Ο κόμπος της αγάπης

Ο κόμπος της αγάπης

Patricia Morgado Tapia

Στη συνάντηση γονέων κάποιου σχολείου η Διευθύντρια υπογράμμισε την υποστήριξη που πρέπει  να προσφέρουν οι γονείς  στα παιδιά τους.  Παρόλο που οι περισσότεροι γονείς εργάζονταν, τους ζήτησε να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο ασχολούμενοι με τα παιδιά τους.

Ωστόσο ξαφνιάστηκε, όταν ένας πατέρας σηκώθηκε αθόρυβα και με ένα ταπεινό τρόπο της είπε ότι δε βρίσκει καθόλου  χρόνο  μέσα στην εβδομάδα να ασχοληθεί με τον γιο του.

«Όταν φεύγω χαράματα για τη δουλειά μου, ο γιος μου ακόμη κοιμάται μα και όταν επιστρέφω αργά το βράδυ  στο σπίτι  εκείνος είναι στο πρωτοῢπνι  του».

Της εξήγησε ότι έπρεπε να δουλεύει τόσο σκληρά για να μπορεί να συντηρεί την οικογένειά του. Αγωνιούσε και ο ίδιος από καιρό για την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί και ένιωθε ενοχές. Για να εξιλεωθεί, όταν έφτανε αργά το βράδυ στο σπίτι  φιλούσε τον γιο του, ενώ εκείνος κοιμόταν και για να νιώσει την παρουσία του έδενε έναν κόμπο στην άκρη του σεντονιού με το οποίο σκεπαζόταν ο γιος του, και το έκανε με θρησκευτική ευλάβεια.  Όταν ο γιος του ξυπνούσε, ήταν σίγουρος ότι είχε δεχθεί το φιλί του πατέρα και πως εκείνος όλη τη νύχτα ήταν στο σπίτι και  έτσι ένιωθε χαρούμενος και ασφαλής.

Ο κόμπος του σεντονιού ήταν το μέσο επικοινωνίας μεταξύ τους. Η Διευθύντρια έμεινε έκπληκτη στο άκουσμα της ευρηματικής ιστορίας. Η έκπληξή της, όμως, έγινε μεγαλύτερη, όταν πληροφορήθηκε  ότι ο γιος του ήταν από τους καλύτερους μαθητές του σχολείου.

Η ιστορία μας παρακινεί να σκεφτούμε πολλούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε να είμαστε παρόντες στη ζωή  των άλλων αλλά  και να επικοινωνούμε μαζί τους. Ο πατέρας αυτός βρήκε τον δικό του απλό  τρόπο, αλλά αποτελεσματικό. Και το σημαντικότερο είναι ότι ο γιος του αντιλαμβανόταν, μέσα από τον κόμπο της αγάπης, τι του έλεγε ο πατέρας του.

Μερικές φορές ανησυχούμε τόσο πολύ πώς να πούμε πράγματα και ξεχνούμε το σημαντικότερο∙ την επικοινωνία μέσα από το συναίσθημα.

Απλές κινήσεις, όπως ένα φιλί ή ένας κόμπος στην άκρη ενός σεντονιού σημαίνουν για το παιδί πολύ περισσότερα απ’ ότι δώρα και κενές συγγνώμες. Είναι σημαντικό ότι νοιαζόμαστε για τους ανθρώπους, αλλά το σημαντικότερο είναι να το γνωρίζουν και να μπορούν να το νιώθουν. Για να υπάρχει η επικοινωνία αυτή είναι απαραίτητο να «ακούνε τη γλώσσα της καρδιάς», γιατί στο θέμα της αγάπης τα συναισθήματα πάντα μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια. Ένα φιλί, ως έκφραση της πιο αγνής αγάπης, είναι το γιατρικό στον πονοκέφαλο,  στο γδάρσιμο του γόνατου,  στον φόβο του σκοταδιού.

Οι άνθρωποι μερικές φορές αδυνατούν να κατανοήσουν τη σημασία των πολλών λόγων, αλλά ξέρουν να καταγράφουν  μια χειρονομία αγάπης. Ακόμη κι αν αυτή η χειρονομία Αγάπης είναι απλά ένας κόμπος. Ένας κόμπος γεμάτος στοργή και αγάπη…                             

( απόδοση από τα ισπανικά Αθαν. Αστ. Γκάτζιος)

Μακάριοι οἱ πονεμένοι

 

Μακάριοι οἱ πονεμένοι

Μοναχού Μωυσή Αγιορείτη

Είναι αλήθεια πως σήμερα υπάρχει άφθονος σω­ματικός και ψυχικός πόνος. Άλλοτε ευθύνεται γι’ αυ­τόν ο άνθρωπος και άλλοτε όχι. Σημασία έχει την ώρα του πόνου κάποιος να τον συνδράμει. Να μη τον α­φήσει ν’ απογοητευθεί, να πνιγεί στη μοναξιά, να πο­νέσει ακόμη πιο πολύ.

Με αυτή την προοπτική γράφθηκε και το κείμενο που ακολουθεί, από ένα άνθρωπο που πόνεσε πολύ. Γνωρίζω πως ο πόνος σ’ έφερε στο κρεβάτι του πόνου ή σ’ έκλεισε στο σπίτι σου. Η επίσκεψη του πόνου στη ζωή σου δεν είναι ασφαλώς κάτι δίχως σημασία και σκοπό. Δεν είναι καθόλου ένα τυχαίο γεγονός. Δεν πιστεύουμε στην τύχη. Το Ευαγγέλιο λέει πως κάτω από τη ματιά του Θεού είναι και το πέσιμο του κάθε φύλλου από το δένδρο. Πόσο μάλλον από τα προβλήματα των παιδιών Του. Ο Θεός δεν παύει ποτέ να ενδιαφέρεται για τα μετάνοια και τη σωτηρία μας και προσφέρει μύριες ευκαιρίες και ανοίγει διάφο­ρους δρόμους.

