«ΔΟΣ ΜΟΙ ΚΥΡΙΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΗΝ ΧΡΗΣΤΟΤΗTΑ ΒΑΛΕΙΝ ΑΡΧΗΝ»
(Ἄγ. Ἀρσένιος)
Ἅπαντα τά ἐν τῇ ἐκκλησιαστικῇ λατρείᾳ ἐν σοφίᾳ ἐθέσπισαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, πιστῶς ἀκολουθοῦντες τήν Ἀποστολικήν, Παράδοσιν. Οὕτω συνέταξαν τήν ἑπταδικήν ἀκολουθίαν τοῦ ἡμερονυκτίου(1), ἤτοι τάς καθορισμένας εὐχᾶς πρός συγκεκριμμενας ὥρας τοῦ ἡμερονυκτιουκαι εὑρίσκονται διατετυπωμέναι εἰς τό εἰδικόν ἐκκλησιαστικόν βιβλίον, τό «ΩΡΟΛΟΓΙΟΝ».
Αὐτό τό ὁποῖον τώρα θέλομεν νά τονίσωμεν εἶναι ἕνα μήνυμα τό ὁποῖον μεταδίδουν ὅλαι ὁμοῦ αἱ προσευχαὶ αὗται εἰς ὅποιον ἐν συναισθήσει τάς ἐπιτελεῖ. Τουτέστιν τὸ νά αἰσθάνεται ὡσἄν νά ἔχῃ ἀρχίσει ἡ ζωή τοῦ τήν ἡμέραν ἔκεινην καί νά θέτῃ νέαν ἀρχήν διά τήν πνευματικήν τοῦ πρόοδον(2).
Κάθε ἄνθρωπος εἰς τήν θέαν ἑνός νεκροῦ αἰσθανεται νά ἀναμοχλεύωνται ἐντός του πνευματικαί ἀνησυχίαι περί τοῦ προορισμοῦ τοῦ ἄνθρωπου, τῆς ζωῆς μετά θάνατον κ.ἄ.. Δέν εἶναι ὀλιγοι τοῦτοι οἱ ὁποῖοι ἐπηρεασμένοι ἀπό τάς πολύ διαδεδομένας ἐκ τῆς ἀρχαιότητος θεωρίας περὶ μετενσαρκώσεως, ἀναρωτιῶνται: «διατί ὁ θεός νά δίδη εἰς κάθε ἄνθρωπον μόνον μίαν ζωήν; Δέν θά ἦτο καλύτερον ἐὰν εἴχωμεν πολλὰς ζωὰς διά νά δοκιμασθῶμεν»; Ἀποτελεῖ δεδομένον τῆς ἁγίας μας Πίστεως ὅτι ὁ κάθε ἄνθρωπος μίαν φορὰν ἔρχεται εἰς τόν κόσμον καί μίαν φοράν ἀποθνησκει(3). Εὐκαιρίας ὅμως τελειοποιήσεως ἔχει πολλὰς. Ὅπως διδασκόμεθα ἐκ τῶν ἰ. ἀκολουθιῶν ἔχει τουλάχιστον τόσας εὐκαιρίας, ὅσαι εἶναι αἱ ἡμέραι τῆς ζωῆς του.
Τό διάστημα μιᾶς ἡμέρας ὁμοιάζει μέ μίαν ζωή εἰς μικρογραφίαν. Τό πρωΐ ἐγειρόμενοι βλέπομεν τό φῶς τῆς ἡμέρας, ὡσάν νά γεννώμεθα, ἐνῶ τό ἑσπέρας πίπτομεν εἰς τήν κατάστασιν τοῦ ὕπνου, ὁ ὁποῖος ἐπέχει τόν τόπον τοῦ θανάτου.
Λαμβανομένου ὕπ᾿ ὄψιν ὡς μέσου ὄρου ζωῆς τά ἑβδομήκοντα ἔτη, ἔχει πλέον ἡ εἴκοσι πέντε χιλιάδας ἡμέρας μέ ἰσαρίθμους γεννήσεις, κατά τάς ὁποίας δύναται νά βάλῃ νέαν ἀρχήν εἰς τήν ἐργασίαν τῆς σωτηρίας του. Ἔχει ἐπιπλέον τό πλεονέκτημα, ὅτι κατά τήν ἀρχήν τῆς κάθε νέας εὐκαιριας κληρονομεῖ καί ὅλην τήν ἐμπειρίαν τοῦ προηγουμένου καιροῦ καί ἠμπορεῖ νά ἀγωνισθῇ μέ καλύτερον τρόπον.
Εἶναι ὅμως, ἀρκετόν το διάστημα μιᾶς, ἡμέρας διά νά προοδεύσῃ πνευματικῶς ὁ ἄνθρωπος; «Εἶπεν ὁ ἀββᾶς Ἁλώνιος, ἐάν θέλει ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ πρωΐ ἕως ἑσπέρας ἔρχεται εἰς μέτρον θεῖον» (Γεροντ. σελ. 20). Εἶναι ὡστόσο ἀναγκαῖον νά βιώνη δύο πνευματικὰς καταστάσεις: α) Κάθε πρωΐ νά αἰσθάνεται ὡς «ἀρτιγέννητον βρέφος», «ἀποθέμενος πᾶσαν κακίαν καί πάντα δόλον καί ὑποκρίσεις καί πᾶσας καταλαλιᾶς», ὥστε κατά τήν διάρκειαν τῆς ἡμέρας νά αὐξηθῇ εἰς σωτηρίαν» (Α´ Πέτρ. Β 1-3). β) Νά αἰσθάνεται καθημερινῶς ὡσἄν ἡ ζωή του νά τελειώνῃ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ - ὅτι ὁ βίος τοῦ εἶναι κυριολεκτικῶς ἐφήμερος - συμφώνως πρὸς τόν λόγον τοῦ Κυρίου: «Μή μεριμνήσητε εἰς τήν αὔριον· ἀρκετόν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς» (Ματθ, ΣΤ´ 34). Ἡ μνήμη τοῦ ἐπικειμένου θανάτου κωλύει ἠμᾶς ἀπό κάθε ἁμαρτίαν.
Λέγει σχετικῶς καί ὁ Ἄγ. Ἰσαὰκ ὁ Σύρος: «Σύ οὖν ὅταν θέλῃς βαλεῖν ἀρχὴν εἰς ἔργον σου, πρῶτον διαθήκην (=συνθήκην) ποίησον μεταξύ σοῦ καί τοῦ Θεοῦ ὡς μή ἔχων ζωήν ἐν τῷδε τῷ βίῳ καί ὥσπερ προευτρεπισθεῖς πρός θάνατον καί πάντι ἀπελπίσας τῆς παρούσης ζωῆς ταύτης· καί τοῦτο ἔχε ἐν τῇ διανοία σου καί οὕτω δυνήσει, τοῦ Θεοῦ συνεργείᾳ, ἀγωνίσασθαι καί νικῆσαι» (Εὐεργετ., τόμ. Α´, σελ. 407).
Πῶς ὅμως συντελεῖ ἡ ἑπταδική τῆς ἡμέρας ἀκολουθία εἰς τήν βίωσιν τῆς καθημερινῆς ἀνανεώσεως τῶν πνευματικῶν μας προσπαθειῶν; Τό μήνυμα τῆς θέσεως νέας ἀρχῆς τό δίδει ἡ ἀκολουθία τῆς πρώτης ὥρας, Ἡ τρίτη ὥρα μᾶς πληροφορεῖ ὅτι εἰς νέαν προσπάθειάν μας χρειαζόμεθα τήν βοήθειαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ ἕκτη ὥρα μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι κατά τόν ἀγῶνα μας πρέπει νά «ἄρωμεν τόν σταυρόν μας» καί νά πάθωμεν, πολλά. Ἡ ἐννάτη ὅτι ὁ, Χριστός δι᾿ ἡμᾶς ἀπέθανε καί ἐλύτρωσεν ἡμᾶς ἀπό τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν, δι᾿ τοῦτο ἅς μή ἀπελπιζώμεθα ἐνθυμούμενοι καί τόν Ληστήν. Ὁ Ἑσπερινός μᾶς καλεῖ νά δοξάσωμεν Αὐτόν ὁ ὁποῖος ἔπλασε τήν κτίσιν ὅλην καί ἡμᾶς τούς ἴδιους.
