαστικής-λειτουργικής ζωής. Σε πολλούς ορθόδοξους Ναούς τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές η σύναξη των πιστών θυμίζει κακόγουστη, θεατρική παράσταση. Κατά την διάρκεια των Ιερών Ακολουθιών ο πιστός αντί να ησυχάζει και να γεμίζει τις πνευματικές του μπαταρίες δοκιμάζει τις ψυχοσωματικές του αντοχές, βασανίζει τα αισθητικά του κριτήρια και βάζει σε πειρασμό τις πνευματικές του δυνατότητες. (Σημ. 1)
Στις παραγράφους που ακολουθούν επιχειρώ να σχολιάσω έμμεσα
ορισμένες συμπεριφορές και τακτικές
του ταλαίπωρου εφημέριου ιερέα οι οποίες ενοχλούν και απωθούν
τους ευαίσθητους και καλλιεργημένους πιστούς.
Δεκαπέντε τακτικές σύγχρονου διωγμού.
Οι Λειτουργικές παρενέργειες
της ιερατικής αδιαφορίας.
Ακουστική.
Βάλε τα μεγάφωνα στη διαπασών ώστε να μην μπορεί κανείς να ησυχάσει, να συγκεντρωθεί ή να νιώσει κατάνυξη. Τοποθέτησε μεγάφωνα και έξω από το ναό ώστε να αγανακτούν οι γείτονες και να μην βρίσκουν ησυχία οι εκκλησιαζόμενοι ούτε στον περίβολο του ναού. Μην αναθέσεις σε ειδικούς την ακουστική μελέτη του ναού. Φρόντισε το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα να θυμίζει γύφτο που γυρνά στις γειτονιές με το φορτηγάκι του για να πουλήσει πατάτες ή χαλιά.
Φωτισμός.
Έχε αναμμένους τους πολυελέους της εκκλησίας σε κάθε Ακολουθία. Σε περίπτωση που δεν ανάψεις τον πολυέλαιο άναψε ένα δυνατό ηλεκτρικό φως σε κάποιο σημείο του ναού που να θυμίζει προβολέα αστυνομικής ανάκρισης. Επέτρεψε στους ιεροψάλτες να βάλουν προβολείς πάνω από τα κεφάλια τους για να διαβάζουν με μεγαλύτερη ευκολία τα ιερά βιβλία.
Κήρυγμα.
Βγάλε λόγο ακριβώς πριν από τη Θεία Μετάληψη (πριν από το "Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε"). Φρόντισε ο λόγος σου να έχει μεγάλη διάρκεια και να ξεφεύγει από την εμπειρική νηπτική βίωση της καθημερινής ζωής. Άσκησε θεωρητική κριτική σε κοινωνικά, εθνικά και πολιτικά θέματα και υπογράμμισε την παρακμή και την αμαρτωλότητα του σύγχρονου κόσμου. Δώσε με νευρικό τρόπο συμβουλές ηθικής συμπεριφοράς στο εκκλησίασμα. Φρόντισε να δείχνεις αγανακτισμένος από την επικράτηση της αμαρτίας στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Υπογράμμισε την εγωκεντρική τάση για καλοπέραση του μέσου ανθρώπου συγκρίνοντας την άμεσα με την ασκητική ζωή των πατέρων της ερήμου. Προσπάθησε να πείσεις τους πιστούς ότι ο λόγος που δεν προχωρούν πνευματικά είναι το ότι δεν προσπαθούν όσο θα έπρεπε. Να μιλάς με βροντερή-απειλητική φωνή ώστε να γίνεις περισσότερο πιστευτός.
Τυπικό.
Αδιαφόρησε για το τυπικό των ιερών Ακολουθιών. Το τυπικό δεν είναι ουσιαστικό. Κόψε και ράψε τις Ακολουθίες στα μέτρα σου. Μη διαβάζεις ψαλτήρι και αναγνώσματα της Παλαιάς Διαθήκης διότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει την αρχαία γλώσσα. Δώσε εντολή στους ψάλτες να μην λένε όλο το "Κύριε εκέκραξα" στον εσπερινό και να παραλείπουν τις περισσότερες ωδές στον όρθρο. Να κάνεις τα πάντα με τον γρήγορο και εύκολο τρόπο.
Συμπεριφορά.