Αν την υγεία μας, αγαπητοί μου, τη σπαταλήσαμε σε ανώφελα έργα, καλούμεθα τώρα, να μελετήσουμε το παρελθόν, να δούμε βαθύτερα τον όχι και τόσο γνωστό εαυτό μας. Είναι μία μεγάλη ακόμη ευκαιρία που μας δίνει ο Πανάγαθος Θεός, για να σκύψουμε μέσα μας, να μετανοήσουμε ειλικρινά, να προσευχηθού­με θερμά, να γνωρίσουμε την ακένωτη χάρη των ιε­ρών μυστηρίων της αγίας μητέρας μας Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η ασθένεια δεν προέρχεται, αδελφοί μου, από την τιμωρία ενός εκδικητή Θεού. Η αντίληψη αυτή είναι ανορθόδοξη, πέρα για πέρα λαθεμένη. Ο Θεός μας μόνο αγαπά και δεν τιμωρεί τα πλάσματά Του. Ο Θεός είναι μακρόθυμος, πολυέλεος, πολυεύσπλαχνος, πανάγαθος και αληθινός. Τ’ όνομα του Θεού είναι α­γάπη, λέει ο αγαπημένος του μαθητής Ιωάννης ο Θε­ολόγος. Παραχωρεί, επιτρέπει παιδαγωγικά προς βοή­θεια την ασθένεια, για να μας φρονηματίσει, να μας διορθώσει, να μας προσγειώσει και ταπεινώσει. Ο πό­νος έτσι μπορεί να γίνει αφορμή, για μία πιο ουσια­στική και βαθειά γνωριμία μας με τον Θεό, και όχι να τα βάλουμε μαζί του. Ο πόνος μπορεί να μας συνδράμει να γίνουμε πιο ανεκτικοί και συμπονετικοί με τους αδελφούς μας και να γνωρίσουμε τον άγνωστο ε­αυτό μας. Είπαν ορθά πως όποιος έχει υποφέρει πολύ μοιάζει μ’ εκείνον που γνωρίζει πολλές γλώσσες κι έ­τσι μπορεί να καταλάβει πολλούς και να τον καταλά­βουν πολλοί.

Αν εκμεταλλευθούμε την πράγματι σημαντική ευ­καιρία, μπορεί ο σωματικός πόνος να γίνει θεραπευ­τής της αθάνατης ψυχής μας. Ο πόνος τότε θα γίνει ευλογία. Δεν ζητάμε βεβαίως εμείς οι πιστοί τον πόνο νοσηρά στη ζωή μας. Η Εκκλησία μας πάντοτε εύχε­ται υπέρ υγείας και διαφωτίσεως των τέκνων της. Εάν έλθει όμως ο πόνος να τον υπομείνουμε καρτερικά κι ελπιδοφόρα και θα έχουμε, αλήθεια, μεγάλο κέρδος. Με τον τρόπο αυτό ο σκοπός της δοκιμασίας μας θα έχει επιτευχθεί, αφού θα έχει μαλακώσει η καρδιά μας και θα έχουμε βοηθηθεί στο να γνωρίσουμε τον πραγ­ματικό εαυτό μας και τον Θεό μας.

Είναι επίσης αλήθεια, αγαπητοί μου, πως οι πονε­μένοι λειαίνονται, και αυτοί τελικά έχουν κάτι σημα­ντικό να πουν, ως εμπειρικό και βιωματικό. Πίσω από κάθε ανθρώπινο πόνο κρύβεται το χέρι του Θεού που ευλογεί. Μακάριοι οι πονεμένοι ως πλούσια ευλογη­μένοι.

Πώς να διορθώνουμε τους άλλους

                               

Πώς να διορθώνουμε τους άλλους

Δεν αντέχω άλλες παρατηρήσεις! Σταματήστε πια όλη την ώρα»! Τέτοια και παρόμοια παράπονα ακούμε συχνά από μικρούς και μεγάλους, παιδιά και γονείς, συγγενείς, συνεργάτες και φίλους. Και είναι αλήθεια πώς στην εποχή μας οι κουρασμένοι άνθρωποι δύσκολα δέχονται κάποιον έλεγχο, μια υπόδειξη, μια συμβουλή. Και όταν μάλιστα οι υποδείξεις αυτές γίνονται σε ώρα ακατάλληλη και με τρόπο εριστικό, αψυχολόγητο η ηγεμονικό, τότε γίνονται όχι αφορμή διορθώσεως άλλα ψυχρότητος η έχθρότητος.

 

Δεν θέλουμε οι άνθρωποι παρατηρή­σεις. Μας στοιχίζουν. Μας ενοχλούν. Μας απογοητεύουν. Για πολλούς λό­γους. Πρώτα διότι έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας. Νομίζουμε ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα. Έπειτα διότι κατα­νοούμε ότι όσοι μας κάνουν παρατηρή­σεις έχουν κι αυτοί τα ίδια ελαττώματα με μας. «Αυτός θα μου πει τί να κάνω; Ας δει καλύτερα τα δικά του». Άλλοτε πάλι δεν θέλουμε να ακούσουμε μια παρατήρηση, διότι θεωρούμε ότι χά­νουμε την αξιοπρέπεια μας κι ανοίγουμε δρόμους κυριαρχίας των άλλων πά­νω μας. «Πόσο θα κρατήσει αυτό;» λέ­με. «Αν υποχωρώ στις υποδείξεις του, θα χάσω την ελευθερία μου, θα χάσω το κύρος μου».

