Κανὼν εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον κατὰ τῶν Αἰρέσεων

Κανὼν εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον κατὰ τῶν Αἰρέσεων

Ποίημα †Πρ. Τυρνάβου Ἰωσήφ

Οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Ὕστατος ἦχος, ὕστατον πλέκει μέλος.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ἁρματηλάτην Φαραώ.

Ὑπεραγία ἡ Θεὸν κυήσασα, τὸν συμφυᾶ τῷ Πατρί, μονογενῆ Λόγον, σύγχρονον ὁμότιμον, κἂν ὁ παράφρων Ἄρειος, κτίσμα Τοῦτον ἐφρόνει, Πατρὸς οὐσίας ἀλλότριον, Τοῦτον ἐκδυσώπει, σωθῆναί με!

Σὺ ὑπεδέξω ἐν γαστρὶ Παντάνασσα, τρισυποστάτου Μιᾶς, ὡς ἀληθῶς ἕνα, τὸν Υἱὸν θεότητος, κὰν Σαβέλλιος σύγχυσιν, ἀσεβῶς ἐννοήσας εἰς ἓν συνείρει τριώνυμον, πρόσωπον τὴν θείαν Τριάδα κακῶς.

Τὸ ἐπὶ Σοὶ ἐπισκιάσαν Ἄχραντε, ἄκτιστον Πνεῦμα Θεοῦ, ὁμοφυὲς Λόγῳ, καὶ Πατρὶ δοξάζομεν, Αὐτοῦ ἐκπορεύομενον, Μακεδόνιον πάντες, ληρεῖν ἀφέντες τὸν λέγοντα, ποίημα καὶ κτίσμα εἶναι Αὐτό.

Ἀπ’ οὐρανοῦ συγκαταβὰς ὁ Κύριος, ἐν τῇ νηδύϊ Ἁγνή, καὶ προσλαβὼν σάρκα, ἔννουν τε καὶ ἔμψυχον, ἡμῶν τὴν φύσιν ἔσωσεν· οἰμωξάτω δὲ λέγω, ὁ ἄννους Ἀπολλινάριος, ἄνουν τὴν ψυχὴν τοῦ προσλήματος.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.

Τῷ μὴ Σὲ Θεοτόκον, ὡς ἀληθῶς λέγοντι, μετὰ Νεστορίου ἀχθήτω, ᾅδη Παντάνασσα, ὅστις ψιλὸν τὸν Χριστόν, εἶ αἱ βροτῶν δογματίζων, Χριστοτόκον ἔλεγε, τὴν Θεοτόκον Σε.

Ὁ ἐκ τῶν Σῶν αἱμάτων, σάρκα λαβὼν Δέσποινα, ἀληθὴς Θεὸς οὐ δοκήσει, Μαρκίων ὥς φησιν, ἀσεβεστάτῳ νοΐ, ὃς καὶ ἀρχὰς ἧγε δύο, τῆς αὐτοῦ αἱρέσεως, σῶσόν με Πάναγνε.

Σαῖς λιταῖς ὦ Παρθένε, ῥῦσαι τὸ Σὸν ποίμνιον, ἐκ τῶν αἰωνίων βασάνων, ἃς ἀσεβέστατα, ὡς ἐμπαθέστατος, πρὸς ἀπειλὴν ἐληρώδει, συγγεγράφθαι πλάσματι, μόνῳ Εὐνόμιος.

ᾨδὴ δ΄. Σύ μου ἰσχύς.

Ἡ Εὐτυχοῦς, αἵρεσις τοῦ ματαιόφρονος, μίαν φύσιν ἔλεγεν ἐπὶ Χριστοῦ· καὶ γὰρ φυρμὸν ἅμα καὶ τροπὴν γενέσθαι Παρθένε, ἐν ἑκατέραις ταῖς φύσεσι, καὶ μίαν τὴν οὐσίαν, ἐδόξαζον ἀφρόνως, Σοῦ Σεβήρῳ οὓς νῦν διαπτύομεν.