Κατά τη διάρκεια των ιερών Ακολουθιών φρόντιζε να κάνεις άγαρμπες, βιαστικές και νευρικές κινήσεις. Κάνε ότι κάνεις με αδιαφορία και χωρίς βιωματική συμμετοχή. Όταν βγαίνεις στην Ωραία Πύλη ή όταν λιβανίζεις, να παρατηρείς εξεταστικά τους πιστούς ή να αφήνεις το βλέμμα σου να πλανάται με αδιαφορία δεξιά και αριστερά.
Άμφια.
Στη Θεία Λειτουργία να φοράς άμφια με χτυπητά χρώματα και πολλά ψεύτικα στολίδια. Προσπάθησε να φαίνεσαι φανταχτερός. Νιώσε ανωτερότητα και καμάρι για την εμφάνισή σου.
Παρατηρήσεις.
Στα σημαντικά σημεία της Θείας Λειτουργίας όπως στο Χερουβικό ύμνο ή στον καθαγιασμό των τιμίων δώρων ή πριν από τη Θεία Μετάληψη δώσε με αυστηρό τόνο συστάσεις ευπρέπειας και καλής συμπεριφοράς στο εκκλησίασμα. Αν κάποιο παιδάκι κλάψει, τρέξει ή φωνάξει σύστησε με αυστηρό τρόπο στη μητέρα του να το βγάλει έξω ή να το ησυχάσει.
Καθαριότητα εικόνων.
Μην φροντίσεις για τον συνεχή καθαρισμό των εικόνων τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές. Άφησε να συσσωρεύεται σάλιο και κραγιόν στο προστατευτικό τζάμι των εικόνων ώστε οι πιστοί να νιώθουν περισσότερο αηδία ενώ προσκυνούν παρά κατάνυξη.
Κεριά και λιβάνι.
Βάλε στο παγκάρι το φτηνό, άοσμο και αλύγιστο κερί που θυμίζει σαπούνι. Βάλε τιμές ανάλογα με το μέγεθος του κεριού. Χρησιμοποίησε φτηνό λιβάνι. Τοποθέτησε το λιβάνι στο καρβουνάκι λίγα λεπτά πριν αρχίζεις να θυμιατίζεις ώστε όταν φτάσεις στους πιστούς να βγαίνει από το θυμιατό μόνο κάπνα και καθόλου άρωμα. Μην προσθέτεις συμπληρωματικό λιβάνι στο καρβουνάκι όση ώρα και αν χρειαστεί να θυμιατίσεις.
Εκφωνήσεις.
Να εκφωνείς τις ευχές σαν να βγάζεις άναρθρες κραυγές ώστε κανείς να μην καταλαβαίνει αυτό που λες. Να ψέλνεις επιτηδευμένα και επιδεικτικά σα να τραγουδάς σε κέντρο διασκέδασης. Ξέχνα ότι απευθύνεσαι στο Θεό και φρόντισε να αρέσεις στους ακροατές και στον εαυτό σου. Όταν διαβάζεις χύμα να τρως τα λόγια σου από κεκτημένη ταχύτητα. Να διαβάζεις μόνο τα φωνήεντα των λέξεων και να παραλείπεις τα σύμφωνα. Σημασία έχει αυτό που λες και όχι ο τρόπος που το εκφράζεις. Να σκέπτεσαι ότι κανείς δεν νοιάζεται και δεν καταλαβαίνει τα δρώμενα. Φόρτωσε τη φωνή σου με ασύστολη ένταση και πίστεψε ότι με αυτό τον τρόπο θα προκαλέσεις κατάνυξη.
Στη Θεία Μετάληψη χρησιμοποίησε οίνο μέτριας ποιότητας και ρίξε στο Άγιο Δισκοπότηρο μεγάλη ποσότητα ζέοντος ώστε να χάνεται η γεύση του κρασιού. Την ώρα της Θείας Μετάληψης βάλε στη λαβίδα ελάχιστο οίνο-αίμα και καθόλου άρτο-σώμα. Μη προσφωνήσεις το όνομα του πιστού που μεταλαμβάνει. Αδιαφόρησε για το ότι κρατάς στα χέρια σου τον ίδιο το Θεό. Κάνε βιαστικές και απρόσεχτες κινήσεις. Να προσφέρεις το σώμα και το αίμα του Κυρίου σου με προχειρότητα σαν να κερνάς κάποιο γλυκό. Φρόντισε να συνεχιστεί η ροή της Ακολουθίας ενώ οι πιστοί μεταλαμβάνουν ώστε να ακούνε το "είδομεν το φως το αληθινό" πριν μεταλάβουν. Μοίραζε το αντίδωρο βιαστικά με τα δύο σου χέρια σε δυο-δυο πιστούς για να ξεμπερδεύεις. Φρόντισε την ώρα που θα μοιράζεις το αντίδωρο να έχουν σταματήσει οι ψάλτες ώστε να ακούγεται στο ναό μόνο οχλαγωγία. Απόφυγε να διαβαστεί η Ευχαριστία μετά τη Θεία Μετάληψη με το πρόσχημα ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται.