  

Και δυστυχώς είναι πολλοί αυτοί που τους αρέσει να ασχολούνται διαρκώς με τούς άλλους και να κάνουν παρα­τηρήσεις. Ψάχνουν διαρκώς στους άλλους να βρουν ελαττώματα. Και τούς περιμένουν «στη γωνία», να δουν πό­τε θα κάνουν κάποιο λάθος για να τούς κτυπήσουν αλύπητα· ενώ εάν έκαναν οι ίδιοι κάτι αντίστοιχο, θα το αμνήστευαν πολύ εύκολα.

 

Τέτοιοι άνθρωποι όμως δεν έχουν το δικαίωμα να γίνονται δάσκαλοι των άλλων. Έχουν χρέος να διορθώσουν πρώτα τα δικά τους λάθη. Αυτό άλ­λωστε μας δίδαξε και ο Κύριος λέγον­τας: «Γιατί βλέπεις το ξυλαράκι που εί­ναι στο μάτι του αδελφού σου, ενώ το δοκάρι πού είναι στο μάτι σου δεν το καταλαβαίνεις; Με ποιο θάρρος μπορείς να πεις στον αδελφό σου: «Αδελ­φέ, άφησε με να βγάλω το ξυλαράκι που είναι στο μάτι σου», ενώ εσυ ο ί­διος δεν βλέπεις το δοκάρι που είναι στο δικό σου μάτι; Υποκριτή, βγάλε πρώτα το δοκάρι απο το μάτι σου. Και τότε θα δεις καθαρά για να βγάλεις το ξυλαράκι που είναι στο μάτι του αδελφού σου» (Λουκ. ς’ 41-42). Όποιος λοιπόν τολμά να κάνει μια παρατήρη­ση στον αδελφό του πρέπει πρώτα ό ίδιος να καταπολεμά τα δικά του λάθη.

 

Έπειτα, για να κάνει κάποιος υποδείξεις στους άλλους, πρέπει να έχει ό ί­διος προοδεύσει στην πνευματική ζωή, να έχει διάκριση και φωτισμό Θεού. Δι­ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Κά­θε άνθρωπος έχει διαφορετική κληρο­νομικότητα, διαφορετικό χαρακτήρα, διαφορετική αγωγή και συνήθειες, που κάποτε τείνουν να γίνουν ένα με τη φύ­ση του. Και δεν αντέχουν όλοι το ίδιο στις παρατηρήσεις.

 

 

Έπειτα δεν είναι όλα τα θέματα τέ­τοια πού μπορούν να διορθωθούν με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό. Αυτό ακριβώς τονίζει και ό άγιος Ιωάν­νης ό Δαμασκηνός λέγοντας: «Ού πάν τραυμα τη αύτή έμπλάστρω θεραπεύε­ται». Κάθε τραύμα δεν θεραπεύεται με το ίδιο έμπλαστρο, με το ίδιο φάρμακο, με την ίδια αγωγή.

 

 

Πώς λοιπόν πρέπει να γίνονται οι υποδείξεις;

 

Πρώτα απ’ όλα οι παρατηρήσεις δεν πρέπει να γίνονται μπροστά σε τρί­τους. Διότι ό άλλος συνήθως γίνεται θηρίο. Όποιος λοιπόν ελέγχει μπροστά σε άλλους κάποιον πού αμάρτησε, αυτός δεν κινείται ίσως από αγάπη και Πνεύμα Θεού. Γι’ αυτό και ό Κύριός μας συμβουλεύει: «Εάν άμαρτήση εις σε ό άδελφός σου, ύπαγε και έλεγξον αύτον μεταξύ σου και αύτου μόνου… εάν δέ μή άκούση, παράλαβε μετα σου έτι ένα η δύο» (Ματθ. ιη’ 15, 16). Διό­τι το πνεύμα της Εκκλησίας δεν είναι πνεύμα εξοντώσεως άλλα αγάπης και καταλλαγής, ανεκτικότητος, οικοδομής και συγχωρήσεως.

 

 

Ιδιαιτέρως λοιπόν και με πνεύμα αγάπης και ταπεινώσεως πρέπει να γίνον­ται οι υποδείξεις. Επιπλέον αυτός πού έχει ταπείνωση δεν κάνει εύκολα το δά­σκαλο. Ξέρει να ακούει, κι όταν του ζη­τηθεί ή γνώμη, μιλάει ταπεινά, με αγάπη. Αντίθετα όταν κάποιος κάνει μια παρατήρηση χωρίς ταπεινό φρόνημα, τότε δεν κινείται από πνευματικό ενδιαφέρον και δημιουργεί μεγαλύτερο πρόβλημα απ’ αυτό πού επιδιώκει να λύσει· εξαγριώνει τον άλλον. Ίσως βέ­βαια ό φταίχτης να καταλαβαίνει ότι έχει άδικο. Δεν θέλει όμως να το παραδεχτεί. Αντίθετα όταν κάποιος κάνει μία παρατήρηση με αγάπη και με πό­νο, ό άλλος το καταλαβαίνει. Κι ενώ μπορεί να μην κατανοεί το περιεχόμενο μιας συμβουλής, μόνο και μόνο επειδή αύτη γίνεται με αγάπη και ταπείνωση, τη δέχεται.

