Ὁ Θεός καὶ ὁ Πίπης

Τα περισσότερα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας τα πέρασα στο χωριό μου (Πόρος Ριγανίου Ναυπακτίας) με την πολυαγαπημένη γιαγιά Χριστίνα. Κι όχι μόνος μου. Με τα αδέρφια μου και τα ξαδέρφια περνούσαμε ωραία και ξέγνοιαστα. Βόλτες στο ποτάμι, στα ζώα και στα περιβόλια του παππού και της γιαγιάς. Το βράδυ, κέρασμα στο καφενείο όπου «έπρεπε να είμαστε σοβαροί» για να μην ντροπιάσουμε τον παππού. Η μεγάλη μας τρέλα ήταν να μας κάνει η γιαγιά αστεία και να παίζει μαζί μας.

Μια τέτοια ωραία στιγμή διέκοψε ένα περίεργο θέαμα. Ένας ξυπόλητος άντρας με κουρέλια για ρούχα και ένα σακούλι στον ώμο εμφανίστηκε αθόρυβα στη συρματένια αυλόπορτα. Αμέσως, κρυφτήκαμε φοβισμένοι πίσω από το φουστάνι της γιαγιάς.

«Μη φοβάστε», είπε τρυφερά η γιαγιά. «Έλα μέσα, Πίπη», απευθύνθηκε η γιαγιά στον άγνωστο για εμάς ταλαίπωρο άντρα. Ο Πίπης έκανε μόνο δυο βήματα κοιτάζοντας μόνιμα στο έδαφος. Μας έριξε δυο κλεφτές ματιές και μας χαμογέλασε με ένα τρόπο που μας φάνηκε πολύ παιδιάστικος και αθώος για μεγάλο άντρα. Η γιαγιά μπήκε στην κουζίνα και ξαναβγήκε κρατώντας λίγο ψωμί, δυο ντομάτες και ένα κομμάτι τυρί. Τα έδωσε στον Πίπη. Ο Πίπης την ευχαρίστησε κάνοντας μια ευγενική υπόκλιση με το κεφάλι, σταύρωσε με το χέρι του τις προσφορές της γιαγιάς μας, τις έβαλε στο σακούλι, έκανε το σταυρό του και έφυγε αθόρυβα. Έτσι όπως ήρθε.

Βροχή οι ερωτήσεις μετά. «Θα σας πω ό,τι ξέρω», είπε η γιαγιά. Κανείς δεν ξέρει από πού είναι ο Πίπης, πού μένει, από πού έρχεται και πού πάει. Δεν ξέρω και αν το όνομά του είναι αυτό. Κανείς δεν τον έχει ακούσει να μιλάει. Είναι μουγγός. Κάποιοι σπάνε πλάκα μαζί του, καθώς τον έχουν για τον τρελό του χωριού. Άλλοι τον φοβούνται και τον διώχνουν. Έρχεται αθόρυβα στα σπίτια, στέκεται στην είσοδο της αυλής για λίγα λεπτά. Και να τον καλέσεις να μπει πιο μέσα δεν το κάνει. Στέκεται εκεί με τα χέρια σταυρωμένα και με το βλέμμα μόνιμα στο έδαφος. Εάν του δώσεις κάτι, σε ευχαριστεί με νεύματα, σταυρώνει πάντα ό,τι του δίνεις, κάνει το σταυρό του και φεύγει. Εάν δεν του δώσεις, πάλι σου χαμογελάει και φεύγει ήρεμα. Κάποιος μια φορά του πέταγε πέτρες. Ο Πίπης έφυγε σβέλτα και αθόρυβα.

Είναι μόνιμα ξυπόλητος και με τα ίδια ρούχα. Χειμώνα και καλοκαίρι. Κάποιοι στο χωριό λένε ότι τον έχουν δει στα βουνά και στα λαγκάδια να δίνει φαγητό σε άγρια ζώα και να παίζει μαζί τους σαν να είναι κατοικίδια.

Τον Πίπη τον ξανάδα δυο τρεις φορές στην παιδική μου ηλικία. Μια φορά, η γιαγιά μού έδωσε το φαγητό να του το πάω εγώ. Τον πλησίασα με φόβο. Όταν πήγα κοντά του και του έδωσα το φίλεμα, το πήρε ήρεμα και με κοίταξε για λίγο με αυτό το αμήχανο, ντροπαλό και γλυκό βλέμμα των παιδιών. Κι ας ήμουν εγώ 12 ετών κι αυτός γύρω στα 50.

