ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ ΖΗΛΩΤΙΚΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ" (π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ) (6ο ΜΕΡΟΣ)

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ ΖΗΛΩΤΙΚΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ" (π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ) (6ο ΜΕΡΟΣ)

Κεφάλαιο Γ΄: Αντικανονική η απόσχισις των Γ.Ο.Χ. από την Εκκλησία της Ελλάδος το 1924

α΄. Το επιχείρημα ότι η Εκκλησία της Ελλάδος κατέστη σχισματική

Γράφοντας ο π. Βασίλειος τα εξής:

«Μία από τις βασικές δικαιολογίες των Γ.Ο.Χ. για την απόσχισί τους ήταν, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος το 1924 κατέστη σχισματική. Συγκεκριμένα σύμφωνα με την διακήρυξι των τριών αρχιερέων Δημητριάδος Γερμανού, πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου και Ζακύνθου Χρυσοστόμου που αποσχίσθηκαν το 1935 από την Εκκλησία της Ελλάδος και ανέλαβαν την ηγεσία των Γ.Ο.Χ., (οι οποίοι έως τότε ποιμαίνονταν μόνο από ιερείς), «οι διοικούντες νυν την Ελληνικήν Εκκλησίαν δια της μονομερούς και αντικανονικής και αψυχολογήτου εισαγωγής του Γρηγοριανού ημερολογίου, απέσχισαν εαυτούς του καθόλου κορμού της Ορθοδοξίας, και εκήρυξαν εαυτούς κατ ουσίαν Σχισματικούς απέναντι των Ορθοδόξων Εκκλησιών».

Ο ισχυρισμός αυτός είναι κατά την γνώμη μας εσφαλμένος. Όπως είδαμε ανωτέρω, σχισματικός καθίσταται κάποιος δια δύο τρόπων· είτε δια συνοδικής κρίσεως, κατακρίσεως και αποκοπής του από την Εκκλησία, επειδή διαπράττει και εμμένει σε κάποια από τους ιερούς κανόνας κολάσιμη πράξι, είτε δια οικειοθελούς αποσχίσεώς του από την Εκκλησία»,

πέφτει στην ίδια παγίδα που έπεσαν και οι «ματθαιϊκοί» σχετικά με την κατανόηση της λέξεως «σχισματική», και την διαφορά στη σημασία της, όταν την μεταχειριζόμαστε με την φιλολογική-γλωσσική της έννοια και όταν χρησιμοποιούμε τον κανονικό-εκκλησιολογικό της χαρακτηρισμό. Ως μία απλή λέξη «σχίσμα» λέγεται η διαίρεση και απόσχιση και «σχισματικός» αυτός που την δημιουργεί[15]. Με βάση όμως τους Ιερούς Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, για να καταστεί κάποιος σχισματικός, υπάρχει μόνο ένας τρόπος (και όχι δύο όπως γράφει ο συγγραφέας). Αυτός ο τρόπος είναι μόνο η Συνοδική κρίση, κατάκριση και αποκοπή από την Εκκλησία. Γράφοντας ο συγγραφέας πως καθίσταται κάποιος σχισματικός και «είτε δια οικειοθελούς αποσχίσεώς του από την Εκκλησία»[16], πέφτει σε δύο σφάλματα:

α) Θεωρεί πως καθίσταται κάποιος σχισματικός αυτόματα όταν αποσχίζεται, ενώ η αλήθεια είναι πως πρέπει να υπάρξει συνοδική απόφαση σύμπασας της Εκκλησίας (όπως έγινε π. χ. το 1872 με την Μεγάλη Σύνοδο που καταδίκασε το Βουλγαρικό Σχίσμα). Αν έχει καμιά απόφαση τέτοια, που να καταδικάζει τους Ορθοδόξους Παλαιοημερολογίτες της Ελλάδος να μας την δείξει.

β) Συγχέει την Εκκλησία, με την Ιεραρχία. Όταν οι πιστοί δεν ακολουθούν την Ιεραρχία σε μια παρανομία που θίγει την Εκκλησία, τότε δεν αποσχίζονται από την Εκκλησία αυτοί, αλλά αντιθέτως εμμένουν εντός των τειχών της.

Με την φράση λοιπόν «εκήρυξαν εαυτούς κατ ουσίαν Σχισματικούς» οι τρεις Αρχιερείς, δεν λένε τίποτε διαφορετικό από αυτό που ο ίδιος ο πρωτεργάτης του νεοημερολογιακού σχίσματος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος είχε δηλώσει το 1923 γράφοντας πως καμία Τοπική Εκκλησία δεν «δύναται να χωρισθή των λοιπών και αποδεχθή νέον ημερολόγιον, χωρίς να καταστή σχισματική απέναντι των άλλων».

Το ότι - για όποιους λόγους - οι υπόλοιπες Τοπικές Εκκλησίες δεν έχουν συνέλθει για να κηρύξουν Σχισματικές τις Εκκλησίες που άλλαξαν το ημερολόγιο, ουδόλως μειώνει την παρανομία, αφού οι Εκκλησίες αυτές που αποδέχτηκαν την καινοτομία, είναι «κατ’ ουσίαν», δηλαδή «δυνάμει», σχισματικές!

Έτσι κακώς θριαμβολογεί ο συγγραφέας, ως άτακτο παιδί που γλύτωσε την τιμωρία, πως «καθώς όμως γνωρίζουμε, τίποτε από τα ανωτέρω δεν συνέβη το 1924. Η Εκκλησία της Ελλάδος άλλαξε απλά το ημερολόγιό της, χωρίς φυσικά να διανοηθή να αποσχισθή από τις υπόλοιπες Τοπικές Εκκλησίες. Αλλά ούτε και οι Τοπικές Εκκλησίες την καταδίκασαν ως σχισματική ή την απέκοψαν από το σώμα τους τιμωρώντας την για την καταφρόνησι των αντιδράσεων, που εξέφρασαν ορισμένες από αυτές, και την υπερβολική και «αδικαιολόγητον σπουδήν» που επέδειξε στο ζήτημα της διορθώσεως του ημερολογίου».

Αφού δεν υπήρξε τιμωρία λοιπόν (δείγμα και αυτό της γενικής πτώσεως των ποιμαινόντων τις Τοπικές Εκκλησίες), σημαίνει πως καλώς έγινε η καινοτομία; Η μήπως οι ποικίλες πιέσεις την δικαιολογούν; «Αντιθέτως, οι Τοπικές Εκκλησίες προτίμησαν να μεταχειρισθούν την εκκλησιαστική Οικονομία και ανοχή, καθώς άλλωστε ορισμένες από αυτές υφίσταντο ταυτόχρονα παρόμοιες πιέσεις για διόρθωσι του ημερολογίου είτε από τις κυβερνήσεις των χωρών τους είτε από τα ποίμνιά τους. Οι ποικίλες αυτές πιέσεις ανάγκασαν μάλιστα το 1928 ακόμη και την συντηρητική Εκκλησία της Αλεξανδρείας να δεχθή και αυτή με την σειρά της το νέο ημερολόγιο».

Της οποίας Εκκλησίας της Αλεξανδρείας ποιος ήταν Πατριάρχης το 1928;

Τα δε παρακάτω:

«Η άσκησις αυτή της Οικονομίας από μέρους των Τοπικών Εκκλησιών ήταν απολύτως σύμφωνη με την Ορθόδοξο Εκκλησιολογία, δεδομένου μάλιστα ότι η μονομερής διόρθωσις του ημερολογίου ήταν μεν μία παρανομία, η οποία όμως δεν έθιγε τα δόγματα της πίστεως· (αν και, όπως είδαμε ανωτέρω, στην Ιστορία της Εκκλησίας συναντώνται ακόμη και περιπτώσεις ασκήσεως «μέχρι τινός καιρού» Οικονομίας έναντι Εκκλησιών, οι οποίες εκήρυτταν ακόμη και αιρετικές διδασκαλίες.

Πράγματι, βασικό αξίωμα όλων των αγίων Συνόδων και Πατέρων της Εκκλησίας είναι ότι, ενώ στην σφαίρα του δόγματος δεν επιτρέπεται καμμία απολύτως οικονομία, αντιθέτως στην εξωτερική, λειτουργική ζωή και λατρεία, στα ήθη και έθιμα, καθώς και στις διοικητικές μορφές και σχήματα της Εκκλησίας, «εν οις -δηλαδή- ουκ έστι πίστις το αθετούμενον», είναι ανεκτές και επιτρεπτές ορισμένες κατά τόπους επουσιώδεις παραλλαγές και διαφοροποιήσεις. Κατά τον άγιο Ευλόγιο Αλεξανδρείας, «μέχρι τούτου τα της οικονομίας ο ορθός λόγος ανέχεται, μέχρις αν ουδέν καινοτομείται των της Εκκλησίας δογμάτων... ότε το δόγμα της ευσεβείας ουδέν παραβλάπτεται». «Εν γαρ τοις θείοις δόγμασιν», κατά την απάντησι των Ορθοδόξων πατριαρχών προς τους Αγγλικανούς το 1718, «ουδαμού χώραν έχει ποτέ ή οικονομία ή συγκατάβασις»,

μπορεί να προσφέρουν μερική ανάπαυση στις απεγνωσμένες συνειδήσεις των πνιγομένων από την νεοημερολογιτική-οικουμενιστική πραγματικότητα, αναγνωστών σας, αλλά σε έναν αμερόληπτο αναγνώστη δημιουργούν μερικά ουσιώδη ερωτήματα. Μπορεί κάποιος να προβαίνει σε μια παρανομία, η οποία – κατά τη γνώμη σας βεβαίως – δεν θίγει τα δόγματα της πίστεως, και να έχει την απαίτηση να μην καταδικάζεται; Τότε γιατί την ονομάζετε παρανομία; Μήπως μπορούμε να προβαίνουμε ακινδύνως σε παρανομίες, αρκεί, κατά την κρίση μας, να μην θίγουν τα δόγματα της πίστεως, μόνο και μόνο επειδή δεν βρέθηκε ακόμη κανείς να μας καταδικάσει; Ποιος καθορίζει τα όρια ανάμεσα στην Οικονομία και την Ακρίβεια; Αν, για παράδειγμα, η κομμουνιστοκρατούμενη, μέχρι το 1989, Εκκλησία της Ρωσίας που δεν καταδίκασε τις Εκκλησίες που δέχτηκαν το νέο ημερολόγιο, και την οποία μη καταδίκη βαπτίσατε Οικονομία, αν λέω σήμερα καταδικάσει τις νεοημερολογιτικές Εκκλησίες, αυτό πως θα το βαπτίσετε; Πανσλαβισμό; Και αφού αποδεικνύεστε εραστές της Οικονομίας, γιατί δεν οικονομείτε και τους «Παλαιοημερολογίτες» και τους ονομάζετε «σχισματικούς»;

Κλείνοντας το υποκεφάλαιο γράφετε:

«Κατά συνέπεια ο ισχυρισμός των Γ.Ο.Χ., ότι η Εκκλησία της Ελλάδος κατέστη σχισματική, αποσχίσθηκε δηλαδή από τον «καθόλου κορμό της Ορθοδοξίας», ήταν αναληθής. Στην προσπάθειά τους μάλιστα να ενισχύσουν τον ανωτέρω ισχυρισμό οι Γ.Ο.Χ. επικαλέσθηκαν και σχετικό απόσπασμα «Εκθέσεως» που συντάχθηκε κατά το 1923 από ειδική Επιτροπή επιστημόνων για το ημερολογιακό ζήτημα, στην οποία συμμετείχε και ο (αρχιμανδρίτης τότε) Χρυσόστομος Παπαδόπουλος.

Στην Έκθεσι αυτή αναφερόταν μεταξύ άλλων, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος δεν «δύναται να χωρισθή των λοιπών (Εκκλησιών) και να αποδεχθή νέον ημερολόγιον χωρίς να καταστή σχισματική απέναντι των άλλων».

Η προσεκτική ανάγνωσις όμως ολόκληρης της Εκθέσεως καθιστά φανερό, ότι οι Γ.Ο.Χ. απομονώνουν εν γνώσει τους το ανωτέρω σημείο της αποκρύπτοντας έτσι, ότι «η Επιτροπή δεν έτασσεν ως προϋπόθεσιν της εισαγωγής του νέου ημερολογίου την ταυτόχρονον υπό πασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών εισαγωγήν τούτου, αλλά την μετ' αυτών συνεννόησιν» και μόνο. Όπως βέβαια προαναφέραμε, η συνεννόησις της Εκκλησίας της Ελλάδος με τις Τοπικές Εκκλησίες δεν απέφερε τελικά τα απαραίτητα αποτελέσματα. Παρά ταύτα όμως οι μόνες αρμόδιες για να καταδικάσουν την έλλειψι αυτή ήταν οι Τοπικές Εκκλησίες, οι οποίες φυσικά ουδέποτε («μέχρι στιγμής» πρόσθεσε παπα-Βασίλη) έπραξαν κάτι τέτοιο».

