SOROS: «ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΧΩΡΩΝ - ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ»!

Ἀνερτήθη: 16 Νοεμβρίου 2015 12:09 PM PST

Την ουσιαστική παραδοχή του ότι θέλει να ρίξει τα εθνικά σύνορα των κρατών έκανε ο πολυεκατομμυριούχος και διεθνής κερδοσκόπος George Soros με δήλωση που έκανε στο Bloomerg απατώντας στις δηλώσεις του Ούγγρου πρωθυπουργού Viktor Orbán ότι πίσω από τα κόμματα μετανάστευσης μουσουλμάνων στην Ευρώπη βρίσκονται δουλέμποροι και ΜΚΟ όπως αυτές του George Soros.

Την προηγούμενη εβδομάδα ο V. Orbán ένας εκ των ελαχίστων ευρωπαίων πολιτικών που τολμά και αντιστέκεται στη λαίλαπα της μετανάστευσης και της εισβολής εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων στην Ευρώπη είχε δηλώσει:

«Η εισβολή κατευθύνεται από την μια πλευρά από λαθροδιακινητές και από την άλλη από “ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων” που υποστηρίζουν οτιδήποτε αδυνατεί τα έθνη κράτη. Αυτός ο δυτικός τρόπος σκέψης και αυτοί οι “ακτιβιστές” εκπροσωπούνται καλύτερα από τον George Soros».

Μετά τις δηλώσεις αυτές του Ούγγρου πρωθυπουργού ο G. Soros απέστειλε μέσω email δήλωση στο Bloomberg Business ισχυριζόμενος ότι το ίδρυμά του βοηθά στην «στήριξη των ευρωπαϊκών αξιών» τη στιγμή που οι πράξεις του Orbán με την ενίσχυση των μέτρων στα σύνορα της χώρας υπονομεύουν αυτές τις αξίες.

«Τα σχέδιά του (σ.σ. του Orbán) μεταχειρίζονται τα εθνικά σύνορα ως το στόχο και τους πρόσφυγες ως το εμπόδιο», δήλωσε ο διαβόητος κερδοσκόπος και όργανο της ΝΤΠ για να συνεχίσει:

«Από την άλλη πλευρά τα δικά μας σχέδια θέτουν ως στόχο τους προσφυγές και τα εθνικά σύνορα των χωρών ως το εμπόδιο», παραδεχόμενος ουσιαστικά ότι αγωνίζεται για την ισοπέδωση της εθνικής κυριαρχίας των χωρών της Ευρώπης και της αθρόας εισβολής εκατομμυρίων λαθρομεταναστών σε αυτή.

Ο Soros είναι χρηματοδότης διεθνών οργανισμών όπως η ΕΕ ενώ το ίδρυμά του με τον εφιαλτικό τίτλο «Ίδρυμα ανοικτής κοινωνίας» OSF (Open Society Foundation) παρέχει βοήθεια σε ακτιβιστές που υποστηρίζουν τα μεταναστευτικά κύματα, με το αζημίωτο βέβαια. Είναι ο επίσης γνωστός για την στήριξή του σε «προοδευτικούς» οργανισμούς όπως το «κέντρο για την αμερικανική πρόοδο», αλλά και προσωπικά χρηματοδότης τόσο της Hillary Clinton όσο και του Barack Obama.
 

 Στο ιστολόγιό του το OSF εξηγεί: «Πιστεύουμε ότι η μετανάστευση και η πολιτική ασύλου πρέπει να βασίζεται σε οικονομικά και δημογραφικά δεδομένα και να μην καθοδηγείται από προσωρινά πολιτικά κίνητρα και παρανοήσεις. Στην Ευρώπη πολλοί από τους εταίρους μας ζητούν και απαιτούν μια κοινή ευρωπαϊκή προσέγγιση στο θέμα σε συμφωνία με τις δεσμεύσεις της διεθνούς κοινότητας περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Τον προηγούμενο μήνα ο Ούγγρος πρωθυπουργός είχε κατηγορήσει ευθέως τις φιλο-μεταναστευτικές ΜΚΟ ότι «κερδίζουν από την μεταναστευτική κρίση», υπογραμμίζοντας ιδιαίτερα αυτές που «ζουν» από τον Soros.

Επιπρόσθετα είχε δηλώσει πως η μετανάστευση και ο «πολυπολιτισμός» θέτουν σε κίνδυνο τις χριστιανικές ρίζες της Ευρώπης και δημιουργούν παράλληλες κοινωνίες μέσα σε αυτή.

«Οι Ευρωπαίοι» είπε «πρέπει να μείνουν σταθεροί στις χριστιανικές τους αξίες και η Ευρώπη μπορεί να σωθεί, αλλά μόνο στην περίπτωση που λάβουν σοβαρά τις χριστιανικές ρίζες και τις αξίες που οδήγησαν στη δημιουργία του ευρωπαϊκού πολιτισμού».

Σημειώνεται ότι στην Ελλάδα η ιδεολογία τύπου Soros που συμβαδίζει μαζί με την αριστερή ιδεολογία έχει ουσιαστικά θέσει εκτός μάχης κάθε αντίδραση σε αυτή την επέλαση του παραλόγου. Μάλιστα δήμαρχοι όπως ο Γιώργος Καμίνης ή ο Γιάννης Μπουτάρης δέχονται τη βοήθεια των ιδρυμάτων του Soros με παροχές δωρεάν πετρελαίου για τα σχέδια που προωθεί ο διεθνής αυτός κερδοσκόπος.

Με στοιχεία από το breitbart.com
neoellhn.blogspot.com

See more at: http://www.hellas-now.com/2015/11/blog-post_248.html#sthash.yJCm0aNS.dpuf

Συγκλονιστική Προφητεία: Θὰ γίνει αἰματοβαμμένη ἐξέγερσις καὶ θὰ ἀδειάσουν αἱ πόλεις. Θὰ πετάξουν τοὺς νεκρούς σὲ ἕνα λάκκον!

ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΡΩΣΙΔΑΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΜΑΚΑΡΙΑΣ: “ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΔΕΙΑΣΟΥΝ ΑΙ ΠΟΛΕΙΣ! ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΝΕΚΡΟΥΣ Σ΄ΕΝΑΝ ΛΑΚΚΟΝ!”

Οσία γερόντισσα Μακαρία (11 Ιουνίου 1926 – 18 Ιουνίου 1993)
 
Η Οσία Μακαρία από τριών ετών ήταν παράλυτη και τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε σχεδόν αβοήθητη.
Οι συγκλονιστικές προφητείες μιας σύγχρονης Αγίας, Ρωσίδας στην καταγωγή, της μεγαλόσχημης Μοναχής Μακαρίας…

Από τριών ετών ήταν παράλυτη και τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε σχεδόν αβοήθητη. Δι’ αυτής ο Χριστός θεράπευσε χιλιάδες πονεμένες και αμαρτωλές ψυχές.

Διηγείται η ίδια:
«Δεν γνώρισα τίποτα άλλο εκτός από τον Κύριο. Είναι τόσο λαμπερός, πιο λαμπερός και από τον ήλιο. Να μην Τον λυπούμε. Δεν έβλεπα τίποτα άλλο εκτός από τον Κύριο και το κρεβάτι μου. Να κάθεσαι στο κρεβάτι και να κοιτάς τον Θεό. Έτσι μπορείς να ζήσεις εκατό χρόνια».