Ζητιάνοι.
Τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές επέτρεψε στους ζητιάνους να ζητιανεύουν ακριβώς έξω από την πόρτα της Εκκλησίας ώστε όποιος μπαίνει στο ναό να παίρνει μια γερή δόση μιζέριας, φρίκης, ψευτιάς και αγανάκτησης. Με αυτό τον τρόπο οι πιστοί που σπάνια εκκλησιάζονται και έχουν μια επιφανειακή σχέση με το Θεό θα μπορέσουν συνδέσουν βιωματικά τον Εκκλησιασμό με αρνητικά συναισθήματα.
Αργύρια.
Με κάθε ευκαιρία να ζητάς χρήματα από το Εκκλησίασμα. Τοποθέτησε μεγάλα κουτιά πάνω στο παγκάρι με επιγραφές που να εξηγούν για ποιο σκοπό μαζεύονται τα χρήματα. Στη Θεία Λειτουργία κάνε περιφορά δίσκων. Βγάλε τους δίσκους στην πιο κατανυκτική στιγμή της Ακολουθίας ώστε οι πιστοί συγκινημένοι να δώσουν περισσότερα. Βάλε ταρίφες στα μυστήρια του γάμου και της βάπτισης. Όταν πηγαίνεις στα σπίτια για ευχέλαιο ή αγιασμό να παίρνεις χωρίς συστολή τα χρήματα που σου προσφέρουν. Πίστεψε ότι δικαιούσαι να αμείβεσαι για τις υπηρεσίες που προσφέρεις. Μη ξεχνάς ότι στη συνείδηση της πλειοψηφίας των πιστών δεν υπάρχει η υποψία ότι οι παπάδες είναι φιλοχρήματοι.
Προβληματικοί συνεργάτες.
Φρόντισε να επιλέξεις εγωκεντρικούς, πικρόχολους και οξύθυμους συνεργάτες-επιτρόπους. Βοήθησέ τους να αισθάνονται αρχηγοί στο χώρο της Εκκλησίας και πείσε τους να συμπεριφέρονται ως εξουσίαν έχοντες. Ανάθεσέ τους το ρόλο της αστυνόμευσης των πιστών μέσα στο Ναό. Που και που να τσακώνεσαι μαζί τους μπροστά στους πιστούς.
Συναντήσεις.
Μην οργανώνεις ποτέ ομαδικές δραστηριότητες (εκδρομές, καφέ, κοινωνική διακονία, ομιλίες κλπ) ώστε να μην έχουν την ευκαιρία να γνωριστούν οι ενορίτες μεταξύ τους ούτε να καλλιεργήσουν μια προσωπική σχέση μαζί σου.
Ἠ Πίστις στὸν Χριστὸν καὶ στὴν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας
Ἠ Πίστις στὸν Χριστὸν καὶ στὴν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας
Μιχάλης Καρακατσάνης
Η χριστιανική πίστη δεν είναι νοητική αποδοχή θεωρητικών διατυπώσεων, αλλά βιωματική
συμμετοχή στις Αλήθειες του Θεού εν Αγίω Πνεύματι. Τα δόγματα της εκκλησίας δεν είναι θεωρητικές υποθέσεις, αλλά γλωσσικός κατοπτρισμός των ακατάληπτων, υπεράγνωστων πνευματικών Αληθειών του Θεού όπως έχουν αποκαλυφθεί από τον Θεό και βιωθεί από τους Αγίους.
Στην Εκκλησία η αιώνια αλήθεια αποκαλύπτεται και βιώνεται πάντοτε σε προσωπικό επίπεδο. Αν ο πιστός αρνηθεί τα δεδομένα της πίστης του, τότε προδίδει την Αλήθεια και τον εαυτό του. Αν ο πιστός προδώσει την πίστη του αλλοιώνει την υπαρξιακή του πραγματικότητα.