Διαβάζοντας τα παραπάνω, σκέφτηκα πώς δεν έχετε ιδέα περί του «δυνάμει και ενεργεία». Όμως το γεγονός ότι υπήρξατε πρώην Ζηλωτής και μάλιστα υποτακτικός του σοφότατου θείου σας Ζηλωτού Γέροντος Ευθυμίου της Κερασιάς αφενός, αφετέρου τα γραφόμενα στο αμέσως επόμενο υποκεφάλαιο που θα εξετάσουμε, δείχνουν πως ενώ γνωρίζετε ακριβέστατα την περί «δυνάμει και ενεργεία» πατερική διδασκαλία που εξέφρασε ο μακαριστός Ομολογητής πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, εσείς παρουσιάζεται ως θέση και άποψη όλων των Γ.Ο.Χ. τις εκκλησιολογικές ακρότητες μερίδος εξ αυτών, δηλαδή των λεγομένων «ματθαιϊκών», για να πλήξετε τις ορθοφρονούσες απόψεις των Ορθοδόξων του Πατρίου Ημερολογίου. Αυτό δεν σας τιμάει καθόλου.

Παράλληλα η μη καταδίκη της καινοτομίας από τις άλλες Εκκλησίες, σας έχει ναρκώσει και σας έχει δώσει την ψευδαίσθηση ότι γλυτώσατε την δίκη. Όμως γνωρίζετε πως οι υπόδικοι, στα εκκλησιαστικά θέματα, και εδώ να την γλυτώσουν την δίκη, δεν θα την γλυτώσουν στο αδέκαστο κριτήριο του Κυρίου. Για το μόνο που σας λυπάμαι κυρίως, είναι πως ενώ προσπαθείτε να δικαιολογήσετε τα πάντα με ποικίλους τρόπους, και το πιο απλό, που είναι η μετάνοια, ούτε καν το σκέφτεστε. Έτσι αποδεικνύεται ότι ισχύουν μέχρι και σήμερα τα γραφόμενα από τον Επίσκοπο Ταλαντίου Ακάκιο Παπά, το 1934 (Αρχιμανδρίτης τότε) στο περιοδικό «Κήρυξ των Ορθοδόξων»:

«Ημείς επείσθημεν πλέον, ότι οι Εκκλησιαστικοί ταγοί είναι ευκολώτερον, να δεχθούν την περιτομήν, να γίνουν εβραίοι ή να εξισλαμισθούν, ή να γίνουν Μασόνοι, παρά να επανέλθουν εις το Ορθόδοξον Ημερολόγιον».

β΄. Οι σχετικές απόψεις του ηγέτου τωνΓ.Ο.Χ. πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου

Πάτερ Βασίλειε, πρέπει σε αυτό το σημείο να σας εξομολογηθώ πως όσο διαβάζω το βιβλίο σας μεγαλώνει το δίλημμα που έχω και στο οποίο αναφέρθηκα και στον πρόλογο. Αναρωτιέμαι λοιπόν: είστε αδιάβαστος ή ψεύδεστε; Αν είναι το πρώτο, είναι συγγνωστό και μάλιστα αν έχετε καλή προαίρεση θα ωφεληθείτε. Αν είναι το δεύτερο, λυπάμαι. Και τα γράφω όλα αυτά γιατί διαβάζω 2για άλλη μια φορά πράγματα που δεν ισχύουν.

Συγκεκριμένα γράφετε:

«Το άτοπο του χαρακτηρισμού και ιδίως της κηρύξεως της Εκκλησίας της Ελλάδος ως σχισματικής από μέρους των Γ.Ο.Χ. αναγκάσθηκε να παραδεχθή δύο χρόνια αργότερα ακόμη και ο μετριοπαθής ηγέτης των Γ.Ο.Χ. πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος: «Ημείς αμυνόμενοι κατά της καθ' ημών καθαιρετικής αποφάσεως του Συνοδικού Δικαστηρίου, όπερ συνεκρότησεν η καινοτομήσασα Ιεραρχία, απεκαλέσαμεν εις δημοσιεύματα ημών τους καινοτόμους Ιεράρχας Σχισματικούς» (Άπαντα, τόμος β΄, σελ. 22-23)».

Σφάλμα πρώτον: Η Προσωρινή Ιεραρχία των Γ.Ο.Χ. αποκήρυξε όπως είδαμε ως «κατ’ ουσίαν», δηλαδή «δυνάμει», Σχισματική, την καινοτομούσα Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Σφάλμα δεύτερο: Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος δεν αναγκάστηκε να παραδεχθή τίποτα που δεν πίστευε ήδη. Αν αδυνατείτε και εσείς και οι «ματθαιϊκοί» από την άλλη, να καταλάβετε κάποια πράγματα, δεν ευθύνεται ο μακαριστός πρώην Φλωρίνης.

Σφάλμα τρίτο: Βάζετε ένα απόσπασμα από τα γραφόμενα του πρώην Φλωρίνης για να αποδείξετε τα δικά σας γραφόμενα, το οποίο όμως ενισχύει το προαναφερθέν δίλημμά μου. Το απόσπασμα αυτό λέτε ότι ήταν η δήθεν παραδοχή του πρ. Φλωρίνης δύο χρόνια μετά την Αποκήρυξη (1935), δηλαδή το 1937. Και όμως πόσος κόπος ήταν από τις σελ. 22-23 του 2^ου τόμου των Απάντων, να πάτε στη σελ. 28 να δείτε την ημερομηνία (1-6-1944), αλλά και να διαβάσετε ολόκληρο το συγκεκριμένο έργο του, το οποίο αναφέρεται στο «δυνάμει και ενεργεία» και γράφτηκε για να αντιμετωπίσει τις ακρότητες των «ματθαιϊκών»;

Τα μπαλώνετε όμως αμέσως μετά γράφοντας:

«Αμυνόμενος και πάλι ο Χρυσόστομος το 1937 αυτή την φορά κατά των ακραίων Γ.Ο.Χ. (Ματθαιικών) που αποσχίσθηκαν από αυτόν αναγκάσθηκε επιπλέον να ομολογήση και τα εξής σημαντικά: «Αν δε ημείς απερχόμενοι εις εξορίαν ωνομάσαμεν τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών σχισματικόν και την Εκκλησίαν της Ελλάδος σχισματικήν, την λέξιν “σχίσμα” μετεχειρίσθημεν ουχί υπό την έννοιαν υφ' ην μεταχειρίζεται ταύτην η Εκκλησία ίνα σημάνη την απόσχισιν εκ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και την συνεπεία ταύτης αποξένωσιν της Χάριτος του Χριστού και των μυστηρίων, αλλ' υπό την έννοιαν ότι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών δια της εορτολογικής καινοτομίας απέσχισεν εαυτόν και την ακολουθούσαν αυτώ Ιεραρχίαν των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών εις τον εορτασμόν των εορτών και την τήρησιν των νηστειών»,

αλλά διαστρεβλώνετε τελείως το νόημα των γραφομένων του πρ. Φλωρίνης όταν γράφετε «αναγκάσθηκε επιπλέον να ομολογήση». Από ποιον αναγκάσθηκε; Τι να ομολογήσει; Ο Άγιος αυτός άνθρωπος μάθημα έκανε στους ακραίους των Γ.Ο.Χ. οι οποίοι από το ξύλο και τα βασανιστήρια που είχαν υποστεί από τους νεοημερολογίτες, - για τα οποία δεν αναφέρεστε, προς ατιμία σας, - θεωρούσαν και ενεργεία σχισματική την νεοημερολογιτική Εκκλησία. Μάθημα είναι και τα παρακάτω που παραθέτετε:

«Άλλωστε, «το δικαίωμα τούτο, ήτοι του ιδρύειν και καταλύειν μίαν Εκκλησίαν» ανήκει μόνο στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, «ης την έγκυρον γνώμην και τελεσίδικον απόφασιν διερμηνεύει η Οικουμενική και Πανορθόδοξος Σύνοδος... Τούτων ούτως εχόντων προτεσταντίζει ή λατινίζει πας ή πάσα επί μέρους Εκκλησία όταν οικειοποιείται ή σφετερίζεται το δικαίωμα της πανορθοδόξου συνόδου και προβαίνει δια μίαν αντικανονικήν απόφασιν της Δ. Συνόδου μιας Εκκλησίας (την ημερολογιακή εν προκειμένω μεταρρύθμισι) εις την κήρυξιν αυτής ως σχισματικής»».

Γράφοντας όμως τα παρακάτω, με τα οποία κλείνει αυτό το υποκεφάλαιο:

«Οι ανωτέρω λόγοι του Χρυσοστόμου φανερώνουν αδιαμφισβήτητα το μέγεθος της παρανομίας και αυθαιρεσίας των Γ.Ο.Χ. να κηρύξουν την Εκκλησία της Ελλάδος σχισματική, καθόσον μάλιστα δεν αποτελούσαν ούτε καν μία νόμιμη και αναγνωρισμένη επί μέρους Ορθόδοξο Εκκλησία. Επιπλέον, εάν η ανωτέρω κατηγορία τους κατά της Εκκλησίας της Ελλάδος ήταν λογική, τότε σχισματικές θα έπρεπε να θεωρηθούν όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, δεδομένου ότι αυτές έως σήμερα ούτε την απεκήρυξαν, αλλά ούτε και αποδέχθηκαν την αντίδρασι των Γ.Ο.Χ. Και ιδίως την δημιουργία μιας, νέας, ανεξάρτητης και απομονωμένης Εκκλησίας. Δια του χαρακτηρισμού βέβαια της Εκκλησίας της Ελλάδος ως σχισματικής οι Γ.Ο.Χ. επιδίωκαν αφ’ ενός να δικαιολογήσουν την απόσχισί τους από αυτήν και αφ' ετέρου να αποφύγουν να χαρακτηρισθούν αυτοί, καθώς τους άξιζε, ως σχισματικοί»,

φαίνεται πως η απάντηση στο δίλημμα μου, μετέχει και των δύο πιθανών απαντήσεων. Δυστυχώς ενώ έχετε άγνοια, προσπαθείτε να διαστρεβλώσετε την αλήθεια.

Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, εξέφρασε ακριβώς αυτό που θα εξέφραζε ένας Πατέρας της Εκκλησίας. Κατέκρινε την ημερολογιακή καινοτομία, αποτειχίσθηκε από τους καινοτόμους και τους κατέδειξε ως υπόδικους, εξέφρασε την ορθόδοξη εκκλησιολογία διαφωτίζοντας και προφυλάσσοντας από τις ακρότητες τους πιστούς και ποίμανε το Ακαινοτόμητο Πλήρωμα της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως την μακάρια κοίμησή του.

Εσείς για να μειώσετε και να απαξιώσετε τον υπέρ της Εκκλησίας αγώνα του Ακαινοτομήτου Πληρώματος της Εκκλησίας της Ελλάδος, δηλαδή των Ορθοδόξων του Πατρίου Ημερολογίου, προσπαθείτε να παρουσιάσετε ως ιδεολογία του τις ακρότητες ορισμένων εξ αυτών.

Συνεχίστε έτσι. Η μίτρα είναι κοντά

---

[15]Ενδιαφέρον και το λήμμα από την «Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια» (Τόμος 11, σελ. 614):

[16]Το γράφει αυτό για να δικαιολογήσει την δική του ακραία άποψη, - αντίστοιχη με των «ματθαιϊκών», στο χώρο του Παλαιού Ημερολογίου - πως δήθεν οι Ορθόδοξοι του Πατρίου κατέστησαν «σχισματικοί» «διά οικειοθελούς αποσχίσεως», όπως ονομάζει την Αποτείχισή τους.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ (3ο ΜΕΡΟΣ)

8 Aug 2012 03:30 PM PDT

Η παρθένος Μαρία άνετράφει σύμφωνα με τά διδάγματα του Θεού. Στολιζόταν με τίς αρετές πού ζητούσε ό Θεός. Ήταν, λοιπόν, φυσικό νά μή σκεπτόταν τιποτέ άλλο άπό τό Θεό. Οί γονείς Της εξάλλου δεν Τή χάρηκαν γιά πολλά χρόνια. Διατί φαίνεται πολύ σύντομα έφυγαν άπό τό μάταιο αυτό κόσμο. Τήν εμπιστεύτηκαν όμως στην Πρόνοια του Θεού. Βέβαια, Τήν είχαν ήδη έμπιστευθεί άπό δώδεκα ετών στον ιερέα Ζαχαρία καί τή σύζυγο του Ελισάβετ. Αλλά ή Παρθένος είχε καί άλλους συγγενείς στή Ναζαρέτ, τών όποίων δέν αναφέρονται τά ονόματα. Πάντως μετά τήν έκδημία τών γονέων Της, ήλθε καί έμεινε κάτω άπό τήν προστασία τους.