Μετά από λίγα χρόνια, ο Πίπης χάθηκε τελείως. Κανείς δεν τον είδε ξανά. Κανείς δεν άκουσε ποτέ ξανά κάτι. Κανείς δεν  βρήκε κάτι. Έφυγε, όπως ήρθε. Ένας Θεός ξέρει πού είναι ο Πίπης. Μήπως όμως κι αυτός είναι από τους λίγους που ξέρει πού είναι ο Θεός;

Υ.Γ.: Ντρέπομαι να υπογράψω το άρθρο. Θεολόγος καθηγητής με μεταπτυχιακές σπουδές…. Χα, χα… ας γελάσω. Κι ο Πίπης τότε τι είναι;

Ἡ ἀξία τῆς βραδινῆς προσευχῆς τοῦ Ἀποδείπνου.

                             Ἡ ἀξία τῆς βραδινῆς προσευχῆς τοῦ Ἀποδείπνου.

Ἀποφθέγματα τοῦ Γέροντος Ἀμβροσίου 

Έλεγε ότι το Απόδειπνο είναι μία ομπρέλα, η οποία ανοίγει και σκεπάζει όλη την οικογένεια... από τα κακά πνεύματα που υπάρχουν τη νύχτα, ότι απωθεί και τούς κλέφτες ακόμη, και σε θωρακίζει ο Θεός μέσα στο ίδιο σου το σπίτι. Σε μία γυναίκα, μάλιστα, είχε επιμείνει όχι μόνο στην πρωινή προσευχή, τότε που είμαστε ξεκούραστοι, Αλλά και στη βραδινή, παρά την κόπωση της ημέρας που προηγήθηκε. Της τόνισε:

- Το Απόδειπνο θα προσπαθείς να το λες κάθε βράδυ με τα παιδιά σου, και πάντα θα διαβάζει ο ένας δυνατά, ενώ οι άλλοι θα συνοδεύουν... Ήταν όμως με κατανόηση προς τον άλλο. Έτσι, όταν η ίδια τον ρώτησε τι να κάνει με τα παιδιά της, αφού λόγω της ηλικίας και των μαθημάτων τους δεν μπορούσαν να συμμετέχουν, της είπε: - Τότε ας το κάνει ο καθένας μόνος του, προκειμένου να μη γίνεται καθόλου. Και αν δεν μπορείτε να κάνετε όλο το Απόδειπνο, τότε πείτε τον 50ό ψαλμό του Δαβίδ («Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα ελεός Σου...»).

 

πηγή: http://yiorgosthalassis.blogspot.com

Ποιος είναι ο σκοπός του φύλακα άγγελου στη ζωή του ανθρώπου και πως τον βοηθάει στη σωτηρία;

Ἐρωτήσανε κάποτε τον Ρουμάνο Γέροντα Κλεόπα Ηλίε (1912-1998), «ποιος είναι ο σκοπός του φύλακα άγγελου στη ζωή του ανθρώπου και πως τον βοηθάει στη σωτηρία;» και ο Γέροντας απάντησε:
– Ο σκοπός του φύλακα άγγελου είναι να φυλάει τον άνθρωπο με αόρατο τρόπο από τους πειρασμούς του διαβόλου, από κάθε είδους αμαρτωλή πτώση, να τον κατευθύνει στην εκκλησία, στη μετάνοια, στην προσευχή. Να τον παρηγορεί στις στενοχώριες της ζωής και να τον προτρέπει στα καλά έργα. 

Ο φύλακας άγγελος δόθηκε από τον Θεό για τη σωματική και ψυχική προστασία του ανθρώπου. Ουδέποτε κοιμάται κατά το λόγο του ψαλμωδού: «Μηδέ νυστάξη ο φυλάσσων σε» (Ψαλμ. 120, 3).

Ο φύλακας άγγελος προστατεύει την εμπιστευμένη σ’ αυτόν ψυχή σε καιρό πειρασμού, εάν έχει πίστη και φόβο Θεού, όπως λέει ο ψαλμός (33, 9): «Παρεμβαλεί άγγελος Κυρίου κύκλω των φοβουμένων αυτόν». Ο φύλακας άγγελος υπηρετεί τη σωτηρία του ανθρώπου (Εβρ. 1, 14). Λυτρώνει τον άνθρωπο σε επικίνδυνες περιστάσεις (Πράξ. 5, 19 – 12, 7-8 – 9, 11).

