Προσευχή πρὸς τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

ὑπὸ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Γραικοῦ

Εσένα, που υπερέχεις των ασωμάτων θείων τάξεων με την ασύγκριτη αγνότητα, εσένα ικετεύω, πολυύμνητη, να εξαγνίσεις την αισχρή ψυχή μου από τις άνομες σκέψεις, που γεννιούνται εντός μου εξαιτίας της μακρόχρονης ροπής προς τις σαρκικές επιθυμίες. Επιθυμίες που ο πονηρός δαίμονας δεν σταματά να σπέρνει, ταράσσοντας, μολύνοντας και διασπώντας την διάνοιά μου με αισχρές και πονηρές σκέψεις, επειδή φθονεί την σωτηρία της ψυχής μου.
Γι’ αυτό, σε ικετεύω, Παναγία, μην με περιφρονείς, καθώς βυθίζομαι ελεεινά σε αυτόν τον βρωμερό βούρκο, αλλά καθάρισέ με από αυτήν την δυσοσμία με το ευωδιαστό μύρο των δεήσεών Σου και διάλυσε με το γλυκύτατο φώς της θείας αγάπης Σου όλο το σκοτάδι της ψυχής μου. Με το χαλινάρι του αγνού φόβου, που πάντοτε υπάρχει μέσα μου, συγκράτησε στον αιώνα την κίνηση της μαινομένης σάρκας, για να μπορέσω να ικετεύω πάντοτε με καθαρή καρδιά τον Σωτήρα μου, ο οποίος είναι πάναγνος κατά την φύση Του, και να ζητήσω την συγχώρεση για όλες τις ανομίες, με τις οποίες Τον εξόργισα ζώντας σαν άλογο κτήνος και διαπράττοντας κάθε άνομη πράξη. Δεν φοβήθηκα όμως ούτε την φοβερή Κρίση Του ούτε το αιώνιο πυρ, ούτε το αδιαπέραστο σκότος, ούτε τον αεικίνητο σκώληκα, ούτε τον φοβερό βρυγμό των οδόντων, αλλά σαν ατίθασο άλογο δάγκωσα το χαλινάρι και κάλπασα μακριά -ουαί!- από τον καλό ποιμένα και άρχοντά μου, που δεν λυπήθηκε την ψυχή Του, αλλά την παρέδωσε σε επαίσχυντο θάνατο, περνώντας δια της φιλανθρωπίας Του από αναρίθμητα πάθη, για να με απελευθερώσει από τα πάθη που υποτάχθηκα, και να ανακτήσω την δόξα που έχασα. Τι άβυσσος γενναιοδωρίας και φιλανθρωπίας του Κυρίου για τον καταδικασμένο!

Πράγματι πόσο ανώτερο είναι από κάθε ιδέα και λόγο, προκαλεί δε μεγάλο θαυμασμό, αλλά και τρόμο σε όσους έχουν τις σκέψεις τους γεμάτες με τον φόβο του Θεού και πιστεύουν αρκετά ότι, αν ο Θεός δώσει εντολή να Τον ακολουθήσουν, πρέπει να κλείσουν το στόμα τους με το χέρι της πίστεως χωρίς καμία αντίρρηση, σαν αμίλητο νήπιο, που με αγάπη και φόβο υπακούει στις εντολές της μητέρας του, καθώς βρίσκεται δίπλα της. Αυτός που δημιούργησε και συνέχει τα πάντα, είναι Φώς εκ του Φωτός και Ήλιος εκ του Ηλίου, ο Θεός-Λόγος, που ταυτίζεται με Εκείνον που τον γέννησε, ο οποίος ελέγχει τα όρια ζωής και θανάτου, από το βλέμμα του Οποίου σείεται η γη, ενώ η θάλασσα φεύγει ταραγμένη από το πρόσωπό Του. Αυτός καταδικάστηκε για τους αδίκους και τους δούλους, για τους χοϊκούς ανθρώπους που σαν την σκιά πλανώνται λίγο χρόνο και έπειτα σαπίζουν γρήγορα στον τάφο!

Να τρομάξετε ακούγοντας όλα αυτά, όλα τα όντα! Για όλα ευδόκησε Αυτός να πάθει με το θνητό σώμα Του, που δέχθηκε ασπόρως από εσένα, Παναγία, για να με απομακρύνει από την αρχαία πλάνη, να με απελευθερώσει από το έργο των δαιμόνων και να με κάμει μέτοχο της δόξας του, από την οποία εξέπεσα κατά άθλιο τρόπο εξαιτίας της παραφροσύνης μου, αφού εξέπεσα κατά άθλιο τρόπο εξαιτίας της παραφροσύνης μου, αφού έστρεψα την ακοή μου στον ολέθριο όφι -αλλοίμονο!- και όχι στον Κύριο. Αν δεν τα είχα κάνει όλα αυτά, δεν θα είχα καταστρέψει τον ίδιο τον εαυτό μου ούτε θα είχα γίνει αίτιος των ασυγκρίτων βασάνων του Κυρίου των πάντων. Γι’ αυτό και με περιμένουν τα βαρύτατα βάσανα, αν δεν επιδιώξω μετάνοια αντάξια της ανομίας μου. Η παράβαση της ζωοποιού εντολής Του, σύμφωνα με την οποία ζούσα σαν θεός με απλότητα στον παράδεισο, έγινε αιτία πολλών αμετρήτων βασάνων.

Αγαθός και γενναιόδωρος κατά την φύση Του, ή μάλλον όντας ο ίδιος η γενναιοδωρία και η αγαθότητα, εξαιτίας της οποίας Αυτός ευδόκησε εξαρχής, αφού πήρε χώμα από την γη για να πλάσει εμένα κατά την εικόνα Του και να με κοσμήσει λαμπρά με τιμή, δόξα και άφθαρτη ζωή ως κτίσμα του Θεού, δεν θέλησε να με περιφρονήσει, όταν εξαιτίας του φθόνου του όφεως απομακρύνθηκα από την θεία δόξα. Και όταν ο αποστάτης δούλος ασθένησε και γελοιοποιήθηκε από τον πλάνο διάβολο, ο Κύριος λόγω της αγαθότητάς Του ευδόκησε να γίνει δούλος σύμφωνα με την άρρητη βουλή Του, την οποία μόνο ο ίδιος κατανοούσε, για να δεχθεί φιλανθρώπως με την μορφή ανθρώπου όλα αυτά, εκτός από την κακία, που είναι οικεία στον δούλο, ακόμη και τον εκούσιο θάνατο ως άνθρωπος και να απελευθερώσει κατ’ αυτόν τον τρόπο τον δούλο απ’ ό, τι τον είχε κυριεύσει, δηλαδή από την φθορά των παθών στολίζοντάς τον και πάλι με την ομορφιά της πρότερης αφθαρσίας. Να τον δοξάζετε, πιστοί, ενώ εσείς, οι κακοί, να εξαφανιστείτε ή να αποκτήσετε τον νηφάλιο νου και, αφού διώξετε την κάθε κακία από μέσα σας, με πίστη να δεχθείτε το θείο μυστήριο!