– «Πέρασα όλη τη ζωή μου με δάκρυα και προσευχές. Δε γνωρίζω κάτι άλλο. Προσευχήθηκα και έκλαψα πολύ» έλεγε η μάτουσκα.

– «Ούτε μάτια δεν έχω πια μετά από τόσο κλάμα». Λένε ότι όταν είσαι νέος κάτι σε αναστατώνει, μου έλεγε μία φορά, μιλώντας για τα πάθη του σώματος. Εγώ όμως σ’ όλη μου τη ζωή έκλαψα. Ούτε μπορείς να φανταστείς πόσο έκλαψε η μάτουσκα (μητερούλα).

– Και γιατί μάτουσκα έκλαιγες τόσο;

– Για όλους εσάς έκλαιγα!

Δεν θα υπάρχει κάποιος να θάψει τους νεκρούς
Από το βιβλίο του Ghenadie Durasov «Οσία μοναχή Μακαρία, η παρηγοριά των θλιβομένων» (στα ρουμανικά).

– …Σύντομα θα συμβεί κάτι…

– Τι συγκεκριμένα μάτουσκα;

– Πόλεμος, πόλεμος θα είναι παντού, θα αρχίσουν να χτυπιούνται μεταξύ τους με ρόπαλα και πολλοί άνθρωποι θα πεθάνουν. Όταν θα αρχίσουν να χτυπιούνται με τα ρόπαλα όλοι θα γελάνε. Όταν όμως θα αρχίσουν να τους πυροβολούν όλοι θα κλαίνε (4 Μαρτίου 1992).

…Δεν θα υπάρχει κάποιος να θάψει τους νεκρούς. Θα τους πετάνε σ’ έναν λάκκο και εκεί θα τους θάβουν (28 Μαΐου 1992).

– Βλέπετε πόσο σκοτεινά είναι όλα; Οι μάγοι τα σκοτείνιασαν όλα. Σας το ξαναείπα. Σύντομα όλα θα είναι σκοτεινά (17 Νοεμβρίου 1987).

– Ο ήλιος έλαμπε και τον χειμώνα. Τώρα δεν θα λάμπει ούτε το καλοκαίρι. Οι μάγοι θα ρίξουν κατάρες στον ήλιο (27 Αυγούστου 1987).
– Οι μάγοι σκοτείνιασαν τον ουρανό για να μην φαίνονται οι πράξεις τους. Οι μάγοι αγαπούν το σκοτάδι (5 Οκτωβρίου 1987).
– Στους σκοτεινούς ανθρώπους αρέσει να μαυρίζουν την γη, ενώ οι δυνάμεις του κακού πολλαπλασιάζονται. Σύντομα ο καθένας θα ξέρει αυτήν την δουλειά (σ.σ. την μαγεία). Όλα τα ακάθαρτα πνεύματα θα συγκεντρωθούν γύρω από τον κακό. Θα τους συγκεντρώσει και θα αρχίσουν. Η ζωή θα είναι άσχημη (28 Οκτωβρίου 1987)

– Τώρα ήρθε η ώρα τους, ενώ οι καλές εποχές τελειώνουν. Θα ξεγελάσουν τον λαό και θα δείχνουν ο ένας τον άλλον με το δάχτυλο. (27 Μαρτίου 1987)

– Οι μάγοι θα καλύψουν όλο τον κόσμο με το σκοτάδι, ενώ χωρίς ήλιο τίποτα δεν θα μεγαλώνει. (18 Φεβρουαρίου 1988)

– Ο ήλιος θα εμφανιστεί τέσσερις φορές και μετά θα είναι πάλι σκοτάδι. Θα ζούμε στα σκοτεινά. (27 Αυγούστου 1987)

– Δεν θα σας αφήνουν να ανάψετε τα φώτα. Θα λένε ότι πρέπει να κάνετε οικονομία στην ενέργεια. (28 Ιουνίου 1988)
Θα λάβει χώρα μεγάλη εξέγερση

… Αυτή είναι μόνο η αρχή. Σύντομα θα κάνει πολύ κρύο. Το Πάσχα θα έχουμε χιόνια, ενώ ο χειμώνας θα αρχίζει από της Αγίας Σκέπης (σ.σ. 1 παλ. / 14 Οκτωβρίου νέο ημερολόγιο στη Ρωσία. Στην Ελλάδα μεταφέρθηκε στις 28 Οκτ).

– Δεν θα βγαίνει χορτάρι μέχρι των Αγίων Αποστόλων. Ο ήλιος θα σμικρυνθεί στο μισό (27 Αυγούστου 1987).

– Θα είναι δύσκολα το καλοκαίρι και ακόμη πιο δύσκολα τον χειμώνα. Οι δρόμοι θα είναι γεμάτοι με χιόνια και κανένας δεν θα τους καθαρίζει. Η παγωνιά θα είναι σκληρή και ανυπόφορη (29 Απριλίου 1988).

– Σύντομα θα μείνετε χωρίς ψωμί (29 Ιανουαρίου 1989)

– Σύντομα δεν θα έχετε ούτε νερό, ούτε μήλα, ούτε πατάτες (19 Δεκεμβρίου 1987).

– Μεγάλη πείνα θα υπάρχει, χωρίς ψωμί. Θα κόβετε την κλώδα στα δυο για να την μοιραστείτε. (18 Φεβρουαρίου 1988)
. . .

– Θα λάβει χώρα μεγάλη εξέγερση. Οι άνθρωποι θα φεύγουν από τα υψωμένα (σ.σ. εννοεί τις πόλεις, και τα υψηλά κτίρια). Θα τρέχουν οι άνθρωποι από εδώ και από εκεί. Κανένας δεν θα μένει στο σπίτι του – δεν θα υπάρχει τίποτα για φαγητό, ούτε ψωμί. (28 Δεκεμβρίου 1990).

– Εάν προσευχηθούμε στον Χριστό, στην Παναγία και στον Προφήτη Ηλία αυτοί δεν θα μας αφήσουν να πεθάνουμε από την πείνα. Θα προστατέψουν όσους πιστεύουν στον Θεό και προσεύχονται ανυπόκριτα.

– Όταν θα αρχίσουν να εξορίζουν τους καλόγερους θα σταματήσουν να φυτρώνουν τα σιτηρά.

Οι Εβραίοι θα τυπώσουν μια ψεύτικη Βίβλο

Ετοιμάζουν αλλαγές στα της Πίστεώς μας. Όταν θα γίνει αυτό οι άγιοί μας θα φύγουν και θα σταματήσουν να προσεύχονται για την Ρωσία. Όσοι παραμείνουν (σ.σ. εννοεί τους πιστούς) θα τους πάρει ο Κύριος μαζί Του. Οι επίσκοποι που θα το επιτρέψουν αυτό δεν θα δουν το πρόσωπο του Κυρίου ούτε εδώ, ούτε εκεί. (σ. σ. εννοεί στον άλλον κόσμο) (3 Αυγούστου 1988).

– Θα τυπώσουν μια ψεύτικη Βίβλο (σ. μετ. πιθανόν εννοεί τους εβραίους), και θα βγάλουν από μέσα ότι δεν τους βολεύει. Δεν τους αρέσει να αισθάνονται ένοχοι (14 Μαρτίου 1989).

– Όπου να’ ναι τις ακολουθίες θα τις συντομέψουν. Θα μείνουν μισές (11 Νοεμβρίου 1988)

– Μόνο στα μεγάλα μοναστήρια θα ψάλλουν τις ακολουθίες όπως πρέπει. Αλλού θα κάνουν αλλαγές (27 Απριλίου 1988).