Καί οί συγγενείς Της αυτοί φρόντισαν μέ τήν ίδια αγάπη -όπως καί ό ιερέας Ζαχαρίας- νά Τήν προστατεύσουν. Έπί πλέον θέλησαν νά εκτελέσουν ένα ιερό καθήκον. Μιά νέα δεκαπέντε ετών -όπως ήταν τότε ή Παρθένος- πτωχή, πού ζούσε καί αναστρεφόταν σέ μιά κοινωνία τόσο πολύ διεφθαρμένη, όπως αυτή της Ναζαρέτ, διέτρεχε κίνδυνο. Ένδιαφέρθηκαν, λοιπόν, οί συγγενείς Της νά Τήν άποκαταστήσουν. Νά Της βρουν σύντροφο. Χωρίς νά τό καταλαβαίνουν λειτουργούσαν οί συγγενείς Της ώς όργανα του Θεού. Διότι αργότερα, στίς κρίσιμες στιγμές της ζωής Της, πού μεγάλα καί παράδοξα γεγονότα θά διαδραματίζονταν, θά Της ήταν απαραίτητος ό σύντροφος γιά τά πολύπλοκα προβλήματα, πού θά παρουσιάζονταν.
Αλλά σέ θέματα γάμου, ό θρησκευτικός νόμος τών Ίουδαίων όριζε ότι έπρεπε νά εκλέξουν σύζυγο άπό τήν ίδια φυλή. Ή Παρθένος Μαρία ήταν, όπως είδαμε, απόγονος του Δαβίδ. Επομένως ό σύντροφος Της έπρεπε νά βρεθεί ''έξ οίκου Δαβίδ".
Πράγματι, ή αγαθή Πρόνοια του Θεού προλαμβάνει καί μνηστεύει τήν Παρθένο μέ τόν Ιωσήφ, ό όποίος προερχόταν "έξ οίκου καί πάτριας Δαβίδ".
Τήν καταγωγή του μνήστορα Ιωσήφ τήν επιβεβαιώνει -κατά τόν ιερό Χρυσόστομο- καί αυτή ή αρετή του ανδρός, γιά τόν όποίο ή Αγία Γραφή λέει ότι ήταν "δίκαιος", δηλαδή ενάρετος καί αγαθός άνθρωπος.
Καί ό ιερός Χρυσόστομος καθώς υπογραμμίζει τήν αρετή του μνήστορα Ιωσήφ -ό όποίος είχε ύπερβεί τά όρια του νόμου της Π. Διαθήκης, εφόσον δέν θέλησε νά "παράδειγματίσει" τήν Παρθένο γιά τό γεγονός της ύποπτης σ' αυτόν εγκυμοσύνης Της- αποδεικνύει οτι ό δίκαιος Ιωσήφ άποκλείεται νά μή σεβάστηκε τόν ιουδαϊκό νόμο τόν σχετικό μέ τό γάμο. Αποκλείεται δηλαδή, ό δίκαιος Ιωσήφ νά μή προερχόταν "έξ οϊκου καί πάτριας Δαβίδ" καί καταπατώντας τόν ίουδαϊκό νόμο νά μνηστεύθηκε τήν παρθένο Μαριάμ άπό ηδονή. Γράφει σχετικά ό άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

"Άφού πληροφορηθείς τήν αρετή του, νά μάθεις καί έκείνο, οτι δηλαδή δέν μπορούσε νά παραβεί τό νόμο· καί είναι φυσικό. Αυτός ο φιλάνθρωπος καί τόσο ανεπηρέαστος άπό πάθος, ώστε, μολονότι ή υποψία τόν βασάνιζε, δέν θέλησε νά επιδιώξει τιμωρία της Παρθένου, πώς θά ήταν δυνατό νά παραβεί τό νόμο χάρη τής ήδονής; Αυτός πού έδειξε πνευματικότητα ανώτερη άπό ο,τι επέβαλλε ό νόμος -καί ήταν ανώτερη πνευματικότητα τό νά ζητήσει νά τήν αφήσει καί μάλιστα κρυφά- πώς θά έπραττε κάτι παράνομο καί μάλιστα χωρίς νά τόν αναγκάζει καμιά αίτία"; (Ρ.G.57, 28).

Ό δίκαιος Ιωσήφ ήταν ξυλουργός στό επάγγελμα. Δέν ήταν άγαμος. Ήταν χήρος καί πατέρας πέντε παιδιών, τριών αγοριών καί δύο κοριτσιών. Άπό αυτό γίνεται φανερό οτι ήταν μεγάλης ηλικίας.
Ετσι, κοντά στον Ιωσήφ ή ορφανή Παρθένος ασφαλιζόταν άπό τους κινδύνους τής κοινωνίας. Θά ήταν γι' αυτήν ό κατάλληλος προστάτης. Έπί πλέον θά είχε στή Ναζαρέτ, εκτός άπό τους δικούς Της, τόν ευσεβή, τόν σοβαρό καί ενάρετο Ίωσήφ. Βέβαια, στά μάτια τών ανθρώπων θεωρείτο σύζυγός Της καί αργότερα πατέρας του παιδιού Της. Ενώπιον όμως του Θεού, καί επομένως καί στην πραγματικότητα, ήταν ό διορισμένος εκπρόσωπος Του, φύλακας καί προστάτης τής Παρθένου καί του θείου Παιδίου.

Ή μνηστεία σύμφωνα μέ τόν άρχαίο ιουδαϊκό νόμο ήταν ουσιώδες προκαταρκτικό στάδιο του γάμου καί δημιουργούσε σχέση δεσμευτικής υποχρέωσης μεταξύ τών μνηστευομένων, ώστε σέ περίπτωση θανάτου του μνηστήρα, ή μνηστή νά θεωρείται χήρα του. Μετά τή μνηστεία καί πρίν τό γάμο ό άνδρας ήταν κατά τό νόμο σύζυγος (Ίδε Γεν. ΚΘ' 21,Δευτερ. ΚΘ' 23.), καί ό δεσμός μπορούσε νά λυθεί μόνο μέ κανονικό διαζύγιο. Γι' αυτό καί ό Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει τή Μαρία ώς μνηστή, ώς σύζυγο καί ώς γυναίκα, έχοντας πλήρη γνώση του γαμικού δικαίου τών Ισραηλιτών.
Αναντίρρητα, ή μνηστεία τής Παρθένου μέ τόν Ιωσήφ παρουσιαζόταν ώς φροντίδα καί έργο αγάπης καί προστασίας της νεαρής Κόρης έκ μέρους τών ανθρώπων. Στην πραγματικότητα όμως ήταν έργο της στοργής καί της πάνσοφης Πρόνοιας του Θεού.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ HΜΕΡΑ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ HΜΕΡΑ

Δεύτερη θεία λειτουργία τὴν ἴδια ἠμέρα
στὴν ἴδια Ἐκκλησία στήν ἴδια Ἁγία Τράπεζα
ἤ σέ διάφορα τραπεζάκια ἀπό τόν ἴδιο ἱερέα ἤ ἀπό ἄλλον.

Ἐρώτηση:

Εἶμαι κάτοικος ἐξωτερικοῦ καὶ θὰ ἤθελα νὰ ἐρωτήσω ποῦ βασίζεται θεολογικὰ ἡ ἀπαγόρευση τέλεσης δεύτερης Θείας Λειτουργίας μέσα στὴν ἴδια ἡμέρα ἀπὸ τὸν ἴδιο Ἱερέα; Καί τί προτείνετε γιὰ τοὺς Ἱερεῖς ἐδῶ στὸ ἐξωτερικὸ ποὺ τὸ κάνουν κατὰ κόρον γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὸν κόσμο;

Ἀπάντηση:

. Θεολογικῶς ἡ μία θεία Λειτουργία τήν ἡμέρα, βασίζεται στό Ἕνα καί μοναδικό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἕνα τό Σῶμα, μία ἡ Κεφαλή, μία ἡ Ἐκκλησία, μία ἡ Εὐχαριστία πού μᾶς ἑνώνει ὅλους τούς βαπτισμένους καί μυρωμένους μεταξύ μας ἀλλά καί μέ τήν κεφαλή.
. Στούς ἱερεῖς πού τελοῦν δύο θεῖες λειτουργίες, θά προτείναμε νά τούς ἐνημερώνατε πρῶτα ταπεινά μέ τή σχετική αὐτή ἀπάντηση. Ὅσον ἀφορᾶ δέ στό κουλτουριάρικο ἐπιχείρημα πού φέρνουν, δηλ. τό περί ἐξυπηρετήσεως τοῦ κόσμου, ἄς μᾶς ἀπαντήσουν, ἄν ἀγαποῦν περισσότερο ἀπό τούς ἁγίους μας, οἱ ὁποῖοι μᾶς παρέδωσαν τούς θεόπνευστους κανόνες, σύμφωνα μέ τούς ὁποίους ἀπαγορεύεται ρητῶς δεύτερη θεία Λειτουργία τήν ἴδια μέρα.
. Ἐκτός αὐτοῦ ὅμως ἡ θεία Λειτουργία ἔχει καί ἀσκητικό χαρακτήρα. Ὅποιος πραγματικά ἀγαπᾶ τόν Χριστό, δέν μπορεῖ νά θυσιάσει αὐτό τό ἐλάχιστο πού τοῦ ζητᾶ κάθε Κυριακή; Νά σηκωθεῖ δηλ. νωρίς γιά νά ἐκκλησιασθεῖ;
. Ἀλλά καί πρακτικῶς εἶναι ἀδύνατον νά γίνουν δύο ὁλοκληρωμένες θεῖες Λειτουργίες τήν ἴδια μέρα. Ἄν ἡ πρώτη διαρκεῖ ἀπό 7.00΄ ὡς 10.15΄ ἡ δεύτερη θά ἔπρεπε νά διαρκεῖ ἀπό 10.30΄ ὡς 13.45΄. Ἀναγκαστικά λοιπόν, συνήθως ἀπό τήν δεύτερη, κόβονται τουλάχιστον τά μισά λόγια καί αὐτά πού μένουν βιάζονται νά τά τελειώσουν μέ γρήγορο τέμπο. Ἐμπαίζουμε δηλ. τόν ἴδιο τόν Χριστό μας γιά νά ἔχουμε ἥσυχη τή συνείδησή μας ὅτι ἐκκλησιασθήκαμε.
. Ἄν ὡστόσο δέν πεισθοῦν μέ ὅλα αὐτά τά ἐπιχειρήματα, ἴσως νά χρειασθεῖ νά ἀπευθυνθεῖτε διά τοῦ ἰδίου εὐγενικοῦ καί διακριτικοῦ τρόπου καί στόν οἰκεῖο ἐπίσκοπο. Στή συνέχεια ὁ καθένας ἀναλαμβάνει τίς εὐθῦνες του.
. Ἀκόμη ἀναλυτικότερα, στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἐδῶ καί 2000 χρόνια μόνον μία λειτουργία γίνεται σὲ κάθε θυσιαστήριο κάθε μέρα. Εἶναι ἐπίσης γνωστὸ ὅτι ἅπαξ τῆς ἡμέρας κατὰ ἀνώτατο ὅριο κοινωνοῦν οἱ Χριστιανοὶ καὶ οἱ ἱερεῖς (πρβλ. τελευταία Θεία Κοινωνία π. Ἀθανασίου Χαμακιώτη καὶ σχετικὴ ρήση του). Ὁ κληρικὸς ἄλλωστε χειροτονεῖται γιὰ συγκεκριμένο θυσιαστήριο καὶ ὄχι γιὰ “διάφορα τραπεζάκια”.
. Ἐκτός τῶν παραπάνω ὅμως, ἡ μοναδικότητα τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι σοβαρὸς λόγος γιά τήν τέλεση μίας καί μοναδικῆς θείας Λειτουργίας ἀνά τήν ἡμέρα; Ὑπάρχει σημαντικότερος;. Πόσα χωριά δἐν ἔχουν λειτουργία, οὔτε καί τὸ Πάσχα ἐλλείψει Ἱερέων; Ὄχι μόνο σήμερα ἀλλὰ καὶ στὸ παρελθόν. Δὲν ἤξεραν τότε νὰ κάνουν 5-10 λειτουργίες γιὰ νὰ καλύψουν ὑποτιθέμενες ὅπως καί σήμερα ἀνάγκες τῶν εὐσεβιστῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ;
. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν εἶναι super market ποὺ ψωνίζεις ὅ,τι θέλεις ὅποτε θέλεις! Οἱ παλαιοὶ ἀσκητὲς τῆς Ἐρήμου ἐκκλησιάζονταν καὶ κοινωνοῦσαν συνήθως μιὰ φορά τὸ χρόνο. Οἱ σημερινοὶ μεταπατερικοὶ χριστιανοὶ εἶναι καλύτεροι; Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Γραικὸς δὲν μπόρεσε νὰ κοινωνήσει 18 χρόνια, γιατί τὸν ἐμπόδιζαν οἱ συνθῆκες (καταδίκη ἀπὸ Ρωσικὴ Σύνοδο καὶ φυλάκιση) καὶ ὅμως ἁγίασε καὶ θαυματουργεῖ.
. Ὁ ἅγ. Νικόδημος ὁ ἁγιορείτης ἑρμηνεύοντας τόν ΞΗ΄ Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὅπου γίνεται ρητῶς λόγος περί τῆς ἀπαγορεύσεως τῆς δευτέρας χειροτονίας, (ἑρμηνεία ὑποσ.(1), Πηδάλιο, σελ. 90), ἐπισημαίνει κατ᾿ ἐπέκτασιν ὅτι ὁ ἱερεύς εἰς τοῦτο συνίσταται, στό νὰ ἱερατεύει. Δηλαδὴ νὰ θυσιάζει τὸ μυστικὸ ἱερεῖο, τό ὁποῖο εἶναι ἡ ἀναίμακτος θυσία διὰ τῆς ὁποίας καταγγέλλεται ὁ ἕνας θάνατος τοῦ Κυρίου. Γιὰ νὰ μὴν διπλασιάζεται ὁ μοναδικὸς θάνατος τοῦ Χριστοῦ διώρισε ἡ ἐν Ἀντισιοδώρῳ τοπικὴ σύνοδος ἐπί Ἡρακλείου (913μ. Χ.) νὰ μὴ γίνονται δύο λειτουργίες μέσα στὴ μία μέρα στὴν ἴδια μάλιστα ἁγία Τράπεζα. «Οὐκ ἔξεστιν ἐν μιᾷ τραπέζῃ κατά τήν αὐτήν δύω λειτουργίας εἰπεῖν, οὐδέ ἐν τῇ αὐτῇ τραπέζῃ, ἐν ᾗ ὁ ἐπίσκοπος ἐλειτούργησε, τόν πρεσβύτερον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ λειτουργῆσαι».