Η πίστη σας δεν είναι κακό δημιούργημα της σκέψεως και του ανθρωπίνου νου, ούτε ολέθρια και θεομίσητη απάτη των ψυχοφθόρων δαιμόνων, όπως ήταν τα αρχαία ιερά των Ελλήνων, τα απατηλά και αισχρά. Η πίστη μας είναι η αποκάλυψη των θείων μυστηρίων, που δια της ευδοκίας και της ευσπλαγχνίας του Θεού μας έλαμψε από τους υψηλοτάτους θησαυρούς, και είναι η κτήση του όντως Όντος, το φώς και η ζωή, που δίδει σε όσους πιστεύουν σε Αυτόν την άρρητη αγαθότητα του Θεού, την αιωνία κατοικία και απόλαυση καθώς και τους ίδιους τους ουρανούς μαζί με τους κατοίκους τους. Γι’ αυτό τα μυστήριά της υπερβαίνουν κάθε κατανόηση των σοφών, αφού γι’ αυτούς είναι γερά περιφραγμένα και σφραγισμένα από παντού με τις άρρηκτες σφραγίδες της πλήρους αγνοίας. Όπως κατερχόμενος Αυτός στην γη κάλυψε τον τρόπο της καταβάσεώς Του με το σκότος της αγνοίας, έτσι και ανεβαίνοντας πάλι από την γη στα ουράνια ύψη «έθετο σκότος αποκρυφήν αυτού», όπως έχει ειπωθεί. Αυτοί, που έχουν καθαρό νου προσεγγίζουν μόνο με την πίστη το θείο μυστήριο. Αντιθέτως, γι’ αυτούς που καθοδηγούνται από αισχρή και κακοήθη συνήθεια και από το μάταιο καύχημα της ελληνικής σοφίας και υπεραίρονται με το θράσος του νου τους, αυτό το μυστήριο αποτελεί ισχυρό εμπόδιο και θολώνει τον νου, όπως ο ήλιος τα μάτια των ασθενών και το φως της ημέρας τις νυχτερίδες. Ένας τέτοιος άνθρωπος μοιάζει με κάποιον, ο οποίος βγάζει το φαρμάκι κακοήθους γαστρικού υγρού, ενώ το θείο μυστήριο της πίστεως, το οποίο η καρδιά δέχεται με θερμή αγάπη, το θάλπει και το τρέφουν τα δίκαια έργα της και χαρίζει αμέσως την υγεία και το θείο φως, απομακρύνοντας από την ψυχή κάθε κακία. Αν είσαι σώφρων και ευήθης και φροντίζεις για την ευσέβεια, τότε μην ζητάς από τον Κύριο να σου εξηγήσει τους λόγους και τις αιτίες, επειδή το καθετί που προέρχεται από Αυτόν υπερβαίνει τον νου και τον λόγο.

Έτσι να δεχθείς με πίστη όλες τις συμβουλές Του και να τις εκτιμάς με όλη την ψυχή σου, να τις προσκυνάς με φόβο, να θεωρείς και να αποκαλείς πάντοτε ενώπιόν Του τον εαυτό σου σκόνη, χώμα και άνυδρη γη. Και πράγματι είσαι σκουλήκι και χώμα, βρεγμένο με λίγο νερό, μολονότι περιέχεις μέσα σου τον νου, μία θεία ουσία, όπως το μαργαριτάρι μέσα στο κογχύλι. Τότε θα καταλάβεις το σκότος της ανοησίας, όταν θα απομακρύνει από μέσα σου το θείο φως, ενώ θα εισέλθει το φως του Παρακλήτου και θα σε φωτίσει σαν την χαραυγή, και το θείο μυστήριο θα γλυκάνει τον λαιμό σου περισσότερο από το μέλι και την κηρήθρα.

Μακάριος είναι όποιος φύγει από αυτήν την ζωή, αφού το δεχθεί με αταλάντευτη πίστη στην καρδιά του. Εσύ ο ίδιος θα ζήσεις πράγματι ως θεός εις τους αιώνας, απολαμβάνοντας με αυτό την θέα και την συνομιλία με τον Θεό.

Εγώ όμως, Κυρία Δέσποινα, τρέμω πολύ, φοβούμαι και υποφέρω διαρκώς από τις οξείες ασθένειες μέσα στην ψυχή μου και τρομάζω, όταν σκέπτομαι ότι τα αποτελέσματα της δικαίας κρίσεως του Θεού δεν με βρήκαν μέχρι τώρα. Με τα δικά μου χέρια κάρφωσα τον Δημιουργό μου, γυμνό τον σταύρωσα και Του προσέφερα ξίδι αναμεμιγμένο με χολή εξαιτίας της μεγάλης απανθρωπιάς μου, όταν Αυτός δίψασε, και με την λόγχη διαπέρασα τα θεία πλευρά Του, χωρίς να λυπηθώ -αλλοίμονό μου!- ούτε τον νεκρό, και Του επέφερα διάφορες στενοχώριες, χλευασμούς, εμπτυσμούς, ταπείνωση και χτυπήματα.

Πόσο ανεξάντλητη είναι η αγαθότητα του Κυρίου και πόσο μεγάλη είναι η σκληρότητα του άκαρδου δούλου! Κάθε ζωντανή ύπαρξη ταρασσόταν συμπονώντας τον πάσχοντα για την ανθρωπότητα, ενώ εγώ, ο αχάριστος, δεν μπορούσα να χορτάσω με τους πόνους που Του επέφερα, αλλά επιτέθηκα, λόγω της μεγάλης μου απανθρωπιάς, ακόμη και κατά του νεκρού, που δεν ανέπνεε πλέον. Έπρεπε να κατανοήσω το αμάρτημά μου και  να πάω να κρυφτώ ζωντανός στους σκοτεινούς γκρεμούς της γης. Δεν διαψεύσθηκε όμως ο Πάνσοφος, όταν είπε: «Ανθ’ ων πυριφλεγή στύλον, οδηγόν μεν αγνώστου οδιπορίας, ήλιον δε αβλαβή φιλοτίμου ξενιτείας παρέσχες», παραμένοντας στο κακό.

Αλλοίμονό μου! Αλλοίμονό μου! Πώς να ξεφύγω από τα βάσανα που με περιμένουν; Ποιος γκρεμός της γης θα με κρύψει από το πρόσωπο του Θεού; Αλλά δείξε μου έλεος, σε ικετεύω, Δέσποινα μου, και ικέτευσε υπέρ εμού στον Κύριο να είναι εύσπλαγχνος για τα αμαρτήματα που έκανα εξαιτίας της μεγάλης μου ανοησίας, και να μετανοήσω γι’ αυτά. Έτσι θα με απελευθερώσει από τα μελλοντικά βάσανα και από τα δόντια του φοβερού όφεως, ο οποίος με κατάπιε ολόκληρο και με κρατάει γερά στα δίχτυα του, αφού με περιέπλεξε με άσχημα κουρέλια, με τα κακά του λέπια, από τα οποία γεννιούνται αμέτρητα πλοκάμια, που δαγκώνουν σαν έχιδνες την ψυχή μου. Κάνε μου την χάρη από την γενναιοδωρία σου, Δέσποινα, που προστρέχω σε εσένα και γλύτωσέ με από την αισχρή βία.

Είμαι πιστός δούλος σου και ελπίζοντας σε σένα, Δέσποινα, υποτάχθηκα με χαρά στον ζυγό του μοναχισμού, για να μπορέσω κατ’ αυτόν τον τρόπο να αποφύγω τα ατελείωτα βάσανα, που με περιμένουν. Αξίωσέ με να υποφέρω μέχρι τέλους τον ζυγό της καλής και τελείας καλλιέργειας του χωραφιού που μου ανέθεσε ο Κύριος, για να αξιωθώ να παραλάβω από το χέρι Του την αμοιβή, που δίδεται στους εργάτες της τελευταίας ώρας εξίσου με τους εργάτες της πρώτης ώρας. Έτσι θα ακούσω και εγώ τότε την φωνή, που καλεί τους αξίως εισερχομένους στον γάμο, να συμμετάσχω της χαράς του Κυρίου, την οποία αξιώνονται όσοι ύφαναν για τον εαυτό τους με τις δίκαιες πράξεις, την φωτεινή ενδυμασία και με τις άσβηστες λαμπάδες υποδέχονται κατά την νύχτα τον Νυμφίο.