– Ένα πράγμα μόνο θα πω: Αλλοίμονο στους ιερείς. Θα σκορπίσουν ένας-ένας και θα μείνουν μόνοι (28 Ιουνίου 1989).

– Οι μάγοι θα μαγαρίσουν τα πρόσφορα, και δεν θα έχουν με τι να λειτουργήσουν. Οι πιστοί θα μπορούν να κοινωνήσουν μια φορά. Η Παναγία θα πει στους δικούς της που και πότε να κοινωνήσουν. Οι πιστοί θα πρέπει μόνο να υπακούσουν (28 Ιουνίου 1989)
Παναγία η ελπίς μου…

– Όταν στις τέσσερις το απόγευμα θα είναι έξω σκοτεινά σαν να είναι βράδυ, τότε θα έρθει η Παναγία. Θα διασχίσει όλη τη γη και θα έρθει με όλη της τη δόξα στη Ρωσία για να επαναφέρει την ορθή πίστη. Όταν θα έρθει η Παναγία θα φτιάξει τα πράγματα όχι κατά τη θέλησή τους (αυτών που θα είναι στην εξουσία ή των μάγων) αλλά κατά τη θέλησή της, όπως θα ορίσει ο Σωτήρας Χριστός. Για λίγο καιρό θα επανέλθει η ορθή πίστη (11 Ιουλίου 1986).
Ο καιρός των διωγμών πλησιάζει…

– Τα πράγματα θα είναι τόσο μπερδεμένα που ο άνθρωπος δεν θα είναι σε θέση (σχεδόν) να σώσει την ψυχή του. (Ιανουάριος 1990).

– Θα φτιάξουν λίστες με αυτούς που πηγαίνουν στην εκκλησία (10 Φεβρουαρίου 1988).

– Θα υποστείτε διωγμούς επειδή προσεύχεστε στο Θεό (20 Μαΐου 1989).
Θα πρέπει να προσεύχεστε έτσι ώστε να μην το ξέρει κανένας(!) Να προσεύχεσθε σιωπηλά. Θα παρακολουθούν τους ανθρώπους και θα τους συλλαμβάνουν (15 Μαίου 1987).

– Πρώτα θα απομακρύνουν τα βιβλία και μετά τις εικόνες. Τις εικόνες θα τις κατασχέσουν (1 Ιουλίου 1988).

– Θα σας βασανίσουν. «Δεν έχουμε ανάγκη από πιστούς» θα λένε αυτοί (14 Ιουλίου 1988).

– Όσο περνάει ο καιρός τα πράγματα θα είναι πιο άσχημα. Θα κλείσουν τις εκκλησίες. Δεν θα γίνονται ακολουθίες. Οι άνθρωποι θα κάνουν τις ακολουθίες όπου μπορούν. Θα το κάνουν έτσι ώστε οι εκκλησίες να είναι μακριά και να μην μπορούν οι άνθρωποι να φτάσουν. (14 Ιουλίου 1988)

– Αἱ εκκλησίες θα πέσουν στα χέρια των άλλων. Δεν θα χρησιμεύουν σε κανέναν. Θα ονομάζονται εν συνεχεία εκκλησίες, αλλά μέσα θα χρησιμεύουν ως… -ποιος ξέρει την επινόησή τους. Θα βρουν αυτοί τι να κάνουν στις εκκλησίες… (11 Ιουλίου 1988)

– Οι ευσεβείς δεν θα δουν τον αντίχριστο (7 Ιανουαρίου 1988). Θα τους αποκαλύψει ο Θεός που να πάνε και που να κρυφτούν ώστε κανείς να μην τους βρει (17 Νοεμβρίου 1988).

Πηγή:
perivolipanagias.blogspot.com

ΤΟ ΜΕΤΟΧΙΑΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΤΟ ΜΕΤΟΧΙΑΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

1 Ιανουαρίου 2016, 9:09 πμ

Μία αποσιωπημένη εθνική προσφορά των Αγιορειτικών Μονών και η φορολογική τους μεταχείριση

Γράφει ο Χρήστος Αποστολίδης, Δικηγόρος

Λαμβάνοντας ως αφορμή τις ποικίλες επιθέσεις που κατά καιρούς και ιδιαίτερα το τελευταίο χρονικό διάστημα δέχεται η Εκκλησία και οι Αγιορείτικες Μονές, με προτάσεις, που μάλιστα βρίσκουν ιδιαίτερη απήχηση στην κοινή γνώμη και λαμβάνουν ευρεία δημοσιότητα, για υφαρπαγή της «τεράστιας» εκκλησιαστικής περιουσίας με σκοπό την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και απομείωσης του χρέους, οφείλουμε να αναδείξουμε μίαν εξόχως σημαντική – περιέργως όμως αποσιωπημένη – εθνική προσφορά των Ιερών Μονών του Αγίου Όρους, οι οποίες το έτος 1924 κλήθηκαν να συμβάλλουν στην οικονομική αποκατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων ακτημόνων αγροτών, κυρίως όμως προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής (1922), που έχοντας μόλις απολέσει τις πατρογονικές τους εστίες και ευρισκόμενοι σε κατάσταση έσχατης ένδειας, κατέκλυσαν, μεταξύ άλλων, και τη Βόρειο Ελλάδα. Ακολούθως, αντιπαραβάλλεται η εθνωφελής αυτοπροσφορά που επέδειξαν οι Αγιορειτικές Μονές κατά την κρίσιμη εκείνη περίοδο του Μεσοπολέμου, προς τη μετέπειτα στάση του Ελληνικού Κράτους, που όχι μόνον αθέτησε τις συμβολικού περισσότερο χαρακτήρα υποχρεώσεις του απέναντι στις Μονές αλλά και προέβη σε αντισυνταγματική υπερφορολόγησή τους.

Ειδικότερα, το έτος 1924 ο τότε υπουργός Γεωργίας, εκπροσωπώντας το ελληνικό Κράτος και υπό την πίεση του οξύτατου κοινωνικού προβλήματος που είχε ανακύψει, συμφώνησε με τους αντιπροσώπους της Ι. Κοινότητας του Αγ. Όρους την εγκατάσταση χιλιάδων ντόπιων ακτημόνων αγροτών, κυρίως όμως Μικρασιατών προσφύγων, σε 50 «Αγιορειτικά Μετόχια», δηλαδή σε εκτεταμένα αγροκτήματα που είχαν περιέλθει πριν πολλούς αιώνες στην ιδιοκτησία 18 Μονών του Άθωνα, και έκειντο στις ευρύτερες περιοχές της Χαλκιδικής και των Σερρών. Συναφώς υπεγράφη η περίφημη τότε «Σύμβασις μεταξύ της Ελληνικής Κυβερνήσεως και της Ι. Κοινότητος του Αγίου Όρους, δι’ ης αύτη χορηγεί εις την Κυβέρνησιν 200.000 στρέμματα καλλιεργησίμου γης δια την εγκατάστασιν αγροτών προσφύγων εν Χαλκιδική». Η συμφωνία αυτή περιβλήθηκε τον τύπο της μίσθωσης, με αρχικό χρόνο διάρκειας τα δέκα έτη (μέχρι 30-9-1934).