Η απώλεια είναι τόσο μεγάλη που είναι προτιμότερος γι αυτόν ο θάνατος. Γι αυτό η εκκλησία έχει αναδείξει μάρτυρες ενώ η επιστήμη όχι.
Η ταυτότητά του χριστιανού διαμορφώνεται και προσδιορίζεται από την πίστη του. Αυτός και η πίστη είναι ένα. Ο χριστιανός αισθάνεται βαθιά ότι δεν μπορεί και δεν θέλει να ζήσει αν αλλοιωθεί η πίστη. Αφού ο Θεός είναι πάνω από τον εαυτό του. Αφού δεν ζει για τον εαυτό του αλλά για το Χριστό.
Κατά συνέπεια ο πιστός δεν μπορεί να μην είναι «φανατικός», να μην υπερασπίζεται δηλαδή την πίστη του μέχρι θανάτου και να μη τη μεταδίδει στους άλλους.
Ο ανώριμος, εγωκεντρικός φανατισμός δεν προσμετράται από τον βαθμό στον οποίο ο πιστός υπερασπίζεται με απόλυτο τρόπο τις Αλήθειες της Εκκλησίας, αλλά από το βιωματικό αντίκρισμα των λόγων και των έργων του. Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι η φανατική τοποθέτηση στα δεδομένα της πίστης αλλά η απουσία της ζωντανής προσωπικής σχέσης με το Θεό.
Όταν ο Χριστιανός υπερασπίζεται την πίστη του, υπερασπίζεται αυτό που είναι απείρως σημαντικότερο από την ίδια του τη ζωή. Δεν έχει απλά παραδοθεί να τον ζήσει η πίστη, αλλά ακόμη και αυτή την πράξη της παράδοσης δεν την έκανε για τον εαυτό του. Δεν εγκατέλειψε τη ζωή του στο Χριστό για να υπηρετήσει με κάποιο τρόπο τον εαυτό του. Δεν προσδοκά κάποιο κοινωνικό, ψυχολογικό ή πνευματικό όφελος. Η αφιέρωση της ζωής του στο Χριστό δεν έγινε για να επιτευχθεί κάποιος στόχος. Δεν επιζητά τον προσωπικό του Αγιασμό. Δεν έχει σκοπό να σώσει την ψυχή του.
Όταν είναι έτοιμος, παραδίδεται στο Χριστό υπακούοντας στην κλήση του Θεού. Τιτρώσκεται από την αγάπη του Θεού. Με τρόπο απροϋπόθετο αποδέχεται την δύναμη της Θείας Χάριτος. Είναι ερωτοχτυπημένος. Ζει την υπερβολή της Θείας Αγάπης. Ο Χριστιανός χάνει τον έλεγχο. Δεν είναι αυτός πια που ρυθμίζει τη ζωή του. Ο Λόγος του Θεού οιακίζει τα πάντα. Ο Θεός είναι ο Μέγας Παρών. Η παρουσία της αγάπης Του κατακλύζει δυναμικά την ψυχή του και τον κόσμο. Ο Θεός Είναι.Ο άνθρωπος ταπεινώνεται εν πνεύματι Αγίω, αποδέχεται ησυχαστικά την παρουσία της Θείας δόξας, εγκαταλείπεται στην Αγάπη και την Πρόνοια του Θεού. Δεν έχει δική του επιθυμία, του είναι αρκετό να υπακούει δυναμικά στο Θείο θέλημα. Υπηρετεί το Θεό μόνο επειδή ο Θεός είναι Θεός, χωρίς προϋποθέσεις και στόχους ωφελιμότητας. Η ατομικότητά του τήκεται στην υπερβολή της Θείας αγάπης και ομοιώνεται κατά Χάρη με το Θεό.
Παραδίδεται στο Θεό χωρίς να μπορεί ή να θέλει να πείσει τους άλλους ότι έχει δίκιο γι αυτό που κάνει. Δεν επιζητά την παραδοχή των συνανθρώπων του. Δεν θεμελιώνει την πίστη του σε έγκυρες επιστημολογικές θεωρήσεις, δεν αποδεικνύει την πίστη του με επιστημονικές μεθόδους.