Σε ικετεύω, Παναγία μητέρα του Υψίστου, η μόνη παρηγοριά της ψυχής μου, ελπίδα και γλυκύτητα, θεία σκέπη, φως, προστασία και σωτηρία! Αξίωσέ με να το λάβω διά των αγίων προσευχών Σου! Είσαι, Δέσποινα μου, η αρχή της σωτηρίας μου. Ευδόκησε λοιπόν να τελέσεις και το ευτυχές τέλος και κάμε με μέτοχο της άφθαρτης δόξας του αγαπημένου Υιού Σου, Παναγία μου. Έτσι με την μεσιτεία σου να αξιωθώ να δοξάσω τον μόνο έναν ομοούσιο και τρισυπόστατο Θεό, τον άναρχο Πατέρα, τον άναρχο Υιό και το παντοδύναμο Πνεύμα, στον Οποίο αρμόζει προσκύνηση, δόξα, τιμή και κράτος εις τους αιώνας. Αμήν.

ΠΗΓΗ. ΑΠΑΝΤΑ ΛΟΓΩΝ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΓΡΑΙΚΟΥ

Πῶς νὰ «σηκώνουμε» τὴν συκοφαντίαν

 

Μὴ λιποψυχεῖτε μπροστὰ εἰς τὴν συκοφαντίαν

Σας συκοφάντησαν. Δεν είστε ένοχος. Οφείλετε, ωστόσο, να υπομείνετε τη συκοφαντία μεγαλόψυχα. Και η υπομονή σας αυτή θα είναι ο κανόνας, το θεραπευτικό επιτίμιο, για παράπτωμα που διαπράξατε και για το οποίο είστε ένοχος. Μέσα στη συκοφαντία, επομένως, είναι κρυμμένο το έλεος του Θεού…

Μολονότι δεν είναι εύκολο, πρέπει οπωσδήποτε να συμφιλιωθείτε με τους συκοφάντες σας. Με μίσος στην καρδιά, δεν μπορεί να σωθεί κανείς. Γι΄αυτό οφείλουμε να αντιδρούμε με αυταπάρνηση στα εμπαθή αισθήματά μας. Έτσι εξαφανίζονται και οι θλίψεις. Η εμπάθεια, βλέπετε, είναι που γεννάει τη θλίψη.

Γνωρίζω πόσο δύσκολα υποφέρεται η συκοφαντία. Είναι λάσπη, μα λάσπη ιαματική. Υπομονή! Αργά ή γρήγορα θα λήξει η δοκιμασία. Ο Γιατρός των ψυχών θα αφαιρέσει το τσουχτερό κατάπλασμα…

Συκοφαντούσαν και τον Κύριο: «Ιδού άνθρωπος φάγος και οινοπότης, τελωνών φίλος και αμαρτωλών» (Ματθ. 11:19). «Δαιμόνιον έχει και μαίνεται» (Ιω. 10:20). Τι μεγάλη δόξα, να μετέχουμε στα παθήματα του Χριστού!

Σηκώστε ταπεινά κι αγόγγυστα το σταυρό σας. Μη λιποψυχείτε. ΑΝ η συνείδησή σας δεν σας κατακρίνει, μπορείτε να υψώνετε πάντα με θάρρος το βλέμμα σας στο Θεό και να στέκεστε με παρρησία μπροστά Του. Τι πιο σπουδαίο απ’ αυτό;…

Να ζείτε και να φέρεστε φυσιολογικά. Το πώς σας βλέπουν οι άλλοι να μην το λογαριάζετε. Μόνο του Θεού η κρίση έχει βαρύτητα, ως αλάθητη. Εμείς οι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε καλά-καλά ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό, πολύ περισσότερο τον πλησίον.

πηγή:agiameteora.net

Ὁ Ὅσιος Γέροντας ΣΑΒΒΑΣ Σταυροβουνιώτης

(Κωνσταντῖνος Παπαγεωργίου) -Βιβλιοπαρουσίασις

29 Ἰανουαρίου 2015

 

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ (+ 1985)
Ἕνας ἐπιφανής Κύπριος Ἅγιος τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα

Καθηγητοῦ Ἀντωνίου Μάρκου

Ὁ ἀγαπητός συνεργάτης τοῦ Κέντρου μας (Ἁγιολογικῶν Μελετῶν «Ὅσιος Συμεών ὁ Μεταφραστής») κ. Κώστας Παπαγεωργίου, Πολιτικός Ἐπιστήμων καί πολύ γνωστός συγγραφέας στήν Κύπρο, προσφέρει στό  κοινό ἕνα νέο του πόνημα, ἀναφερόμενο στόν μακαριστό Γέροντα Σάββα Σταυροβουνιώτη. Ὅμως, πρίν ἀναφερθοῦμε στο βιβλίο, ἄς δοῦμε τόν συγγραφέα.
Ὁ Κώστας Παπαγεωργίου γεννήθηκε στό Τσέρι τῆς Λευκωσίας τό 1951. Σπούδασε στό Πολιτικό Τμῆμα τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ Πανε-πιστημίου  Ἀθηνῶν. Πολυγραφώτατος συγγαφέας, ἔχει μέχρι σήμερα συγγράψει καί ἐκδόσει πλέον τῶν 40 βιβλίων. Μεταξύ τῶν ἔργων του περιλαμβάνονται: «Οἱ Ἐκκλησίες καί τά Παρεκκλήσια  τοῦ Στροβόλου» (2004), «Τό Μοναστήρι τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ στόν Ἀναλιόντα» (2005), «Κόρνος – Μία Σταυροφρούρητη περιοχή» (2007), «Σιά – Στά μέρη ὅπου ἀσκήτεψε ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Σπηλαιώτης» (2007), «Κυπριακά Μοναστήρια – Τ’ ἀγκωνάρια τῆς πίστης μας» (2007), «Ἡ Παναγία τῆς Κύπρου – Ἡ δική μας Παναγία» (2008), «Ἡ εὕρεση τοῦ Ναοῦ τῆς Θεομήτορος ἁγ. Ἄννας στήν Ἀλέκτορα» (2010), «Ἡ Ἀναγεννησιακή Ἁγιογραφία στήν Κύπρο· τέλη 19^ου – 20^ος αἰώνας» (2010), «Κυπριακά Μοναστήρια ἀπό τόν 4^ο μέχρι τόν 21^οαἰώνα» (2011), «Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος στήν Κύπρο» (2011), «Κύπριον Πατερικόν τοῦ Ἄθωνος» (2011) καί «Ὁ Ὀρθόδοξος γυναικεῖος Μοναχισμός στήν Κύπρο – Ἰσαγγελικός Βίος» (2014).
Τό βιβλίο (τό  ὁποῖο συνεγράφη μέ πρωτοβουλία τῆς Συνοδείας τῶν Θεοφιλαίων, ἡ ὁποία ἐνασκεῖται στήν Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης, Ἁγίου Ὄρους καί τῆς ὁποίας ὁ Γέροντας ἀρχιμ. Χερουβείμ Ἀποστόλου ὑπῆρξε πνευματικό τέκνο τοῦ π. Σάββα καί ἐκδόθηκε  ἀπό τήν ἴδια), προλογίζει ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Τριμυθοῦντος κ. Βαρνάβας. «Ἡ προσφορά τοῦ παπᾶ Σάββα – γράφει –στόν ἀγρό τοῦ Κυρίου, ἦταν πολύ μεγάλη  καί ἀφοροῦσε κυρίως στό Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως. Ἡ ἀγαπῶσα καρδία του ἐδέχετο ἅπαντας  καί  κάθε ἄνθρωπος πού τόν πλησίαζε, εὕρισκε παρηγοριά  καί ἐλάμβανε ψυχικό σθένος, ὥστε νά ἀκολουθήσει τοῖς ἴχνεσι τοῦ Κυρίου. Ἀνεδείχθη σπουδαῖος Πνευματικός, ὄχι μόνον γιά μοναχές, ἀλλά καί γιά λαϊκούς. Περιερχόμενος ἄοκνα ὅλο τό νησί τῆς Κύπρου, ἀνέπαυε κάτω ἀπό τό πετραχήλι του καί καθοδηγοῦσε στήν ἐν Χριστῷ ζωή πλήθη Χριστιανῶν».
Τό βιβλίο εἶναι ἐξαιρετικά καλαίσθητο, μία ἔκδοση ὑψηλῆς αἰσθη-τικῆς, 350 σελίδων, διανθισμένη μέ πολλές καί ἀξιόλογες φωτογραφίες, τόσο τοῦ Γέροντος Σάββα, ὅσο καί τῶν τόπων στήν Κύπρο καί τήν Ἑλλάδα  πού συνδέονται μαζί του. Στό ἐξώφυλλο δημοσιεύεται μία ἐλαιογραφία τοῦ Γέροντα, ἀναγεννησιακῆς τεχνοτροπίας, ἔργο τοῦ  πολύ γνωστοῦ πορτετίστα Κων. Δημητρέλου, ἐνῶ στήν ἀρχή τοῦ κειμένου εἰκόνα του, Βυζαντινῆς τεχνοτροποίας, ἔργο τοῦ Ἁγιογράφου Μάριου Πελέλη.
Ἡ διάταξη τοῦ κειμένου ἀπό τόν συγγραφέα διαθέτει πολύ χῶρο σέ σχετικά μέ τόν Γέροντα θέματα (ἡ Κύπρος κατά τήν ἐποχή τοῦ Γέροντα, ἡ Μονή Σταυροβουνίου, τό Ἡμερολογιακό Ζήτημα, κ.ἄ.).  Ἡ παρουσίαση τῆς ζωῆς, τῆς ἀσκήσεως, τῆς διακονίας τοῦ λαοῦ, τῶν πειρασμῶν, τῶν ἀσθενειῶν, τῆς πολύχρονης παρουσίας του στούς Ἁγίους Τόπους  καί τήν Ἑλλάδα, τοῦ ὁσιακοῦ τέλους, τῶν σημείων ἐν ζωῇ καί μετά θάνατον, παρουσιάζονται μέ ἐξαιρετική ἐπιτυχία ἀπό τόν συγγραφέα. Τό κείμενό του εἶναι μεστό νοημάτων, ἄριστα δομημένο, γραμμένο μέ εὐαισθησία καί πολύ ἀγάπη, διανθισμένο μέ πολλά καλολογικά στοιχεῖα (ἐπίθετα, ἐκφράσεις τιμῆς καί εὐλαβείας κ.λ.π.). Ἡ προσωπικότητα τοῦ μακαρίου Πατρός Σάββα, ὅπως περιγράφεται στό ἔργο, ἀναπαύει ὅσους τόν γνώρισαν  καί  παρηγορεῖ ὅσους δέν τόν γνώρισαν  μέ τήν  ἰδέα, ὅτι  καί στόν ταλαίπωρο 20^ο αἰ. ἀναδείχθηκαν ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ.

Τό βιβλίο κλείνει μέ δύο ὑμνογραφικά ἔργα πρός τιμήν τοῦ μακαρίου Γέροντος, Παρακλητικό Κανόνα καί Χαιρετισμούς, ποιήματα τοῦ Πρυτάνεως τῶν Ἑλλήνων Ὑμνογράφων Δρ. Χαραλάμπους Μπούσια, Μεγάλου Ὑμνογράφου τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Εκκλησίας.
Τό νέο βιβλίο τοῦ κ. Παπαγεωργίου εἶναι «πρός οἰκοδομήν τοῦ πληρώματος», τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Τό συνιστοῦμε ἐκθύμως πρός ὅλους. Καί στόν ἀγαπητό συγγραφέα εὐχόμεθα κάθε εὐλογία παρά τοῦ Πατρός τῶν φώτων καί τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε νά παράγει ἔργα ἐκλεκτά, πρός δόξαν τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου μας καί τῆς Ἁγίας Του Ἐκκλησίας.

Περὶ ταπεινώσεως

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

Ὅποιος ἔχει τήν ταπείνωση μιμεῖται τόν ἴδιο τόν Χριστό. Οὐδέποτε παρεκτρέπεται, οὔτε κατακρίνει, οὔτε ὑπερηφανεύεται. Τίς ἐξουσίες ποτέ δέν τίς ἐπιθυμεῖ. Ἀποφεύγει τίς τιμές τῶν ἀνθρώπων. Δέν φιλονικεῖ γιά κανένα πράγμα τοῦ κόσμου τούτου!
Δέν ἔχει παρρησία, ὅταν ὁμιλῆ, καί δέχεται πάντοτε τίς συμβουλές τῶν ἄλλων.Ἀποφεύγει τά ὡραῖα ἐνδύματα, καί ἡ ἐξωτερική του ἐμφάνιση εἶναι ἁπλή καί ταπεινή.

Ὁ ἄνθρωπος, πού ὑπομένει ἀγόγγυστα ταπεινώσεις καί ἐξουδενώσεις, πάρα πολύ ὠφελεῖται. Γιά τοῦτο, ὄχι νά λυπῆσαι, ἀλλά ἀπεναντίας νά χαίρεσαι γι’ αὐτά, πού ὑποφέρεις. Κερδίζεις ἔτσι τήν πολύτιμη ταπείνωση, μέ τήν ὁποία σώζεσαι.
«Ἐταπεινώθην καί ἔσωσέ με (ὁ Κύριος)» (Ψαλμ. Ριδ΄ 6). Αὐτή τή ρήση πρέπει νά τήν ἔχωμεν πάντοτε κατά νοῦν.

Δέν ὠφελεῖ νά λυπῆσαι, ὅταν σέ κατηγοροῦν. Ἡ λύπη στίς περιπτώσεις αὐτές σημαίνει ὅτι ἔχεις κενοδοξία. Ἐκεῖνος, πού θέλει νά σωθῆ, ὠφείλει νά ἀγαπᾶ νά τόν καταφρονοῦν, διότι ἡ καταφρόνηση φέρνει τήν ταπείνωση. Καί ἡ ταπείνωσηἀπαλλάττει τόν ἄνθρωπο ἀπό πλῆθος πειρασμῶν.

Ποτέ σου μή ζηλέψης, μή φθονήσης, μή ἐπιθυμήσης δόξες, μή ποθήσηςἀξιώματα. Πάντα νά ἐπιδιώκης νά ζῆς στήν ἀφάνεια. Σέ συμφέρει νά μή σέ ξέρειὁ κόσμος, γιατί ὁ κόσμος εἶναι πλάνος. Μέ τά κενόδοξά του λόγια καί τίς μάταιες παρακινήσεις του μᾶς πλανᾶ καί μᾶς βλάπτει πνευματικά.

Ὁ σκοπός εἶναι νά κατορθώσης νά ἀποκτήσης τήν ταπείνωση. Νά εἶσαιὑποκάτω πάντων. Νά θεωρῆς πώς τίποτε δέν κάνεις ἄξιο γιά τή σωτηρία σου,ἀλλά νά παρακαλῆς τό Θεό νά σέ σώση μέ τήν εὐσπλαχνία του.