Χεὶρ ἡ τοῦ Σοῦ, Ἄχραντε τέκνου μὲ ἔπλασεν, Ὅς καὶ κόσμον ὅλον, συνεστήσατο, εἰ καὶ μανεὶς Μάνης τὰς διττάς, ἀρχὰς ἐπισῆγε, Θεούς τε δύο ἐδίδασκεν, ἀγαθὸν μὲν τὸν ἕνα, πονηρὸν δὲ τὸν ἄλλον, καὶ τὴν κτίσιν συνεμέριζεν.

Οὗτος Ἁγνή, ὁ ἄθλιος ὃς καὶ τὴν σάρκωσιν, τοῦ Υἱοῦ Σου εἴρηκεν ἐν σχήματι, οὐκ ἀληθῆ ταύτην οἰηθείς, καὶ παθεῖν δοκήσει Αὐτοῦ ἀθέως ἐδίδασκεν, μίαν φύσιν εἰσάγων τῆς θεότητος μόνης· τῆς μανίας οὖν τούτου ῥυσθείημεν.

Σῶμα Χριστοῦ, ἄψυχον Ἀπολλινάριος, εἶπεν ὡς ἀρκούσης, Τούτῳ θεότητος, ἀντὶ ψυχῆς σπεύδων δολερῶς, ὅσα ἀνθρωπίνως ὁ λόγος ἔλεγε ῥήματα, θεότητι προσάπτειν, ἵνα δείξῃ ἐλλάττω, τὸν Υἱὸν τοῦ Πατρὸς ὦ Παντάνασσα.

ᾨδὴ ε΄. Ἵνα τί με ἀπώσω.

Ὑποδίκῳ κολάσει, ὄντι αἰωνία μοι Κόρη βοήθησον, τὴν γὰρ Ὡριγένους, οὐ προσδέχομαι δόξαν διδάσκοντος, χρονικὰ τυγχάνειν εἰς καθαρμὸν ἁμαρτημάτων, τὰ ἐκεῖσε φρικτὰ κολαστήρια.

Σὺν Διδύμῳ διδάσκει, πάλιν ὁ Εὐάγριος ψυχῶν προΰπαρξιν, ἐκ τοῦ Ὡριγένους, τὴν ἀλλόκοτον δόξαν δεξάμενος, ἀλλ’ ἡμῖν τὸ δόγμα, τὸ εὐσεβὲς συντηρηθείη, Σαῖς πρεσβείαις Παντάνασσα ἄτρωτον.

Τῶν αὐτῶν ἐστι δόγμα, αὖθις καὶ τοὺς δαίμονας ἀποκατάστασιν, μέλλειν εἰληφέναι, καὶ ἀνθρώπων τοὺς ἄθεσμα πράξαντας, καὶ μετὰ Ἀγγέλων, ἀναπληρῶσαι τὴν ἐννάδα, ἣν μυθεύονται γνώμῃ κακόφρονι.

ᾨδὴ στ΄. Ἱλάσθητί μοι Σωτήρ.

Ἀνάστασιν ἀσεβῶν, νεκρῶν Μαρκίων οὐκ ἔλεγε, καὶ βάπτισμα δὲ τρισσόν, ἐδίδου τοῖς πταίουσι· ἀλλ’ ἡμεῖς ἐν Βάπτισμα, καὶ Ἀνάστασίν τε Θεομῆτορ δεδιδάγμεθα.

Τὰς τρίβους μοι ὦ Σεμνή, κατεύθυνον πρὸς μετάνοιαν, ἣν ὁ Ναυᾶτος ἡμῖν, ἠρνεῖτο τοῖς πταίουσιν, ὡς μετὰ τὸ Βάπτισμα, ἀνάξιον ταύτην, οἰηθεὶς φιλανθρωπία Θεοῦ.

Οἷς κλῆσις ἐγκρατευταί, τὸν γάμον ἀπαγορεύουσι, καὶ τῶν ἐμψύχων αὐτοί, τὴν βρώσιν βδελύττονται, ἡμᾶς δὲ τοῖς δόγμασι, τοῦ Υἱοῦ Σου πάντας στερεώσαις Μητροπάρθενε.

ᾨδὴ ζ΄. Θεοῦ συγκατάβασιν.

Νοὸς κυριεύειν δή, τοῦ τῶν ἀνθρώπων τὸν σατανᾶν ἀσεβῶς, καὶ ἐν τούτοις οἰκεῖν, ἐνυποστάτως Μασσαλιανοὶ φασί, τῆς πονηρίας τὰ πνεύματα Δέσποινα· Σαῖς δὲ λιταῖς Κόρη, ὁ Θεὸς ἐνοικισάτω ἡμῖν.