Είναι λειτουργικό πνεύμα του Θεού για την προστασία των ανθρώπων (Ψαλμ. 102, 21). Οι άγγελοι βλέπουν πάντοτε τη δόξα του Θεού στους ουρανούς και προσεύχονται για τους ανθρώπους.

από το βιβλίο: «Γεροντικό Ρουμάνων Πατέρων» (Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη)

Ἀσέβεια πρὸς τὴν ἱστορίαν τοῦ Ἔθνους μας

28 Ιουλίου 2015, 9:46 μμ

   Ἀσέβεια πρὸς τὴν ἱστορίαν τοῦ Ἔθνους μας.

 

 

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἡ χώρα μας ­βάλλεται ἀπὸ φανεροὺς καὶ κρυφοὺς ἐχθροὺς καὶ ἀπὸ δῆθεν φίλους μας, εἶναι βαρὺ χτύπη­μα νὰ πολεμεῖται καὶ ἐκ τῶν ἔσω, ἀπὸ ἀν­θρώπους ποὺ ἀσεβοῦν πρὸς τὴν ἐθνική μας ἱστορία. Αὐτὸ συνέβη πρόσφατα μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας νὰ ἀπαλειφθεῖ ἀπὸ τὴν ἐξεταστέα ὕλη τῶν Παν­ελλαδικῶν ἐξετάσεων τῆς τρίτης τάξεως τοῦ Γενικοῦ Λυκείου ἡ ­Γενοκτονία τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Δὲν φθάνει ποὺ δὲν τολμοῦμε ὡς κράτος νὰ ἀναγνωρίσουμε ὡς Γενοκτονία τὴν ἐξόντωση ἀπὸ τοὺς Τούρκους 335.000 Ποντίων ἀδελφῶν μας, μεταξὺ τῶν ὁποίων πάμπολλοι ­Κληρικοὶ καὶ Μοναχοί, ἐμποδίζουμε τώρα καὶ τὰ παι­διά μας νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴ μελέτη τοῦ φρικτοῦ αὐτοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος. Ἡ ἀ­­πόφαση αὐτὴ «προσβάλλει εὐθέως ζῶν­τες καὶ νεκρούς, ἀγνοώντας τὶς μνῆμες, τοὺς ἀγῶνες ἀλλὰ καὶ τὶς θυσίες τῶν Ποντίων» («Δημοκρατία» 26-6-2015).

Ὅλοι οἱ Ποντιακοὶ Σύλλογοι ἐντὸς καὶ ἐ­­­κτὸς τῆς Ἑλλάδος ἀντέδρασαν ἐντονότατα, μόλις ἔγινε γνωστὴ ἡ ἀπόφα­ση αὐτή. Σὲ ἐπιστολή της πρὸς τὸν Ὑπουργὸ Παιδείας κ. Ἀριστείδη Μπαλτᾶ ἡ Διεθνὴς Συνομοσπονδία Ποντίων ­Ἑλλήνων μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀναφέρει: «Πειθαρχοῦμε στὶς ἐν­τολὲς τῆς Ἄγκυρας; Δὲν μπορεῖ ἡ πρόε­δρος τῆς Βουλῆς νὰ ὑπόσχεται συμπαράσταση καὶ συμπαράταξη (πολὺ σωστά) στὸ θέμα τῆς διεθνοῦς ἀναγνώρισης τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας νὰ ἐπιβάλλει συσκότιση… Ζητοῦμε τὴν ἄμεση ἐπανένταξη τῆς ἱστορίας τοῦ παρευξείνιου Ἑλληνισμοῦ στὴν ἐξεταστέα ὕλη τῶν Πανελλαδικῶν. Σὲ διαφορετικὴ περίπτωση ὁ ἀπανταχοῦ ποντια­κὸς ἑλληνισμὸς θὰ ἀντιδράσει δυνα­μι­κά».
Ἡ ἀπόφαση αὐτή, ποὺ πλήττει καίρια τὸ πατριωτικὸ αἴσθημα τῶν Ποντίων καὶ ὅλων τῶν ὑγιῶς σκεπτομένων Ἑλλήνων, προσ­βάλλει βάναυσα τὴν ἐθνική μας ­ἱστορία. Εἶναι ἀσέβεια πρὸς τὸ Ἔθνος μας. Εἶναι καὶ ἔλλειψη ἀληθινῆς ἀγάπης πρὸς τὰ ­παιδιά μας, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ μέλλον τοῦ ­Γένους μας, ἀλλὰ καὶ τοῦ κράτους μας καὶ τῆς Ἐκ­κλησίας μας.
 