. Οἱ ἱερεῖς μας, προτρέπει αὐστηρά ὁ ἅγιος Νικόδημος, ἄς πάψουν εἰς τό ἑξῆς τό ἄτοπο τοῦτο, τό ὁποῖο κάνουν οἱ παπικοί. Μήπως ἀκόμη καί ἐδῶ θέλουμε νά τούς μιμηθοῦμε;

ΠΗΓΗ: orthros.eu

Προσευχή για Πάθη και Καταστροφικές Εξαρτήσεις (Αλκοολισμός, Κάπνισμα κ.α.)

Προσευχή για Πάθη και Καταστροφικές Εξαρτήσεις (Αλκοολισμός, Κάπνισμα κ.α.)

Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος . Ἀμήν.

Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἠμᾶς. (τρεῖς φορές)

Παναγία τριάς, ἐλέησον ἠμᾶς. Κύριε ἰλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἠμῶν. Δέσποτα, συγχώρισον τάς ἀνομίας ἠμίν. Ἅγιε, ἐπισκεψε καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἠμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον.

Πάτερ ἠμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γεννηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανό καί ἐπί τῆς γής. Τόν ἄρτον ἠμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἠμίν σήμερον, καί ἅφες ἠμίν τά ὀφειλήματα ἠμῶν, ὡς καί ἠμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἠμῶν, καί μή εἰσενέγκης ἠμᾶς εἰς πειρασμόν ἀλλά ρύσαι ἠμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς. Ἀμήν.

Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά Σου. Εὐλογημένη Σύ ἐν γυναιξί, καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας Σου, ὅτι Σωτήρα ἔτεκες, τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

Βαπτιστά τοῦ Χριστοῦ, πάντων ἠμῶν μνήσθητι, ἴνα ρυσθῶμεν τῶν ἀνομιῶν ἠμῶν, σοί γάρ ἐδόθη χάρις, πρεσβεύειν ὑπέρ ἠμῶν.

Βίον ἔνθεον, καλῶς ἀνύσας, σκεῦος τίμιόν του Παρακλήτου, ἀνεδείχθης θεοφόρε Ἀρσένιε, καί τῶν θαυμάτων τήν χάριν δεξάμενος, πάσι παρέχεις ταχείαν βοήθειαν, πάτερ Ὅσιε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι, ἠμίν τό μέγα ἔλεος.

Δεῦτε προσκυνήσομεν καί προσπέσωμεν τῷ Βασιλεῖ ἠμῶν Θεῶ.
Δεῦτε προσκυνήσομεν καί προσπέσωμεν Χριστό τῷ Βασιλεῖ ἠμῶν Θεῶ.
Δεῦτε προσκυνήσομεν καί προσπέσωμεν Αὐτῶ Χριστῷ τῷ Βασιλεῖ καί Θεῶ ἠμῶν.

Ψαλμός 42

ΚΡΙΝΟΝ με, ὁ Θεός, καὶ δίκασον τὴν δίκην μου ἐξ ἔθνους οὐχ ὁσίου ἀπὸ ἀνθρώπου ἀδίκου καὶ δολίου ῥῦσαί με. 2 ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεὸς κραταίωμά μου ἱνατί ἀπώσω με; καὶ ἱνατί σκυθρωπάζων πορεύομαι ἐν τῷ ἐκθλίβειν τὸν ἐχθρόν μου; 3 ἐξαπόστειλον τὸ φῶς σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου αὐτά με ὡδήγησαν καὶ ἤγαγόν με εἰς ὄρος ἅγιόν σου καὶ εἰς τὰ σκηνώματά σου. 4 καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὸν Θεὸν τὸν εὐφραίνοντα τὴν νεότητά μου ἐξομολογήσομαί σοι ἐν κιθάρᾳ, ὁ Θεός, ὁ Θεός μου. 5 ἱνατί περίλυπος εἶ, ἡ ψυχή μου; καὶ ἱνατί συνταράσσεις με; ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν, ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ· σωτήριον τοῦ προσώπου μου καὶ ὁ Θεός μου.

Ευαγγέλιο Κατά Ιωάννην, Κεφάλαιο 8/31-36

31 Ελεγεν οὖν ὁ ᾿Ιησοῦς πρὸς τοὺς πεπιστευκότας αὐτῷ ᾿Ιουδαίους· ἐὰν ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς μαθηταί μού ἐστε, 32 καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς.
33 ἀπεκρίθησαν αὐτῷ· σπέρμα ᾿Αβραάμ ἐσμεν καὶ οὐδενὶ δεδουλεύκαμεν πώποτε· πῶς σὺ λέγεις ὅτι ἐλεύθεροι γενήσεσθε; 34 ἀπεκρίθη αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ ποιῶν τὴν
ἁμαρτίαν δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας. 35 ὁ δέ δοῦλος οὐ μένει ἐν τῇ οἰκίᾳ εἰς τὸν αἰῶνα· ὁ υἱὸς μένει εἰς τὸν αἰῶνα. 36 ἐὰν οὖν ὁ υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ, ὄντως ἐλεύθεροι ἔσεσθε.

Κομβοσχοίνι: Το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» & «Άγιε Αρσένιε, πρέσβευε υπέρ ημών»

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς. Ἀμήν.

Τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκη

ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΞΥΠΝΗΣΤΕ !

ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΞΥΠΝΗΣΤΕ !

Ο βαθύς ύπνος στόν οποίο φαίνεται να έχει περιπέσει η Ελληνική Ιεραρχία μέ την σιωπή της στό έργο "κόπρος" πού συνεχίζει μάλιστα αναιδώς νά παίζεται, ( εάν δεν είναι καί ένας εσκεμμένος ύπνος  της γιά προφύλαξη από βέλη πού θα ξεσκεπάσουν καί  κάποιες " άλλες πληγές"), υπήρξε, πλήν τού πνευματικού μέρους,  εντελώς απαράδεκτος ακόμη καί από την ανθρώπινη πλευρά τού ζητήματος!

Γιατί, όταν τήν ώρα πού τό όνομα τού "Μεγάλου Αφεντικού " τους, τού Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού  εμπαίζεται αισχρότατα, καί ένα Πρόσωπο  από τήν χρήση τού οποίου μικροί καί μεγάλοι κληρικοί με τίς οικογένειές τους αντλούν ισχύ, Εξουσία, Μισθούς, Τροφή καί Δύναμη, καί εν τούτοις φθάνει να ποδοπατείται χωρίς καμία υπεράσπιση καί ομολογία εκ μέρους τους, έ..., τότε, αυτό ισοδυναμεί μέ μία μεγάλη προδοσία πού ούτε οί τελευταίοι υπάλληλοι δεν θα έκαναν στό δικό τους αφεντικό από το οποίο πληρώνονται καί ζούν, αυτοί καί οί οικογένειές τους...!

Γιά όλα αυτά λοιπόν πού τελευταία ανεχθήκαμε καί συνέβησαν, πολύ φοβόμαστε μήπως κάποια μεγάλη συμφορά επιπέσει στήν Πρωτεύουσα, πού ανέχεται αυτήν την κοπριά να παίζεται ακόμη, από μία "συμμορία"  λεγομένων "ηθοποιών" σε διαλόγους χειρότερων τών Ταλμουδιστών Εβραίων πού μισούν τον Χριστό εκ καταγωγής τους.

Μόνο τούς άθλιους διαλόγους πού γίνονται είς βάρος τού Θεού καί τών Αγίων Αποστόλων Του νά διάβαζε  ένας έντιμος εισαγγελέας θα καταλάβαινε ότι όλο αυτό το "έργο"  δεν είναι έστω μιά ελαφρά παραφρασμένη τέχνη, αλλά είναι μία βάναυση καί  εμπαθής προσβολή τής πίστης τού Ελληνικού λαού, καί θά εφάρμοζε πάραυτα τον Νόμο...

Ο ΠΙΣΤΟΣ λαὸς ἔγινε μάρτυς ἑνὸς ἀπαραδέκτου φαινομένου: 

Νὰ παίζεται μία θεατρικὴ παράστασις, ἡ ὁποία ἐμφανίζει τὸν Χριστὸν καὶ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους ὡς ὁμοφυλοφίλους καὶ αἱ ἀντιδράσεις νὰ προέρχωνται ἀπὸ μίαν «χούφτα» Ὀρθοδόξων, μετρημένων εἰς τὰ δάκτυλα καὶ ἀπὸ τὴν «Χρυσῆν Αὐγήν», τὴν ὁποίαν ὅλοι καταγγέλλουν διὰ τὰς ἀκραίας θέσεις της καὶ βιαίας ἐνεργείας της, ἀλλὰ αὐτὴ νὰ ὑπερασπίζεται τὴν Ὀρθοδοξίαν ἐπιτιθεμένη ἐναντίον τῶν κομμάτων τῆς ἀθεΐας. Εἰς τὴν θέσιν τῆς «Χρυσῆς Αὐγῆς» ἔπρεπε νὰ εὑρίσκωνται οἱ κληρικοί, τοὐλάχιστον, τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ ἐκπρόσωποι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. 

Ὅλοι των ἐξηφανίσθησαν προφανῶς, διότι οἱ ἐλάχιστοι πιστοί, οἱ ὁποῖοι διεδήλωναν ἦσαν ὀπαδοὶ τῆς ἀνελευθερίας, τοῦ σκοταδισμοῦ καὶ τοῦ ἀντιδημοκρατισμοῦ ὡς τοὺς κατήγγειλαν ἠθοποιοί, ἄθεοι βουλευταί, καλλιτέχναι καὶ δημοσιογράφοι. Ὅλοι οἱ «ἐξαφανισθέντες» ἐσιώπησαν. 

Ἀποτελεῖ ἐντροπὴν διὰ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἡ σιωπὴ διὰ μίαν θεατρικὴν παράστασιν, ἡ ὁποία παρουσιάζει τὸν Χριστὸν καὶ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους ἀλλὰ καὶ τὴν προδοσίαν τοῦ Χριστοῦ ὡς ὑπόθεσιν ἐρωτικῆς ἀντιζηλίας μεταξὺ τοῦ Ἰούδα καὶ ἄλλων Ἀποστόλων. 

Εἰς τὰς ἡμέρας μας ἀπουσιάζουν οἱ Ἱεράρχαι τύπου Καντιώτη, Ἐλευθερουπόλεως κ.λπ. ποὺ θὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν πίστιν, θὰ φωνάξουν ἔξω οἱ ὁμοφυλόφιλοι ρασοφόροι ἀπὸ τὸ ἱερὸν θυσιαστήριον ὡς τὸ ἔκανε δημοσίως ὡς Ἀρχιμανδρίτης ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Αὐγουστῖνος Καντιώτης, νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν πίστιν καὶ νὰ καταγγείλουν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐμφανίζουν τὸν Χριστὸν καὶ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους ὡς ἔχοντας τὸ «κουσούρι», ὡς εἶχε βαπτισθῆ ἡ ὁμοφυλοφιλία ρασοφόρων ἐπὶ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου. 