Πνευμάτων ἐνέργειαν, τῆς πονηρίας τοῦ σατανᾶ τε ὁμοῦ, συνοικεῖν τῷ ἀνθρώπῳ, διδάσκειν τούτους, καὶ Πνεῦμα τὸ ἀγαθόν, ἐξ ἀφροσύνης μιγνύονται ἄμικτα, τῆς βλασφημίας αὐτῶν, ῥῦσαι ἡμᾶς Ἀγαθή.

Λαλοῦσιν οἱ ἄθεοι, τὰ χείρῳ φύσει παρομαρτεῖν τοῖς βροτοῖς, καὶ πρὸς τούτῳ, δύο ψυχὰς κεκτῆσθαι, τὴν μὲν ἀνθρώποις κοινήν, τὴν δ’ αὖ οὐράνιον Ἄχραντε· Σὺ δὲ ψυχῇ τῇ ἐμῇ, δίδου αἱρεῖσθαι καλά.

Ἐκτρέπονται Δέσποινα, τὴν ἐργασίαν τὴν τῶν χειρῶν, ὡς πιστοῖς μὴ ἁρμόζουσαν, Παύλου νομοθετοῦντος, μηδὲ ἐσθίειν ἀργῶς, καὶ δυνατὸν νῦν τοῦ Πνεύματος δέξασθαι, ὡς ἐν αἰσθήσει φασὶ τὴν ὑπόστασιν.

ᾨδὴ η΄. Ἑπταπλασίως κάμινον.

Κακῶς φρονῶν Ἀέτιος, μὴ δεῖν φέρειν ἐπέφηνεν, ὑπὲρ τεθνεώτων ὡς μηδέ τι ὄφελος· ἐκ τούτου καρποῦσθαι γάρ, μηδὲ πιστεύειν ἔφασκε δεῖν, ἔν τε τῇ τετράδι καὶ τῇ ἕκτῃ ἀφρόνως, Ἀρείῳ περὶ πίστιν καὶ αὐτὸν ἦν ὁμόφρων· Παντάνασσα τῆς τούτου, ῥῦσαί με ἀσεβείας.

Ἐξ ἀσεβῶν δογμάτων ἦν, τῶν τοῦ Παύλου Θεόνυμφε, τοῦ Σαμωσατέως ἐξελοῦ τὴν ποίμνην Συ, Υἱὸν τὸν προάναρχον· προφορικὸν γὰρ λόγον εἰπών, καὶ δημιουργὸν τὸν Θεὸν κακῶς πνεῦμα, κεχρῆσθαι ὡς ὀργάνῳ, ἐδογμάτιζε τοῦτο, ἐκ Σῆς τε εἰληφέναι τοῦτον ἀρχὴν νηδύος.

Ἱερωτάτων δόγμασι διδασκάλων ἑπόμενοι, δύο τὰς θελήσεις, καὶ διπλῆν ἐνέργειαν, Χριστοῦ ἐπιστάμεθα, σὺν τῷ Σεργίῳ Πύῤῥῳ ληρεῖν, καὶ τοὺς ὁμοδόξους Θεοτόκε ἐῶντες, τοὺς λέγοντας τὴν σάρκα, τοῦ Κυρίου ἀφρόνως ἀθέλητον ὑπάρχειν, ἐνέργειαν μὴ ἔχειν.

Μίαν ἀρχὴν κηρύσσει μέν, Ἀπελλῆς ὦ Παντάνασσα, ἕνα τε Θεὸν ὁμολογεῖ ἀνώτατον, τὸν ἕνα δὲ ἕτερον πεποιηκέναι αὖθις φησίν, ὃν ὡς πομηρὸς ὣν ἐκεῖνος, ἀχάριστον τε κτίσμα, πυρὸς ἄξιον μόνος.

ᾨδὴ θ΄. Ἐξέστη ἐπὶ τούτῳ.