Ἡ ταπείνωσις μαζί μέ τήν ὑπακοή καί τή νηστεία γεννοῦν τόν φόβο τοῦ Θεοῦ,καί εἶναι αὐτός ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ἡ ἀρχή τῆς ἀληθινῆς σοφίας.

Ὅτι πράττεις νά τό πράττης μέ ταπείνωση, γιά νά μή ζημιώνεσαι ἀπό τά καλά σου ἔργα.

 Μή νομίζης ὅτι μόνο ὅποιος ἐργάζεται πολύ ἔχει τόν μισθό.
Ὅποιος ἔχει τήν προαίρεση νά κάνη τό καλό καί ἔχει συνάμα τήν ταπείνωση,αὐτός, ἔστω καί ἄν δέν μπορῆ νά φέρη εἰς πέρας πολλή ἐργασία, ἔστω καί ἄν δένμάθη τέχνες, ὅμως δέν ἐμποδίζεται ἀπό τό νά σωθῆ.

Ἡ ταπείνωση κατορθώνεται μέ τήν αὐτομεμψία, μέ τό νά πιστεύης δηλαδή γιά τόν ἑαυτό σου ὅτι κανένα καλό οὐσιαστικά δέν ἔχεις. Ἀλίμονο σ’ ἐκεῖνον, πού νομίζει τίς ἁμαρτίες του μικρές. Αὐτός σίγουρα θά πέση σέ χειρότερες!

Αὐτός, πού ὑπομένει τίς ἐναντίον του κατηγορίες μέ ταπείνωση, πλησίασε τήν τελειότητα. Αὐτόν τόν θαυμάζουν ἀκόμη καί οἱ Ἄγγελοι, γιατί καμμιά ἄλληἀρετή δέν εἶναι τόσο δυσκολοκατόρθωτη καί μεγάλη ὅσο ἡ ταπείνωσις.

Ἡ πτωχεία, ἡ θλίψη καί ἡ καταφρόνηση εἶναι οἱ στέφανοι τοῦ μοναχοῦ. Ὅτανὁ μοναχός ὑπομένη ἀγόγγυστα τίς ὕβρεις, τίς συκοφαντίες, τήν καταφρόνηση,ἀπαλλάττεται εὔκολα ἀπό τούς αἰσχρούς λογισμούς.

Ὁπωσδήποτε εἶναι ἀξιέπαινο τό νά ἀναγνωρίζης τήν ἀδυναμία σου ἐνώπιόν τοῦ Θεοῦ. Αὐτό εἶναι τό γνῶθι σαὐτόν. «Κλαίω καί κατανύσσομαι», λέγει ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, «ὅταν τό φῶς μοὶ λάμψη, καί ἴδω τήν πτωχείαν μου,καί γνῶ τό πῶς ὑπάρχω».

Ὅταν ἐννοήση κανείς τήν ψυχική του πτωχεία καί συνειδητοποιήση τό ποῦκαί σέ ποιό πράγματι ἐπίπεδο εὑρίσκεται, τότε, ὤ τότε! λάμπει μέσα στήν καρδία του τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, κι ἀρχίζει νά κλαίη. (Καί διηγούμενος αὐτά ὁ Γέροντας κατενύχθη καί ἄρχισε ὁ ἴδιος νά κλαίη).

Ἄν σοῦ πῆ ὁ ἄλλος «εἶσαι ἐγωιστής», νά μή σοῦ βαρυφαίνεται, οὔτε καί νάλυπῆσαι. Νά πῆς μέ τόν λογισμό σου «μπορεῖ νά εἶμαι καί νά μή τό καταλαβαίνω»! Ἐξ ἄλλου δέν πρέπει νά ἐξαρτώμεθα ἀπό τή γνώμη τῶν ἄλλων. Ὁκαθένας ἄς κοιτάζη τή συνείδησή του καί τά λόγια τῶν ἐμπείρων καί γνωστικῶν του φίλων, πρό πάντων ὅμως ἄς ζητῆ τή γνώμη τοῦ πνευματικοῦ του. Καί μέ αὐτά τά δεδομένα ἄς ρυθμίζη τήν πνευματική του πορεία.

Μοῦ γράφεις πώς δέν τά καταφέρνεις στόν ἀγώνα σου. Ξέρεις ἀπό ποῦπροέρχεται αὐτό. Ἐπειδή δέν ἔχεις ταπείνωση πολλή. Νομίζης ὅτι μέ τήν ἰδική σου δύναμη θά κατορθώσης κάτι. Ἐνῶ, ὅταν ταπεινωθῆς καί πῆς «μέ τή δύναμη τοῦ Ἰησοῦ, μέ τή βοήθεια τῆς Παναγίας καί μέ τήν εὐχή τοῦ Γέροντά μου θά τό κατορθώσω ἐκεῖνο, πού θέλω», νά εἶσαι βέβαιος πώς θά τό κατορθώσης! Ἐγώ βέβαια δέν ἔχω τή δύναμη νά βάζω τέτοιες εὐχές, ἀλλά, ὅταν ἐσύ ταπεινωθῆς καί πῆς «μέ τήν εὐχή τοῦ Γέροντά μου θά τό κάνω», τότε, γιά τήν ταπείνωσή σου,ἐνεργεῖ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καί θά τό κατορθώσης!

Στόν «ταπεινό καί ἡσύχιον» ἐπιβλέπει ὁ Θεός (Ἡσ. ξστ΄ 2), ἀλλά, γιά νά ἔλθη ἡπραότης, ἡ ἡσυχία, ἡ ταπείνωση, ἀπαιτεῖται κόπος. Μά ἐκεῖνος ὁ κόπος πληρώνεται! Γιά νά ἀποκτήσης τήν ταπείνωση, κατά τή δική μου ἀντίληψη, δέν χρειάζονται τόσο, οὔτε οἱ πολλές μετάνοιες (γονυκλισίες), οὔτε οἱ πολλέςἐργασίες, ἀλλά πρό πάντων ὁ λογισμός σου νά κατεβῆ κάτω-κάτω, νά φθάση στόἐπίπεδο τῆς γῆς! Τότε δέν ἔχεις φόβο νά πέσης, γιατί εἶσαι χαμηλά. Κι ἄν ἀκόμη πέσης ἀπό τά χαμηλά, δέν θά πάθης τίποτε.

Τό κατ’ ἐμέ, ἄν καί βεβαίως, οὔτε πολλά διαβάζω, οὔτε καί κάνω τίποτε σπουδαῖο, ἡ ταπείνωση εἶναι ἡ πιό σύντομη ὁδός γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.Ὁ Ἀββᾶς Ἡσαΐας λέγει: «Ἔθισον τήν γλῶσσαν σου τοῦ λέγειν συγχώρησον, καί ἡταπείνωσις ἐπελεύσεται ἐπί σέ». Μάθε τή γλώσσα σου νά λέγει, «συγχώρησέ με», κι ἄν ἀκόμη δέν τό λές μέ συναίσθηση, ὅμως λίγο λίγο θά συνηθίσης, ὄχι μόνο νά τό λέγης, ἀλλά καί νά τό νοιώθης μέσα σου!

Λέγουν οἱ Ἅγιοι ὅτι σύμφωνα μέ τήν καλή διάθεση, πού ἔχεις, πηγαίνοντας νά ζητήσης συγχώρηση, δηλαδή ἄν ἔχης ταπείνωση, θά φωτίση ἀνάλογα ὁ Θεός τόν ἄλλο, γιά νά ἐπιτευχθῆ ἡ ἐπιζητούμενη συνδιαλλαγή. Ὅταν λ.χ. συντριβῆς καί πῆς μέ τόν λογισμό σου, «φταίω καί δέν τό καταλαβαίνω», μετά λίγο λίγο θά πῆς ὅτι «πράγματι φταίω». Καί, ὅταν βάλης στόν λογισμό σου ὅτι πράγματι φταίεις, θά ἀλλάξη μετά καί ὁ ἄλλος διάθεση.