Η λύση ωστόσο αυτή, είχε επείγοντα και προσωρινό χαρακτήρα. Οριστική λύση μεθοδεύτηκε με την ψήφιση του Ν. 5377/1932, «περί εκτιμήσεως και πληρωμής της αξίας των απαλλοτριωθέντων κτημάτων των Ι. Μονών του Αγίου Όρους», στο πλαίσιο του οποίου απαλλοτριώθηκαν για κοινωνικούς λόγους από το έτος 1932 έως το 1938 συνολικά 118 Αγιορειτικά Μετόχια, εκτάσεως περίπου 1.000.000 στρεμμάτων. Για την χρηματική αποζημίωση των Μονών συνομολογήθηκε το λεγόμενο «Εθνικό Αγιορειτικό Δάνειο», που προέβλεπε την έκδοση υπέρ κάθε Μονής ονομαστικών ομολογιών με τόκο 6% (ΝΔ 4/1933, ΦΕΚ Α΄ 91/1933). Στην πραγματικότητα, η πρόσοδος κάθε Αγιορειτικής Μονής από την ανωτέρω συμφωνία είχε συμβολικό χαρακτήρα, καθώς προείχε τότε η ολόθυμη συμβολή στην διευθέτηση του οξύτατου κοινωνικού, οικονομικού και εθνικού προβλήματος.
Η γερμανική κατοχή, που επακολούθησε, εκμηδένισε ως γνωστόν την αξία της δραχμής (Ν. 18/1944, «περί νομισματικής διαρρυθμίσεως»). Το Κράτος προχώρησε τότε μονομερώς στην παύση της εκπληρώσεως των υποχρεώσεών του, μεταξύ άλλων, και προς τις Μονές του Αγίου Όρους. Το γεγονός αυτό προκάλεσε αργότερα, όταν ομαλοποιήθηκαν τα πράγματα, τα δικαιολογημένα παράπονα των τελευταίων, συνιστώντας την ουσία του λεγόμενου «Μετοχιακού Ζητήματος». Προσφέρεται για συμπεράσματα όχι μόνον ότι το Μετοχιακό Ζήτημα παραμένει άλυτο μέχρι σήμερα, εξαιτίας της ολιγωρίας των αρχών και μόνον, αλλά και ότι – όσο και αν αυτό ακούγεται απίστευτο – το Κράτος δεν έχει προσχωρήσει ακόμη (ήδη από το έτος 1932!) στην έκδοση τίτλων ιδιοκτησίας υπέρ των ακτημόνων καλλιεργητών που ευεργετήθηκαν από την απαλλοτρίωση των Μετοχίων, δυνάμει του Ν. 5377/19432. Όπως είναι προφανές, στην περίπτωση αυτή η κρατική αδιαφορία πλήττει όχι μόνον τις Μονές του Αγ. Όρους αλλά και τους πληθυσμούς της Χαλκιδικής, οι οποίοι, ενόψει της εντάξεως περιοχών της στο Εθνικό Κτηματολόγιο, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα κατά την υποβολή των δηλώσεών τους, ευρισκόμενοι σε αμηχανία για τους τίτλους που πρέπει να επικαλεσθούν.

Η φορολογική μεταχείριση των Αθωνικών Μονών
Ως προς την φορολόγηση των Αγιορειτικών Μονών ισχύουν – με κάθε επιφύλαξη, φυσικά, ενόψει των διαρκών τροποποιήσεων της σχετικής νομοθεσίας – συνοπτικά τα εξής :

Φόρος εισοδήματος: Mε το άρθ. 12 παρ. 4 Ν. 3842/2010, φορολογήθηκαν για πρώτη φορά και με συντελεστή 20% τα εισοδήματα που αποκτούν οι Αγιορείτικες Μονές από την εκμίσθωση οικοδομών και γαιών τους, ευρισκόμενων εκτός της Αθωνικής Χερσονήσου. Περαιτέρω, προβλέπεται ότι για τον προσδιορισμό του εισοδήματος των Μονών του Αγίου Όρους από εκμίσθωση ακινήτων, εκπίπτουν οι δαπάνες επισκευής, συντήρησης, ανακαίνισης, οι πάγιες και λειτουργικές δαπάνες αλλά και κάθε είδους άλλη δαπάνη των νομικών προσώπων τους, μέχρι το 100% επί των ακαθάριστων εσόδων, εφόσον οι δαπάνες αυτές καλύπτονται από νόμιμα παραστατικά (έναρξη ισχύος από το οικονομικό έτος 2014 – χρήση 2013 – άρθ. 39 παρ. 3 περ. β’ του Ν. 4172/2013, νέος Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος).

Φορολογία κληρονομιών και δωρεών: Σε αυτοτελή φορολόγηση με συντελεστή 0,5% υπόκεινται πλέον και για πρώτη φορά μετά το έτος 2010 οι κληρονομίες και οι δωρεές, εφόσον δικαιούχοι τους είναι – μεταξύ των άλλων – και οι Μονές του Άθω (άρθρα 25 παρ. 3 και 29 παρ. 5 Ν. 2961/2001, όπως τροποποιήθηκαν με το Ν. 3842/2010).

Φορολογία Μεταβίβασης Ακινήτων (ΦΜΑ): Ο φόρος μεταβίβασης ακινήτων (ΦΜΑ) επιβάλλεται στις μεταβιβάσεις εμπράγματων δικαιωμάτων επί ακινήτων, εφόσον αυτές γίνονται με την καταβολή ανταλλάγματος. Από το ΦΜΑ απαλλάσσονται όλα τα ΝΠΔΔ όταν συμβάλλονται ως αγοραστές (Ναοί και Μονές εντός και εκτός Αγ. Όρους: άρθρο 14 παρ. 7 Ν. 1882/1990, άρθ. 6 εδ. γ’ Ν. 3220/2004).

ΕΝΦΙΑ: Οι Μονές του Αγίου Όρους απαλλάσσονται από την υποχρέωση καταβολής ΕΝΦΙΑ για την εντός και εκτός της Αθωνικής Χερσονήσου ακίνητης περιουσίας τους (μη υπέχοντας και υποχρέωση να καταθέτουν δηλώσεις Ε9: άρθρο 3 παρ. 1 εδ. στ΄ Ν. 4223/2013). Ωστόσο, παρατηρούμε ότι με το ίδιο άρθρο 3 απαλλάσσονται από τον ΕΝ.Φ.Ι.Α. τα δικαιώματα στα ακίνητα που ανήκουν, μεταξύ άλλων, και σε ένα μεγάλο άλλο πλήθος ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ (περίπτ. β΄ και γ΄), σε ακίνητα ιδιοκτησίας ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ «που ιδιοχρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την εκπλήρωση μορφωτικού, εκπαιδευτικού, πολιτιστικού, αθλητικού, θρησκευτικού, φιλανθρωπικού και κοινωφελούς σκοπού ή παραχωρούνται δωρεάν στο Δημόσιο» (περίπτ. δ΄), όπως και σε ακίνητα που ανήκουν «σε νομικά πρόσωπα και νομικές οντότητες των γνωστών θρησκειών και δογμάτων κατά την παρ. 2 του άρθρου 13 του Συντάγματος και ιδιοχρησιμοποιούνται για την εκπλήρωση του λατρευτικού, θρησκευτικού και κοινωφελούς έργου τους» (περίπτ. ε΄)

Συμπεράσματα – Προτάσεις

Εν όψει των ανωτέρω – παλαιότερων και νεότερων – φορολογικών ρυθμίσεων, μπορούμε να προβούμε στις εξής κρίσιμες παρατηρήσεις:

(α) Η παλαιότερη προνομιακή φορολογική μεταχείριση των Αγιορείτικων Μονών, κάμφθηκε πλέον σημαντικά με την θέση σε ισχύ (και) του Ν. 3842/2010, νομοθέτημα που εισήγαγε για πρώτη φορά υψηλούς φορολογικούς συντελεστές για το εισόδημα που πραγματοποιούν και τις κληρονομιές ή δωρεές που δέχονται οι Αθωνικές Μονές (20% και 0,5%, αντιστοίχως). Για να κατανοηθεί η σημασία της εδώ παρατηρήσεως, υπογραμμίζεται ότι οι Μονές αυτές φορολογούνται, πλέον, με τον ανωτέρω υψηλό συντελεστή εισοδήματος μολονότι αποτελούν μη κερδοσκοπικά νομικά πρόσωπα, άρα έχουν εκ των πραγμάτων μειωμένη φοροδοτική ικανότητα. Επιπλέον, ουδαμώς πρέπει να παροράται το γεγονός ότι για τα τέτοιου είδους νομικά πρόσωπα οι – φορολογούμενες πλέον – κληρονομίες και δωρεές αποτελούσαν ανέκαθεν βασικό όρο της οικονομικής τους επιβίωσης, μη έχοντας οι Μονές άλλους σημαντικούς πόρους, εκτός από την πρόθεση των πιστών για χαριστικές υπέρ αυτών δικαιοπραξίες.

(β) Ορθώς ο φορολογικός νομοθέτης θέσπισε καταρχήν ως γενικό κανόνα την ολοσχερή απαλλαγή από οποιαδήποτε φορολογική επιβάρυνση για τα εισοδήματα που προκύπτουν από τις εντός του Αγίου Όρους αγροτικές, χειρονακτικές ή τεχνικής φύσεως εργασίες στις οποίες επιδίδονται οι Αγιορείτες, θεωρώντας ότι αυτές εξασκούνται αποκλειστικά για τον βιοπορισμό των Αθωνιτών Μοναχών.

(γ) Ακούγεται ότι είναι άδικο η φορολογική απαλλαγή να καταλαμβάνει όλα τα λοιπά εισοδήματα των Μονών, που προέρχονται από πηγές εκτός της Αθωνικής Χερσονήσου, εφόσον αυτά οφείλονται στην πλειονότητά τους στην εκμετάλλευση μεγάλης εμπορικής αξίας αστικών ακινήτων, η απόκτηση και μακροχρόνια εκμίσθωση των οποίων έναντι σημαντικής αξίας μισθωμάτων αποτέλεσε στρατηγική επιλογή των επικεφαλής των Ι. Μονών. Ωστόσο, η στροφή αυτή των Μονών στην απόκτηση αστικών ακινήτων οφείλεται στη σταδιακή με την πάροδο των ετών απαξίωση της αξίας των όποιων αγροτολιβαδικών εκτάσεων απέμειναν, από τις παλαιότερες που κατείχαν τα Μοναστήρια, και οι οποίες πλέον έπαυσαν να αποφέρουν επαρκή έσοδα, λόγω της αποξένωσης της ελληνικής κοινωνίας από τον πρωτογενή τομέα παραγωγής. Άλλωστε, με τη σύγχρονη κρίση, ακόμη και αυτά τα αστικά ακίνητα των Μονών υπέστησαν ουσιώδη μείωση της αξίας τους, γεγονός που άλλαξε άρδην τα οικονομικά δεδομένα.

(δ) Όπως εκτέθηκε, οι πιο πάνω φοροαπαλλαγές δεν αφορούν αποκλειστικά τις Αγιορειτικές Μονές, αλλά επεκτείνονται σε μία πλειάδα άλλων ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ, όπως και σε ακίνητα όλων των γνωστών θρησκευμάτων ή – κατά τον αδόκιμο όρο που επέλεξε να χρησιμοποιεί ο νόμος – «νομικών οντοτήτων». Πλην όμως εδώ εγείρεται ένα κρίσιμο ζήτημα: οι Μονές του Αγίου όρους είναι πλέον αυτές οι οποίες δικαιούνται να παραπονούνται, διότι, όπως αναφέρθηκε στην αρχή, εισέφεραν το μέγιστο και πιο προσοδοφόρο μέρος της Μετοχιακής τους περιουσίας για την αποκατάσταση προσφύγων και ακτημόνων. Η μη αποζημίωσή τους, όπως ρητώς προέβλεπε ο Ν. 5377/1932, καθιστά έκτοτε οικονομικώς υπόλογο το Ελληνικό Κράτος έναντι αυτών.
Επειδή, ωστόσο, δεν υφίσταται κάποιο ευοίωνο σημάδι ότι οι υποχρεώσεις αυτές του Ελληνικού Κράτους κάποτε θα εκπληρωθούν, λόγω και της διαρκούσης οξύτατης κρίσεως χρέους του Δημοσίου, νομίζουμε ότι διευθέτηση της οικονομικής αυτής κρατικής εκκρεμότητας μπορεί να μεθοδευτεί με πρόβλεψη φορολογικών απαλλαγών ειδικώς των Αγιορειτικών Μονών. Και τούτο διότι ο απορφανισμός αυτών ειδικώς και μόνον από την παλαιότερη Μετοχιακή τους περιουσία, θα δικαιολογούσε – για λόγους που σαφώς επιβάλλει η συνταγματική αρχή της ίσης μεταχείρισης – μία τέτοια φορολογική μεταχείριση.

ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Υπ. Διδάκτωρ Νομικής Σχολής Α.Π.Θ
Θεσσαλονίκη

Τὸ αὔριον ὡς νίκη

Τὸ αὔριον ὡς νίκη

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

«Νικητής είναι αυτός που βλέπει μπροστά, που δεν επιτρέπει στον εαυτό του να διαλυθεί στο παρόν». (Αλέξανδρος Σμέμαν).

Πολλές και συχνές οι αποτυχίες στην πορεία της ζωής, οι απογοητεύσεις και οι θλίψεις από τις διαπροσωπικές σχέσεις, ο πόνος από τις άτσαλες και επιπόλαιες ενέργειες, η συνειδητοποίηση της αμαρτωλότητάς μας ως πράξης και ως κατάστασης.

Αλοίμονο όμως και σε όποιους τα βιώματα αυτά μέσα τους είναι ανύπαρκτα, ζώντας την ψευδαίσθηση του τέλειου και αναμάρτητου, τη φαρισαϊκή στάση του «ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων».

Η πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής δεν βρίσκεται στις ακρότητες. Γιατί ούτε η απόγνωση ούτε η υπερηφάνεια ταιριάζει στον άνθρωπο που ξέρει, από τον προσωπικό του αγώνα, ότι «μιαν πάνω και μιαν κάτω», μια η χάρη και μια η πτώση, μια η ανατολή και μια η δύση.

Είναι συνετό να κρατάμε εσωτερική ισορροπία τόσο στις ασέληνες νύχτες, όσο και στο δυνατό φως. Να μη διαλυόμαστε στις όντως δύσκολες φάσεις, όπως και να μην υπεραιρόμαστε στις επιτυχίες, γιατί σύντομα το ένα διαδέχεται το άλλο, αρκετές φορές όχι με δική μας προσπάθεια.

Ο «Θεός των πατέρων ημών» είναι ζωντανός, ζει ανάμεσά μας ως Πατέρας που τρέφει τα παιδιά του με τον Άρτο της Ζωής, ως αγάπη που συμπάσχει και συγχαίρεται, ως ελευθερία που συμπορεύεται μυστικά και αθόρυβα.