 

Όποιος λοιπόν κάνει υποδείξεις στους άλλους, πρέπει να τις κάνει πάντοτε με διάκριση και πραότητα. Όχι για να προσβάλει, να ταπεινώσει, να εξευτελίσει. Άλλα για να ωφελήσει. Γι’ αυτό μι­λάει με συγκατάβαση και λεπτότητα, με επιείκεια και χάρη Θεού. Πρώτα επαινεί, ενθαρρύνει, και μετά συμβουλεύει. Ο ταπεινός άνθρωπος διορθώνει χω­ρίς να πληγώνει, ωφέλει χωρίς να αναστατώνει. Δεν εξοντώνει τον άλλον. Άλλα τον οικοδομεί με γλυκύτητα, τον οδηγεί σε αυτοσυναίσθηση, τον φιλοτιμεί σε διόρθωση.

 

 

ΠΗΓΗ:http://www.eikonografies.com/

Ορθόδοξoς Ανατολική Εκκλησία, η Μητέρα της Αγιότητος

Ορθόδοξoς Ανατολική Εκκλησία, η Μητέρα της Αγιότητος

Σάββας Ηλιάδης

 

Διαβάζοντας το προοίμιο του Αγίου Νικοδήμου στο βιβλίο «Συναξαριστής Νεομαρτύρων», εντυπωσιάζει η διαχρονικότητα και το επίκαιρο των λόγων του αγίου. 

 

Αναφερόμενος στους Νεομάρτυρες και θέτοντας το ερώτημα: γιατί ο Θεός ευδόκησε να γίνονται μάρτυρες σ` εκείνους τους χαλεπούς καιρούς της Τουρκοκρατίας, όπου εβασίλευε η έλλειψη του φόβου του Θεού και της αρετής, η ολιγοπιστία, η ιδιοτέλεια και γενικά η αύξηση της ανομίας, διακρίνει πέντε λόγους:

Α΄. Για να γίνει ανακαινισμός όλης της Ορθοδόξου πίστεως.

Β΄. Για να μένουν αναπολόγητοι κατά την ημέρα της Κρίσεως οι αλλόπιστοι.

Γ΄. Για να είναι (οι Νεομάρτυρες) δόξα μεν και καύχημα της Ανατολικής Εκκλησίας, έλεγχος δε και καταισχύνη των ετεροδόξων.

Δ΄. Για να είναι παράδειγμα υπομονής σε όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, οι οποίοι τυραννούνται κάτω από το βαρύ ζυγό της αιχμαλωσίας.

Ε΄. δε και τελευταίο, για να είναι θάρρος και παρακίνηση στο να μιμηθούν διά του έργου το μαρτυρικό τους τέλους, και όλοι μεν οι Χριστιανοί οι κατά περίσταση αναγκαζόμενοι να μαρτυρήσουν. Εξαιρετικά δε και μάλιστα, όσοι έφθασαν να αρνηθούν πρωτύτερα την Ορθόδοξη πίστη…

 

Είναι ενδιαφέρουσα και άξια ιδιαίτερης προσοχής για τα σημερινά χρόνια η διδασκαλία του Αγίου και στους πέντε λόγους που προβάλλει. Ιδιαίτερα στον δεύτερο λόγο, καθότι επλήθυναν σε αριθμό στην πατρίδα μας οι αλλόπιστοι και υφέρπει και παράκειται το κακό. Περισσότερο όμως ενδιαφέρων και επείγων είναι ο τρίτος, αυτός περί των ετεροδόξων. Γνώριζε ο άγιος την αλαζονική στάση των ετεροδόξων απέναντι στην Ορθοδοξία στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. (Ας διαβάσουμε ποια ήταν η στάση των Ελλήνων ετεροδόξων στην Επανάσταση). Γι` αυτό, θα παρουσιάσουμε συνοπτικά τον τρίτο λόγο, για να δούμε μέσα απ` αυτόν την ουσιώδη διαφορά της πίστης μας από τους λεγόμενους άλλους χριστιανούς (Παπικούς, Προτεστάντες κλπ), και την αντιπάθειά που τρέφουν προς το Ρωμαίικο, τους οποίους αποκαλεί κακοδόξους. Γράφει ο Άγιος:

 

«Οι νέοι αυτοί μάρτυρες είναι δόξα μεν και καύχημα της Ανατολικής Εκκλησίας, έλεγχος δε των κακοδόξων, διότι κοντά στα άλλα δύσφημα τα οποία εξέρασαν οι αντίπαλοι κατά της Εκκλησίας, πρόσθεσαν κι αυτό ακόμη, κατηγορώντας την ότι νέο Άγιο ή Μάρτυρα δεν απόκτησε. Ας καταντροπιαστούν λοιπόν την αιώνια αισχύνη, και ας ντραπούν, τώρα που βλέπουν διά του παρόντος βιβλίου την Ανατολική Εκκλησία πλουτισμένη και γεμάτη όχι από έναν ή δύο ή τρεις νέους Μάρτυρες, αλλά από πλήθος νέων Μαρτύρων…». Γνώριζε ο Άγιος για «τα δύσφημα που ξερνούσαν» και ένιωθε πόνο για τις συκοφαντίες και τις κακόβουλες κινήσεις τους, σε καιρούς φοβερά δύσκολους για το Γένος, καθώς τα ζούσε και ο ίδιος την εποχή εκείνη (1749-1809).

 

Συνεχίζει παρακάτω λέγοντας πως αυτοί, οι Νεομάρτυρες, δεν είναι κατώτεροι όλων των άλλων παλαιών αγίων. Και εξηγεί: «Εκείνοι αγωνίστηκαν κατά της πολυθεΐας και ειδωλολατρίας, η οποία είναι μια προφανής ασέβεια και η οποία δύσκολα μπορεί να απατήσει ένα λογικό νου, αυτοί δε αγωνίστηκαν κατά της μονοπροσώπου μονοθεΐας, η οποία είναι μια κρυμμένη ασέβεια και μπορεί εύκολα να απατήσει το νου». Ακόμη, ως εργασθέντες στον αμπελώνα του Κυρίου είτε παλαιοί είτε νέοι στους χρόνους, ο Θεός τους κατέταξε ίσους, δηλαδή, τους χάρισε το στεφάνι του Μαρτυρίου και την απόλαυση της αιώνιας βασιλείας.