Τό Ἀπόδειπνον μᾶς προτρέπει νά μετανοήσωμεν ἐνώπιον τοῦ ἐπικειμένου θανάτου. Τό Μεσονυκτικόν νά εἴμεθα πάντοτε ἕτοιμοι διά τήν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν καί τόν ἐρχομόν τοῦ Κυρίου. Ὁ δέ Ὄρθρος τήν μέλλουσαν κρίσιν καί τήν ζωήντοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ὁ ῎Ορθρος προσμετρᾶται πάντοτε μέ τήν πρώτη ὥρα ὡς μία ἀκολουθία, διότι εἶναι τά δύο ἄκρα τά ὁποῖα συνενοῦνται διά νά κλείση ὁ κύκλος τῆς ἡμερονυκτίου ἀκολουθίας.
Παναγία Πορταΐτισσα
Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012
Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2012
Ο υπερήφανος δεν μετανοεί
Ο υπερήφανος δεν μετανοεί
Στα ησυχαστήρια των Κατουνακίων, στην Καλύβα «Γέννησις του Χριστού» με εγκράτεια και άσκηση ζούσε ο Μοναχός Ιλαρίων, σαν υποτακτικός στην Συνοδεία του Γέροντος Αρτεμίου και Παντελεήμονος Μοναχού.
Ο Μοναχός Ιλαρίων είχε ευστροφία και ετοιμότητα στο μυαλό, ήταν εγκρατής και άκρως ασκητικός, είχε πολύ μελέτη στα Πατερικά βιβλία, έκανε τον Κανόνα του ανελλιπώς και απέφευγε τις συναντήσεις και συναναστροφές με τους άλλους ερημίτες Μοναχούς.
Σιγά, σιγά και χωρίς ο ίδιος να το καταλάβει πίστεψε στην ιδέα και στο λογισμό του, ότι αυτός σαν έξυπνος και μελετηρός που ήταν, δεν είχε ανάγκη από τις συμβουλές των Πατέρων και γι' αυτό τους απέφευγε.
Οι Πατέρες τον εκτιμούσαν για την εξυπνάδα του αυτή και τον θεωρούσαν, σαν μεγάλο εργάτη της αρετής και πραγματικά ήταν περιβόητος από όλους και φημισμένος σαν ενάρετος Μοναχός.
Εκεί κοντά, στην Καλύβα «Κοίμησης της Θεοτόκου» έμενε και με πραγματική ασκητική ζωή, αγωνίζονταν και ο πνευματικός και εξομολόγος Παπα - Ιγνάτιος, με τους επίσης ασκητικούς αδελφούς και υποτακτικούς του, Πατέρα Νεόφυτο και Παπα-Ιγνάτιο τον νεώτερον.
Ο Πνευματικός Παπα - Ιγνάτιος παρακολουθούσε, από μακριά βέβαια, με πραγματικό πνευματικό ενδιαφέρον, τη ζωή του ερημίτη και ασκητή μοναχού Ιλαρίωνα, και μια μέρα που πήγε να τον επισκεφθεί άκουσε από έξω από το Καλύβι του να λέει ο Π. Ιλαρίων τα ρητά της αγίας Γραφής: «Τίς ό ανιστάμενός μοι, αντιστήσω μοι άμα», έλεγε και ξανάλεγε φωναχτά τα λόγια αυτά πολλές φορές.
Ο πνευματικός νόμισε πώς ο Π. Ιλαρίων μιλούσε με κανένα επισκέπτη αδελφό, ή κανένα γείτονα και γύρισε να φύγει. Τότε άκουσε πάλι τον Π. Ιλαρίωνα να λέει τα ίδια λόγια δυνατά και κτυπούσε τα πόδια του στο πάτωμα, χωρίς να παίρνει απάντηση από άλλον αδελφό. Έτσι κατάλαβε ότι κάτι το ιδιαίτερο θα συμβαίνει στον αδελφό και εξαναγκάστηκε να χτυπήσει την πόρτα του γείτονα του και αφού είπε το «Δι' ευχών των αγίων πατέρων...» και περίμενε λίγο να ακούσει «Αμήν», αλλά αντί για απάντηση άκουσε να του λέει ο Μοναχός Ιλαρίων «όποιος κι αν είσαι έλα μέσα δεν φοβάμαι κανέναν».
Ο Πνευματικός Παπα-Ιγνάτιος τότε έσπρωξε την πόρτα και μπήκε μέσα, φαίνεται έλειπαν οι άλλοι αδελφοί και ήταν ο Π. Ιλαρίων μόνος του, και υποδέχθηκε τον πνευματικό με τα ίδια λόγια: «Τίς ό ανιστάμενός μοι αντιστήσω μοι άμα».
Ο πνευματικός κατάλαβε ότι πρόκειται για σατανική πλάνη και εωσφορική υπερηφάνεια, οπότε με επιτακτικό ύφος του είπε: «Και ποιος νομίζεις ότι είσαι εσύ που λες τέτοια πράγματα και φοβερίζεις;»
Ο Μοναχός Ιλαρίων, προφανώς υπό την επήρεια του Σατανά βρισκόμενος, με στόμφο και αγριεμένη όψη, αλλά και με πολλή αυθάδεια στον πνευματικό είπε: «Εγώ είμαι η υπερηφάνεια» και σε ερώτηση του Πνευματικού: «Τι είναι και Τι θα πει υπερηφάνεια;» ο ταλαίπωρος εκείνος Μοναχός ή μάλλον ο δαίμονας πιεζόμενος από την αρετή και ταπείνωση του Πνευματικού, απάντησε και είπε: «Υπερηφάνεια είναι νους αμεταμέλητος» δηλαδή νους αμετανόητος και αδιόρθωτος.
Ο Πνευματικός μετά από την απόκριση αυτή του δαιμονισμένου και φαντασμένου εκείνου μοναχού, άρχισε να κλαίει, να εξορκίζει τον δαίμονα και να παρακαλεί τον Μοναχό να εξομολογηθεί, να ταπεινωθεί και να μετανοήσει.
Ο ταλαίπωρος εκείνος Μοναχός Ιλαρίων, δεν δέχονταν καμία συμβουλή από τον πνευματικό, ο οποίος με πολύ πόνο στην καρδιά και λύπη αφόρητη για την φοβερή εκείνη πλάνη του αδελφού Ιλαρίωνα, είπε τα λόγια αυτά της αγίας Γραφής: «Ανήρ ασύμβουλος καθ' εαυτού πολέμιος» (Σοφ. Σολομώντος) Αλίμονο δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι και μάλιστα οι Μοναχοί ότι η σωτηρία γίνεται εν πολλή βουλή, δηλαδή όπως λέγει και ο άγιος Ηλίας ο Μηνιάτης «ήγουν σωτηρία γίνεται εν πολλή συμβουλή».
Όταν είπε αυτά ο Πνευματικός έφυγε βαθύτατα συγκινημένος και λυπημένος και άρχισε να κάνει θερμή προσευχή στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό να λυπηθεί το πλάσμα των χειρών Του, να συγχωρέσει τον αδελφό Ιλαρίωνα και να του χαρίσει μετάνοια και ψυχική σωτηρία.
Ύστερα από αυτό με ενέργειες του Πνευματικού Παπα - Ιγνάτιου, πήγαν τον αδελφόν αυτόν στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρα, που έχουν το χέρι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, για να θεραπευθεί, επειδή η Αγία αυτή έχει το χάρισμα να βγάνει τα δαιμόνια.