Είναι τόσο βέβαιος για την αλήθεια του Θεού όσο είναι βέβαιος για την αλήθεια του φυσικού κόσμου. Ζει το Θεό.
Η μόνη του αγωνία είναι να μη προδώσει αυτή τη Ζωή. Να μη παραβεί το θέλημα του. Διακατέχεται από αυτή την ιερή ανησυχία. Με αυτό το τρόπο φοβάται το Θεό. Φοβάται μήπως με λόγια, έργα ή αισθήματα αστοχήσει στην τήρηση του Θείου Θελήματος. Και τραυματίσει την Αγάπη του. Την Αγάπη που αγαπά πάνω απ τη ζωή του, διότι η ζωή του χωρίς αυτή την Αγάπη μετά από την εμπειρία αυτής της Αγάπης θα ήταν χειρότερη από θάνατο. Κόλαση.
Για να αξιολογήσουμε ανθρώπους που ζουν με τέτοια ένταση την προσωπική τους σχέση με το Θεό οφείλουμε να αλλάξουμε κριτήρια. Στο βιωματικό επίπεδο που μαρτυρεί ο Απ Παύλος «Ζω δε ουκέτι εγώ ζει δε εν εμοί Χριστός» η «φανατική», άνευ όρων, μέχρι θανάτου παράδοση της ζωής στο Χριστό και στις αλήθειες της πίστης είναι αναπόφευκτη.
Συνεπώς ο Χριστιανός δεν είναι φανατικός όταν προσκολλάται τρελά στην πίστη. Η ίδια η εμπειρία της πνευματική ζωής τον απορροφά ολοκληρωτικά. Η άλλοι τον θεωρούν φανατικό και στενόμυαλο επειδή εκλαμβάνουν τη ζωή στη φωτιά της Χάριτος ως σύστημα πεποιθήσεων. Διότι, «Η σοφία του Θεού μωρία παρά τοις ανθρώποις εστί».
Μιχάλης Καρακατσάνης
Η χριστιανική πίστη δεν είναι νοητική αποδοχή θεωρητικών διατυπώσεων, αλλά βιωματική
συμμετοχή στις Αλήθειες του Θεού εν Αγίω Πνεύματι. Τα δόγματα της εκκλησίας δεν είναι θεωρητικές υποθέσεις, αλλά γλωσσικός κατοπτρισμός των ακατάληπτων, υπεράγνωστων πνευματικών Αληθειών του Θεού όπως έχουν αποκαλυφθεί από τον Θεό και βιωθεί από τους Αγίους.
Στην Εκκλησία η αιώνια αλήθεια αποκαλύπτεται και βιώνεται πάντοτε σε προσωπικό επίπεδο. Αν ο πιστός αρνηθεί τα δεδομένα της πίστης του, τότε προδίδει την Αλήθεια και τον εαυτό του. Αν ο πιστός προδώσει την πίστη του αλλοιώνει την υπαρξιακή του πραγματικότητα.
Η απώλεια είναι τόσο μεγάλη που είναι προτιμότερος γι αυτόν ο θάνατος. Γι αυτό η εκκλησία έχει αναδείξει μάρτυρες ενώ η επιστήμη όχι.
Η ταυτότητά του χριστιανού διαμορφώνεται και προσδιορίζεται από την πίστη του. Αυτός και η πίστη είναι ένα. Ο χριστιανός αισθάνεται βαθιά ότι δεν μπορεί και δεν θέλει να ζήσει αν αλλοιωθεί η πίστη. Αφού ο Θεός είναι πάνω από τον εαυτό του. Αφού δεν ζει για τον εαυτό του αλλά για το Χριστό.
Κατά συνέπεια ο πιστός δεν μπορεί να μην είναι «φανατικός», να μην υπερασπίζεται δηλαδή την πίστη του μέχρι θανάτου και να μη τη μεταδίδει στους άλλους.
Ο ανώριμος, εγωκεντρικός φανατισμός δεν προσμετράται από τον βαθμό στον οποίο ο πιστός υπερασπίζεται με απόλυτο τρόπο τις Αλήθειες της Εκκλησίας, αλλά από το βιωματικό αντίκρισμα των λόγων και των έργων του. Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι η φανατική τοποθέτηση στα δεδομένα της πίστης αλλά η απουσία της ζωντανής προσωπικής σχέσης με το Θεό.