 

Προφανώς, λέγοντας μονοθεΐα, δεν εννοεί μόνο τους Μουσουλμάνους, οι οποίοι ήταν κατακτητές, άρα και φανεροί εχθροί, αλλά και όλους τους εκτός της Ορθοδοξίας κρυφούς επίβουλους τυχοδιώκτες «αδελφούς», αυτούς που επικαλούνταν τον «ένα Θεό» ή την «συγγένεια εν Χριστώ», για να πλανέψουν το πλήρωμα.

 

Έρχεται λοιπόν στην κορύφωση του λόγου του, εκφράζοντας διά του στόματός του τη χαρά της Εκκλησίας: «Έχει καύχημά της και χαρά της η Εκκλησία τα ιερά λείψανα των νέων Μαρτύρων και τα Άγια αίματά τους και χαίρεται όλο και περισσότερο, που συνεχώς αυξάνει ο αριθμός τους», λέγει πολύ χαριτωμένα και συνεχίζει: «Και από εδώ βεβαιώνεται πως, αυτή η κατηγορουμένη (η Αγία Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία), ως στείρα και έρημος, γέννησε αληθινά τώρα επτά, όπως η Άννα και έγιναν πολλά τα παιδιά της, οι νέοι, λέω, Άγιοι και Μάρτυρες΄ «στεῖρα ἔτεκεν ἑπτά, καὶ ἡ πολλὴ ἐν τέκνοις ἠσθένησε» (Α΄Βασ. Β,5) και «πολλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα» (Ησ. 54,1).

Ο Άγιος κλείνει με ένα παρήγορο μήνυμα, ιδιαίτερα για τις ημέρες μας, όπου πάλι η πίστη μας αποδυναμώθηκε, η κακία περίσσεψε, ο νόμος του Θεού δεν εφαρμόζεται και η Ορθοδοξία διακυβεύεται. Μας ενθαρρύνει να σταθούμε στέρεοι στην Αγία Ορθοδοξία:

 

«Λοιπόν, βεβαιότατα αυτοί οι νέοι Μάρτυρες είναι ομολογουμένως και αληθώς Άγιοι και ευαρέστησαν το Θεό και δοξάστηκαν απ` Αυτόν, διά των θαυμάτων της θείας Χάριτος και μάλιστα διά της επισκίασης του Θείου φωτός. Είναι δε αυτοί τέκνα της Ανατολικής Εκκλησίας, οι οποίοι κατέχουν τα δόγματά της. Τώρα μπορούν να έλθουν και τα μικρά παιδάρια να βγάλουν το συμπέρασμα και να πουν, ότι, όπως αυτοί είναι Άγιοι και ευάρεστοι στο Θεό, έτσι και η Ανατολική Εκκλησία, η οποία τους γέννησε πνευματικά, κατά συνέπεια είναι Αγία και ευάρεστη στο Θεό και ταμειούχος της θείας Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Κατά διπλή συνέπεια δε και τα δόγματα αυτής είναι ορθόδοξα και ευσεβέστατα. «Όποιου είδους είναι οι γιοι, τέτοια είναι και η μητέρα τους και όποιου είδους είναι ο καρπός, τέτοιο είναι και το δέντρο και όποιου είδους είναι τα αποτελέσματα, τέτοια είναι και τα αίτια, που τα προκάλεσαν. Και για να μην πω ότι πολύ περισσότερο ισχύει αυτό για τη μεταφυσική».

 

Είναι καιρός να πάρουν οι Νεομάρτυρες τη θέση που τους πρέπει στην καρδιά μας και στη ζωή μας. Η Εκκλησία μας τους τιμά, κυρίως σε τοπικό επίπεδο. Τα μαρτύριά τους, όμως, έχουν μέγιστη απήχηση στο Ρωμαίικο αλλά και Πανορθόδοξη και η αγιότητά τους, που είναι η ίδια με των παλαιών αγίων.

Ηλιάδης Σάββας

Δάσκαλος

Κιλκίς, 24-10-2016

Περι του χειροφιλήματος του Πάπα.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΦΙΛΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αύγουστίνου Καντιώτου

Posted: 23 Oct 2016 10:21 AM PDT

Το χειροφίλημα του πάπα;  

Μάλιστα· αυτό είναι χειρότερο απ’ όλα. Πρωτοφανές γεγονός για την Ελληνική πατρίδα. Πού τα λές αυτά Αυγουστίνε; Στα βουνά, στα λαγκάδια, στα μνήματα; Λάθος. Πού μιλάω; Στα παιδιά της Ορθοδοξίας μιλάω;

– Ούχ ού! μας μάζεψε ο παπάς, για να μας μιλήσει για το χειροφίλημα του πάπα! Ψύλλος στ’ άχυρα! Καθυστερημένος ιεροκήρυκας. Πίσω αιώνες βρίσκεται. Δεν είναι τίποτε το χειροφίλημα του πάπα;

Ποιος είσαι συ πού το λες; Αυτό μας έφαγε. «Δεν είναι τίποτε το ένα, δεν είναι τίποτε το άλλο». Στο τέλος τι μένει;  