Εκεί οι Πατέρες με πολλές παρακλήσεις και θείες Λειτουργίες και ακατάπαυστη προσευχή, βοήθησαν τον αδελφό Ιλαρίωνα, ο οποίος μετανοιωμένος και κάπως διορθωμένος κοιμήθηκε στο Μοναστήρι αυτό το 1955 σωτήριο έτος.
Στα ησυχαστήρια των Κατουνακίων, στην Καλύβα «Γέννησις του Χριστού» με εγκράτεια και άσκηση ζούσε ο Μοναχός Ιλαρίων, σαν υποτακτικός στην Συνοδεία του Γέροντος Αρτεμίου και Παντελεήμονος Μοναχού.
Ο Μοναχός Ιλαρίων είχε ευστροφία και ετοιμότητα στο μυαλό, ήταν εγκρατής και άκρως ασκητικός, είχε πολύ μελέτη στα Πατερικά βιβλία, έκανε τον Κανόνα του ανελλιπώς και απέφευγε τις συναντήσεις και συναναστροφές με τους άλλους ερημίτες Μοναχούς.
Σιγά, σιγά και χωρίς ο ίδιος να το καταλάβει πίστεψε στην ιδέα και στο λογισμό του, ότι αυτός σαν έξυπνος και μελετηρός που ήταν, δεν είχε ανάγκη από τις συμβουλές των Πατέρων και γι' αυτό τους απέφευγε.
Οι Πατέρες τον εκτιμούσαν για την εξυπνάδα του αυτή και τον θεωρούσαν, σαν μεγάλο εργάτη της αρετής και πραγματικά ήταν περιβόητος από όλους και φημισμένος σαν ενάρετος Μοναχός.
Εκεί κοντά, στην Καλύβα «Κοίμησης της Θεοτόκου» έμενε και με πραγματική ασκητική ζωή, αγωνίζονταν και ο πνευματικός και εξομολόγος Παπα - Ιγνάτιος, με τους επίσης ασκητικούς αδελφούς και υποτακτικούς του, Πατέρα Νεόφυτο και Παπα-Ιγνάτιο τον νεώτερον.
Ο Πνευματικός Παπα - Ιγνάτιος παρακολουθούσε, από μακριά βέβαια, με πραγματικό πνευματικό ενδιαφέρον, τη ζωή του ερημίτη και ασκητή μοναχού Ιλαρίωνα, και μια μέρα που πήγε να τον επισκεφθεί άκουσε από έξω από το Καλύβι του να λέει ο Π. Ιλαρίων τα ρητά της αγίας Γραφής: «Τίς ό ανιστάμενός μοι, αντιστήσω μοι άμα», έλεγε και ξανάλεγε φωναχτά τα λόγια αυτά πολλές φορές.
Ο πνευματικός νόμισε πώς ο Π. Ιλαρίων μιλούσε με κανένα επισκέπτη αδελφό, ή κανένα γείτονα και γύρισε να φύγει. Τότε άκουσε πάλι τον Π. Ιλαρίωνα να λέει τα ίδια λόγια δυνατά και κτυπούσε τα πόδια του στο πάτωμα, χωρίς να παίρνει απάντηση από άλλον αδελφό. Έτσι κατάλαβε ότι κάτι το ιδιαίτερο θα συμβαίνει στον αδελφό και εξαναγκάστηκε να χτυπήσει την πόρτα του γείτονα του και αφού είπε το «Δι' ευχών των αγίων πατέρων...» και περίμενε λίγο να ακούσει «Αμήν», αλλά αντί για απάντηση άκουσε να του λέει ο Μοναχός Ιλαρίων «όποιος κι αν είσαι έλα μέσα δεν φοβάμαι κανέναν».
Ο Πνευματικός Παπα-Ιγνάτιος τότε έσπρωξε την πόρτα και μπήκε μέσα, φαίνεται έλειπαν οι άλλοι αδελφοί και ήταν ο Π. Ιλαρίων μόνος του, και υποδέχθηκε τον πνευματικό με τα ίδια λόγια: «Τίς ό ανιστάμενός μοι αντιστήσω μοι άμα».
Ο πνευματικός κατάλαβε ότι πρόκειται για σατανική πλάνη και εωσφορική υπερηφάνεια, οπότε με επιτακτικό ύφος του είπε: «Και ποιος νομίζεις ότι είσαι εσύ που λες τέτοια πράγματα και φοβερίζεις;»
Ο Μοναχός Ιλαρίων, προφανώς υπό την επήρεια του Σατανά βρισκόμενος, με στόμφο και αγριεμένη όψη, αλλά και με πολλή αυθάδεια στον πνευματικό είπε: «Εγώ είμαι η υπερηφάνεια» και σε ερώτηση του Πνευματικού: «Τι είναι και Τι θα πει υπερηφάνεια;» ο ταλαίπωρος εκείνος Μοναχός ή μάλλον ο δαίμονας πιεζόμενος από την αρετή και ταπείνωση του Πνευματικού, απάντησε και είπε: «Υπερηφάνεια είναι νους αμεταμέλητος» δηλαδή νους αμετανόητος και αδιόρθωτος.
Ο Πνευματικός μετά από την απόκριση αυτή του δαιμονισμένου και φαντασμένου εκείνου μοναχού, άρχισε να κλαίει, να εξορκίζει τον δαίμονα και να παρακαλεί τον Μοναχό να εξομολογηθεί, να ταπεινωθεί και να μετανοήσει.
Ο ταλαίπωρος εκείνος Μοναχός Ιλαρίων, δεν δέχονταν καμία συμβουλή από τον πνευματικό, ο οποίος με πολύ πόνο στην καρδιά και λύπη αφόρητη για την φοβερή εκείνη πλάνη του αδελφού Ιλαρίωνα, είπε τα λόγια αυτά της αγίας Γραφής: «Ανήρ ασύμβουλος καθ' εαυτού πολέμιος» (Σοφ. Σολομώντος) Αλίμονο δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι και μάλιστα οι Μοναχοί ότι η σωτηρία γίνεται εν πολλή βουλή, δηλαδή όπως λέγει και ο άγιος Ηλίας ο Μηνιάτης «ήγουν σωτηρία γίνεται εν πολλή συμβουλή».
Όταν είπε αυτά ο Πνευματικός έφυγε βαθύτατα συγκινημένος και λυπημένος και άρχισε να κάνει θερμή προσευχή στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό να λυπηθεί το πλάσμα των χειρών Του, να συγχωρέσει τον αδελφό Ιλαρίωνα και να του χαρίσει μετάνοια και ψυχική σωτηρία.
Ύστερα από αυτό με ενέργειες του Πνευματικού Παπα - Ιγνάτιου, πήγαν τον αδελφόν αυτόν στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρα, που έχουν το χέρι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, για να θεραπευθεί, επειδή η Αγία αυτή έχει το χάρισμα να βγάνει τα δαιμόνια.
Εκεί οι Πατέρες με πολλές παρακλήσεις και θείες Λειτουργίες και ακατάπαυστη προσευχή, βοήθησαν τον αδελφό Ιλαρίωνα, ο οποίος μετανοιωμένος και κάπως διορθωμένος κοιμήθηκε στο Μοναστήρι αυτό το 1955 σωτήριο έτος.
Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012
ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ
ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ
25 Δεκέμβριος 2011
Χριστός γεννάται, δοξάσατε…»
Η ορθόδοξη υμνολογία των Χριστουγέννων αναγγέλλει θριαμβευτικά, αλλά και τοποθετεί θεολογικά, το μέγα μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως.