Νά ζητῆς μέ ἐπιμονή ἀπό τόν Θεό νά σοῦ δωρήση τό χάρισμα τῆς ἐσωτερικῆς αὐτομεμψίας καί ταπείνωσης.

 Στήν προσευχή σου νά παρακαλῆς νά σοῦ δώση ὁ Κύριος τό χάρισμα νά βλέπης τά δικά σου ἁμαρτήματα μόνο καί νά μή δίδης σημασία στάἁμαρτήματα τῶν ἄλλων. «Δός μοι, Κύριε, τό ὁρᾶν τά ἐμὰ πταίσματα καί μή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν μου», λέγει ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος.

Ὁ ταπεινός θεωρεῖ τόν ἑαυτό του «ὑποκάτω πάντων». Γι’ αὐτό τόν λόγο ὅλους τοὺς ἀγαπᾶ, ὅλους τοὺς συγχωρεῖ καί πρό πάντων κανένα δέν κατηγορεῖ.

«Δός μου, Χριστέ, ταπείνωσιν, μέμψιν τοῦ ἐαυτοῦ μου,
νὰ μὴ βλέπω τὰ σφάλματα ποτὲ τοῦ αδελφοῦ μου.
Δός μου, Χριστέ, ταπείνωσιν, δὲν θέλω ἄλλον πλοῦτον,
Μονάχα τὴν αγάπην σου νὰ ἔχω εἰς τὸν κόσμον τοῦτον.
Ταπείνωσις, ταπείνωσις, εἰρήνη καὶ ἀγάπη,
Καρδία νὰ εἶναι καθαρά, ὄλο χαρὰ γεμάτη»

πηγή: xristianos.gr

ΠΩΣ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΜΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ…

Όλοι λέμε πως αγαπάμε τον Θεό, πως τον σεβόμαστε και πως είμαστε καλοί χριστιανοί. Δεν νιώθουμε ότι είμαστε μακριά του γιατί δεν κάνουμε κακό σε κανένα και πηγαίνουμε στην εκκλησιά σίγουρα τρεις φορές το χρόνο.
 
Εμείς πιστεύουμε πως είμαστε κοντά στο Θεό.
 
Ο σατανάς όμως λέει άλλα πράγματα στο Θεό για μας. Με πολύ θράσος, σαν να είναι αυτός που διαφεντεύει με απόλυτη επιτυχία τη δική μας ζωή, αφού ότι μας βάζει στο μυαλό εμείς το κάνουμε, γυρνάει στο Θεό και του λέει:
 
«Αυτοί είναι δικοί μου.
 
Η ἡμέρα που τους χάρισες, έχει 24 ώρες και τις περισσότερες από αυτές τις αφιερώνουν σε μένα, ζώντας αχαλίνωτα, δίχως φραγμούς, με κρίσεις, άγχος και προχειρότητα…
Δεν με πειράζει να σου αφιερώσουν πέντε λεπτά, για να σου πουν κάτι που ούτε καν το πιστεύουν.
Σου λένε πως είσαι ο Πατέρας τους που ζεις στον ουρανό. Μα αν το πίστευαν θα σε αναζητούσαν όλη την ημέρα για να τους ευλογήσεις και να τους διδάξεις το θέλημα σου.
Σου ζητούν να γίνει το θέλημα Σου όπως στον ουρανό έτσι και στη γη, μα οι ίδιοι κάνουν καθημερινά ότι τους ψιθυρίσω εγώ στ’ αυτί ή ότι τους κάνω να θελήσουν μέσα από τις επιθυμίες που βάζω στην καρδιά τους.
Σου ζητούν τον καθημερινό άρτο και αυτό είναι το μόνο που πραγματικά θέλουν από σένα.
Να τους δώσεις ότι χρειαστούν για να ζήσουν και να συνεχίσουν να με δοξάζουν. Αυτό μάλιστα το απαιτούν και αν δεν τους το δώσεις τότε σε αναθεματίζουν.
Σου ζητούν να τους συγχωρήσεις όπως συγχωρούν και αυτοί τους αδελφούς τους, δηλαδή καθόλου.
 
Ακόμη και αν εσύ ήθελες να φανείς ευσπλαχνικός, αφού αυτοί δεν είναι στους άλλους δεν έχεις το δικαίωμα να το κάνεις, αφού τους είπες να λένε, αν το κάνουν αυτοί, να το κάνεις και εσύ.
Σου ζητούν να μην επιτρέψεις να πέσουν σε πειρασμό αλλά να τους φυλάξεις από μένα, την στιγμή που οι ίδιοι με κρατούν σφιχτά και δεν με αφήνουν να φύγω.
 
Οι ίδιοι μου επιτρέπουν να μπαίνω στα σπίτια τους και μου έχουν μάλιστα αφιερώσει την πιο περίοπτη και ωραιότερη θέση του σπιτιού τους και από κει με υποδέχονται καθημερινά και αφήνουν τις αισθήσεις τους να πλημμυρίζουν από τις δαιμονικές μου διαβολές.
 
Έτσι περνάει στο είναι της ψυχής τους, το δικό μου θέλημα, το μίσος, η πορνεία, η φιληδονία, η φιλοδοξία, η ζήλεια, η εκδικητικότητα, η ανωμαλία και όλα όσα είναι ενάντια στο θέλημα Σου.
 
Τι έχεις καταφέρει εσύ Θεέ με την αγάπη σου;
 
Συγκίνησες έστω και ένα σου παιδί;
 
Ακόμη και αυτοί που λένε πως σε λατρεύουν, εύκολα πέφτουν μόλις τους δοκιμάσω.
 
Μόνο όταν επικαλούνται τους δικούς σου καταραμένους (εννοεί ο σατανάς τους αγίους του Θεού), που όσο έζησαν στη γη μέσα στον δικό σου έρωτα με έδιωχναν μακριά και όσοι φωνάζουν τους ανόητους υπηρέτες σου (εννοεί τους αγγέλους), αυτούς που δεν κατάλαβαν πως αν με ακολουθούσαν θα είχαν όλο τον κόσμο δικό τους, μόνο άκουσαν την βροντερή φωνή του τρισκατάρατου Μιχαήλ και έμειναν πίσω κοντά του, σαν σκλάβοι να σε υπηρετούν και όχι ελεύθεροι μέσα στην δόξα και την ελευθερία που αποκτάει κάποιος μακριά σου.
 
Πάρε ζητιάνε Θεέ τα ψίχουλα σου.
Αφού και αυτά τα ψίχουλα που σου δίνουν, στα δίνουν με τόσο απαξιωτικό τρόπο που σε καρφώνουν στην καρδιά, αντί να σε ευφράνουν.
 
Άκου τα ψεύτικα λόγια κοροϊδίας που βιαστικά σου λένε και αποφάσισε επιτέλους να τους αφήσεις να χαθούν, αφού αυτοί πρώτοι σε έχουν παρατήσει.»
 