Ἐλάχιστοι οἱ «λεβέντες» Μητροπολῖται σήμερον, ποὺ εἶναι ἕτοιμοι νὰ συγκρουσθοῦν μὲ τοὺς κάθε εἴδους ἐξουσιαστὰς (πολιτικούς, καλλιτεχνικούς, δημοσιογράφους κ.λπ.), ποὺ συκοφαντοῦν τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸν Θεόν. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐκμεταλλεύονται ὅλαι αἱ δυνάμεις τῆς ἀθεΐας καὶ οἱ ἐκπρόσωποί της. 

Εἴδομεν καί τοὺς βουλευτὰς καὶ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ νὰ προτάσσουν τὰ στήθη των, διὰ νὰ «ἀνεβῆ» ἡ ἐξυβριστικὴ καὶ βλάσφημος παράστασις διὰ τὸν Θεὸν ἑκατομμυρίων πολιτῶν εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων εἰς τὸν πλανήτην. 

Ἡ «ἐκτέλεσις» τοῦ Θεοῦ εἰς τὸ ὄνομα τῆς δημοκρατίας μᾶς εἶπον ἠθοποιοί, δημοσιογράφοι, πολιτικοί. Μεταξὺ αὐτῶν, πρώην ἀριστεριστές, ποὺ ἐνομιμοποίησε τὸ ΠΑΣΟΚ τοῦ κ. Σημίτη ὡς ἐκσυγχρονιστάς, καὶ σήμερον ὑπηρετοῦν τὴν ΔΗΜ.ΑΡ., ὁ Βουλευτὴς ποὺ ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴν συχνότητα τοῦ Σκάϊ ἐχαρακτήρισε τὸν Θεόδωρον Κολοκοτρώνην ὡς ὁμοφυλόφιλον, ἡ Μαρία Ρεπούση ἡ γνωστὴ πλαστογράφος τῆς ἱστορίας, ἡ ὁποία δὲν ἔπρεπε νὰ ἔχει θέσιν εἰς τὸ κοινοβούλιον, ἀλλὰ εἰς τὴν Ἑλλάδα τῆς παρακμῆς καὶ τῆς ἰσοπεδώσεως ἐτιμήθη ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ τὸ ἀξίωμα τῆς ἐκπροσώπου τοῦ Ἔθνους κ.λπ. 

Μὲ τὴν βοήθειαν τῶν δυνάμεων τῆς ἀθεΐας, τῆς ἀστυνομίας καὶ τῆς δικαιοσύνης ἀνῆλθε μία ἐξυβριστικὴ καὶ βλάσφημος παράστασις διὰ τὸν Χριστὸν καὶ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους, ἂν καὶ ἡ θεατράνθρωπος κ. Βάσια Παναγοπούλου ἐδήλωσεν ὅτι δὲν εἶναι βλάσφημος διὰ τὸν Χριστὸν καὶ ὅ,τι ὅλος ὁ θόρυβος ὀφείλεται εἰς παραπλάνησιν τοῦ κοινοῦ. (Ἀλήθεια τὰ ὅσα ἀνέγραφον διὰ τὸ περιεχόμενον τῆς παραστάσεως αἱ ἐφημερίδες καὶ τὰ περιοδικά, τὰ ὁποῖα ἐζήτουν τὴν ἄνοδον τῆς παραστάσεως ἦσαν παραπλανητικὰ διὰ τὸ κοινόν;) 

Ὅποιος ἐπέρασεν ὡς παρατηρητὴς ἀπὸ τὴν περιοχήν, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται τὸ θέατρον, εἶδεν ὅτι οἱ Ἀστυνομικοὶ ἦσαν περισσότεροι ἀπὸ τοὺς διαδηλωτὰς θρησκευτικῶν ὀργανώσεων, ἐνῶ κλοιὸς ἀπὸ λεωφορεῖα τῶν ΜΑΤ καὶ περιπολικὰ εἶχον σχηματίσει ἀπροσπέλαστον τεῖχος. 

Ἡ λιποταξία τῆς Ἱεραρχίας καὶ σ᾽ αὐτὸ τὸ θέμα ἦτο χαρακτηριστική. Οὔτε μία δήλωσις καταδίκης. 

Οἱ πάντες ἦσαν ὑπὲρ τῆς παραστάσεως ἀκόμη καὶ ὁ ὑπουργὸς πολιτισμοῦ κ. Κων. Τζαβάρας, ὁ ὁποῖος ἐδήλωσε: «οὔτε λογοκρισία οὔτε αὐτοδικία». Θὰ συμφωνούσαμε μαζί του, ἐὰν προσέθετε (ἀφαιρῶν ἢ καταδικάζων τὴν αὐτοδικίαν) οὔτε βλασφημία τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ὅλοι ἐπικαλοῦνται τὴν δημοκρατίαν καὶ τὸ Σύνταγμα διὰ τὴν ἄνοδον τῆς βλασφήμου παραστάσεως. 

Πράγματι τὸ Σύνταγμα λέγει ὅτι ἡ τέχνη εἶναι ἐλευθέρα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι δύναται νὰ καθυβρίζῃ καὶ νὰ βλασφημῇ ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων; Διότι οὐδεμία διάταξις τοῦ Συντάγματος ὁρίζει ὅτι ἐλευθερία εἶναι χυδαιολογία καὶ σεξουαλικὴ διαστροφὴ ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. 

Ἀπεναντίας ὅταν κάτι ἀνάλογον παρατηρῆται ὑπὸ τοῦ Τύπου, τότε αὐτὸς διώκεται καὶ κατάσχονται τὰ κυκλοφοροῦντα εἰς τὰ περίπτερα φύλλα. Ὁ δὲ ποινικὸς κώδικας εἶναι ἀκόμη σαφέστερος μὲ διατάξεις, ποὺ τιμωροῦν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καθυβρίζουν τὰ θεῖα καὶ τὴν «Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ». 

Ἐπειδὴ διάφοροι καλλιτέχναι πρωταγωνισταὶ τῆς παραστάσεως καὶ μὴ, εἶπον ὅτι ἡ τέχνη εἶναι ἐλευθέρα καὶ δὲν ἔχει ὅρια, ἀνετρέξαμεν εἰς ἀρχαίας τραγωδίας καὶ ἀρχαίας κωμωδίας. Δὲν εἴδομεν εἰς αὐτὰς ὕβρεις ἐναντίον τοῦ Δωδεκαθέου ἢ οἱουδήποτε ἄλλου θεοῦ τῆς ἀρχαιότητος. Ἀπὸ τὸ θεατρικὸν «σανίδι» ἐπεκαλοῦντο πάντοτε τοὺς θεοὺς εἴτε διὰ τὸ καλόν εἴτε διὰ τὴν σωτηρίαν εἴτε διὰ τὴν ἔξοδον ἀπὸ διαφόρους κρίσεις. 

Εἰς τὴν σύγχρονον Ἑλλάδα οἱ ἠθοποιοὶ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἐμφανίζουν τὸν Χριστὸν καὶ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους ὡς ὁμοφυλοφίλους ἐπικαλούμενοι τὴν δημοκρατίαν. Αὐτὴν ἐπεκαλοῦντο καὶ ὅταν ἐχυδαιολόγουν εἰς τὰς διαφόρους παραστάσεις πρὸ τῆς κρίσεως. 

Αὐτὴν ἐπεκαλοῦντο καὶ ὅσοι ἐπέβαλον εἰς τὰ πρωϊνάδικα τῆς τηλεοράσεως τὴν «ξεβρακοσιά», τὴν χυδαιολογίαν, τὸν πανσεξουαλισμὸν καὶ τὸν πανηδονισμόν. Αὐτὴν ἐπεκαλοῦντο καὶ ὅσοι ἐξευτέλιζον τὰς ἀξίας, τὰς παραδόσεις, τὴν Ἐκκλησίαν καὶ ἐδίδασκον τὴν «ἁρπακτὴν» βάλλοντες ἐναντίον τῆς ἐργασίας καὶ τῆς Δικαιοσύνης. 

Αὐτὴ ἡ «δημοκρατία τῆς τηλεόρασης καὶ τοῦ θεάτρου» σήμερον ἐπιβάλλει παραστάσεις, αἱ ὁποῖαι ἐμφανίζουν τὸν Χριστὸν καὶ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους ὡς ὁμοφυλοφίλους. 

Ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἔχομεν τὸ δικαίωμα τῆς ἀντιδράσεως καὶ τῆς καταγγελίας, διότι αὐτὸ ἐπιτάσσει ἡ δημοκρατία. Ἀντὶ ὅμως νὰ στραφῶμεν ἐναντίον τῶν χυδαίων ὑβριστῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ὀφείλομεν νὰ ἐλέγχωμεν αὐστηρὰ τοὺς Ἱεράρχας τῆς Ἐκκλησίας μας. 

Διὰ νὰ σταματήση τὸ ἄλλο ἀπαράδεκτον φαινόμενον τῆς συμπορεύσεως μὲ ὅλους τοὺς ἐκκλησιομάχους καὶ ὑβριστὰς τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων τῆς Πίστεώς μας. 

Οἱ ἐκκλησιομάχοι καὶ οἱ ἄθεοι ἔχουν ἀποθρασυνθῆ ἀπὸ τὴν ἐποχὴν κατά τὴν ὁποίαν ὁ Αρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν παρευρέθη εἰς τὸ ὑπουργικὸν συμβούλιον τοῦ κ. Γ. Παπανδρέου ὡς συμπροεδρεύων καὶ ἐπέβαλε τὴν σιωπὴν καὶ τὴν συνεργασίαν μὲ τοὺς πολιτικοὺς ἐξουσιαστὰς εἰς ὅλους τοὺς Ἱεράρχας. 

Τώρα ὁλόκληρος ἡ Ἱεραρχία, μὲ ἐλαχίστας ἐξαιρέσεις, σιωπᾶ προκλητικῶς ἔναντι τῆς ἐξυβρίσεως τοῦ Χριστοῦ μέσῳ τῆς θεατρικῆς παραστάσεως. 

Ὁ πιστὸς λαὸς πρέπει νὰ ἔχη τὸν λόγον, ἀφοῦ οὔτε καὶ ἡ Ἱεραρχία ὑπερασπίζεται τὸν Χριστὸν ἀπὸ βλασφήμους θεατρικὰς παραστάσεις. 

Γ. ΖΕΡΒΟΣ

Ορθόδοξος Τύπος, 19/10/2012 

Χρυσοφοροῦσα, Παντάνασσα

Χρυσοφοροῦσα, Παντάνασσα

Έμειναν ανεξήγητοι οι φυσικοί , γραπτοί και  άγραφοι νόμοι
Πύργε Χρυσοπλοκότατε,  Μήτερ , Παρθένε,  η μόνη…
Ωχριούν  στην χάριν σου  της γης ,οι θησαυροί στα όρη
πως τον Αχώρητο έτεξες, Παρθένα ούσα κόρη.
Δώρον Πατρός στα κτίσματα , για να σωθεί το γένος
από της Εύας της πληγές και πειρασμού το μένος.
Υπέρ την φύσιν , γέννησε η ευλαβεστάτη Άννα
Κόρην,  που έμελλε της  γης, να καταστεί το μάννα.
Εις  στους αιώνας η τροφή,  για βέβαιαν σωτηρίαν
και από γεννήσεως και εξής, κράζουν τούτην Κυρίαν..
Έπλασαν  οι Αρχάγγελοι στα ουράνια , έναν θρόνον
ακαταπαύστως να  υμνωδούν, τον άνακταν το μόνον.
Εις την Τριάδα ζήτησαν, με δάκρυ και άλλον θρόνον
να δώσουν στην  Παντάνασσα, που έσωσε τον κόσμον….
Ευθύς Βασίλισσα  έστεψε ο Υιός,  Γλυκίαν Μητέραν
και μόνιμη παρηγοριά,  εις το εξής και πέραν.
Με  ολόχρυσο ωμοφόριον, τον πόνον να σκεπάζει
όποιον Παντάνασσα καλεί, τον Υιόν αυτή προστάζει..
(Τέκνον μου σκέπαζε τη γη, από εχθρού παντίου
και φύλαττε τα τέκνα μου από του πολεμίου.
Δώσε αυτοίς την άφεσιν της κάθε αμαρτίας
και δώρισε πλήθος ευθύς, καρπόν  παρηγορίας.)