Αφ’ ότου οι προπάτορές μας, ο Αδάμ και η Εύα, παρήκουσαν την εντολή του Θεού και εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο, «η αμαρτία ηγέρθη ως μεσότοιχον έχθρας μεταξύ Θεού και ανθρώπου», όπως γράφει στην Ιερά Κατήχησί του ο άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, με αποτέλεσμα την ολέθρια αποδέσμευσι του ανθρώπου από τον φιλάνθρωπο Θεό και την αναπόφευκτη υποταγή του στον μισόκαλο διάβολο, στην αμαρτία και τον θάνατο.
Έτσι, «προ της Χριστού παρουσίας – λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος – εβασιλεύετο ημών η φύσις υπό του διαβόλου, υπό της αμαρτίας, υπό του θανάτου… Και ο μεν διάβολος ηπάτα, η δε αμαρτία έσφαζεν, ο δε θάνατος έθαπτεν».
Για τη λύτρωσι του ανθρώπου από την τυραννία της ψυχοκτόνου αυτής τριάδος (διάβολος, αμαρτία, θάνατος), δεν απέμενε άλλη ελπίδα από την άφατη θεία φιλανθρωπία.
Έτσι «ο πανάγιος του Πατρός Υιός, εικών ων του Πατρός, παρεγένετο επί τους ημετέρους τόπους, ίνα τον κατ’ αυτόν πεποιημένον άνθρωπον ανακαίνιση» (Μ. Αθανάσιος).
Γι’ αυτό λοιπόν χαίρει η οικουμένη. γι’ αυτό πανηγυρίζει η Εκκλησία. γι’ αυτό του Χρυσορρήμονος η γλώσσα αποκαλεί την εορτή των Χριστουγέννων «μητρόπολιν πασών των εορτών». γι’ αυτό όλοι οι άνθρωποι σκιρτούμε τώρα με ελπίδα: «ότι Θεός εν σαρκί εφάνη, σωτήρ των ψυχών ημών».
Η ομιλία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Εις το γενέθλιον του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού», της οποίας το μεγαλύτερο μέρος ακολουθεί σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοσι, εκφωνήθηκε στην Αντιόχεια, κάποια Χριστούγεννα της προτελευταίας δεκαετίας του 4ου αι.
Θέμα της είναι το μυστήριο της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού και η ερμηνεία του μεγαλειώδους σχεδίου της θείας οικονομίας. Συγκρίνοντας ο άγιος πατήρ τα γεγονότα Παλαιάς Διαθήκης και Καινής, διαπιστώνει την προαγγελία της ενανθρωπήσεως του Κυρίου, την οποία, αν και γνώριζαν οι Ιουδαίοι, δεν αποδέχθηκαν. Έτσι, τόσο αυτοί όσο, κατ’ επέκτασι, και όλοι οι ανά τους αιώνες άπιστοι και αμφισβητίες ελέγχονται για την αγνωμοσύνη τους προς τον ευεργέτη μας Κύριο.
Ο λόγος του ιερού Χρυσοστόμου με το ενθουσιώδες πανηγυρικό ύφος, τη συστηματική αγιογραφική κατοχύρωσι, τον πλούτο των επιχειρημάτων και τη θεολογική σαφήνεια, τέρπει, πείθει, ενθουσιάζει, συναρπάζει…
Με συνοδοιπόρο λοιπόν τον ιερό πατέρα και τα χρυσά του λόγια, ας πορευθούμε μέχρι το «θεοδέγμον σπήλαιον», κι ας προσκυνήσουμε τον «σπαργάνοις ειλημένον» για τη σωτηρία μας Θεάνθρωπο Κύριο.Χριστός γεννάται, δοξάσατε…» Η ορθόδοξη υμνολογία των Χριστουγέννων αναγγέλλει θριαμβευτικά, αλλά και τοποθετεί θεολογικά, το μέγα μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως.
Αφ’ ότου οι προπάτορές μας, ο Αδάμ και η Εύα, παρήκουσαν την εντολή του Θεού και εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο, «η αμαρτία ηγέρθη ως μεσότοιχον έχθρας μεταξύ Θεού και ανθρώπου», όπως γράφει στην Ιερά Κατήχησί του ο άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, με αποτέλεσμα την ολέθρια αποδέσμευσι του ανθρώπου από τον φιλάνθρωπο Θεό και την αναπόφευκτη υποταγή του στον μισόκαλο διάβολο, στην αμαρτία και τον θάνατο. Έτσι, «προ της Χριστού παρουσίας – λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος – εβασιλεύετο ημών η φύσις υπό του διαβόλου, υπό της αμαρτίας, υπό του θανάτου… Και ο μεν διάβολος ηπάτα, η δε αμαρτία έσφαζεν, ο δε θάνατος έθαπτεν».
Για τη λύτρωσι του ανθρώπου από την τυραννία της ψυχοκτόνου αυτής τριάδος (διάβολος, αμαρτία, θάνατος), δεν απέμενε άλλη ελπίδα από την άφατη θεία φιλανθρωπία.
Έτσι «ο πανάγιος του Πατρός Υιός, εικών ων του Πατρός, παρεγένετο επί τους ημετέρους τόπους, ίνα τον κατ’ αυτόν πεποιημένον άνθρωπον ανακαίνιση» (Μ. Αθανάσιος).
Γι’ αυτό λοιπόν χαίρει η οικουμένη. γι’ αυτό πανηγυρίζει η Εκκλησία. γι’ αυτό του Χρυσορρήμονος η γλώσσα αποκαλεί την εορτή των Χριστουγέννων «μητρόπολιν πασών των εορτών». γι’ αυτό όλοι οι άνθρωποι σκιρτούμε τώρα με ελπίδα: «ότι Θεός εν σαρκί εφάνη, σωτήρ των ψυχών ημών».
Η ομιλία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Εις το γενέθλιον του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού», της οποίας το μεγαλύτερο μέρος ακολουθεί σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοσι, εκφωνήθηκε στην Αντιόχεια, κάποια Χριστούγεννα της προτελευταίας δεκαετίας του 4ου αι.
Θέμα της είναι το μυστήριο της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού και η ερμηνεία του μεγαλειώδους σχεδίου της θείας οικονομίας. Συγκρίνοντας ο άγιος πατήρ τα γεγονότα Παλαιάς Διαθήκης και Καινής, διαπιστώνει την προαγγελία της ενανθρωπήσεως του Κυρίου, την οποία, αν και γνώριζαν οι Ιουδαίοι, δεν αποδέχθηκαν. Έτσι, τόσο αυτοί όσο, κατ’ επέκτασι, και όλοι οι ανά τους αιώνες άπιστοι και αμφισβητίες ελέγχονται για την αγνωμοσύνη τους προς τον ευεργέτη μας Κύριο.
Ο λόγος του ιερού Χρυσοστόμου με το ενθουσιώδες πανηγυρικό ύφος, τη συστηματική αγιογραφική κατοχύρωσι, τον πλούτο των επιχειρημάτων και τη θεολογική σαφήνεια, τέρπει, πείθει, ενθουσιάζει, συναρπάζει…
Με συνοδοιπόρο λοιπόν τον ιερό πατέρα και τα χρυσά του λόγια, ας πορευθούμε μέχρι το «θεοδέγμον σπήλαιον», κι ας προσκυνήσουμε τον «σπαργάνοις ειλημένον» για τη σωτηρία μας Θεάνθρωπο Κύριο.
25 Δεκέμβριος 2011
Χριστός γεννάται, δοξάσατε…»
Η ορθόδοξη υμνολογία των Χριστουγέννων αναγγέλλει θριαμβευτικά, αλλά και τοποθετεί θεολογικά, το μέγα μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως.
Αφ’ ότου οι προπάτορές μας, ο Αδάμ και η Εύα, παρήκουσαν την εντολή του Θεού και εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο, «η αμαρτία ηγέρθη ως μεσότοιχον έχθρας μεταξύ Θεού και ανθρώπου», όπως γράφει στην Ιερά Κατήχησί του ο άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, με αποτέλεσμα την ολέθρια αποδέσμευσι του ανθρώπου από τον φιλάνθρωπο Θεό και την αναπόφευκτη υποταγή του στον μισόκαλο διάβολο, στην αμαρτία και τον θάνατο.