Ὀρθόδοξον Περιοδικὸν “Ὁ ΣΩΤΗΡ”

«Θὰ νικήσουν οἱ ὁλίγοι»

                                 «Θὰ νικήσουν οἱ ὁλίγοι»

Π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης:

Πάντα φλογερός και επίκαιρος ο λόγος του μεγάλου και μακαριστού αγωνιστή, Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη. «Η χριστιανική ζωή είναι σπάνιο πράγμα...

Πάντα φλογερός και επίκαιρος ο λόγος του μεγάλου και μακαριστού αγωνιστή, Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη. 

 

«Η χριστιανική ζωή είναι σπάνιο πράγμα σήμερα στην Ελλάδα…Υπάρχει μια υλιστική αντίληψη της ζωής, η οποία έχει φτάσει και στα άκρα…

Μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο καλείσθε να εργασθείτε και υπό αυτές τις δυσμενείς συνθήκες. Και θα πρέπει να εργασθείτε, οσοδήποτε λίγοι και να είστε.

Και αν ακόμη ο πατέρας σου, η μητέρα σου και τα αδέλφια σου δεν πιστεύουν, εσύ να πιστεύεις και να λες: «Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ την πίστη μου…»

Και αν ακόμη – υπόθεση κάνομε – έρθει ημέρα – που δεν θέλω να έρθει, προτιμότερο να σβήσει ο ήλιος παρά να έρθει τέτοια μέρα -, αν όμως έρθει τέτοια μέρα και η Ελλάς γονατίσει σε καινά δαιμόνια διεθνών συμβολισμών και καταστάσεων και μείνεις ένας στη μαρτυρική μας πατρίδα, μη γονατίσεις, αλλά να εξακολουθείς να πιστεύεις στο Χριστό. Διότι σου το λέγω και σου το τονίζω στηριζόμενος επάνω στη Γραφή – δεν θα νικήσουν οι πολλοί, θα νικήσουν οι ολίγοι, που θα μείνουν με τον Χριστό.

Γιατί ο Χριστός δεν απέθανε, ο Χριστός ζει και βασιλεύει εις αιώνας αιώνων. Κάτω από τα άστρα δεν υπάρχει άλλος, δεν υπάρχει άλλος παρά μόνο ο Ιησούς ο Ναζωραίος• ον, παίδες, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας• αμήν».
από το βιβλίο: «Αφυπνιστικά Σωτήρια Σαλπίσματα» – Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη (Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη).

simeiakairwn.wordpress.com

Στόν Βούλγαρο ἱερέα Ἰβάν, πού ἀπελπίζεται λόγω τῶν ἀθεϊστῶν.

Στόν Βούλγαρο ἱερέα Ἰβάν, πού ἀπελπίζεται λόγω τῶν ἀθεϊστῶν.

Αρχιεπισκόπου Αχρίδος Νικολάου Βελιμίροβιτς Κουράγιο, τίμιε πατέρα. Δέν κτυποῦν βροντές ἀπό κάθε σύννεφο. Γράφετε, πώς ἄθεοι στή Βουλγαρία ἔφτιαξαν σύλλογο...

Αρχιεπισκόπου Αχρίδος Νικολάου Βελιμίροβιτς

 

Κουράγιο, τίμιε πατέρα. Δέν κτυποῦν βροντές ἀπό κάθε σύννεφο. Γράφετε, πώς ἄθεοι στή Βουλγαρία ἔφτιαξαν σύλλογο καί πώς δημόσια ἐπιτίθενται στήν πίστη τοῦ Θεοῦ καί χλευάζουν τά χριστιανικά ἱερά. Καί τοῦτο σᾶς φέρνει ἑως τήν ἀπελπισία. Κατεβάστε ἄλλη μία φορά τό βλέμμα βαθιά μέσα στήν καρδιά σας καί δεῖτε, ἐάν ἡ δική σας προσωπική πίστη εἶναι δυνατή. Ἀφοῦ ἡ ἀπελπισία εἶναι καρπός ὀλιγοπιστίας, καί ὄχι πραγματικῆς εὐσέβειας. Ὁ εὐσεβής ἄνθρωπος ἐπιτυχημένα μάχεται ἐναντίον τῆς ἀπελπισίας μέ τή βοήθεια τῆς πίστης ὡς ἀκαταμάχητου ὅπλου.