Πόσο πονάει αλήθεια η καρδιά του Θεού μας όταν ακούει αυτά τα σατανικά λόγια, που όμως κρύβουν πολλές αλήθειες.
Τότε, πραγματικά σαν πληγωμένος ζητιάνος, ψάχνει να βρει έστω και μια καρδιά που καίγεται από αγάπη για Κείνον και σαν την βρει της λέει:
 
«Δεν Με νοιάζουν τα λάθη σου παιδί Μου, όλα σου τα συγχωρώ, φτάνει μόνο να νιώθω πως η καρδιά σου μόνο για Μένα χτυπά. Μόνο Εμένα λατρεύει και ποθεί. Δώσε μου απλά την καρδούλα σου και Εγώ θα σου τα δώσω όλα».
 
Και μήπως δεν μας τα έχει δώσει όλα; Εξουσιάζουμε όλη τη κτίση.
Εμείς τι του δίνουμε;
 
Κατάφερε ο σατανάς να μας πείσει ότι μπορούμε να λατρεύουμε τον Θεό μας και παράλληλα να γευόμαστε ότι ο ίδιος μας προσφέρει.
 
Δεν ζητάει την αποκλειστικότητα, γιατί ξέρει πως τότε θα χάσει, μα πολύ ύπουλα προσπαθεί να την κερδίσει. Και μήπως δεν το έχει καταφέρει;
 
Αν αναλογιστούμε πως περνάμε όλοι την ημέρα μας θα καταλάβουμε σε ποιον ανήκουμε.
 
Ο ίδιος ο σατανάς καυχιέται ότι του ανήκουμε και καμαρώνει για τις επιτυχίες που έχει πάνω στην ψυχή μας.
 
Ο Θεός μας, πληγωμένος από την αφροσύνη των παιδιών Του που από τη μια του λέμε πως τον αγαπάμε και από την άλλη μας βλέπει να κάνουμε ότι θέλει ο σατανάς, μας προτρέπει να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο στον οποίο μας έχει ρίξει ο σατανάς.
 
Μας καλεί να βάλουμε στα τυφλά μάτια μας το κολλύριο της αλήθειας, μήπως και δούμε την πραγματική αλήθεια.
Σαν στοργικός αλλά πονεμένος Πατέρας, για να μας συνεφέρει, μας υπενθυμίζει κάποιες δυστυχώς αληθινές διαπιστώσεις:
«Σημειώστε, παιδιά μου, σε ένα χαρτί τις ώρες που αφιερώνετε στο σατανά, ζώντας όπως σας έχει μάθει.
 
Πόσες ώρες αφιερώνετε στα περιττά σχόλια και κρίσεις, πόσες ώρες σε διαβολικά ακούσματα, πόσο χρόνο σε γαστριμαργίες και βλαβερές ουσίες που κυριεύουν το σώμα και το κάνουν ανίσχυρο και ακυβέρνητο, έρμαιο στα σαρκικά πάθη, και πόσες ατελείωτες ώρες μολύνει ο δαίμονας την ψυχή σας μέσα από τα μάτια σας,
που παραδομένα στην τηλεόραση παρατηρούν καθετί βρώμικο και ανήθικο που σας φουσκώνει τον εγωισμό και την φιλοδοξία, προσπαθώντας να σας πείσει πως όλα επιτρέπονται και δεν χρειάζεται να ζεις με φραγμούς αν θέλεις να πετύχεις στην ζωή σου.
 
 Σημειώστε επίσης και τις στιγμές που θα Με σκεφτείτε και θα Μου πείτε ένα λόγο και τι σας παρακινεί να το κάνετε αυτό.
Θα είναι ένα ευχαριστώ για όσα σας χαρίζω; Κι αν το πείτε, θα βγαίνει από την καρδιά σας ή θα είναι τυπικό;
 
Θα είναι ένα σ’ αγαπώ; Κι αν το πείτε, θα το νιώθετε ή θα το πείτε επειδή κάποιος σας έπεισε πως Μου αρέσει να το ακούω;
Θα είναι μια απλή προσευχή για να Μου δείξετε πως Με υπολογίζετε λιγάκι;
 
Κι αυτό από τι; Μήπως από φόβο μην πάθετε κακό ή χάσετε τελείως την επαφή μαζί Μου, ώστε όταν χρειαστείτε κάτι να σας ακούσω;
 
Ή θα είναι απλά μια ικεσία για κάτι που πιστεύετε πως οφείλω να σας δώσω σαν πατέρας που Είμαι;
 
Προσέξτε μην σας πείσει ο σατανάς, πως οι ώρες που αφιερώνετε μιλώντας για Μένα, μου είναι απόλυτα αρεστές.
 
Πολλοί από σας κρύβετε στην καρδιά σας ζήλιες και κρυφό εγωισμό και αυτά εκδηλώνονται με την ζωή σας, κάνοντας τα λόγια σας να μην είναι πιστευτά.
 
Κανείς δεν μπορεί να μιλάει για Μένα, τον Θεό της άπειρης Αγάπης, αν ο ίδιος δεν είναι αγάπη.
 
Ψάξτε λοιπόν τον εαυτό σας και σημειώστε τον χρόνο που Μου αφιερώνετε. Εγώ ήδη ξέρω το αποτέλεσμα, αφού το βιώνω καθημερινά.
 
Αυτοί που θα εκπλαγούν θα είσαστε εσείς, όταν συγκρίνετε τις στιγμές που Μου ανήκουν με αυτές που αφιερώνετε ασυναίσθητα στο σατανά.
 
Τότε θα δείτε πως ζείτε και θα καταλάβετε σε ποιανού την αγκαλιά βρίσκεστε.

Αν ζείτε σύμφωνα με το θέλημα Μου, τότε θα έχετε ειρήνη στην καρδιά σας γιατί θα βρίσκεστε μέσα στην αγκαλιά Μου.
 
Αν όμως ζείτε μέσα σε ένα ψέμα, μέσα στην κακία και την ανηθικότητα, τότε θα έχετε άγχος στην καρδιά σας, γιατί θα ζείτε μέσα στην δική του δαιμονική αγκαλιά.
 
Εσείς αγαπημένα μου παιδιά, θα επιλέξετε αυτόν που θα κερδίσει την ψυχή σας.
Να ξέρετε όμως ότι, σε αυτόν που θα παραδώσετε τις αισθήσεις σας αυτός και θα σας υποδεχτεί μια μέρα όταν θα αφήσετε την πρόσκαιρη αυτή ζωή.
 
Αν αυτό που θα διαπιστώσετε σας καθησυχάσει, τότε συνεχίστε να ζείτε όπως ήδη κάνετε. Αν όμως σας προβληματίσει, τότε αλλάξτε συνήθειες».
 
Θεέ μου συγχώρα μας, που με τη ζωή μας επιτρέψαμε στο σατανά να μας τυλίξει στα δαιμονικά του δίχτυα και τώρα ειρωνεύεται εξ αιτίας μας εσένα τον πολυεύσπλαχνο Πατέρα μας. Βοήθησε μας να απαλλαγούμε από τις κακές συνήθειες, να αλλάξουμε ζωή και σαν παιδιά δικά Σου να ζούμε σύμφωνα με το θεϊκό Σου θέλημα εδώ στη γη.

aoratospolemostheblog0.wordpress.com

«Ὅταν ἐπῆγα νὰ τοῦ φιλήσω τὸ χέρι, αὐτὸ μοσχοβολούσε σὰν τὸ λείψανον τῆς Ἁγίας Ἅννης...»