Έτσι, «προ της Χριστού παρουσίας – λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος – εβασιλεύετο ημών η φύσις υπό του διαβόλου, υπό της αμαρτίας, υπό του θανάτου… Και ο μεν διάβολος ηπάτα, η δε αμαρτία έσφαζεν, ο δε θάνατος έθαπτεν».
Για τη λύτρωσι του ανθρώπου από την τυραννία της ψυχοκτόνου αυτής τριάδος (διάβολος, αμαρτία, θάνατος), δεν απέμενε άλλη ελπίδα από την άφατη θεία φιλανθρωπία.
Έτσι «ο πανάγιος του Πατρός Υιός, εικών ων του Πατρός, παρεγένετο επί τους ημετέρους τόπους, ίνα τον κατ’ αυτόν πεποιημένον άνθρωπον ανακαίνιση» (Μ. Αθανάσιος).
Γι’ αυτό λοιπόν χαίρει η οικουμένη. γι’ αυτό πανηγυρίζει η Εκκλησία. γι’ αυτό του Χρυσορρήμονος η γλώσσα αποκαλεί την εορτή των Χριστουγέννων «μητρόπολιν πασών των εορτών». γι’ αυτό όλοι οι άνθρωποι σκιρτούμε τώρα με ελπίδα: «ότι Θεός εν σαρκί εφάνη, σωτήρ των ψυχών ημών».
Η ομιλία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Εις το γενέθλιον του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού», της οποίας το μεγαλύτερο μέρος ακολουθεί σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοσι, εκφωνήθηκε στην Αντιόχεια, κάποια Χριστούγεννα της προτελευταίας δεκαετίας του 4ου αι.
Θέμα της είναι το μυστήριο της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού και η ερμηνεία του μεγαλειώδους σχεδίου της θείας οικονομίας. Συγκρίνοντας ο άγιος πατήρ τα γεγονότα Παλαιάς Διαθήκης και Καινής, διαπιστώνει την προαγγελία της ενανθρωπήσεως του Κυρίου, την οποία, αν και γνώριζαν οι Ιουδαίοι, δεν αποδέχθηκαν. Έτσι, τόσο αυτοί όσο, κατ’ επέκτασι, και όλοι οι ανά τους αιώνες άπιστοι και αμφισβητίες ελέγχονται για την αγνωμοσύνη τους προς τον ευεργέτη μας Κύριο.
Ο λόγος του ιερού Χρυσοστόμου με το ενθουσιώδες πανηγυρικό ύφος, τη συστηματική αγιογραφική κατοχύρωσι, τον πλούτο των επιχειρημάτων και τη θεολογική σαφήνεια, τέρπει, πείθει, ενθουσιάζει, συναρπάζει…
Με συνοδοιπόρο λοιπόν τον ιερό πατέρα και τα χρυσά του λόγια, ας πορευθούμε μέχρι το «θεοδέγμον σπήλαιον», κι ας προσκυνήσουμε τον «σπαργάνοις ειλημένον» για τη σωτηρία μας Θεάνθρωπο Κύριο.Χριστός γεννάται, δοξάσατε…» Η ορθόδοξη υμνολογία των Χριστουγέννων αναγγέλλει θριαμβευτικά, αλλά και τοποθετεί θεολογικά, το μέγα μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως.
Αφ’ ότου οι προπάτορές μας, ο Αδάμ και η Εύα, παρήκουσαν την εντολή του Θεού και εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο, «η αμαρτία ηγέρθη ως μεσότοιχον έχθρας μεταξύ Θεού και ανθρώπου», όπως γράφει στην Ιερά Κατήχησί του ο άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, με αποτέλεσμα την ολέθρια αποδέσμευσι του ανθρώπου από τον φιλάνθρωπο Θεό και την αναπόφευκτη υποταγή του στον μισόκαλο διάβολο, στην αμαρτία και τον θάνατο. Έτσι, «προ της Χριστού παρουσίας – λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος – εβασιλεύετο ημών η φύσις υπό του διαβόλου, υπό της αμαρτίας, υπό του θανάτου… Και ο μεν διάβολος ηπάτα, η δε αμαρτία έσφαζεν, ο δε θάνατος έθαπτεν».
Για τη λύτρωσι του ανθρώπου από την τυραννία της ψυχοκτόνου αυτής τριάδος (διάβολος, αμαρτία, θάνατος), δεν απέμενε άλλη ελπίδα από την άφατη θεία φιλανθρωπία.
Έτσι «ο πανάγιος του Πατρός Υιός, εικών ων του Πατρός, παρεγένετο επί τους ημετέρους τόπους, ίνα τον κατ’ αυτόν πεποιημένον άνθρωπον ανακαίνιση» (Μ. Αθανάσιος).
Γι’ αυτό λοιπόν χαίρει η οικουμένη. γι’ αυτό πανηγυρίζει η Εκκλησία. γι’ αυτό του Χρυσορρήμονος η γλώσσα αποκαλεί την εορτή των Χριστουγέννων «μητρόπολιν πασών των εορτών». γι’ αυτό όλοι οι άνθρωποι σκιρτούμε τώρα με ελπίδα: «ότι Θεός εν σαρκί εφάνη, σωτήρ των ψυχών ημών».
Η ομιλία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Εις το γενέθλιον του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού», της οποίας το μεγαλύτερο μέρος ακολουθεί σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοσι, εκφωνήθηκε στην Αντιόχεια, κάποια Χριστούγεννα της προτελευταίας δεκαετίας του 4ου αι.
Θέμα της είναι το μυστήριο της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού και η ερμηνεία του μεγαλειώδους σχεδίου της θείας οικονομίας. Συγκρίνοντας ο άγιος πατήρ τα γεγονότα Παλαιάς Διαθήκης και Καινής, διαπιστώνει την προαγγελία της ενανθρωπήσεως του Κυρίου, την οποία, αν και γνώριζαν οι Ιουδαίοι, δεν αποδέχθηκαν. Έτσι, τόσο αυτοί όσο, κατ’ επέκτασι, και όλοι οι ανά τους αιώνες άπιστοι και αμφισβητίες ελέγχονται για την αγνωμοσύνη τους προς τον ευεργέτη μας Κύριο.
Ο λόγος του ιερού Χρυσοστόμου με το ενθουσιώδες πανηγυρικό ύφος, τη συστηματική αγιογραφική κατοχύρωσι, τον πλούτο των επιχειρημάτων και τη θεολογική σαφήνεια, τέρπει, πείθει, ενθουσιάζει, συναρπάζει…
Με συνοδοιπόρο λοιπόν τον ιερό πατέρα και τα χρυσά του λόγια, ας πορευθούμε μέχρι το «θεοδέγμον σπήλαιον», κι ας προσκυνήσουμε τον «σπαργάνοις ειλημένον» για τη σωτηρία μας Θεάνθρωπο Κύριο.