Όταν ο Χριστιανός υπερασπίζεται την πίστη του, υπερασπίζεται αυτό που είναι απείρως σημαντικότερο από την ίδια του τη ζωή. Δεν έχει απλά παραδοθεί να τον ζήσει η πίστη, αλλά ακόμη και αυτή την πράξη της παράδοσης δεν την έκανε για τον εαυτό του. Δεν εγκατέλειψε τη ζωή του στο Χριστό για να υπηρετήσει με κάποιο τρόπο τον εαυτό του. Δεν προσδοκά κάποιο κοινωνικό, ψυχολογικό ή πνευματικό όφελος. Η αφιέρωση της ζωής του στο Χριστό δεν έγινε για να επιτευχθεί κάποιος στόχος. Δεν επιζητά τον προσωπικό του Αγιασμό. Δεν έχει σκοπό να σώσει την ψυχή του.
Όταν είναι έτοιμος, παραδίδεται στο Χριστό υπακούοντας στην κλήση του Θεού. Τιτρώσκεται από την αγάπη του Θεού. Με τρόπο απροϋπόθετο αποδέχεται την δύναμη της Θείας Χάριτος. Είναι ερωτοχτυπημένος. Ζει την υπερβολή της Θείας Αγάπης. Ο Χριστιανός χάνει τον έλεγχο. Δεν είναι αυτός πια που ρυθμίζει τη ζωή του. Ο Λόγος του Θεού οιακίζει τα πάντα. Ο Θεός είναι ο Μέγας Παρών. Η παρουσία της αγάπης Του κατακλύζει δυναμικά την ψυχή του και τον κόσμο. Ο Θεός Είναι.Ο άνθρωπος ταπεινώνεται εν πνεύματι Αγίω, αποδέχεται ησυχαστικά την παρουσία της Θείας δόξας, εγκαταλείπεται στην Αγάπη και την Πρόνοια του Θεού. Δεν έχει δική του επιθυμία, του είναι αρκετό να υπακούει δυναμικά στο Θείο θέλημα. Υπηρετεί το Θεό μόνο επειδή ο Θεός είναι Θεός, χωρίς προϋποθέσεις και στόχους ωφελιμότητας. Η ατομικότητά του τήκεται στην υπερβολή της Θείας αγάπης και ομοιώνεται κατά Χάρη με το Θεό.
Παραδίδεται στο Θεό χωρίς να μπορεί ή να θέλει να πείσει τους άλλους ότι έχει δίκιο γι αυτό που κάνει. Δεν επιζητά την παραδοχή των συνανθρώπων του. Δεν θεμελιώνει την πίστη του σε έγκυρες επιστημολογικές θεωρήσεις, δεν αποδεικνύει την πίστη του με επιστημονικές μεθόδους.
Είναι τόσο βέβαιος για την αλήθεια του Θεού όσο είναι βέβαιος για την αλήθεια του φυσικού κόσμου. Ζει το Θεό.
Η μόνη του αγωνία είναι να μη προδώσει αυτή τη Ζωή. Να μη παραβεί το θέλημα του. Διακατέχεται από αυτή την ιερή ανησυχία. Με αυτό το τρόπο φοβάται το Θεό. Φοβάται μήπως με λόγια, έργα ή αισθήματα αστοχήσει στην τήρηση του Θείου Θελήματος. Και τραυματίσει την Αγάπη του. Την Αγάπη που αγαπά πάνω απ τη ζωή του, διότι η ζωή του χωρίς αυτή την Αγάπη μετά από την εμπειρία αυτής της Αγάπης θα ήταν χειρότερη από θάνατο. Κόλαση.
Για να αξιολογήσουμε ανθρώπους που ζουν με τέτοια ένταση την προσωπική τους σχέση με το Θεό οφείλουμε να αλλάξουμε κριτήρια. Στο βιωματικό επίπεδο που μαρτυρεί ο Απ Παύλος «Ζω δε ουκέτι εγώ ζει δε εν εμοί Χριστός» η «φανατική», άνευ όρων, μέχρι θανάτου παράδοση της ζωής στο Χριστό και στις αλήθειες της πίστης είναι αναπόφευκτη.
Συνεπώς ο Χριστιανός δεν είναι φανατικός όταν προσκολλάται τρελά στην πίστη. Η ίδια η εμπειρία της πνευματική ζωής τον απορροφά ολοκληρωτικά. Η άλλοι τον θεωρούν φανατικό και στενόμυαλο επειδή εκλαμβάνουν τη ζωή στη φωτιά της Χάριτος ως σύστημα πεποιθήσεων. Διότι, «Η σοφία του Θεού μωρία παρά τοις ανθρώποις εστί».