Ἡ μοναξιά εἶναι ἡ δοκιμαστική πέτρα: ἐρευνῆστε τόν ἑαυτό σας καί τήν πίστη σας ὅταν εἶστε μόνος. Ὅσο καί ἄν ὁ ἄθεος σηκώνεται καί καμαρώνει μπροστά ἀπό τούς ἀνθρώπους, στή μοναξιά αἰσθάνεται ἀπελπισμένος. Ἀλλά ὁ ἄνθρωπος μέ πίστη ἀκόμα καί στίς στιγμές τῆς μοναξιᾶς αἰσθάνεται τόν ἐρχομό τῆς δύναμης καί τῆς χαρᾶς. Μήν φοβᾶσαι ποτέ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι βγῆκαν ἀπό τό φρούριο τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ ἐπιτίθενται ἀπ᾿ ἔξω. Κάθε χτύπημά τους ἰσχυροποιεῖ τούς βράχους τῆς Ἐκκλησίας, καί ἐκείνους τούς ἀποδυναμώνει. Θυμήσου τόν Παῦλο στά Βαλκάνια, μόνος του στή μέση τοῦ σκότους τῶν παγανιστῶν καί τῆς λύσσας τῶν Ἑβραίων. Χτυπημένος καί διωγμένος δέν ἀπελπιζόταν. Ὅσο συνεισέφερε ὁ λόγος του γιά νά ἐξαπλωθεί ὁ χριστιανισμός, τόσο σχεδόν συνεισέφεραν καί τά χτυπήματα τῶν ἐχθρῶν. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δῆθεν ἔσβηναν τή θεϊκή φλόγα περισσότερο τή φούντωναν. Τοῦτο τό μυστικό οἱ ἄθεοι δέν τό ξέρουν, καί δέν θά τό ξέρουν ποτέ. Πλανῶνται νομίζοντας, ὅτι τό ἔργο τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά γκρεμιστεῖ μέ τά ἴδια μέσα ὅπως καί τό ἀνθρώπινο ἔργο. Ἡ θεϊκή φλόγα τῆς ἀγάπης, κατεβασμένη ἀπό τόν Χριστό ἀπό τόν οὐρανό στή γῆ, θά μποροῦσε νά συσκοτισθεῖ μόνο ἀπό κάποια πιό δυνατή φλόγα ἀγάπης. Καί ποῦ βρίσκεται τούτη ἡ πιό δυνατή φλόγα; Ποῦ ὑπάρχει ἡ ἀγάπη στούς ἄθεους; Ὅλη ἡ ὁρμή τους εἶναι ἀπό τό ζωολογικό βασίλειο, καί ὄχι ἀπό τό οὐράνιο. Ἀλλά μέ τή ζωολογία ὁ Χριστός δέν νικιέται.

Θυμηθεῖτε τόν Ἰουλιανό τόν Παραβάτη, πῶς ἀπό τόν βασιλικό θρόνο, ὁπλισμένος μ᾿ ὅλα τά γήινα ὅπλα, ξεκίνησε πόλεμο ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Φοβήθηκαν ὁ Βασίλειος καί ὁ Ἀθανάσιος; Ὄχι, ἀλλά προφήτευσαν στόν παραβάτη βασιλιά τή σύντομα ἐπερχόμενη καί ντροπιαστική κατάρρευση. «Συννεφάκι εἶναι θά περάσει!» ἔλεγε ὁ Ἀθανάσιος στό ποίμνιό του. Καί πέρασε γρήγορα, ὅπως περνοῦν ὅλα τά σύννεφα τῆς ἀθεΐας, «νεφέλαι ὑπό λαίλαπος ἐλαυνόμεναι» (Β” Πέτρ. 2, 17), κατά τόν λόγο τοῦ ἀπόστολου Πέτρου.