Ξέρετε με τι μοιάζει αυτό; Σαν να παίρνω το μαχαίρι και να σου κόβω το αυτί, και να λες· δεν είναι τίποτε. Να σου κόβω και τη μύτη, και να λες· δεν είναι τίποτε. Να σου αφαιρώ με τσιμπίδια τα κρέατα και τα νεύρα, και να λες· δεν είναι τίποτε. Να σου βγάζω τα μαλλιά και το δέρμα και ό,τι άλλο αποτελεί τον άνθρωπο, και να λες· δεν είναι τίποτε. Στο τέλος τι θα μείνη από το κορμάκι σας; Μόνο ο σκελετός· απαίσιο πράγμα και αηδές. Έτσι λοιπόν; Δεν είναι τίποτε το ένα, δεν είναι τίποτε το άλλο. Θα μείνη επί τέλους ένας σκελετός και ένα ανεμώλιον (= ανεμώδες, κούφο, μάταιο) πράγμα η Ορθοδοξία.  

Ποιος είσαι συ ο ψευτοθεολόγος και ο ψευτοπαπάς και ο ψευτοεπίσκοπος του 20ου αιώνος, πού μου λές ότι δεν είναι τίποτε το χειροφίλημα του πάπα; Έλα εδώ μπροστά, για να συζητήσουμε καθαρά και ξάστερα.

  Αν δεν είναι τίποτε, αγαπητέ μου, να πάρης τη γομολάστιχα που έχει ο διάβολος και ν’ ανοίξης την Ιστορία και να σβήσης τα «κατορθώματα» του πάπα – αν μπορέσης να τα σβήσης. Αλλ’ εάν το δικό σου χέρι μπορεί να τα σβήση, το δικό μου χέρι τρέμει και δεν τα σβήνει. Να πας κατόπιν στην εκκλησία και να ξεκρεμάσης τις εικόνες· του αγίου Αθανασίου, του ιερού Δαμασκηνού, του ιερού Φωτίου, του Γενναδίου, του Γρηγορίου του Παλαμά, του Κοσμά του Αιτωλού, όλων αυτών των αγίων μορφών, και να τις κάψης – αν μπορέσης να τις κάψης· γιατί όλοι αυτοί αγωνίσθηκαν εναντίον του παπισμού. Κι αφού τα σβήσης όλα αυτά, να σβήσης και τις εορτές όλων αυτών των αγίων. Και μετά να μου πής ότι δεν είναι τίποτε το χειροφίλημα του πάπα.

http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=56292

Tούρκος υπουργός: «Θα ξαναφτιάξουμε την Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι το 2053»

Tούρκος υπουργός: «Θα ξαναφτιάξουμε την Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι το 2053»

Posted: 22 Oct 2016 11:11 AM PDT

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

Tην επανίδρυση και την αναδημιουργία την Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι το 2053(!) ως εφικτή αναφέρει σήμερα ο Τούρκος  υπουργός Δασών και Υδάτινων Υποθέσεων Βεϊσέλ Έρογλου συνεχίζοντα έτσι και αυτός τις χθεσινές δηλώσεις τουΡ.Τ.Ερντογάν ο οποίος πέρασε από το στάδιο της άρνησης της Συνθήκης της Λωζάνης σε αυτό της απόρριψης λέγοντας «δεν μπρούμε πλέον να την δεχθούμε»

 «Αυτό που κάνουμε τώρα (στη Συρία) με στην επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη είναι απαραίτητο να το κάνουμε και στη Μοσούλη.

Η Τουρκία δεν είναι πια μια χώρα που σκύβει το κεφάλι, είναι μια χώρα που έχει προγραμματισμό  και από το 2023 έως το 2053, ίσως και το  2071,  θα έχει πετύχει τους στόχους της  με τη θέληση του Αλλάχ» είπε ο Τούρκος υπουργός, αποκαλύπτοντας έτσι ότι η Άγκυρα έχει μακροπρόθεσμο και υπομονετικό σχεδιασμό για επανίδρυση του Χαλιφάτου (η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν θεοκρατικό καθεστώς και δεν είναι τυχαία η αναφορά στον Αλλάχ).

Mάλιστα προσδιορίζει την περίοδο 2023-2053 ως την πιο κρίσιμη στην οποία θα επιτευχθεί ο βασικός σχεδιασμό της Α΄γκυρας.

«Τώρα ο στρατός μας είναι ισχυρότερος από ποτέ. Ήταν αναγκαία η επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», όπως είναι αναγκαία και η επιχείρηση της Μοσούλης», είπε στέλνοντας μήνυμα στην Ελλάδα την οποία προορίζει ως επαρχία της Άγκυρας ακριβώς όπως ήταν κάποτε επί 400 σκοτεινά για τον Ελληνισμό χρόνια.

Ο Τούρκος υπουργός επισκεπτόμενος την πόλη Έλαζιγ στην ανατολική Τουρκία για την έναρξη δημοσίων επενδύσεων στην περιοχή, επισκέφθηκε το γραφείο του διοικητή Μουράτ Ζορλούογλου, όπου παρουσίασε το κυβερνητκό πρόγραμμα.

 Μιλώντας  σε συγκέντρωση του κόμματος στην κεντρική πλατεία του Ιζέτ Πασά, αναφέρθηκε στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και στη συνέχεια εκθείασε το τουρκικό έθνος.

«Το τουρκικό είναι ένα ευγενές έθνος και είμαι υπερήφανος που ανήκω σε αυτό το επικό έθνος.

Επική δεν είναι μόνο η ιστορία μας αλλά αποτελεί παράδειγμα για όλους τους καταπιεσμένους λαούς.