Χριστούγεννα παγκοσμιοποιημένα ἤ ἑλληνορθόδοξα;
Χριστούγεννα παγκοσμιοποιημένα ἤ ἑλληνορθόδοξα;
www.xristianos.net
Δεκ 13, 2011 10:06 am
Γραφει ὁ Γεώργιος Ἔξαρχος, ἐκπαιδευτικός
Πολλὲς φορὲς κατὰ τὸ πάρελθον ἐπεχειρήθη νὰ καταργηθῇ ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγεννων διὰ τῆς βίας ἀπὸ τὸ χριστιανικὸ πλήρωμα τῆς ἐκκλησίας. Τὸ 1644 στὴν Βρεττανία, ὁ Ὄλιβερ Κρόμγουελ καὶ τὸ κόμμα τῶν πουριτανῶν, ἐθέλησαν νὰ καταργήσουν μὲ νόμο τὰ Χριστούγεννα. Ἔτσι ἡ ἥμερα ἀπηγορεύθη νὰ εἶναι ἀργία, ἡ δὲ βουλὴ συνεδρίαζε κάθε χρόνο τὴν ἥμερα τῶν Χριστουγέννων γιά περισσότερο ἀπὸ μία δεκαετία. Τὸν περασμένο αἰῶνα στὴν κομμουνιστικὴ Ῥωσσία εἶχαν ἀπαγορευθῇ τὰ Χριστούγεννα ἀπὸ τὸ 1917 ὡς τὸ 1990 ὁπὀτε καὶ κατέρρευσε τὸ καθεστώς. Ἐπὶ κυβερνήσεως δὲ Στάλιν εἶχαν ἀντικατασταθῇ ἀπὸ τὰ σταλινούγεννα!Ἡ χειρότερη ὅμως πολεμικὴ τῶν Σιωνιστῶν εἲναι αὐτὴ τῆς ἐκκοσμικεύσεως τῶν Χριστουγέννων, ἡ ὁποία μεταβάλῃ τὸ ὑπερκόσμιο γεγονὸς σὲ ἐγκόσμιο καὶ ὑλιστικό. Ἐφθάσαμε σήμερα, νὰ προβάλουμε μία ἐντελῶς εἰδωλολατρικὴ ἀτμόσφαιρα στὰ σπίτια μας καὶ ὡς ἐκ τούτου καὶ στὴν κοινωνία μας, ἀφοῦ ἔτσι μᾶς προτιμᾷ ἡ παγκοσμιοποίηση καὶ ἡ κίνηση τῆς Νέας Ἐποχῆς. Στὶς ΗΠΑ οἱ λεγόμενοι «πολιτικὰ ὀρθοὶ Ἀμερικανοί», ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς μὴ προσβολῆς τάχα τῶν ἀλλοθρήσκων (βλέπε καὶ τοὺς ἐν Ἑλλάδι διαννοουμένους) ἔχουν ἐπιδοθῇ σὲ ἔναν ἀγῶνα ἀπαλείψεως κάθε ἀναφορᾶς στὰ Χριστούγεννα.Ὅμως καὶ στὴν ὀρθοδόξη(;) πατρίδα μας εἶναι δυσεύρετες πλέον οἱ εὐχετήριες κάρτες ποὺ ἀναγράφουν «καλὰ Χριστούγεννα», ἀφοῦ βεβαίως ὁ νεοέλληνας μόνον ὡς ἀπλὲς γιορτὲς ἤ διακοπὲς ἐκλαμβάνει τὰ Χριστούγεννα. Ἀκόμη καὶ ἡ «ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ» συγχρονισμένη σὲ αὐτὸ τὸ πνεῦμα καὶ ὄχι στὸ ἑλληνορθόδοξο (ρωμαίικο) γράφει ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα τοῦ 2004 σὲ ὅλες τὶς φωτεινὲς ἐπιγραφὲς της «καλὲς γιορτὲς». Ἐπιπροσθέτως κατάφερε δυστυχῶς ἡ παγκοσμιοποίηση νὰ πιστέψουμε πὼς Χριστούγεννα χωρὶς δένδρο δὲν ὑφίστανται!!! Τὸ δένδρο κατέληξε νὰ εἶναι τὸ παγκόσμιο σύμβολο τῶν Χριστουγέννων καὶ ταυτοχρόνως κατέληξε νὰ βρίσκεται στὸ ἐπίκεντρό τῆς ἑορτῆς, μετατοπίζοντας τὴν προσοχή μας καὶ ἀπὸ Αὐτὸ τὸ Θεῖο Βρέφος.
Τὸ ἔθιμο αὐτὸ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὶς ἑλληνορθόδοξες παραδόσεις μας, πρὶν ἀπὸ δύο αἰῶνες ἦταν τελείως ἄγνωστο σὲ ὅλο τὸν κόσμο πλὴν τῆς Γερμανίας καὶ ἔχει παντελῶς παγανιστικὲς ρίζες. Γράφει ὁ π. Θ. Ζήσης, καθηγητὴς πανεπιστημίου στὴν θεολογικὴ σχολή: «Ἀπὸ τὶς πληροφορίες τῶν πηγῶν, τῆς βιβλιογραφίας καὶ τῆς ζωντανῆς ἐμπειρίας καὶ πραδόσεως δὲν ἀπομένει ἴχνος ἀμφιβολίας περὶ τοῦ ὅτι τὸ χριστουγεννιάτικο δένδρο εἶναι ξενόφερτο ἔθιμο. Ἀποτέλει αὐτὸ κατασταλλαγμένη καὶ ἀμάχητη γνώση.»1 Ὅπως ἔγραψε καὶ ὁ καθηγητὴς λαογραφίας Δ. Λουκάτος ἐμφανίστηκε γιὰ πρώτη φόρα τὸ 1833 στὸ Ναυπλιο ἐπὶ Ὀθωνος. Ἀπὸ τότε ἐπεκτάθηκε στὶς λίγες ἀριστοκρατικὲς οἰκογένειες τῶν Ἀθηνῶν. Ἕναν αἰῶνα μετά, κατὰ τὴν γερμανικὴ κατοχή, ἐπεκτάθηκε καὶ στὰ εὐρύτερα λαϊκὰ στρωματά. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση καὶ μάλιστα μετὰ τὸ 1950 διεδόθηκε περισσότερο ἀπὸ τοὺς Ἀγγλους καὶ τοὺς Ἀμερικανοὺς ποὺ παρέμειναν στὴν Ἑλλάδα.Κι ἂν δὲν νοοῦνται Χριστούγεννα χωρὶς δένδρο, ὁμοίως δὲν νοοῦνται Χριστούγεννα χωρὶς «Ἀη Βασίλη»!
Ἀκόμη καὶ ὡς πρὸς τὸ ὄνομά του ἡ παγκοσμιοποιημένη ἐκδοχὴ τοῦ ἄη Βασίλη προκαλεῖ σύγχυση. «Σάντα Κλάους» τὸν λένε οἱ Δυτικοί, ὄνομα ποῦ παραπέμπει στὸν Ἅγιο Νικόλαο. Ὑπάρχει ὅμως σύγκριση; Ἀπὸ τὴν Ἑσπερία (Σκανδιναυία) ὁ ἕνας, ἀπὸ τὴν Ρωμανία (Βυζάντιο) ὁ ἕτερος. Λίαν στρουμπουλὸς ὁ ἕνας, μᾶλλον ἀσκητικὸς καὶ ὀλιγαρκὴς ὁ δεύτερος. Γέρος μὲ λευκὴ γενειάδα ὁ φράγκος, νέος μὲ μαῦρα μακριὰ γένεια ὁ δικός μας.Ὅταν κάποιοι μιμοῦνται τὴν ζωὴ ἑνὸς Ἅγιου κατὰ τὴν προτροπὴ τῆς ἐκκλησίας μας «ἑορτὴ Ἅγιου, μίμησις Ἅγιου», κάποιοι ἄλλοι ντύνονται μὲ τὴν στολὴ τοῦ «χονδροβασίλη» καὶ κυκλοφοροῦν στοὺς δρόμους ὡσὰν καρνάβαλοι, διότι δὲν ὑπάρχει κάτι ἀνώτερο νὰ τοὺς ἐμπνεύσει!Ὁ «Ἀη Βασίλης» ὅμως συνεπάγεται καὶ πολλὰ δῶρα! Στὶς ΗΠΑ ὑπολογίζεται ὅτι τὰ δῶρα ὑπερβαίνουν τὸ 0,5% τοῦ ΑΕΠ. Στὴν Ν. Ὑορκη, μάλιστα, ἡ τελετὴ τῆς ἁφῆς τοῦ χριστουγεννιάτικου δένδρου, ἐγκαινιάζει ἐπισημως μία περίοδο ξέφρενων ἀγορῶν ποὺ τελειώνουν μὲ τὶς ἐκπτώσεις στὶς ἀρχὲς τοῦ χρόνου! Ἡ ὑπερκατανάλωση, δηλαδή, σὲ ὅλο της τὸ
μεγαλεῖο!Τὸ χειρότερο ὅμως εἶναι ὅτι ἡ παραδοσιακὴ Θεία Λειτουργία τῶν Χριστουγέννων ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὰ ξενύχτια , τὰ «ρεβεγιὸν» καὶ τὴν χαρτοπαιξία. Τόσο ὅμως ὁ 43ος κανόνας τῶν Ἀποστόλων, ὅσο καὶ ὁ 50ος τῆς ΣΤ Οἰκουμενικῆς Σύνοδου καταδικάζουν μὲ ἀφορισμὸ τοὺς πιστοὺς ποὺ παίζουν μὲ χρήματα! Συνεπῶς, στὴν «ὅλη μαγεία τῶν Χριστουγέννων» εἶναι ἐντεταγμένα καὶ τὰ παιχνίδια τῆς τύχης, τὰ ὁποία μαζὶ μὲ ὅλα τὰ παραπάνω, θὰ μᾶς κάνουν νὰ νοιώσουμε ὡραία καὶ κάπως διαφορετικὰ ἀπὸ τὶς ἄλλες μέρες!