Εἰκόνων τὴν προσκύνησιν τῶν σεπτῶν, ἀπεκώλυσε Λέων ὀ Ἴσαυρος, οὗτος ἀρχὴ, τῶν εἰκονομάχων γὰρ γεγονώς, Σὸν χαρακτῆρα πάντιμον, καὶ τὸν τοῦ Υἱοῦ Σου, τὸν τῆς σαρκός, κατέσπα Θεοτόκε, καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, ἐξ ἀσεβείας ἧς ῥυσθείημεν.

Λαὸν ὃν ἐλυτρώσατο Σὸς Υἱός, βδελυρᾶς ῥῦσαι Κόρη αἱρέσεως νεοφανοῦς, τῆς τῶν Βογομίλων, οἷπερ φασί,      τὸ τοῦ ἀνθρώπου σῶμα μέν, μόνον πλάσμα εἶναι τοῦ πονηροῦ, ψυχὴ δὲ αὐτυγχάνειν, Θεοῦ ἐπου-ρανίου, κοινῶν δι’ ἀμφοῖν Θεὸν οὐ λέγουσιν.

Οὐκ εἶναι δογματίζουσι τὸν Υἱόν, οὐδὲ Πνεῦμα ἀρχῆθεν τὸ Ἅγιον, ὕστερον δέ, φέννημα Πατρὸς γενέσθαι Υἱόν, Υἱοῦ δὲ αὖθις γέννημα, Πνεῦμα τὸ Πανάγιον σφαλερῶς· ἡμεῖς δὲ καὶ τὰ τρία, συνάναρχα νοοῦμεν, καὶ προσκυνοῦμεν Θεονύμφευτε.

Ἐκ πάσης ὦ Παρθένε ποίμνην τὴν Σήν, καὶ δεινῆς ἀπιστήσας αἱρέσεως, τῶν Ἰταλῶν, δύο μὲν ἀρχὰς ἐπὶ τῆς μιᾶς, δογματιζόντων φύσεως, Πνεύματος διττῶς δὲ τοῦ παντουργοῦ, λεγόντων ἐκπορεύσεις, ξένως καὶ ἀσυνήθως, ὥνπερ τῆς πλάνης ἡμᾶς λύτρωσαι.

 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΙΚΕΣΙΑ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ

 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΙΚΕΣΙΑ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ

Θεέ μου, λυπήσου με τὸν ἁμαρτωλό, ποὺ δὲν ἔκανα κανένα καλὸ μπροστά Σου. Γλύτωσέ με ἀπὸ τὸν πονηρὸ καὶ ἀξίωσέ με ἀκατάκριτα ν᾿ ἀνοίγω τὸ ἀνάξιο στόμα μου καὶ ν᾿ ἀνυμνῶ τὸ Πανάγιον ὄνομά Σου, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Συγχώρησέ μου, Κύριε, κάθε τῆς καρδιᾶς μου ἄτοπη ἐπιθυμία, σὺ ποὺ ξέρεις καλὰ τὶς καρδίες τῶν ἀνθρώπων. Συγχώρησέ με ποὺ ἔρχομαι ἀνάξια κοντά Σου, γιατὶ σὲ πόθησα καὶ σὲ ποθῶ. Συγχώρησέ με τὸν ἁμαρτωλό, τὸν πονηρό, τὸν ψεύτη, τὸν ἀνυπόμονο, τὸν λιγόψυχο, τὸν ἀμελῆ στὶς θεῖες ἐντολές Σου, ἐμένα ποὺ ἁμάρτησα στὴ γῆ καὶ στὴ θάλασσα καὶ σὲ κάθε τόπο. Μπροστὰ στὰ ἀλάθητα μάτια Σου δὲν ἔπαψα νὰ ἐργάζομαι τὸ πονηρό, διότι ὁ πονηρὸς δὲν ἔπαψε νὰ μὲ μπλέκει στὰ δίχτυά του μὲ γαστριμαργίες καὶ ἡδονὲς καὶ πονηρὲς ἐπιθυμίες, μὲ δόλους καὶ κενοδοξίες καὶ βλασφημίες. Ἀλλὰ σύ, Κύριε, ποὺ εἶσαι ὁ μόνος ἐλεήμων καὶ πανάγαθος, βοήθησέ με καὶ σῶσε με ὅπως ἔσωσες τὸν ἄσωτο, τὸν τελώνη, τὴν πόρνη καὶ τὸν λῃστή. Ναί, φιλάνθρωπε Δέσποτα, μὴ μὲ ἀποστραφεῖς τὸν ἁμαρτωλὸ καὶ ἀχρεῖο, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Δέσποινας, καὶ ὅλων τῶν ἁγίων, διότι εἶσαι εὐλογητὸς στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.