Τέτοιος λαός δεν υπάρχει σε καμία άλλη χώρα, θα συνεχίσουμε με ενότητα και αλληλεγγύη και η σημαία μας θα κυματίζει για πάντα.

Θα συνεχίσουμε τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, με αποτελεσματικότητα τώρα που ο στρατός μας είναι ισχυρότερος από ποτέ».

Η Άγκυρα θεωρεί ότι η Μοσούλη είναι τουρκική και θέλει να αποκτήσει διακιώματα στα πλούσια πετρελαϊκά της κοιτάσματα.

Χθες ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε για πρώτη φορά ότι «Η Τουρκία πλέον δεν μπορεί να δεχθεί την συνθήκη της Λωζάνης» και μέσα σε πολύ λίγο χρόνο από τον το «Δεν μου αρέσει η συνθήκη της Λωζάνης» πέρασε στο «Δεν δεχόμαστε την συνθήη της Λωζάνης». 

Η διαφορά είναι τεράστια και φαίνεται ότι ξεκινά μια εποχή ένοπλων συγκρούσεων, κατά την οποία η Ελλάδα θα πρέπει να είναι ικανή να υπερασπίσει αυτά που προέβλεπε η συνθήκη της Λωζάνης, αφού ο Ρ.Τ.Ερντογάν δήλωσε ότι «Δεν μπορούμε το 2016 να κινούμαστε με τη λογική του 1923».

Ο Τούρκος πρόεδρος συνέχισε την αμφισβήτηση της Συνθήκης, τονίζοντας: «Φέραμε στην επικαιρότητα τη Λωζάνη και το Εθνικό Συμβόλαιο.

Φαίνεται πως κάποιες αλήθειες μας τις έμαθαν λάθος.

Θέλω από τη νεολαία μας να εξετάσει τη Λωζάνη και ας ενοχληθούν κάποιοι.

Τα λάθη αυτά πρέπει να τα ξέρουμε».

«Δεν μπορούμε το 2016 να κινούμαστε με τη λογική του 1923.

Αυτό είναι άδικο, δεν μπορούμε να το δεχθούμε.

Όταν αλλάζουν τα πάντα στον κόσμο, δεν μπορούμε να βρισκόμαστε στο σημείο που βρεθήκαμε τότε» επέμεινε.

Διευκρινίζοντας τι εννοεί, όταν μιλάει για αλλαγές, ο πρόεδρος της Τουρκίας υπογράμμισε:«Από το 1914, που φτάσαμε από τα 2.000.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μέσα σε εννεά χρόνια στη Λωζάνη, μαζί και με το Χατάι, πέσαμε στα 780.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Σε μικρό χρονικό διάστημα.

Στόχος μας στον απελευθερωτικό αγώνα ήταν το Εθνικό Συμβόλαιο.

Δυστυχώς, και στα δυτικά και στα ανατολικά σύνορά μας δεν προστατεύσαμε τα εδάφη μας».
«Μια κατάσταση που προέκυψε από ανάγκη την αποδεχθήκαμε και εγκλωβιστήκαμε.
Αυτό εμείς το αρνούμαστε.
Η Τουρκία ήταν του 1923 και όσοι την εγκλώβισαν είχαν ως στόχο να ξεχαστεί το παρελθόν της, που είναι 1.000 ετών με Οθωμανική Αυτοκρατορία και με τους Σελτζούκους» κατέληξε ο Ταγίπ Ερντογάν.

Τα πάντα βρίσκονται στο περιβόητο «Εθνικό Συμβόλαιο» το οποίο προφανώς ο Ρ.Τ.Ερνογάν θέλει να επαναφέρει σε ισχύ.

Μόνο το pronews.gr σε όλη την χώρα είχε αποκαλύψει τι περιλαμβάνει.

http://www.pronews.gr/

ΔΝΤ και δανειστές προσπάθησαν να θάψουν την έκθεση που έδειχνε ότι είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή της ελληνικής ...

ΔΝΤ και δανειστές προσπάθησαν να θάψουν την έκθεση που έδειχνε ότι είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή της ελληνικής ... 

Posted: 22 Oct 2016 11:26 AM PDT

ΠΩΣ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

Στην «πλάτη» του ελληνικού λαού έπαιξε «βρώμικα» παιχνίδια το ΔΝΤ αφού όπως *** αποκαλύπτειδημοσίευμα των New York Times υψηλόβαθμα στελέχη του επιχείρησαν να μπλοκάρουν ή να διαγράψουν μέρος της έκεθσης κόλαφου της της Ανεξάρτητης Υπηρεσίας Αξιολόγησης του Ταμείου, μια αυτόνομη μονάδα που έχει την εντολή να κρίνει όλες τις πτυχές των αποφάσεων και των πολιτικών του ΔΝΤ, για να αποκρυβούν οι βαρύτατες ευθύνες τους!

Η έκθεση ήταν 86 σελίδων και όσοι την διάβασαν «έτριβαν» τα μάτια τους καθώς επιρρίπτει ευθύνες στο ίδιο το ΔΝΤ, τους Ευρωπαίους πολιτικούς αλλά και την κυβέρνηση Παπανδρέου που δεν έγινε πρώτα «κούρεμα» του ελληνικού χρέους και μετά η ένταξη της χώρας σε πρόγραμμα στήριξης.

Δηλαδή μια ολόκληρη *** γενιά απλώς καταστράφηκε διότι το ΔΝΤ επέλεξε να ικανοποιήσει τα πολιτικά παιχνίδα Γάλλων και Γερμανών και δεν πίεσε για μια αναδιάρθρωση χρέους από το 2010, πριν την υλοποίηση των Μνημονίων παραβιάζοντας ακόμα και το ίδιο το καταστατικό του.