 

ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΝΘΙΜΟΝ ΤΟΝ ΜΙΚΡΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΗΝ

~ Ο ασκούμενος στα Κατουνάκια του Αγίου Όρους πατήρ Μάξιμος, που έχει σπουδάσει Φυσικός, μας διηγήθηκε τα εξής:
«Μια χρονική περίοδο πριν γίνω μοναχός, είχα πολλούς πειρασμούς. Ο Γέρων Άνθιμος ο Μικραγιαννανίτης, που ήταν πνευματικός μου και που ήξερε τις μεθοδείες του διαβόλου, μου συνιστούσε να κάνω υπομονή λέγοντάς μου:

–Κάνε υπομονή και ο Θεός θα σε επιβραβεύσει και πολλά καλά θα σου δώσει.
Ο πειρασμός, όμως, δεν υποχωρούσε και κάθε φορά ο Γέρων επαναλάμβανε τα ίδια λόγια. Από τις πολλές, όμως, φορές κλονίστηκα και έβαλα λογισμό: «Αν ο Γέρων είναι άνθρωπος του Θεού κάτι θα μου φανερώσει».

Αυτή την φορά με βαθύ πόνο πλησίασα τον Γέροντα, που για πρώτη φορά με υποδέχθηκε με υπερβολική χαρά και, όταν πήγα να του φιλήσω το χέρι, αυτό μοσχοβολούσε σαν το λείψανο της Αγίας Άννης, που φυλάσσεται στο Κυριακό της Σκήτης. Το άφησα και το ξανάπιασα και τότε η ευωδία ήταν εντονότερη. Μου είπε με πολλή χάρη:
-Παιδί μου, έχε εμπιστοσύνη στον Θεό και αυτό που θέλεις θα γίνει σύντομα.

Πράγματι από εκείνη την στιγμή σταμάτησε ο πειρασμός.
Τα χρόνια, όμως κύλησαν και ο Γέρων, όπως κάθε θνητός, απεδήμησε προς την ουράνια πατρίδα. Ο υποτακτικός του Γέροντος, πατήρ Χερουβείμ, με παρακάλεσε να γράψω δυο λόγια από την βιότη του Γέροντος, για να τα διαβάσει στο τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνό του. Είχα, όμως, στην διάθεσή μου λιγότερο από δυο ημέρες και η πίεση του χρόνου με έκανε να υποφέρω.

Ήταν ήδη έξι η ώρα το απόγευμα, αλλά έφερα στην μνήμη μου τον Γέροντα Άνθιμο, γαλήνεψα και έκανα υπακοή. Έφυγα για τα Κατουνάκια τρέχοντας. Ήθελα με πολύ ευχαρίστηση να καταθέσω μια όμορφη μαρτυρία της ζωής του Γέροντος, αλλά ο χρόνος ήταν λίγος. Στις οκτώ το βράδυ ξεκίνησα να γράφω. Μέχρι τις εννέα δεν πήγαινε το χέρι μου. Επικαλέστηκα τότε τον Γέροντα και ζήτησα την βοήθειά του. Σε δέκα λεπτά ξεκαθάρισε το μυαλό μου και άρχισα να γράφω. Σε μισή ώρα είχα γεμίσει τρεις σελίδες. Το ξαναδιάβασα. Μου άρεσε. Λέγω πάλι:

-Γέροντα, είναι καλό αυτό που έγραψα;

Τότε μου ήλθε μια ευωδία, όμοια με εκείνη που είχα αισθανθεί παλιότερα, όταν του φίλησα το χέρι, την ευωδία του λειψάνου της Αγίας Άννης. Νοερά συγκατένεψε ο Γέροντας, είπα μέσα μου».

*από το βιβλίο: «Ο ΓΕΡΩΝ ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΗΣ» – Ο σοφός και θεοφόρος σύγχρονος πατέρας του Άθωνος.

του Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια (Εκδόσεις Μυγδονία Θεσσαλονίκης 2001).

πηγή: simeiakairwn.wordpress.com

Ἡ πνευματική διάστασις τῶν διακοπῶν

ὑπὸ πατρὸς Ἀνδρέου Ἀγαθοκλέους

Το καλοκαίρι, με τη δυνατότητα των διακοπών, μας φέρνει στη φύση, στο βουνό ή στη θάλασσα. Το βουνό με την ησυχία, τα δέντρα, τα τρεχούμενα νερά, σου δίνει την αίσθηση πως όλα τα προβλήματα έχουν τη λύση τους, όταν μέσα σου ηρεμήσεις αληθινά. Βλέπεις την αναστατωμένη και αγχωμένη ζωή σου από μια άλλη ματιά.

Η θάλασσα, με την απεραντοσύνη της, τις εναλλασσόμενες κινήσεις της, την ξεκούραση του σώματος με το κολύμπι, σου μεταγγίζει την παρουσία του Δημιουργού που αγκαλιάζει τον άνθρωπο με την αγάπη Του και σμικραίνει τα προβλήματά του.

Είναι καλό να ξεφεύγουμε από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, να βρισκόμαστε μόνοι ή με ανθρώπους που επικοινωνούμε, να κάνουμε όντως διακοπές στη φύση. Το Ευαγγέλιο μας αναφέρει περιπτώσεις που ο Χριστός έδιωχνε τους μαθητές και έμενε μόνος «εις έρημον τόπον» και εκεί προσευχόταν. Στη μοναξιά μπορούμε να ανασυγκροτηθούμε, να ειρηνεύσουμε από τη φουρτουνιασμένη ζωή μας, να δούμε πιο καθαρά την πορεία.

Ο άνθρωπος που «πιστός στο καθήκον του» δεν κάνει διακοπές ξεχνά τη φθαρτότητα της φύσης του ως τέκνον του Αδάμ και ζει στην πράξη την αίρεση του Μονοφυσιτισμού που αρνείται στο Χριστό την πραγματικότητα της ανθρώπινής του φύσης. Η απόλαυση των ανθρωπίνων παρηγοριών, όχι μόνο είναι αναγκαία για ψυχοσωματική επιβίωση αλλά και διασώζει στην πράξη την Εκκλησιαστική αντίληψη για τον άνθρωπο, που τον θέλει να καταφάσκει τη ζωή με τις χαρές της ως τέκνον του νέου Αδάμ, του Χριστού, που ζούσε και ως τέλειος άνθρωπος.

Δεν είναι δύσκολο, απομονώνοντας μια αρετή ή βλέποντας κακό εκεί που δεν υπάρχει, να οδηγηθούμε σε λανθασμένη-αιρετική αντίληψη της ζωής, χάνοντας την ομορφιά της που η Ορθοδοξία κατέχει. Μια θεανθρώπινη ομορφιά που χαρίζει χαρά, ανάπαυση, ελευθερία, πληρότητα ζωής.

Για να αντιληφθεί κανείς την Ορθοδοξία όπως οι άγιοι Πατέρες και Μητέρες μάς παρέδωσαν, χρειάζεται να μαθητεύσει, να γνωρίσει εμπειρικά αυτό τον τρόπο ζωής. Δεν είναι απαραίτητη η θεωρία, αν και διευρύνει τους ορίζοντες της γνώσης. Ούτε η «μαθητεία» διασώζεται μόνο στους αναγνωρισμένους αγίους. «Άγιοι είναι όλοι όσοι έχουν ορθή πίστη και ζωή. Κι αν ακόμα δεν κάνουν θαύματα, κι αν ακόμα δε διώχνουν δαιμόνια, είναι άγιοι», κατά τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο.

Απλά και ησυχαστικά ας ψηλαφίσουμε το Θεό μας μέσα από τα δημιουργήματά Του, για να δεκτούμε μυστικά την παρουσία Του που δίνει δύναμη, ελπίδα, ειρήνη. Ας γίνονται οι διακοπές μας στη φύση νέο ξεκίνημα, ανανεωτικό, για ν’ αντέξουμε την «τεθλιμμένην του βίου οδόν» και να πορευόμαστε  χαίροντες, όπως αρμόζει στα παιδιά του ζωντανού Θεού που «εξήλθε νικών και ίνα νικήσει».