Τι σημασία μπορούν να έχουν οι όποιες αδυναμίες, αστοχίες και αμαρτίες μας μπροστά στο Χριστό που «εξήλθε νικών και ίνα νικήση»; Σημασία έχει Εκείνος, γι’ αυτό με εκείνον μπορώ να ζω και να πορεύομαι.

Όσοι νομίζουμε πως μόνοι μας μπορούμε να προχωρούμε στη ζωή με απόλυτη αυτοπεποίθηση και δύναμη, σύντομα θα καταλάβουμε την αδυναμία της δύναμής μας.

Όσοι στηριζόμαστε στα προγράμματα και στους υπολογισμούς για να καταφέρουμε αυτό που θέλουμε πάση θυσία, θα κατανοήσουμε πως ο Θεός μας, από αγάπη και μόνο, τα ανατρέπει και μας προσφέρει αυτό που στο βάθος η καρδιά μας θέλει.

Τελικά το τώρα της ζωής, με τις αποτυχίες και τα ατασθαλίες του, μπορεί να ετοιμάζει για αύριο μια άνοιξη, μια ανάπαυση, μια κρυμμένη αγιότητα.

Η κάθε νέα ἡμέρα, όπως και ο κάθε νέος χρόνος, είναι ευλογία, γιατί μας δίνουν νέα ευκαιρία, νέα δυνατότητα να ζήσουμε την ομορφιά της ζωής που βρίσκεται στο Χριστό ως την όντως Ζωή. Κοντά Του δεν υπάρχει στασιμότητα, απόγνωση ή υπερηφάνεια, αδιέξοδα ή διάλυση. Γιατί κοντά Του ανατέλλει η νέα μέρα της νέας ζωής, της αιωνίου και ανεκλάλητης χαράς της παρουσίας Του.

"Καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοὺ Έμμανουήλ"; - καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν

Ἁνερτἠθη: 31 Δεκεμβρίου 2015 02:45 AM PST Μία ἀπορία διατυπώνεται σχετικά μέ τό ὄνομα Ἐμμανουήλ. Αὐτό τό ὄνομα θά ἔπαιρνε ὁ Μεσσίας ὅπως προφήτευσε ὁ Ἠσαΐας 800 χρόνια πρό Χριστοῦ καί ὅπως προεῖπε ὁ ἄγγελος στόν Ἰωσήφ τήν νύχτα τῆς γεννήσεως τοῦ Κυρίου. Ὁ Χριστός ὅμως κατά τήν ἡμέρα τῆς περιτομῆς του ὀνομάστηκε Ἰησοῦς. Τί συνέβη λοιπόν; Στήν προφητεία του ὁ Ἠσαΐας ἀπευθυνόμενος στόν «οἶκον Δαυΐδ», στούς ἀπογόνους τοῦ Δαυΐδ, δηλαδή στόν λαό τοῦ Ἰσραήλ, λέει· «Καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ» (Ἠσ 7,14). Στό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο, ὅπου ὁ ἄγγελος ἐπαναλαμβάνει στόν Ἰωσήφ τά λόγια τοῦ προφήτη, λέει γιά τόν λαό· «καί καλέσουσι τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ» (Μθ 1,23). Καί στίς δύο περιπτώσεις ὁ ἰσραηλιτικός λαός εἶναι ἐκεῖνος πού θά δώσει στόν Μεσσία τό ὄνομα Ἐμμανουήλ, πού σημαίνει «ὁ Θεός μεθ' ἡμῶν». Κατά τήν ὄγδοη ἡμέρα τῆς ἐπίγειας ζωῆς του ὁ Κύριος δέχθηκε τήν περιτομή καί ὀνομάστηκε Ἰησοῦς, πού σημαίνει «ὁ Γιαχβέ σώζει». Βέβαια ὑπῆρχαν καί ἄλλοι Ἰσραηλῖτες μέ τό ὄνομα αὐτό. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὅμως ἦταν ὄνομα καί πρᾶγμα Ἰησοῦς, Σωτήρ, ὁ ἴδιος ὁ Γιαχβέ πού ἦρθε γιά νά σώσει τούς ἀνθρώπους. Καί τό ἀπέδειξε αὐτό μέ τή ζωή του. Δέν ἔστειλε ἄγγελο ἤ ἀρχάγγελο γιά νά συναναστραφεῖ μαζί μας, νά μᾶς διδάξει καί νά μᾶς σώσει, ἀλλά ἦρθε αὐτός ὁ Μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἕνωσε τήν ἀνθρώπινη φύση μέ τή θεότητά του. Αὐτή τή μεγάλη ἀλήθεια τοῦ θείου σχεδίου ἐκφράζει τό ὄνομα Ἐμμανουήλ. Ὅταν ἄρχισε τή δημόσια δράση του ὁ Ἰησοῦς Χριστός, δημιούργησε μία κρίση στήν κοινωνία τοῦ Ἰσραήλ. Πολλοί τόν ἀποδοκίμασαν, τόν πολέμησαν καί ἔφτασαν νά τόν καρφώσουν στόν σταυρό. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ὅμως, οἱ «τεταγμένοι εἰς ζωήν αἰώνιον», βλέποντας ἀπό κοντά τή ζωή του, ἀκούγοντας τή διδασκαλία του, παρακολουθώντας τά θαυμάσια σημεῖα πού ἔκανε, ἀναγνώρισαν στό πρόσωπό του ἀρχικά τόν ἀπεσταλμένο τοῦ Θεοῦ καί στή συνέχεια τόν Μεσσία. Ὅταν μάλιστα ἔγινε τό μεγαλύτερο σημεῖο, ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ἀπό τό στόμα τοῦ Θωμᾶ ἀκούγεται ἡ ὁμολογία «ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου». Αὐτός πού σάν ταπεινός ἄνθρωπος ἔζησε ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, αὐτός πού συγκλόνισε μέ τή διδασκαλία του καί εὐεργέτησε μέ τά σημεῖα πού ἔκανε, εἶναι ὁ Κύριος, ὁ Θεός πού ἔζησε μαζί μέ μᾶς, ὁ Ἐμμανουήλ. Ἐμμανουήλ εἶναι τό ὄνομα πού διαλαλεῖ αἰώνια στήν ἀνθρωπότητα τό ἄπειρο ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί τή μεγάλη του συγκατάβαση. Ἀκόμη, σύμφωνα μέ τή διδασκαλία πολλῶν πατέρων, πού ἔζησαν στά χρόνια πού ἔσειαν τήν Ἐκκλησία οἱ χριστολογικές ἔριδες, ὁ τίτλος Ἐμμανουήλ περικλείει τή διδασκαλία γιά τίς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ· τήν ἀνθρώπινη (μεθ' ἡμῶν) καί τή θεϊκή (ὁ Θεός). Ὁ ἅγιος Χρυσόστομος ἀπαντώντας στό ἐρώτημα γιατί ὁ Κύριος δέν ὀνομάστηκε Ἐμμανουήλ, ἀλλά Ἰησοῦς, ἐκτός ἀπό τό λόγο πού ἤδη ἀναφέραμε, ὅτι δηλαδή τό ὄνομα αὐτό θά τοῦ ἔδιναν οἱ ὄχλοι, ὁ λαός, ἀναφέρει καί ἕναν ἀκόμη, ὅτι συνηθίζει ἡ ἁγία Γραφή «τά συμβαίνοντα πράγματα ἀντί ὀνομάτων τιθέναι». Στό Ἠσ 8,3 π.χ., δίδεται ὡς ὄνομα παιδιοῦ ἡ φράση «ταχέως σκύλευσον ὀξέως προνόμευσον», γιατί μέ τή γέννηση αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ θά γινόταν λαφυραγώγηση. Ἀκόμη, στό Ἠσ 1,26 λέει ὅτι ἡ Ἰερουσαλήμ «κληθήσεται πόλις δικαιοσύνης», γιατί θά ἐπικρατήσει σ' αὐτήν ἡ δικαιοσύνη. Ἔτσι, τό «καλέσουσι Ἐμμανουήλ» σημαίνει θά δοῦν τόν Θεό μαζί μέ τούς ἀνθρώπους. Καί βέβαια ὁ Θεός πάντοτε ἦταν μαζί μέ τούς ἀνθρώπους, ποτέ ὅμως δέν ἦταν τόσο ὁλοφάνερα. Τώρα πού ἐνηνθρώπησε, πού πῆρε σάρκα ἀνθρώπινη, πού «ἐπί γῆς ὤφθη καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη» (Βρχ 3,38), οἱ ἄνθρωποι τόν ἀναγνωρίζουν καί ἀναφωνοῦν· «Μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός», νά, ὁ «Ἐμμανουήλ»! Τό ὄνομα Ἐμμανουήλ, λοιπόν, ὡς ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἀναφέρεται στήν ἁγία Γραφή μόνο προφητικά. Ἡ ἔννοιά του ὅμως, τό μεγάλο γεγονός νά ἔρθει ὁ Θεός νά μᾶς ἐπισκεφθεῖ, νά γίνει ἄνθρωπος καί νά μείνει γιά πάντα μαζί μας κι ἐμεῖς μαζί του, τό τονίζει πολλές φορές ὁλόκληρη ἡ Καινή Διαθήκη. Τό ὄνομα Ἐμμανουήλ ἀποτελεῖ ἕνα γλυκόηχο ἀντίλαλο τοῦ ὀνόματος Ἰησοῦς, τόν ἀπόηχο τῆς ἐπιγείου δράσεως τοῦ Κυρίου. (Στέργιος Σάκκος, ὀμότιμος καθηγητὴς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης) http://aktines.blogspot.gr/2009/12/blog-post_4006.html

ΑΚΤΙΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ Ἑμπειρία ἑνὸς Πνευματικοῦ

«Μετανοείτε' ήγγικε γαρ ή Βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. Γ', 2)   Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων πού πάνε να εξομολογηθούν Ή πρώτη κατηγορία, περιλαμβάνει αυτούς πού πάνε για πρώτη και τελευταία φορά, χωρίς απόφαση μετανοίας και βρίσκονται στο εξομολογητήριο από περιέργεια. Μετά οί περισσότεροι χάνονται. Σπάνια μπορεί κάποιοι απ' αυτούς, καλοπροαίρετοι, να προστρέξουν ξανά στο ευλογημένο Μυστήριο. Εδώ σ' αυτές τις ψυχές δεν υπάρχει μετάνοια, αλλά διακρίνεις περιέργεια, αμφιβολίες πολλές και αινιγματικά χαμόγελα. Πολλές φορές αυτοί με ερωτήσεις αδιάκριτες, προσπαθούν να εξομολογήσουν τον Πνευματικό και όλα τα κρίνουν με τον «επάρατο» ορθολογισμό. Αν θελήσει να τους βοηθήσει λίγο ο Πνευματικός με καμιά ερώτηση, διακριτικά βέβαια, για να βγουν τα φίδια (αμαρτίες) από την ψυχή τους, οι περισσότεροι δεν απαντούν με ειλικρίνεια και συνήθως μετέπειτα τον κατηγορούν, ότι δήθεν τους σκανδάλισε με κάποιες ερωτήσεις πού τους έκανε. «Προφάσεις εν αμαρτίαις». Σημειώνουμε ότι ό Πνευματικός ρωτάει όταν υπάρχει διστακτικότητα και δεν μιλάν οι εξομολογούμενοι και το κάνει αυτό από αγάπη και πόνο στις ψυχές. Ή τέτοιου είδους εξομολόγηση είναι για τον Πνευματικό πολύ επίπονη και κουραστική. Ρωτάμε: Μπορούν αυτές οι ψυχές να ελευθερωθούν και να σωθούν με τέτοια πίστη και με τέτοια στάση έναντι του Θεού, του Μυστηρίου και του Πνευματικού τους Πατέρα;   Ή δεύτερη κατηγορία ανθρώπων. Αυτοί οί αδελφοί πάνε και εξομολογούνται πιο συχνά, έχουν μεγαλύτερη συναίσθηση του Μυστηρίου από τους εξομολογουμένους της πρώτης κατηγορίας. Όμως, αυτοί το κάνουν για να περνούν καλά εδώ σ' αυτή τη γη και να μην έχουν πειρασμούς. Ή πίστη τους κλονίζεται εύκολα και δεν έχουν συνειδητοποιήσει τί γίνεται στον Ουρανό. Τι έλεγε όμως ό Αββάς; «έπαρον τους πειρασμούς και ουδείς ό σωζόμενος». Αυτοί συνήθως δουλεύουν σε δυο κυρίους, λίγο στο Χριστό και πιο πολύ στον κοσμοκράτορα σατάν. Αν και ευεργετήθηκαν από την εξομολόγηση και το Χριστό πάρα πολύ, τρέχουν στο Μυστήριο ιδίως, όταν τους πάνε, όπως λένε, «όλα ανάποδα». Συνήθως στις εξομολογήσεις τους λένε για τους άλλους και τί τους έκαναν οί άλλοι και πολύ λίγο για τον εαυτό τους. Αν τους πει κάτι ό Πνευματικός πού δεν είναι της αρεσκείας τους και δεν θα ήθελαν να το ακούσουν, αντιδρούν και σκυθρωπούν, σε σημείο να κρατούν και κακία ή να σκέφτονται να φύγουν. Θέλουν το λόγο να τον έχουν αυτοί, να επιβάλλουν την άποψη τους και τότε ηρεμούν. Τι έλεγε όμως ό Αββάς; «άκουε μονάς Πατρός σου νουθεσίας ποιου προς αυτόν ταπεινάς αποκρίσεις και λέγε τους λογισμούς σου ώς τω Θεώ». Ας είναι ευλογημένοι οι υπάκουοι.   Επιθυμία τους είναι να αναπαύουν πάντα τον εαυτό τους, χωρίς να έχουν διάθεση θυσίας. Συνήθως είναι θυμώδεις, φιλάργυροι και ανελεήμονες προς τους άλλους. Αρέσκονται να προστρέχουν σε διάφορα προσκυνήματα - καλό είναι βέβαια, αλλά συνήθως δεν υπάρχει και σ' αυτό καθαρότητα και καλή προαίρεση. Έχουν περιέργεια, είναι σπάταλοι για την οικογένεια και τον εαυτό τους, δεν είναι ολιγαρκείς, κάνουν κακούς λογισμούς και τους καλλιεργούν, τρέχουν ν' ακούσουν και να δουν διαφόρους Γεροντάδες και το χειρότερο δεν τρέφουν Ιδιαίτερη αγάπη και εκτίμηση στον Πνευματικό τους. Πολλές φορές του καταλογίζουν και πολλές παραξενιές και αν τους δοθεί ευκαιρία, μπορεί εύκολα να τον αλλάξουν, επειδή δήθεν είναι αυστηρός, χωρίς άλλη αιτία. Τους αρέσει να εμμένουν στα πάθη τους.   Λένε πολλά λόγια και έχουν λίγες καλές πράξεις. Με επιμέλεια προσέχουν μην τυχόν και χάσουν χρόνο και χρήμα για τον συνάνθρωπο τους και θιγεί το «εγώ» τους. Όπως βλέπουμε και σ' αυτή την περίπτωση των εξομολογουμένων δεν υπάρχει Μετάνοια, αλλά αχαριστία, φιλαυτία, εγωισμός, κενοδοξία, υποκρισία, Φαρισαϊσμός και ανυπακοή. Ρωτούν τον Πνευματικό για κάποιες υποθέσεις τους «χάριν υπακοής», αλλά πάντα κάνουν το δικό τους, για το όποιο έχουν ήδη προαποφασίσει. Αν κάποιοι κοσμικοί άνθρωποι, πού είναι άγευστοι της πνευματικής ζωής τους πούνε να πάνε για το «καλό» δήθεν σε μέντιουμ, χαρτορίχτρες, καφετζούδες και αγύρτες, είναι έτοιμοι κι' αυτό να το κάνουν. Η θρησκοληψία είναι αρρώστια.   