Μνάσων Ο Παλαιός Μαθητής

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Νικολάου τοῦ Καβάσιλα

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

ΕΡΓΟ της θείας Λειτουργίας είναι η μεταβολή των δώρων που προσφέρουν οι πιστοί - του άρτου και του οίνου - σε σώμα και αίμα Χριστού. Και σκοπός της είναι ο αγιασμός των πιστών, οι οποίοι με τη θεία μετάληψη αποκομίζουν την άφεση των αμαρτιών τους, την κληρονομία της βασιλείας των Ουρανών και κάθε πνευματικό αγαθό. Σ' αυτό το έργο και το σκοπό συμβάλλουν οι προσευχές,  οι ψαλμωδίες,  τα αγιογραφικά αναγνώσματα και όλα

εκείνα που τελούνται και λέγονται στη διάρκεια της Λειτουργίας. Μέσα σ'  αυτά είναι σαν να βλέπουμε σ'  έναν πίνακα ζωγραφισμένη ολόκληρη τη ζωή του Χριστού, από την αρχή ως το

τέλος της. Γιατί ο καθαγιασμός των δώρων, η ίδια δηλαδή η θυσία, διακηρύσσει το θάνατο, την ανάσταση και την ανάληψή Του, καθώς τα δώρα αυτά μεταβάλλονται στο ίδιο το σώμα

του Κυρίου, σ' αυτό που σταυρώθηκε, αναστήθηκε και αναλήφθηκε.  

Όσα προηγούνται της θυσίας, φανερώνουν τα γεγονότα που έγιναν πριν από το θάνατο του Κυρίου, δηλαδή την έλευσή Του στον κόσμο, τη δημόσια εμφάνισή Του, τα θαύματα και τη

διδασκαλία Του.  Κι εκείνα που έπονται της θυσίας,  συμβολίζουν την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους, την επιστροφή των ανθρώπων στο Θεό και την κοινωνία τους

μαζί Του.  Οι πιστοί που εκκλησιάζονται και συμμετέχουν σε όλα αυτά με προσηλωμένο το νου, γίνονται πιο σταθεροί στην πίστη, πιο θερμοί στην ευλάβεια και την αγάπη τους προς το Θεό. 

Με τέτοιες λοιπόν διαθέσεις αξιώνονται να πλησιάσουν και τη φωτιά των μυστηρίων και να μεταλάβουν με κάθε ασφάλεια και οικειότητα.  Αυτό είναι συνοπτικά το νόημα της θείας Λειτουργίας.  Ας την εξετάσουμε τώρα όσο μπορούμε λεπτομερέστερα, αρχίζοντας μ' εκείνα που τελούνται στην Αγία Πρόθεση. 

Η ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ

Τα τίμια δώρα

Το ψωμί και το κρασί που προσφέρουν οι πιστοί για τη Λειτουργία,  και τα οποία συμβολίζουν το σώμα και το αίμα του Κυρίου,  δεν τοποθετούνται από την αρχή στο Θυσιαστήριο για τη θυσία, αλλά πρώτα τοποθετούνται στην Αγία Πρόθεση και αφιερώνονται στο Θεό σαν δώρα τίμια - αυτή είναι πλέον και η ονομασία τους. Προσφέρουμε στο Θεό ψωμί και κρασί,  γιατί αυτά αποτελούν τροφή αποκλειστικά ανθρώπινη, με την οποία συντηρείται και εκδηλώνεται η ζωή μας. Γι' αυτό και πιστεύεται πως,  όταν προσφέρει κανείς τροφή, είναι σαν να προσφέρει την ίδια τη ζωή. Επειδή λοιπόν με τα θεία μυστήρια ο Θεός μας χαρίζει την αιώνια ζωή, ήταν φυσικό και το δικό μας δώρο να είναι κατά κάποιο τρόπο ζωή, για να μην είναι αταίριαστη η προσφορά μας με την ανταπόδοση του Θεού, αλλά να έχει κάτι συγγενικό.  Άλλωστε ο Κύριος παρήγγειλε να Του προσφέρουμε ψωμί και

κρασί, κι Αυτός πάλι μας ανταποδίδει «άρτον ουράνιον» και «ποτήριον ζωής». Θέλησε να Του προσφέρουμε εμείς εφόδια της πρόσκαιρης ζωής, κι Εκείνος να μας αντιπροσφέρει την αιώνια

ζωή.  Για να φανούν έτσι η χάρη Του σαν αμοιβή,  και το αμέτρητο έλεός Του σαν πράξη δικαιοσύνης. 

Ανάμνηση της σταυρικής θυσίας     

Ο ιερέας αφού πάρει στα  χέρια του τον άρτο, απ’ τον οποίο θα κόψει το ιερό τμήμα που θα μεταβληθεί σε σώμα Χριστού), λέει: «Εις ανάμνηση τον Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού». Τα λόγια αυτά αναφέρονται σ' όλη τη Λειτουργία και ανταποκρίνονται στην παραγγελία που άφησε ο Χριστός όταν παρέδωσε το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας:  «Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν» (Λουκ. 22:19).  Αλλά ποια είναι αυτή η ανάμνηση; Πώς θα θυμηθούμε τον Κύριο στη Λειτουργία και τι θα διηγηθούμε γι'  Αυτόν;  Μήπως εκείνα που Τον απέδειξαν Θεό παντοδύναμο;  Ότι δηλαδή ανέστησε νεκρούς, χάρισε το φως σε τυφλούς, πρόσταξε τους ανέμους να κοπάσουν, χόρτασε χιλιάδες ανθρώπους με λίγα ψωμιά;  Όχι,  ο Χριστός δεν ζήτησε να θυμόμαστε αυτά,  αλλά μάλλον εκείνα που φανερώνουν αδυναμία, δηλαδή τη σταύρωση, το πάθος, το θάνατο. Γιατί τα πάθη ήταν πιο αναγκαία από τα θαύματα.  Τα πάθη του Χριστού μας προξενούν τη σωτηρία και την ανάσταση,  ενώ τα θαύματα Του αποδεικνύουν μόνο ότι Αυτός είναι ο αληθινός Σωτήρας. Αφού λοιπόν ο ιερέας πει, «Εις ανάμνησιν τον Κυρίου...», προσθέτει εκείνα που δηλώνουν τη σταύρωση και το θάνατο. Τεμαχίζει δηλαδή με το μαχαίρι τον άρτο, λέγοντας την προφητεία: «Σαν πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή.  Και σαν αρνί αμώμητο,  που παραμένει άφωνο μπροστά σ'  αυτόν που το κουρεύει,  έτσι κι Αυτός δεν ανοίγει το στόμα Του. Καταδικάστηκε σε ταπεινωτικό θάνατο και Του αρνήθηκαν δίκαιη κρίση. Και ποιος μπορεί να μας μιλήσει για την καταγωγή του; Γιατί εξαλείφθηκε η ζωή Του από το πρόσωπο της γης» (Ησ. 53: 7-8). Κι αφού εναποθέσει στο άγιο Δισκάριο το ιερό τμήμα που έκοψε (Αμνό), προσθέτει τα λόγια: «Θυσιάζεται ο Αμνός του Θεού, που παίρνει επάνω Του την αμαρτία των ανθρώπων». (πρβλ.  Ιω. 1: 29).  Μετά χαράζει πάνω στον Αμνό το σημείο του σταυρού, δείχνοντας έτσι τον τρόπο που έγινε η θυσία: με το Σταυρό. Ύστερα, με το μαχαίρι που έχει σχήμα λόγχης, κεντάει τον Αμνό στο δεξί μέρος και λέει: «Ένας από τους στρατιώτες Του τρύπησε την πλευρά με τη λόγχη». Και χύνοντας μέσα στο άγιο Ποτήριο κρασί και νερό, συμπληρώνει: «κι αμέσως βγήκε αίμα και νερό» (Ιω. 19: 34).

Μνημονεύσεις των ονομάτων

Ο ιερέας συνεχίζει την Προσκομιδή.  Αφαιρεί τώρα μικρά κομμάτια (μερίδες)  από τους υπόλοιπους άρτους, και σαν δώρα ιερά τα τοποθετεί στο άγιο Δισκάριο, λέγοντας για το καθένα: 

«Εις δόξαν της Παναγίας του Θεού Μητρός» ή «Εις πρεσβείαν του τάδε ή του τάδε Αγίου» ή «Εις άφεσιν αμαρτιών των τάδε ζώντων ή των τάδε τεθνεώτων».  Τι σημαίνουν αυτά; Ευχαριστία στο Θεό και ικεσία.  Γιατί με τα δώρα μας είτε ανταποδίδουμε στον ευεργέτη την ευεργεσία που μας έκανε είτε καλοπιάνουμε κάποιον για να μας ευεργετήσει. Έτσι κι εδώ:  η Εκκλησία,  με τα δώρα που προσφέρει στο Θεό, Τον ευχαριστεί γιατί στα πρόσωπα των Αγίων της δόθηκαν η άφεση των αμαρτιών και η Βασιλεία των Ουρανών. Και Τον ικετεύει να δοθούν αυτά τα αγαθά και στα παιδιά της εκείνα που ακόμα ζουν, και το τέλος τους είναι αβέβαιο,  καθώς επίσης και σ'  εκείνα που έχουν πεθάνει, αλλά με ελπίδες όχι τόσο καλές και σίγουρες.  Γι’  αυτό λοιπόν μνημονεύει ονομαστικά πρώτα τους Αγίους,  έπειτα τους ζώντες και τέλος τους κεκοιμημένους.  Και για τους Αγίους ευχαριστεί,  ενώ για τους άλλους ικετεύει. 

Κάλυψη των τιμίων δώρων

Τα όσα ειπώθηκαν και έγιναν πάνω στον Αμνό,  για να συμβολίσουν το θάνατο του Κυρίου,  είναι απλές περιγραφές και σύμβολα. O  Αμνός παρέμεινε άρτος,  μόνο που τώρα έγινε δώρο αφιερωμένο στο Θεό, και συμβολίζει το σώμα του Χριστού στην πρώτη Του ηλικία. Γι' αυτό ο ιερέας αναπαριστά τα θαύματα που έγιναν στον νεογέννητο Κύριο στη φάτνη.

Βάζει πάνω στον άρτο τον λεγόμενο Αστερίσκο και λέει: «Και να, το αστέρι ήρθε και στάθηκε πάνω από τον τόπο, οπού ήταν το Παιδί»  (Ματθ. 2: 9). Ύστερα σκεπάζει το Δισκάριο και το Ποτήριο με πολυτελή καλύμματα και θυμιάζει. Γιατί αρχικά ήταν συγκαλυμμένη η δύναμη του Χριστού,  μέχρι τον καιρό που Αυτός άρχισε να θαυματουργεί,  και ο Θεός Πατέρας έδινε τη μαρτυρία Του από τον ουρανό.  Αφού λοιπόν ολοκληρωθεί η Προσκομιδή,  ο λειτουργός έρχεται στο Θυσιαστήριο, στέκεται μπροστά στην αγία Τράπεζα και αρχίζει τη Λειτουργία. 

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

«Ευλογημένη η Βασιλεία τον Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος...». Μ' αυτή τὴν δοξολογία αρχίζει ο ιερέας τὴν Λειτουργία. Γιατί και οι ευγνώμονες δούλοι το ίδιο κάνουν όταν παρουσιάζονται στον κύριο τους.  Πρώτα -  πρώτα δηλαδή τον εγκωμιάζουν,  κι έπειτα τον παρακαλούν για τις δικές τους υποθέσεις. Και ποια είναι η πρώτη αίτηση του ιερέα; 

Ειρηνικά  

«Υπέρ της άνωθεν ειρήνης και της σωτήριας των ψυχών ημών». Λέγοντας ειρήνη, δεν εννοεί μόνο την μεταξύ μας ειρήνη, όταν δηλαδή δεν μνησικακούμε εναντίον κανενός, αλλά και την ειρήνη προς τους εαυτούς μας, όταν δηλαδή η καρδιά μας δεν μας κατηγορεί για τίποτα.  Την αρετή της ειρήνης,  βέβαια,  την έχουμε πάντοτε ανάγκη,  μα ιδιαίτερα την ώρα της προσευχής,  γιατί χωρίς αυτήν κανείς δεν μπορεί να προσευχηθεί σωστά και ν'  απολαύσει κάποιο καλό από την προσευχή του. 

Στη συνέχεια παρακαλούμε για την Εκκλησία, για το κράτος και τους άρχοντες, για όσους βρίσκονται σε κινδύνους, για όλους γενικά τους ανθρώπους. Και δεν προσευχόμαστε μόνο για ό,τι ενδιαφέρει την ψυχή,  αλλά και για τα αναγκαία υλικά αγαθά - «υπέρ ευκρασίας αέρων, ευφορίας των καρπών της γης...». Γιατί ο Θεός είναι ο αίτιος και χορηγός όλων, και σ' Αυτόν μόνο πρέπει να έχουμε στραμμένα τα βλέμματα μας. 

Σὲ όλες τις αιτήσεις του ιερέα οι πιστοί επαναλαμβάνουν μια μόνο φράση, το  «Κύριε, ελέησον». Το να ζητάμε το έλεος του Θεού Ισοδυναμεί με το να ζητάμε τη Βασιλεία Του. Γι' αυτό και οι πιστοί αρκούνται σ' αυτή τη δέηση, γιατί αυτή τα περιλαμβάνει όλα. 