Ν'αγαπάς κάθε άνθρωπο αδιάκριτα. Μη λογαριάζεις αν είναι αδύναμος κι αμαρτωλός.
Ν'αγαπάς κάθε άνθρωπο αδιάκριτα. Μη λογαριάζεις αν είναι αδύναμος κι αμαρτωλός.
Αγίου Ιωάννου Κροστάνδης
Μη σκέφτεσαι την αμαρτία, αλλά την προέλευση του ανθρώπου, που είναι η ίδια η εικόνα του Θεού.
Σε ενοχλούν οι αδυναμίες των άλλων ανθρώπων, η κακία τους, η υπερηφάνειά τους, ο φθόνος, η απληστία κι η κοιλιοδουλεία τους. Μα και σένα δε σου λείπουν οι κακίες, ίσως μάλιστα να'χεις περισσότερες από τους άλλους.
Στο κάτω κάτω σε σχέση με την αμαρτία όλοι οι άνθρωπο είναι ίδιοι. «Πάντες γαρ ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού» (Ρωμ. γ' 23) Όλοι είμαστε ένοχοι ενώπιον του Θεού και όλοι ζητούμε εξίσου το έλεος Του.
Γι΄αυτό , εκτός από το να αγαπάμε τους άλλους, πρέπει να τους ανεχόμαστε και να τους συγχωρούμε, για να συγχωρήσει και μας ο ουράνιος Πατέρας μας. Πρέπει με όλη σου την ψυχή να τιμάς και να αγαπάς σε κάθε άνθρωπο την εικόνα Του Θεού, να μη λογαριάζεις τις αμαρτίες του. Μόνο ο Θεός είναι άγιος και αναμάρτητος.
Και πρόσεξε πόσο μας αγαπά, πόσα δημιούργησε κι εξακολουθεί να δημιουργεί για μας! Μας τιμωρεί με αγάπη και μας συγχωρεί πλούσια.
Να σέβεσαι τον άνθρωπο έστω κι αν είναι αμαρτωλός, γιατί έχει πάντα ελπίδα να διορθωθεί.
Πηγή: Από το βιβλίο Αγίου Ιωάννου Κροστάνδης "Η εν Χριστώ ζωή μου"
Αγίου Ιωάννου Κροστάνδης
Μη σκέφτεσαι την αμαρτία, αλλά την προέλευση του ανθρώπου, που είναι η ίδια η εικόνα του Θεού.
Σε ενοχλούν οι αδυναμίες των άλλων ανθρώπων, η κακία τους, η υπερηφάνειά τους, ο φθόνος, η απληστία κι η κοιλιοδουλεία τους. Μα και σένα δε σου λείπουν οι κακίες, ίσως μάλιστα να'χεις περισσότερες από τους άλλους.
Στο κάτω κάτω σε σχέση με την αμαρτία όλοι οι άνθρωπο είναι ίδιοι. «Πάντες γαρ ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού» (Ρωμ. γ' 23) Όλοι είμαστε ένοχοι ενώπιον του Θεού και όλοι ζητούμε εξίσου το έλεος Του.
Γι΄αυτό , εκτός από το να αγαπάμε τους άλλους, πρέπει να τους ανεχόμαστε και να τους συγχωρούμε, για να συγχωρήσει και μας ο ουράνιος Πατέρας μας. Πρέπει με όλη σου την ψυχή να τιμάς και να αγαπάς σε κάθε άνθρωπο την εικόνα Του Θεού, να μη λογαριάζεις τις αμαρτίες του. Μόνο ο Θεός είναι άγιος και αναμάρτητος.
Και πρόσεξε πόσο μας αγαπά, πόσα δημιούργησε κι εξακολουθεί να δημιουργεί για μας! Μας τιμωρεί με αγάπη και μας συγχωρεί πλούσια.
Να σέβεσαι τον άνθρωπο έστω κι αν είναι αμαρτωλός, γιατί έχει πάντα ελπίδα να διορθωθεί.
Πηγή: Από το βιβλίο Αγίου Ιωάννου Κροστάνδης "Η εν Χριστώ ζωή μου"
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)