Τελικώς οι κανόνες ισχύουν μόνο για τους Έλληνες.

Οι άλλοι τους παρακάμπτουν το αποκρρύβουν και με θράσος κουνάνε και το δάκτυλο.

 

Ο βασικός λόγος που η Ελλάδα βρίσκεται σε έναν φαύλο κύκλο ύφεσης, αποεπένδυσης και υψηλής ανεργίας είναι αυτό το υπέρογκο χρέος.

 

To Ταμείο συμμετείχε στη δανειοδότηση της Ελλάδας αν και γνώριζε ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και επέτρεψε στους ξένους ιδιώτες επενδυτές να ξεφορτωθούν ομόλογα του ελληνικού κράτους.

 

Έτσι όμως η απομείωση του ελληνικού χρέους που έγινε το 2012 με το PSI στην ουσία ήταν άνευ αντικρύσματος και στην ουσία το βάρος μεταφέρθηκε από τους ιδιώτες στους Έλληνες φορολογούμενους .

Εν ολίγοις μας πήραν το πορτοφόλι και αν είχε μέσα 100 ευρώ κατάσχεσαν τα 50 και μας το έδωσαν πίσω.

Εμείς τότε αναφωνήσαμε: «Ουφ, ξαλάφρωσα».

Έτσι λοιπόν πριν τη δημοσίευση της εν λόγω έκθεσης ορισμένοι αξιωματούχοι του Ταμείου ζήτησαν την αφαίρεση τμημάτων της έκθεσης που αναφέρουν ότι το ΔΝΤ δεν έδωσε έγγραφα που ζητήθηκαν από τους αξιολογητές.

Όπως αναφέρουν οι New York Times, όταν η ομάδα αποκάλυψε ότι θα εξετάσει τις δραστηριότητες του Ταμείου στη ζώνη του ευρώ, το «μακρινό» 2012 οι εξεταστές συνάντησαν αντίσταση, όχι μόνο από τα μέλη του προσωπικού, αλλά και από τα ευρωπαϊκά μέλη του διοικητικού συμβουλίου.

Στελέχη από τη Γαλλία και τη Γερμανία προέβαλαν την αντίθεση τους στην έρευνα, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις, χρησιμοποίησαν σκληρή γλώσσα σε συναντήσεις με στελέχη της ομάδας, σε μια προσπάθεια να τους δυσκολέψουν το έργο.

Όταν έγινε σαφές ότι η ομάδα θα προχωρήσει στην έκθεση, οι Ευρωπαίοι διευθυντές ρώτησαν αν θα ήταν δυνατόν να μην δημοσιοποιηθεί η έκθεση στο κοινό, σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλούνται οι New York Times!

Θέλανε να μην γίνει γνωστό το πως διέλυσαν την ελληνική οικονομία και τους Έλληνες πολίτες για το τίποτα.

Η αντίθεσή τους στην έρευνα ήταν ιδιαίτερα αισθητές στο Ευρωπαϊκό Τμήμα, το οποίο επέβλεψε τις διασώσεις στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία.

Ο ηγέτης του Ευρωπαϊκού Τμήματος, Πολ Τόμσεν, ο οποίος ήταν και ο αρχιτέκτονας της ελληνικής διάσωσης, αποστασιοποιήθηκε από την ομάδα, αρχικά, αν και η έκθεση ήταν πολύ επικριτική για το έργο του στην Ελλάδα. Ο Τόμσεν συνεργάστηκε με την ομάδα, δίνοντας χιλιάδες emails και έγγραφα.

Σε δήλωσή του, ο Τόμσεν είπε ότι το τμήμα του «συμμορφώθηκε πλήρως με τα αιτήματα της ομάδας για πληροφορίες και έγγραφα, χωρίς εξαίρεση».

Οι αξιολογητές χρειάστηκαν 16 μήνες για να πάρουν αυτό που πραγματικά ζητούσαν: έγγραφα που θα ρίξουν φως στο γιατί το ΔΝΤ έπραξε έτσι όπως έπραξε. Και πάλι, στελέχη του ΔΝΤ ζήτησαν να αφαιρεθεί από την έκθεση το κομμάτι που αναφέρει πόσο δυσκολεύτηκαν οι αξιολογητές να λάβουν τα στοιχεία που χρειάζονταν.

Οι αξιολογητές έκαναν κάποιες αλλαγές, αλλά, επειδή πίστευαν ότι δεν είχαν λάβει όλα τα έγγραφα, διατήρησαν κάποια κρίσιμα αποσπάσματα για το πώς μερικά στελέχη αρνήθηκαν να συνεργαστούν.

Στις αρχές Ιουλίου, η έκθεση και 11 σχετικά έγγραφα δόθηκαν στη δημοσιότητα.

Λίγο πολύ όλοι περίμεναν ότι θα είχαν γίνει προσπάθειες να αποκρυβεί η καταστροφική πολιτική που ακολουθήθηκε στο ελληνικό ζήτημα και ποιοι ήταν από πίσω.

Το εκνευριστικό είναι ότι χιλιάδες Ελλήνων πείστηκαν όλα αυτά τα χρόνια ότι οι δανειστές θέλαν το καλό μας και προσπαθούσαν να μας βοηθήσουν.

Το αποτέλεσμα είναι μια χώρα με μηδενική οικονομική δραστηριότητα, με ανθρώπους που πηδάνε από τα μπαλκόνια διότι δεν τολμούν να αντικρίσουν τα παιδιά τους και μια νέα γενιά χωρίς όνειρα που ονειρεύεται ότι θα γίνει πολίτης μιας άλλης χώρας.

https://national-pride.org