Δρουν και κινούνται πάντα στο θέλημά τους και δεν υποτάσσονται στο θέλημα του Θεού. Ρωτούμε: Έτσι μπορεί να κάνη Καρπούς του Αγίου Πνεύματος ή ψυχή; (Γαλατάς Ε', 22). Ό Χριστός μας τονίζει με έμφαση: «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει, ή ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει, ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά». (Ματθαίον ΣΤ', 24). Ό Θεός να μας φυλάγει απ' αυτήν την κατάσταση. Ή τρίτη κατηγορία και ή πιο ευλογημένη. Όσοι πιστοί ανήκουν στην κατηγορία αυτή, αντελήφθησαν τί γίνεται με την αιωνιότητα και πήραν για καλά το δρόμο της Σωτηρίας. Εξομολογούνται με ειλικρινή μετάνοια, συντριβή και πολύ καθαρά, κάνουν φιλότιμη υπακοή, υπέταξαν το θέλημα τους, στο θέλημα του Θεού δια μέσω του Πνευματικού. Βάζουν κάθε μέρα αρχή μετανοίας, σπεύδουν συχνά στο Μυστήριο και επικοινωνούν με τον Πνευματικό για σοβαρά θέματα. Προσπαθούν να μην τον κουράζουν άσκοπα, αντίθετα τον συμπαραστέκονται ποικιλότροπα στο έργο της δύσκολης ποιμαντικής του διακονίας. Δεν είναι αδιάφοροι, προσεύχονται γι' αυτόν και για όλο τον κόσμο. Πολεμούν, τους κακούς λογισμούς με την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησαν με». Δεν κατηγορούν τους συνανθρώπους τους, αλλά πολύ περισσότερο δεν κατηγορούν και δεν συκοφαντούν τον εξομολόγο τους, ό οποίος γίνεται γέφυρα για τη Σωτηρία τους. Καταλαβαίνουν ότι αναλώνει το χρόνο και τη ζωή του γι' αυτούς χωρίς να έχει προσωπικό κέρδος και συμφέρον. Ακόμη δεν αφήνουν ούτε ένα λογισμό κακό να πέραση από την διάνοια τους για τον Πνευματικό τους Πατέρα και Οδηγό. Μισούν την αμαρτία.   Δεν παρεξηγούνται με ότι και αν τους πει, με ότι και αν τους ρωτήσει, έστω και να τους μαλώσει προς διόρθωση, γιατί νοιώθουν ότι το κάνη από αγάπη για τη λύτρωση τους. Γνωρίζουν οι ψυχές αυτές, με τη φώτιση πού τους έχει δώσει το Άγιο Πνεύμα, λόγω της ταπεινώσεως και της υπακοής πού έχουν, ότι ό Πνευματικός έχει εμπειρία από τις παγίδες πού στήνει στους ανθρώπους ό διάβολος και ό κόσμος. Έτσι μ' αυτό τον τρόπο προφυλάγει τις ψυχές τους από τις αμαρτίες και τον αιώνιο θάνατο. Τους οδηγεί σε Αγγελική πολιτεία. Είναι ελεήμονες, δεν υπολογίζουν χρήμα, χρόνο, κόπο και μόχθο, γιατί πιστεύουν ότι ό Θεός τους ενισχύει και τους ελεεί και ότι από Αυτόν προέρχεται «παν δώρημα τέλειον». Αυτοί οι άνθρωποι φτωχοί να είναι, λίγα να έχουν, θα κάνουν και ελεημοσύνες. Τέλος έχουν μνήμη θανάτου, ζουν στη γη και πολιτεύονται στον Ουρανό, είναι έτοιμοι ακόμη και για μαρτύριο, προς χάριν της Αγίας Πίστεώς μας και της αγάπης προς τον Χριστό, να πάνε. Πώς λοιπόν να μην αναπεύεται ή Αγία Τριάδα αλλά και ό Πνευματικός εξομολόγος μ' αυτές τις ψυχές; Γι' αυτό βλέπουμε αυτούς τους ανθρώπους να ανεβαίνουν πνευματικά την Ουρανοδρόμα κλίμακα των αρετών με διάκριση και ταπείνωση. «Δεύτε και αναβώμεν εις το όρος του Θεού ημών».   Ας προσευχηθούμε και ας αγωνισθούμε αδελφοί μου να ενταχθούμε στην τρίτη κατηγορία, γιατί μόνον έτσι θα αξιωθούμε να δούμε Πρόσωπον Θεού και να περάσουμε «εν ειρήνη» και αθόρυβα απ' αυτήν την γη, την πρόσκαιρη πατρίδα μας, αλλά κυρίως να μας συμπεριλάβει ό Πανάγαθος Κύριος μας στους σεσωσμένους της Ουρανίου ζωής μεταξύ των Αγίων Του, «ένθα ουκ εστί πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός αλλά ζωή ατελεύτητος» Αμήν. * * * «Οι άνθρωποι πού αλλάζουν Πνευματικό Οδηγό χωρίς σοβαρό λόγο, δεν κάνουν καρπούς άξιους της μετανοίας» (Ματθ. 3, 8) «Στις πονηρές ημέρες μας, ή ευσέβεια, ή ευλάβεια, ή αφιλαργυρία, ό φόβος τον Θεού, ή αγάπη και ό πόνος για τις ψυχές, θεωρούνται από τους ανθρώπους του κόσμου τούτου ως παραξενιά». Δεν σας θυμίζει λίγο αυτό το πνεύμα του κόσμου, πού επικρατεί στις ημέρες μας, τα χρόνια του Προφήτου Νώε; π. Μ.Μ. Ε' Κυριακή των νηστειών 1996 της Οσίας Μητρός ημών Μαρίας της Αιγυπτίας (Διαβάστε το βίο της) Ό Χριστός μας υπενθυμίζει: «Γίνου πιστός άχρι θανάτου και δώσω σοι το στέφανον της ζωής» (Αποκάλυψις 2, 10). «Όπου Μοναστήρι κι' Εκκλησία, εκεί δεν υπάρχει φυλακή» «Οι αιρετικοί οργανώνονται και κάνουν τεράστιες αίθουσες, εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, δεν πρέπει να Οργανωθούμε;» http://www.pigizois.net/pneumatikoi_logoi/aktinografia_psixis.htm