Πραγματικά, μὲ πόσο κατώτερα ἀλλὰ καὶ πόσο ἐπιβλαβῆ πράγματα ἐπιχειρεῖται νὰ ὑποκατασταθῆ ἡ Πίστη τοῦ Χριστοῦ!Ἡ παγκοσμιοποίηση, ὅμως, καὶ ἡ Νέα Ἐποχὴ δὲν θὰ παύσουν νὰ παραγάγουν ἑορτὲς δῆθεν Χριστιανικὲς (ὅπως τοῦ ἀνυπάρκτου Ἁγίου Βαλεντίνου) ἡ καὶ νὰ προσπαθοῦν νὰ καταργοῦν μὲ τὸν τρόπο τους τὶς Χριστιανικὲς (ὅπως αὐτὴ τῶν γενέθλιων μὲ τὴν ὁποία ἐπιχειρεῖται ἡ κατάργηση τῆς ὀνομαστικῆς ἑορτῆς).Ἐξάλλου ὅταν ἀποδίδουμε στὰ Χριστούγεννα τὸ πραγματικό τους νόημα καὶ ὅταν τὰ ἑορτάζουμε πνευματικά, τότε ἐπιτυγχάνεται καὶ ὁ μέγας σκοπὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ δὲ τὸ λεγόμενο χριστουγεννιατικο κλίμα, δεν ἐχουμε ἀνάγκη τὰ ξενόφερτα-φράγκικα ἔθιμα.Ἀντὶ τοῦ στολισμοῦ ἑνὸς δένδρου ἂς καταφύγουμε στὸν στολισμὸ ἑνὸς καραβιοῦ, ὅπως ἐκαναν καὶ οἱ πρόγονοί μας, τὸ ὁποῖο συμβόλιζε τὴν ἐκκλησία. Ἂς ψαλλουμε τὰ κάλαντα, μιμούμενοι τὰ κάλαντα τῶν ἀγγέλων, ποὺ ἐκεῖνο τὸ βράδυ στὴν Βηθλεὲμ ἀνήγγειλαν τὸ χαρμόσυνο γεγονὸς τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἂς κόψουμε τὴν βασιλόπιττα τιμῶντας ἔτσι τὸν Μέγα Βασίλειο. Μὰ πάνω ἀπὸ ὅλα ἂς προσευχηθοῦμε νὰ γεννηθῇ καὶ φέτος ὁ Χριστὸς στὴν καρδιὰ μας. Ἂς προσπαθήσουμε ἀπὸ τοῦδε καὶ στὸ ἑξῆς νὰ ζήσουμε τὰ Χριστούγεννα πιό… ρωμέῃκα!
www.xristianos.net
Δεκ 13, 2011 10:06 am
Γραφει ὁ Γεώργιος Ἔξαρχος, ἐκπαιδευτικός
Πολλὲς φορὲς κατὰ τὸ πάρελθον ἐπεχειρήθη νὰ καταργηθῇ ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγεννων διὰ τῆς βίας ἀπὸ τὸ χριστιανικὸ πλήρωμα τῆς ἐκκλησίας. Τὸ 1644 στὴν Βρεττανία, ὁ Ὄλιβερ Κρόμγουελ καὶ τὸ κόμμα τῶν πουριτανῶν, ἐθέλησαν νὰ καταργήσουν μὲ νόμο τὰ Χριστούγεννα. Ἔτσι ἡ ἥμερα ἀπηγορεύθη νὰ εἶναι ἀργία, ἡ δὲ βουλὴ συνεδρίαζε κάθε χρόνο τὴν ἥμερα τῶν Χριστουγέννων γιά περισσότερο ἀπὸ μία δεκαετία. Τὸν περασμένο αἰῶνα στὴν κομμουνιστικὴ Ῥωσσία εἶχαν ἀπαγορευθῇ τὰ Χριστούγεννα ἀπὸ τὸ 1917 ὡς τὸ 1990 ὁπὀτε καὶ κατέρρευσε τὸ καθεστώς. Ἐπὶ κυβερνήσεως δὲ Στάλιν εἶχαν ἀντικατασταθῇ ἀπὸ τὰ σταλινούγεννα!Ἡ χειρότερη ὅμως πολεμικὴ τῶν Σιωνιστῶν εἲναι αὐτὴ τῆς ἐκκοσμικεύσεως τῶν Χριστουγέννων, ἡ ὁποία μεταβάλῃ τὸ ὑπερκόσμιο γεγονὸς σὲ ἐγκόσμιο καὶ ὑλιστικό. Ἐφθάσαμε σήμερα, νὰ προβάλουμε μία ἐντελῶς εἰδωλολατρικὴ ἀτμόσφαιρα στὰ σπίτια μας καὶ ὡς ἐκ τούτου καὶ στὴν κοινωνία μας, ἀφοῦ ἔτσι μᾶς προτιμᾷ ἡ παγκοσμιοποίηση καὶ ἡ κίνηση τῆς Νέας Ἐποχῆς. Στὶς ΗΠΑ οἱ λεγόμενοι «πολιτικὰ ὀρθοὶ Ἀμερικανοί», ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς μὴ προσβολῆς τάχα τῶν ἀλλοθρήσκων (βλέπε καὶ τοὺς ἐν Ἑλλάδι διαννοουμένους) ἔχουν ἐπιδοθῇ σὲ ἔναν ἀγῶνα ἀπαλείψεως κάθε ἀναφορᾶς στὰ Χριστούγεννα.Ὅμως καὶ στὴν ὀρθοδόξη(;) πατρίδα μας εἶναι δυσεύρετες πλέον οἱ εὐχετήριες κάρτες ποὺ ἀναγράφουν «καλὰ Χριστούγεννα», ἀφοῦ βεβαίως ὁ νεοέλληνας μόνον ὡς ἀπλὲς γιορτὲς ἤ διακοπὲς ἐκλαμβάνει τὰ Χριστούγεννα. Ἀκόμη καὶ ἡ «ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ» συγχρονισμένη σὲ αὐτὸ τὸ πνεῦμα καὶ ὄχι στὸ ἑλληνορθόδοξο (ρωμαίικο) γράφει ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα τοῦ 2004 σὲ ὅλες τὶς φωτεινὲς ἐπιγραφὲς της «καλὲς γιορτὲς». Ἐπιπροσθέτως κατάφερε δυστυχῶς ἡ παγκοσμιοποίηση νὰ πιστέψουμε πὼς Χριστούγεννα χωρὶς δένδρο δὲν ὑφίστανται!!! Τὸ δένδρο κατέληξε νὰ εἶναι τὸ παγκόσμιο σύμβολο τῶν Χριστουγέννων καὶ ταυτοχρόνως κατέληξε νὰ βρίσκεται στὸ ἐπίκεντρό τῆς ἑορτῆς, μετατοπίζοντας τὴν προσοχή μας καὶ ἀπὸ Αὐτὸ τὸ Θεῖο Βρέφος.