 

Ἡ Προσευχὴ διὰ τὴν Ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὴν Κατάθλιψιν

 

Ἡ Προσευχὴ διὰ τὴν Ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὴν Κατάθλιψιν

Δέσποτα Πολυέλεε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με                                  καί καθάρισόν με ἀπό πάσης μελαγχολίας καί                            ταραχῆς καί δειλίας. Ἀπάλλαξόν με ἀπό τοῦ ψυχικοῦ                πνιγμοῦ καί τῆς δαιμονιώδους θλίψεως, ἥν αἰσθάνομαι                          ἐν τῷ σώματι καί ἐν τῇ ψυχῇ μου. Σύ εἶ ἡ Χαρά ἡμῶν καί                        ἡ Ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς καί τῶν ἐν θαλάσσῃ                  μακράν. Ἵλεως γενοῦ μοι Δέσποτα ἐπί ταῖς ἁμαρτίαις μου.                Ἇρον ἀπ’ ἐμοῦ τόν κλειόν τόν βαρύν τόν τῆς ἁμαρτίας καί                    τῆς ἀπογνώσεως. Ἀπέλασον πάσαν μελαγχολίαν καί ἀκηδίαν μακράν ἀπ’ ἐμοῦ. Στερέωσόν με ἐν τῇ ἀγάπη τῇ Σῇ καί τῇ ἀκαταισχύντῳ ἐλπίδι καί τῇ ἀκραδάντῷ πίστει τῇ εἰς Σέ, διά πρεσβειῶν τῆς Παναχράντου Σου Μητρός καί πάντων Σου                    τῶν Ἁγίων. Ἀμήν.

 

Πάτερ θα κάνετε το εμβόλιο;

 Πάτερ θα κάνετε το εμβόλιο;

 

(Από χθεσινή συνομιλία με Αγιονορείτη Μοναχό)

 

-Πάτερ θα κάνετε το εμβόλιο;

-Τι να σου απαντήσω παιδάκι μου; Εγώ ούτε Θεολόγος, ούτε γιατρός είμαι. Μα κοίτα. «Κοντά στον νου και η γνώση»,που λέει και ο λάος.

Είναι δυνατόν από αυτούς τους ανθρώπους  που μας στερήσανε τον Χριστό και Το Πανάγιον Σώμα και Αίμα Του και το οποίο καθυβρίζουν και συκοφαντούν κάθε ημέρα να δεχτούμε να βάλουμε μέσα μας το εμβόλιό τους;

Ούτε τον πυρετό μου δεν θα τους έδινα.

Μακάρι όλη αυτή η διαφήμιση που κάνουνε υπέρ του εμβολίου να την κάμανε υπέρ της Θείας Κοινωνίας .Πόσες ψυχές θα σωζόντουσαν!

 

-ΑΘΩΝΙΤΗΣ-

Ὦ κόσμε! προσέχεις τὰ μικρά

"Ὦ κόσμε! προσέχεις τὰ μικρά. Προσέχεις τὸ γάλα σου νὰ εἶναι γνήσιον, ἡ τροφή σου νὰ εἶναι καθαρά καὶ βιταμινοῦχος, τὰ φάρμακἀ σου νὰ μὴν εἶναι νοθευμένα, τὰ χαρτονομίσματά σου νὰ μὴν εἶναι κίβδηλα, τὰ ἀρχαιολογικά σου μνημεῖα νὰ μὴν ὑποστοῦν τὴν παραμικρὴν φθοράν, τὰ μέσα συγκοινωνίας μὲ τὰ ὁποῖα κάνεις τὰ ταξίδιά σου νὰ μὴ παρεκκλίνουν ἀπὸ τὰς γραμμάς των. Ὅλα τὰ προσέχεις, ἐκτός ἑνός· τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Αὐτὴ δὲν σἐ ἐνδιαφέρει. Ἀλλοίμονον, κόσμε, μὲ τὰς ἀντιλήψεις ποὺ ἔχεις καὶ μὲ τὴν ἀδιαφορίαν σου! Ἔτσι ἀδιαφορὼν διὰ τὰ μέγιστα καὶ ὕψιστα, θὰ καταπέσεις εἰς τὰ βάραθρα τοῦ ὀρθολογισμοῦ, τοῦ ὑλισμοῦ, τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς ἀθεΐας, καὶ τότε θὰ καταλάβεις τὶ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, τὴν ὁποίαν περιφρόνησες.