 

Ἀκόμα θυμηθεῖτε τούς μάρτυρες τῆς Ζαγορᾶς. Ἡ ἀρχαία Ζαγορά ὑπῆρξε ἡ περηφάνια τῆς Ὀρθοδοξίας στά Βαλκάνια! Οἱ μάρτυρές της δολοφονήθηκαν, ἀλλά δέν ἡττήθηκαν. Ὡς νικητές ἐκεῖνοι καί σήμερα ἐμπνέουν τόν βουλγαρικό λαό μέ τόν ἡρωισμό τῆς πίστης καί τῆς θυσίας, ὅπως ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ἀπό τά βουνά τῆς Ρίλα τόν περιβάλλει μέ τή δύναμη, ἐνῶ οἱ ἅγιοι Πατέρες τοῦ Τρνόβο εὐλογοῦν ἀπό τό βασίλειο τοῦ Χριστοῦ μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἐσεῖς εἶστε νέος ἱερέας καί δέν θυμάστε τίς βουλγαρικές φρικαλεότητες, πού στήν ἐποχή τους τράνταζαν τήν καρδιά καί τή συνείδηση ὄχι μόνο τῆς ὀρθόδοξης Ρωσίας ἀλλά καί ὁλόκληρης τῆς Εὐρώπης. Ἀλλά, θά ὑπάρχουν στή Βουλγαρία, νομίζω, ἀκόμα ἀρκετοί ἄνθρωποι ἐπιζῶντες, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν αὐτόπτες μάρτυρες αὐτῶν τῶν φρικαλεοτήτων, ἀπό τίς ὁποῖες ἡ ὄμορφη βουλγαρική χώρα βάφτηκε μέ τό αἷμα τῶν χριστιανῶν. Καί ἀφοῦ τό ἀχόρταγο σπαθί τῶν Ὀθωμανῶν δέν μπόρεσε νά ταρακουνήσει τήν πίστη τοῦ βουλγάρικου λαοῦ, θά μπορέσουν τά κενά λόγια; Ἄραγε θά μπορέσουν νά τόν ταρακουνήσουν οἱ ἔρημες ὑποσχέσεις τοῦ ζωολογικοῦ Παραδείσου στή γῆ ἐκείνων τῶν ἀπελπισμένων, οἱ ὁποῖοι ἀποσχιζόμενοι ἀπό τή μεγάλη ψυχή τοῦ λαοῦ τους ξεκίνησαν τή μετανάστευση τῆς ψυχῆς τους, γιά νά ἀγοράσουν στόν ἑαυτό τους ψυχή ἀπό κάποιους ἄψυχους στή δύση τοῦ ἡλίου; Τήν ἀγόρασαν, ἀλλά νεκρή. Ἄραγε λοιπόν, οἱ ζωντανοί θά φοβηθοῦν τούς νεκρούς; Ὄντως, ὄχι. Ὁ βουλγάρικος λαός μπορεῖ νά ἀκούσει ἀριστερά καί δεξιά αὐτούς τούς καινούργιους δασκάλους εὐτυχίας χωρίς τόν Θεό, ἀλλά στό τέλος ἀποφασιστικά θά φύγει ἀπ᾿ αὐτούς, θά προσκολληθεῖ στόν Χριστό καί, ὅπως ὁ Πέτρος, μετανιωμένα θά κραυγάσει: «Κύριε, πρός τίνα ἀπελευσόμεθα; ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις» (Ἰωάν. 6, 68).

Διαβάστε επίσης:  «Ύπαγε οπίσω μου σατανά!»

Εἰρήνη σέ σᾶς καί χαρά ἀπό τόν Κύριο!

(Ἀπό τό βιβλίο: «Δρόμος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται…» Ἱεραποστολικές ἐπιστολές Α΄, Ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ»)

Πηγή: alopsis.gr

OI ΛΕΓOMENOI ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΜΑΣ ΕΜΠΑΙΖΟΥΝ!

ΠΟΙΑ Η ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΕΝΙΣΧΥΕΤΑΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΤΟΞΟ;

   ΠΑΠΙΚΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ, ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΜΕΝΗ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΝΑ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ ΩΣ ΘΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ

(Δηλώσεις του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, για το Σκοπιανό, τῆς 30-12-1992)

Οἱ σύμμαχοί μας δὲν ἔχουν τὴν διάθεσιν νὰ ἐνεργήσουν ὑπὲρ της Ελλάδος. Ἕνα ἀρχαῖον ῥητὸν λέγει, ὅτι διὰ νὰ εὕρῃ κανεὶς τὸ δίκαιόν του χρειάζονται τρία πράγματα. Πρῶτον νὰ ἔχῃ δίκαιον. Δεύτερον νὰ ἠμπορῇ νὰ ὑποστηρίξῃ τὸ δίκαιόν του. Καὶ τρίτον νὰ ὑπάρχῃ ἐκεῖνος ποὺ θὰ τοῦ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον. Ἐν προκειμένῳ ἡ Ἑλλὰς καὶ δίκαιον ἔχει, καὶ ὑποστηρίζει αὐτὸ σθεναρῶς, ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει ἐκεῖνος ποὺ θὰ τῆς ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον.