Έπειτα αρχίζουν οι ψαλμωδίες που περιέχουν: 

Αντίφωνα     

Θεόπνευστα λόγια από τους Προφήτες. Τα αντίφωνα - έτσι λέγονται - μας αγιάζουν και μας προπαρασκευάζουν για το μυστήριο. Ταυτόχρονα όμως μας θυμίζουν τα πρώτα χρόνια της παρουσίας του Χριστού στη Γη, τότε που Εκείνος δεν φαινόταν ακόμα στον πολύ κόσμο, και γι'  αυτό ήταν απαραίτητα τα προφητικά λόγια. Όταν αργότερα εμφανίστηκε ο Ίδιος,  δεν υπήρχε πλέον ανάγκη των Προφητών, αφού Τον έδειχνε παρόντα ο Βαπτιστής Ιωάννης. 

Μικρή Είσοδος   

Την ώρα που ψάλλεται το τρίτο αντίφωνο, γίνεται η είσοδος του Ευαγγελίου με συνοδεία λαμπάδων.  Το Ευαγγέλιο το κρατάει ο διάκονος ή,  αν δεν υπάρχει διάκονος,  ο ιερέας.  Ενώ λοιπόν αυτός πρόκειται να εισέλθει στο Ιερό, στέκεται σε μικρή απόσταση από την Ωραία Πύλη και παρακαλεί το Θεό να τον συνοδεύσουν άγιοι άγγελοι,  για να γίνουν συμμέτοχοι του στην ιερουργία και τη δοξολογία. Στη συνέχεια σηκώνει ψηλά το Ευαγγέλιο, το δείχνει στους πιστούς και, αφού εισέλθει στο Θυσιαστήριο, το αποθέτει στην αγία Τράπεζα.  Η ύψωση του Ευαγγελίου συμβολίζει την ανάδειξη του Κυρίου όταν άρχισε να εμφανίζεται στα πλήθη. Γιατί με το Ευαγγέλιο δηλώνεται ο ίδιος ο Χριστός. Τώρα λοιπόν που φανερώνεται ο Χριστός,  κανείς δεν προσέχει τα λόγια των Προφητών,  γι'  αυτό,  μετά τὴν μικρήν Είσοδον, ψάλλουμε ό,τι έχει σχέση με την καινούργια ζωή που έφερε ο Χριστός. Υμνοῦμε τον Ίδιο το Χριστό για όσα έκανε για μας. Εγκωμιάζουμε επίσης την Παναγία ή άλλους Αγίους, ανάλογα με την εορτή ή τον Άγιο που τιμά η Εκκλησία κάθε φορά. Ανυμνούμε τέλος τον ίδιο τον Τριαδικό Θεό, ψάλλοντας: «Άγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος ἀθάνατος, ελέησαν ημάς». Το «Άγιος, άγιος, άγιος...» αποτελεί τον ύμνο των αγγέλων (Ησ. 6:3). Και τα  «Θεός», «ισχυρός»  και  «αθάνατος» είναι λόγια του προφήτη Δαβίδ: «Εδίψησεν η ψυχή μου προς τον Θεόν, τον ισχυρό, τον ζώντα» (Ψαλμ. 41: 3). Ψάλλουμε τον Τρισάγιο Ύμνο μετά την είσοδο του Ευαγγελίου, για να διακηρύξουμε πώς με την έλευση του Χριστού άγγελοι και άνθρωποι ενώθηκαν και αποτελούν πλέον μία Εκκλησία. 

Αμέσως μετά,  ο ιερέας παραγγέλλει σε όλους να μην στέκονται με οκνηρία,  αλλά να έχουν προσηλωμένο το νου τους σ'  εκείνα που θ'  ακολουθήσουν.  Αυτό σημαίνει το «Πρόσχωμεν». Και με το «Σοφία» υπενθυμίζει στους πιστούς τη σοφία με την οποία πρέπει να συμμετέχουν στη Λειτουργία.  Αυτοί είναι οι καλοί λογισμοί που έχουν όσοι είναι πλούσιοι σε πίστη και ξένοι από κάθε τί ανθρώπινο.  Είναι πράγματι ανάγκη να παρακολουθούμε τὴν Λειτουργία με τους πρέποντες λογισμούς, αν βέβαια θέλουμε να μη χάνουμε άδικα τον καιρό μας.  Επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο,  χρειάζεται και η δική μας προσοχή και η εξωτερική υπενθύμιση, ώστε να ξανασυγκεντρώνουμε το νου μας, που συνεχώς ξεχνιέται και παρασύρεται σε μάταιες φροντίδες. 

Επίσης και η εκφώνηση  «Ορθοί»  περιέχει παραίνεση.  Θέλει μπροστά στο Θεό να στεκόμαστε πρόθυμοι, με ευλάβεια και ζήλο πολύ. Και πρώτο σημάδι αυτού του ζήλου είναι η όρθια στάση του σώματος μας. - 4 -  Ύστερα απ'  αυτές τις εκφωνήσεις,  διαβάζονται το Αποστολικό και το Ευαγγελικό ανάγνωσμα. Αυτά δηλώνουν τη φανέρωση του Κυρίου, όπως γινόταν σιγά - σιγά μετά την πρώτη Του εμφάνιση στους ανθρώπους. Στη μικρή Είσοδο το Ευαγγέλιο ήταν κλειστό και συμβόλιζε το διάστημα των τριάντα πρώτων ετών του Κυρίου, τότε που ο Ίδιος ακόμα σιωπούσε. Τώρα όμως που διαβάζονται τα αναγνώσματα, έχουμε την πληρέστερη αποκάλυψή Του, με όσα ο Ίδιος δίδασκε δημόσια και με όσα πρόσταζε τους Αποστόλους να κηρύσσουν. 

Μεγάλη Είσοδος

Σε λίγο ο λειτουργός θα προχωρήσει πλέον στην Θυσία και πρέπει τα δώρα που πρόκειται να θυσιαστούν,  να τοποθετηθούν στην αγία Τράπεζα.  Γι'  αυτό έρχεται τώρα στην Πρόθεση, παίρνει τα τίμια δώρα, τα κρατάει στο ύψος του κεφαλιού του και βγαίνει από το ιερό.  Προχωρώντας με πολλή κοσμιότητα και με βήμα αργό, τα περιφέρει στο ναό, ανάμεσα στο πλήθος, συνοδευόμενος από λαμπάδες και θυμιάματα. Τελικά εισέρχεται στο θυσιαστήριο και τα αποθέτει στην αγία Τράπεζα. 

Στο πέρασμα του ιερέα οι πιστοί ψάλλουν και προσκυνούν με κάθε σεβασμό παρακαλώντας να τους μνημονεύσει την ώρα που θα προσφέρει στο Θεό τα τίμια δώρα. Γιατί ξέρουν πώς δεν υπάρχει αποτελεσματικότερη ικεσία από τούτη τη φρικτή θυσία, που καθάρισε δωρεάν όλες τις αμαρτίες του κόσμου.

Η μεγάλη Είσοδος συμβολίζει την πορεία του Χριστού προς την Ιερουσαλήμ,  όπου έπρεπε να θυσιαστεί. Καθισμένος τότε πάνω σε ζώο, έμπαινε στην αγία Πόλη, συνοδευόμενος και υμνούμενος από τα πλήθη. 

Σύμβολο της Πίστεως

Ο Ιερέας καλεί τώρα τους πιστούς να προσευχηθούν    «υπέρ των προτεθέντων τιμίων δώρων»: «Ας παρακαλέσουμε το Θεό ν' αγιαστούν τα τίμια δώρα που είναι μπροστά μας, ώστε να εκπληρωθεί έτσι ο αρχικός μας σκοπός».
 

Ύστερα,  αφού προσθέσει και άλλες αιτήσεις,  παρακινεί όλους να έχουν μεταξύ τους ειρήνη («Ειρήνη πάσι»)  και αγάπη («Αγαπήσωμεν αλλήλους...»). Καὶ επειδή τη μεταξύ μας αγάπη ακολουθεί η αγάπη στο Θεό και η τέλεια και ζωντανή μας πίστη σ'  Αυτόν,  γι' αυτό,  αμέσως μετά,  ομολογούμε τον αληθινό Θεό: «Πατέρα,  Υιόν και Άγιον Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον». 

«Τας θύρας,  τας θύρας,  εν σοφία πρόσχωμεν»,  συμπληρώνει ο λειτουργός.  Μ'  αυτό θέλει να πει: «Ανοίξτε διάπλατα όλες τις πόρτες,  δηλαδή τα στόματα και τ'  αυτιά σας, στην αληθινή σοφία, δηλαδή σε όσα υψηλά μάθατε και πιστεύετε για το Θεό. Αυτά συνεχώς να λέγετε και ν'  ακούτε,  και μάλιστα με ζήλο και προσοχή».  Τότε Οι πιστοί απαγγέλλουν δυνατά το Σύμβολο της Πίστεως («Πιστεύω εις ένα Θεόν...»).  Αγία αναφορά «Στῶμεν καλῶς,  στώμεν μετά φόβου.  Πρόσχωμεν την αγίαν αναφοράν εν ειρήνη προσφέρειν», προτρέπει πάλι ο ιερέας. Δηλαδή: «Ας σταθούμε γερά σε όσα ομολογήσαμε με το «Πιστεύω...»,  χωρίς να κλονιζόμαστε από τους αιρετικούς.  Ας σταθούμε με φόβο, γιατί είναι μεγάλος ο κίνδυνος να πλανηθούμε.  Όταν έτσι σταθεροί παραμένουμε στην πίστη,  τότε ας προσφέρουμε τα δώρα μας στο Θεό με ειρήνη». 

Στο σημείο αυτό Οι πιστοί πρέπει να έχουν στο νου τους και τα λόγια του Κυρίου: «Αν προσφέρεις το δώρο σου στο θυσιαστήριο και θυμηθείς ότι κάποιος έχει κάτι εναντίον σου, συμφιλιώσου πρώτα μαζί του, και μετά έλα να προσφέρεις το δώρο σου». (πρβλ. Ματθ. 5: 23-24). 

Αφού λοιπόν ο ιερέας ανυψώσει τις ψυχές και τα φρονήματα των πιστών από τα επίγεια προς τα ουράνια, αρχίζει την ευχαριστήρια προσευχή. Μιμείται έτσι τον πρώτο Ιερέα, τον Χριστό, που ευχαρίστησε το Θεό Πατέρα προτού παραδώσει το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας.  Τον δοξολογεί τώρα κι αυτός και Τον υμνεί μαζί με τους αγγέλους. Τον ευγνωμονεί για όλες τις ευεργεσίες που μας έκανε από την αρχή της δημιουργίας. Τον ευχαριστεί ιδιαίτερα για την έλευση του Μονογενούς Του Υιού στον κόσμο και για την παράδοση του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. Διηγείται μάλιστα και τα σχετικά με τον Μυστικό Δείπνο, επαναλαμβάνοντας τα ίδια τα λόγια του Κυρίου: «Λάβετε,  φάγετε...  Πίετε εξ αυτού πάντες...»  (Ματθ. 26:26-27).  Ο ιερέας, αφού πει: «Έχοντας λοιπόν στο νου μας αυτή τη σωτήρια εντολή και όλα όσα έχουν γίνει για μας, δηλαδή τη σταύρωση, την ταφή, την τριήμερη ανάσταση, την ανάληψη στους ουρανούς, την ενθρόνιση στα δεξιά του Πατέρα, τη δεύτερη και ένδοξη πάλι παρουσία», καταλήγει με την εκφώνηση: «τα σα εκ των σων σοι προσφέροντες κατά πάντα και διά πάντα, σε υμνούμεν, σε ευλογούμεν, σοι ευχαριστούμεν, Κύριε, και δεόμεθά σου, ο Θεός ημών». 

Με τούτα τα λόγια είναι σαν να λέει στον ουράνιο Πατέρα: «Σού προσφέρουμε την ίδια εκείνη προσφορά που ο ίδιος ο Μονογενής Σου Υιός πρόσφερε σ' Εσένα, το Θεό και Πατέρα. Και προσφέροντας την,  Σε ευχαριστούμε,  γιατί κι Εκείνος προσφέροντας την Σε ευχαριστούσε. Τίποτα δικό μας δεν προσθέτουμε σ' αυτή την προσφορά των δώρων. Γιατί δεν είναι δικά μας έργα τούτα τα δώρα, αλλά δικά Σου δημιουργήματα. Ούτε και δική μας επινόηση είναι αυτός ο τρόπος της λατρείας, αλλά Εσύ μας τον δίδαξες κι Εσύ μας παρακίνησες να Σε λατρεύουμε μ' αυτόν τον τρόπο. Γι' αυτό, όσα Σού προσφέρουμε, είναι εξ ολοκλήρου δικά Σου...». 