Σεῖς δε, πισταί ψυχαί, ὅσοι ὑπελείφθητε εἰς τὸν αἰῶνα μας, μὴ παρασύρεσθε ἀπὸ τὰ μοντέρνα ῥεύματα τοὺ κόσμου, μὴ πτοεῖσθε ἀπὸ τὰ πλήθη τῶν ἐχθρῶν τῶν κύκλων συνεπιτιθεμένων, ἀλλὰ μείνατε σταθεροί «τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει»(Ἰουδ. 3) καὶ ἔστε ἔτοιμοι ν' ἀγωνισθεῖτε τὸν ἀγῶνα τὸν καλόν. Ἡ Ὀρθοδοξία ζεῖ καὶ ὁ τελικὸς θρίαμβος ἀνήκει εἰς αὐτήν."

(+Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης)

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. 

Ὅταν διαβάσεις τοὺς χαιρετισμούς τῆς Παναγίας, ἀκόμη καὶ τὸ βράδυ, νιώθεις σὰν νὰ ξημερώνει ....  διατί ἔτσι εἶναι, ἄλλη ἡ μέσα ζωή καὶ ἄλλη ἡ ἔξω ....

Ο ΓEΡΩΝ ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΆΛΑΜΠΟΣ

Ο ΓEΡΩΝ ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΆΛΑΜΠΟΣ

Ὅταν ὁ Γέρων Σάββας Σταυροβουνιώτης (+1985) βρισκόταν στά Ἱεροσόλυμα ἀρρώστησε βαριά. Καθηλωμένος στὸ κρεββάτι τοῦ πόνου, ἐπεστράτευσε τὸ ἰατρόν τῆς ἐμπιστοσύνης του: τὴν δυνατὴν καὶ ὁλόθερμη προσευχή του. Κάθε βράδυ ἐμφανιζόταν δίπλα του ἕνας ἄγνωστος ἐπισκέπτης, λὲς καὶ παρακολουθοῦσε τὴν κατάστασιν τῆς ὑγείας του. Ἀπορημένος ὁ Γέροντας, σὲ μιά ἐπίσκεψίν του, τὸν
ἐρώτησε:

- Ποιός εἶσαι;

- Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος εἶμαι. Θὰ γίνεις καλὰ καὶ σύντομα θὰ λειτουργήσεις. Ὁ Γέροντας ἦταν ἀπὸ τοὺς μοναχοὺς ποὺ ἀξιώθηκε τῆς Χάριτος τοῦ παναγίου Πνεύματος, νὰ ἀκούει τὴν φωνὴν τῶν  Ἁγίων. Ὀ Ἅγιος, τὸν ὁποῖον ἔγδαραν ζωντανὸν οἱ ἀντιμαχόμενοι τὴν πίστιν τοῦ Κυρίου, τοῦ ἔστειλε τὴν βοήθειάν του, ἀπὸ τὴν ἀόρατον πλάσιν. Ὁ Πατὴρ Σάββας θεραπεύτηκε καὶ ἄρχισε ξανὰ τὶς Θείες Λειτουργίες. Ὅσοι γνώριζαν τὴν περίπτωσιν καὶ εἴχαν δεῖ τὸν ἀσθενὴν στὸ στρῶμα, ἔμειναν ἔκπληκτοι ἀπὸ  τὴν ταχεία ἀποθεραπεία του, βεβαιώνοντας πὼς ἐπρόκειτο περὶ θαύματος. «Αὕτη ἡ ἀσθένεια οὐκ ἔστι πρὸς θάνατον, ἀλλ' ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ δι' αὐτῆς.

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ ΠΡΟΣΚΥΝΙΤΗΣ στὶς 1:04 μ.μ. 

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2020