Ἂς εἴπωμεν τὴν πικρὰν ἀλήθειαν, ὅτι οἱ λεγόμενοι σύμμαχοι μᾶς ἐμπαίζουν! Καὶ ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ ποικιλοτρόπως ἐξοπλίζουν τὴν Τουρκίαν, ἡ ὁποία μισεῖ θανασίμως τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀφορμὴν ζητεῖ νὰ ἐπιτεθῇ κατ᾿ αὐτῆς πρὸς ἐπανίδρυσιν τῆς πάλαι ποτὲ μεγάλης τουρκικῆς αὐτοκρατορίας, ἥτις ἄλλοτε ἔφθασε μέχρι τῶν πυλῶν τῆς Βιέννης. Φόβος ὑπάρχει νὰ ἐπαναληφθοῦν τὰ θλιβερὰ γεγονότα τοῦ 1922, ὅτε εἰς τὸν λιμένα τῆς Σμύρνης τὰ θωρηκτὰ τῶν συμμάχων ἐθεῶντο ἀπαθῶς τὴν σφαγὴν τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ, ἐνῷ ὀλίγαι ὁμοβροντίαι θὰ ἠδύναντο νὰ δημιουργήσουν ἀσφαλὲς τρίγωνον, εἰς τὸ ὁποῖον νὰ κατέφευγον προσωρινῶς οἱ Ἕλληνες ἕως ὅτου ἀναχωρήσουν ἐκ τῆς Μ. Ἀσίας. Ὁ δὲ τότε Ἀμερικανὸς πρόξενος Χόρτον, βλέπων τὴν ἄδικον σφαγὴν τοῦ ἑλληνισμοῦ, εἶπε· «Αἰσχύνομαι διότι λέγομαι ἄνθρωπος». Τὸ ἰσλαμικὸν τόξον δυστυχῶς ἐνισχύεται, καὶ αἰτία αὐτοῦ εἰς τὸ βάθος εἶνε, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ὡς καὶ οἱ ἄλλοι βαλκανικοὶ λαοὶ (Σερβικός, Ῥουμανικὸς καὶ Βουλγαρικός) εἶνε λαοὶ ὀρθόδοξοι, ἐνῷ οἱ λεγόμενοι ἐν Δύσει σύμμαχοί μας ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὸν παπικὸν ὁλοκληρωτισμόν, ὅστις ἐπιθυμεῖ νὰ ἴδῃ τὴν Ὀρθοδοξίαν ἐξαφανιζομένην καὶ τὴν Τουρκίαν ν᾿ ἀναδύεται ὡς φοβερὸν θηρίον τῆς Ἀποκαλύψεως.  

Ἔσχατοι καιροί! Ν᾿ ἀπελπισθῶμεν; Ὄχι. Ἀλλ᾿ ἐνώπιον τοιούτου ἐθνικοῦ κινδύνου εἶνε ἀνάγκη ἡ Ἑλλὰς νὰ παρουσιασθῇ ἡνωμένη πολιτικῶς, νὰ ὑπάρξῃ ὁμόνοια καὶ ὁμοψυχία, καὶ νὰ καταβληθοῦν προσπάθειαι πρὸς δημιουργίαν τῆς Βαλκανιάδος κατὰ τὸ ὅραμα τοῦ Ῥήγα Φεραίου. Οὕτω μόνον θὰ δυνηθῶμεν ν᾿ ἀντεπεξέλθωμεν εἰς τὴν φοβερὰν ἀπομόνωσιν, εἰς τὴν ὁποίαν θέλουν νὰ καταδικάσουν τὴν Ἑλλάδα οἱ λεγόμενοι σύμμαχοί μας.

† Ὁ Φλωρίνης Αὐγουστῖνος

http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=41837