Την ίδια στιγμή ο ιερέας προσπίπτει και Ικετεύει θερμά το Θεό. Παρακαλεί για τα δώρα που έχει μπροστά του,  ώστε να δεχτούν το πανάγιο και παντοδύναμο Πνεύμα Του και να μεταβληθούν ο μεν άρτος στο ίδιο το άγιο σώμα του Χριστού, ο δε οίνος στο ίδιο το άχραντο αίμα Του. 

Μετά απ' αυτές τις ευχές, η θεία ιερουργία ολοκληρώθηκε! Τα δώρα αγιάστηκαν! Η θυσία πραγματοποιήθηκε!  Το μεγάλο θύμα και σφάγιο,  που θυσιάστηκε για χάρη του κόσμου, βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας,  πάνω στην αγία Τράπεζα!  Γιατί ο άρτος δεν είναι πλέον τύπος του Δεσποτικού σώματος. Είναι το ίδιο το πανάγιο σώμα του Κυρίου που δέχτηκε όλες εκείνες τις προσβολές, τα ραπίσματα, τα φτυσίματα, τις πληγές, τη χολή, τη σταύρωση. Και ο οίνος είναι το ίδιο το αίμα που ξεπήδησε όταν σφαζόταν το σώμα. Αυτό είναι το σώμα, αυτό είναι το αίμα που έλαβε σύσταση από το Άγιο Πνεύμα, που γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία, που θάφτηκε, αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, ανέβηκε στους Ουρανούς και κάθισε στα δεξιά του Πατέρα. 

Και πιστεύουμε πώς έτσι είναι, γιατί ο ίδιος ο Κύριος είπε: «Τούτο εστί το σώμα μου... τούτο εστί το αίμα μου» (Μάρκ. 14:22, 24). Και γιατί ο Ίδιος παρήγγειλε στους Αποστόλους και σ’ όλη την Εκκλησία: «Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν» (Λουκ. 22:19). Δεν θα πρόσταζε να επαναλαμβάνουν αυτό το μυστήριο,  αν δεν είχε σκοπό να τους δώσει τη δύναμη να το επιτελούν. Και ποια είναι η δύναμη; Το Άγιο Πνεύμα. Αυτό είναι που με το χέρι και τη γλώσσα των ιερέων τελεσιουργεί τα μυστήρια. Ο λειτουργός είναι υπηρέτης της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, χωρίς να προσφέρει τίποτε από τον εαυτό του. Γι' αυτό και δεν έχει σημασία αν τύχει να είναι ο ίδιος γεμάτος αμαρτίες. Κάτι τέτοιο δεν νοθεύει την προσφορά των δώρων, τα οποία είναι πάντοτε ευάρεστα στο Θεό. Όπως κι ένα φάρμακο που κατασκευάστηκε από άνθρωπο άσχετο με την ιατρική επιστήμη, δεν χάνει τη θεραπευτική του δράση, αρκεί μόνο να κατασκευάστηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού.  Αφού λοιπόν συμπληρωθεί η θυσία, ο ιερέας, βλέποντας μπροστά του το ενέχυρο της θείας φιλανθρωπίας, τον Αμνό του Θεού, ευχαριστεί και ικετεύει. Ευχαριστεί το Θεό για όλους τους Αγίους,  γιατί στο πρόσωπο τους η Εκκλησία βρήκε εκείνο που ζητεί,  τη βασιλεία των ουρανών. Ιδιαίτερα - «εξαιρέτως» - ευχαριστεί για την υπερευλογημένη Θεοτόκο και αειπάρθενο Μαρία, γιατί αυτή υπερβαίνει κάθε αγιωσύνη. Και ικετεύει ο ιερέας για όλους τους πιστούς - τους κεκοιμημένους και τους ζώντες - γιατί αυτοί δεν έφτασαν στην τελειότητα ακόμα κι έχουν ανάγκη από προσευχή.  

Θεία Κοινωνία

Σε λίγο ο λειτουργός θα κοινωνήσει ο ίδιος και θα προσκαλέσει και τους πιστούς στα θεία μυστήρια.  Επειδή όμως δεν επιτρέπεται σε όλους ανεξαίρετα η θεία μετάληψη,  ο ιερέας,  υψώνοντας τον ζωοποιό Άρτο και δείχνοντάς Τον, εκφωνεί: «Τα άγια τοις αγίοις». Είναι σαν να- 6 -  λέγει: «Να ο Άρτος της ζωής! Τον βλέπετε. Λοιπόν, τρέξτε να τον μεταλάβετε. Όχι όμως όλοι,  αλλά όποιος είναι άγιος. Γιατί τα άγια επιτρέπονται μόνο στους αγίους». Αγίους εδώ εννοεί όχι μόνο εκείνους που έφτασαν στην τελειότητα της αρετής, αλλά κι εκείνους που αγωνίζονται να φτάσουν σ' αυτήν,  έστω κι αν ακόμα υστερούν.  Γι' αυτό οι χριστιανοί,  αν δεν πέφτουν σε θανάσιμα αμαρτήματα που τους χωρίζουν από το Χριστό και τους νεκρώνουν πνευματικά, δεν έχουν κανένα εμπόδιο να κοινωνούν

Στην εκφώνηση του ιερέως, «Τα άγια τοις αγίοις», Οι πιστοί αποκρίνονται δυνατά: «Εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός». Γιατί κανείς δεν έχει την αγιότητα από μόνος του, ούτε και είναι κατόρθωμα της ανθρώπινης αρετής, αλλά όλοι από το Χριστό την αντλούν. Και όπως, αν κάτω από τον ήλιο τοποθετηθούν πολλοί καθρέφτες, όλοι ακτινοβολούν,  και νομίζεις άτι βλέπεις πολλούς ήλιους,  ενώ στην πραγματικότητα ένας είναι ο ήλιος που αστράφτει σε όλους τους καθρέφτες, έτσι και ο μόνος Άγιος, ο Χριστός, καθώς διαχέεται με τὴν μετάληψιν μέσα στους πιστούς, φαίνεται σε πολλές ψυχές και παρουσιάζει πολλούς ως αγίους. 

Αυτός όμως είναι ο ένας και μοναδικός Άγιος. Αφού λοιπόν μ' αυτόν τον τρόπο συγκαλέσει ο λειτουργός τους πιστούς στο ιερό δείπνο, μεταλαμβάνει πρώτα ο ίδιος και οι άλλοι κληρικοί που βρίσκονται στο άγιο Βήμα. 

Προηγουμένως όμως χύνει θερμό νερό μέσα στο άγιο Ποτήριο, πράγμα που υποδηλώνει την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία. Γιατί αυτό το ζεστό νερό, επειδή και νερό είναι, αλλά και φωτιά έχει μέσα του λόγω του βρασμού, φανερώνει το Άγιο Πνεύμα, το οποίο με «ύδωρ ζων» (Ιω. 7:38) το παρομοίασε ο Κύριος,  και με τη μορφή της φωτιάς κατέβηκε στους Αποστόλους την ήμερα της Πεντηκοστής.

Στη συνέχεια ο ιερέας στρέφεται προς το εκκλησίασμα και,  δείχνοντας τα Άγια,  προσκαλεί όσους θέλουν να κοινωνήσουν, να προσέλθουν «μετά φόβου Θεού και πίστεως». Να μην καταφρονήσουν δηλαδή την ταπεινή εμφάνιση που έχουν το σώμα και το αίμα του Κυρίου,  αλλά να πλησιάσουν έχοντας επίγνωση της αξίας των μυστηρίων και πιστεύοντας άτι αυτά προξενούν την αιώνια ζωή σ' εκείνους που μεταλαμβάνουν. 

Το σώμα και το αίμα του Χριστού είναι αληθινή τροφή και αληθινό ποτό.  Και όταν τα μεταλαμβάνει κανείς, δεν μετατρέπονται αυτά σε ανθρώπινο σώμα,  όπως γίνεται με τις συνηθισμένες τροφές,  αλλά το ανθρώπινο σώμα μεταβάλλεται σ' εκείνα. Όπως και το σίδερο, όταν έρθει σε επαφή με τη φωτιά, γίνεται κι αυτό φωτιά, δεν κάνει τη φωτιά σίδερο.  Τὴν θεία Κοινωνία τη δεχόμαστε βέβαια με το στόμα, αλλ' αυτή εισέρχεται πρώτα στην ψυχή κι εκεί πραγματοποιείται η ένωση μας με το Χριστό, όπως λέει και ο απόστολος Παύλος: 

«Εκείνος που ενώνεται με τον Κύριο,  γίνεται ένα πνεύμα μ’ Αυτόν» (Α' Κορ. 6: 17). Χωρίς την ένωση του με το Χριστό,  ο άνθρωπος,  από μόνος του,  είναι ο παλαιός άνθρωπος,  ο

άνθρωπος που δεν έχει τίποτα κοινό με το Θεό. 

Ποια όμως είναι εκείνα που ζητάει από εμάς ο Χριστός για να μας αγιάσει με τα θεία μυστήρια; Είναι η κάθαρση της ψυχής, η πίστη και η αγάπη στο Θεό, ο διακαής πόθος και η λαχτάρα μας για τη θεία Κοινωνία. Αυτά ελκύουν τον αγιασμό,  κι έτσι πρέπει να κοινωνούμε.  Γιατί πολλοί είναι εκείνοι που προσέρχονται στα μυστήρια,  και όχι μόνο δεν ωφελούνται καθόλου, αλλά φεύγουν χρεωμένοι με αμέτρητες αμαρτίες. 

Απόλυσις

Αφού κοινωνήσουν οι πιστοί, εύχονται να παραμείνει μέσα τους ο αγιασμός που έλαβαν και να μην προδώσουν τη χάρη ούτε να χάσουν τη δωρεά.  Ο ιερέας τους καλεί τώρα να ευχαριστήσουν με ζήλο το Θεό για τη θεία μετάληψη.  Γι'  αυτό λέει: «Ορθοί...  αξίως ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω».  Όχι δηλαδή ξαπλωμένοι ούτε καθισμένοι,  αλλά υψώνοντας την ψυχή και το σώμα προς Αυτόν. Και οι πιστοί με λόγια της Γραφής δοξολογούν το Θεό, που είναι αίτιος και χορηγός όλων των αγαθών: «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον από του νυν και έως του αιώνος» (Ψαλμ. 112: 2). Αφού ψάλλουν τρεις φορές αυτόν τον ύμνο, ο ιερέας βγαίνει από το θυσιαστήριο, στέκεται μπροστά στο πλήθος και απευθύνει την τελευταία ευχή: «Χριστός ο ... »

                                                

Άλλωστε η θεία Λειτουργία γίνεται για να κοινωνούν οι πιστοί. Όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος, «το να κοινωνεί κανείς και να μεταλαμβάνει κάθε μέρα το άγιο σώμα και αίμα του Χριστού,  είναι καλό και ωφέλιμο». Η συχνή θεία Κοινωνία όμως προϋποθέτει τον συνεχή πνευματικό αγώνα και την κατάλληλη προετοιμασία (μετάνοια-εξομολόγηση, καθοδήγηση από πνευματικό κλπ.). - 7 - αληθινός Θεός ημών...». Ζητάει από τον Κύριο να μας σώσει με το έλεος Του,  γιατί από τον εαυτό μας δεν έχουμε να επιδείξουμε τίποτε άξιο σωτηρίας.  Γι'  αυτό και ως πρεσβευτές μνημονεύει πολλούς Αγίους και ιδιαίτερα την Παναγία Του Μητέρα. 

Τέλος ο λειτουργός μοιράζει το αντίδωρο. Αυτό έχει αγιαστεί, καθώς προέρχεται από τον αρχικό άρτο,  που προσφέραμε στο Θεό για την τέλεση της θείας Ευχαριστίας.  Οι πιστοί παίρνουν με ευλάβεια το αντίδωρο, φιλώντας το δεξί χέρι του ιερέα. Γιατί αυτό το χέρι, μόλις πριν, άγγιξε το πανάγιο σώμα του Χριστού, δέχτηκε από εκείνο τον αγιασμό, και τον μεταδίδει τώρα σε όσους το ασπάζονται. 

Εδώ η θεία Λειτουργία φτάνει στο τέλος της και το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας ολοκληρώνεται. Γιατί και τα δώρα που προσφέραμε στο Θεό αγιάστηκαν και τον ιερέα αγίασαν και στο υπόλοιπο πλήρωμα της Εκκλησίας μετέδωσαν τον αγιασμό τους. 

Για όλα αυτά λοιπόν στο Χριστό,  στον αληθινό Θεό μας,  πρέπει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το πανάγιο Πνεύμα Του, τώρα και πάντοτε και στην ατέλειωτη αιωνιότητα.

Αμήν.

πηγή: Ι. Μ. Παρακλήτου Αττικής, (επιλογή αποσπασμάτων).