Τὸ ἔθιμο αὐτὸ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὶς ἑλληνορθόδοξες παραδόσεις μας, πρὶν ἀπὸ δύο αἰῶνες ἦταν τελείως ἄγνωστο σὲ ὅλο τὸν κόσμο πλὴν τῆς Γερμανίας καὶ ἔχει παντελῶς παγανιστικὲς ρίζες. Γράφει ὁ π. Θ. Ζήσης, καθηγητὴς πανεπιστημίου στὴν θεολογικὴ σχολή: «Ἀπὸ τὶς πληροφορίες τῶν πηγῶν, τῆς βιβλιογραφίας καὶ τῆς ζωντανῆς ἐμπειρίας καὶ πραδόσεως δὲν ἀπομένει ἴχνος ἀμφιβολίας περὶ τοῦ ὅτι τὸ χριστουγεννιάτικο δένδρο εἶναι ξενόφερτο ἔθιμο. Ἀποτέλει αὐτὸ κατασταλλαγμένη καὶ ἀμάχητη γνώση.»1 Ὅπως ἔγραψε καὶ ὁ καθηγητὴς λαογραφίας Δ. Λουκάτος ἐμφανίστηκε γιὰ πρώτη φόρα τὸ 1833 στὸ Ναυπλιο ἐπὶ Ὀθωνος. Ἀπὸ τότε ἐπεκτάθηκε στὶς λίγες ἀριστοκρατικὲς οἰκογένειες τῶν Ἀθηνῶν. Ἕναν αἰῶνα μετά, κατὰ τὴν γερμανικὴ κατοχή, ἐπεκτάθηκε καὶ στὰ εὐρύτερα λαϊκὰ στρωματά. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση καὶ μάλιστα μετὰ τὸ 1950 διεδόθηκε περισσότερο ἀπὸ τοὺς Ἀγγλους καὶ τοὺς Ἀμερικανοὺς ποὺ παρέμειναν στὴν Ἑλλάδα.Κι ἂν δὲν νοοῦνται Χριστούγεννα χωρὶς δένδρο, ὁμοίως δὲν νοοῦνται Χριστούγεννα χωρὶς «Ἀη Βασίλη»!
Ἀκόμη καὶ ὡς πρὸς τὸ ὄνομά του ἡ παγκοσμιοποιημένη ἐκδοχὴ τοῦ ἄη Βασίλη προκαλεῖ σύγχυση. «Σάντα Κλάους» τὸν λένε οἱ Δυτικοί, ὄνομα ποῦ παραπέμπει στὸν Ἅγιο Νικόλαο. Ὑπάρχει ὅμως σύγκριση; Ἀπὸ τὴν Ἑσπερία (Σκανδιναυία) ὁ ἕνας, ἀπὸ τὴν Ρωμανία (Βυζάντιο) ὁ ἕτερος. Λίαν στρουμπουλὸς ὁ ἕνας, μᾶλλον ἀσκητικὸς καὶ ὀλιγαρκὴς ὁ δεύτερος. Γέρος μὲ λευκὴ γενειάδα ὁ φράγκος, νέος μὲ μαῦρα μακριὰ γένεια ὁ δικός μας.Ὅταν κάποιοι μιμοῦνται τὴν ζωὴ ἑνὸς Ἅγιου κατὰ τὴν προτροπὴ τῆς ἐκκλησίας μας «ἑορτὴ Ἅγιου, μίμησις Ἅγιου», κάποιοι ἄλλοι ντύνονται μὲ τὴν στολὴ τοῦ «χονδροβασίλη» καὶ κυκλοφοροῦν στοὺς δρόμους ὡσὰν καρνάβαλοι, διότι δὲν ὑπάρχει κάτι ἀνώτερο νὰ τοὺς ἐμπνεύσει!Ὁ «Ἀη Βασίλης» ὅμως συνεπάγεται καὶ πολλὰ δῶρα! Στὶς ΗΠΑ ὑπολογίζεται ὅτι τὰ δῶρα ὑπερβαίνουν τὸ 0,5% τοῦ ΑΕΠ. Στὴν Ν. Ὑορκη, μάλιστα, ἡ τελετὴ τῆς ἁφῆς τοῦ χριστουγεννιάτικου δένδρου, ἐγκαινιάζει ἐπισημως μία περίοδο ξέφρενων ἀγορῶν ποὺ τελειώνουν μὲ τὶς ἐκπτώσεις στὶς ἀρχὲς τοῦ χρόνου! Ἡ ὑπερκατανάλωση, δηλαδή, σὲ ὅλο της τὸ
μεγαλεῖο!Τὸ χειρότερο ὅμως εἶναι ὅτι ἡ παραδοσιακὴ Θεία Λειτουργία τῶν Χριστουγέννων ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὰ ξενύχτια , τὰ «ρεβεγιὸν» καὶ τὴν χαρτοπαιξία. Τόσο ὅμως ὁ 43ος κανόνας τῶν Ἀποστόλων, ὅσο καὶ ὁ 50ος τῆς ΣΤ Οἰκουμενικῆς Σύνοδου καταδικάζουν μὲ ἀφορισμὸ τοὺς πιστοὺς ποὺ παίζουν μὲ χρήματα! Συνεπῶς, στὴν «ὅλη μαγεία τῶν Χριστουγέννων» εἶναι ἐντεταγμένα καὶ τὰ παιχνίδια τῆς τύχης, τὰ ὁποία μαζὶ μὲ ὅλα τὰ παραπάνω, θὰ μᾶς κάνουν νὰ νοιώσουμε ὡραία καὶ κάπως διαφορετικὰ ἀπὸ τὶς ἄλλες μέρες!
Πραγματικά, μὲ πόσο κατώτερα ἀλλὰ καὶ πόσο ἐπιβλαβῆ πράγματα ἐπιχειρεῖται νὰ ὑποκατασταθῆ ἡ Πίστη τοῦ Χριστοῦ!Ἡ παγκοσμιοποίηση, ὅμως, καὶ ἡ Νέα Ἐποχὴ δὲν θὰ παύσουν νὰ παραγάγουν ἑορτὲς δῆθεν Χριστιανικὲς (ὅπως τοῦ ἀνυπάρκτου Ἁγίου Βαλεντίνου) ἡ καὶ νὰ προσπαθοῦν νὰ καταργοῦν μὲ τὸν τρόπο τους τὶς Χριστιανικὲς (ὅπως αὐτὴ τῶν γενέθλιων μὲ τὴν ὁποία ἐπιχειρεῖται ἡ κατάργηση τῆς ὀνομαστικῆς ἑορτῆς).Ἐξάλλου ὅταν ἀποδίδουμε στὰ Χριστούγεννα τὸ πραγματικό τους νόημα καὶ ὅταν τὰ ἑορτάζουμε πνευματικά, τότε ἐπιτυγχάνεται καὶ ὁ μέγας σκοπὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ δὲ τὸ λεγόμενο χριστουγεννιατικο κλίμα, δεν ἐχουμε ἀνάγκη τὰ ξενόφερτα-φράγκικα ἔθιμα.Ἀντὶ τοῦ στολισμοῦ ἑνὸς δένδρου ἂς καταφύγουμε στὸν στολισμὸ ἑνὸς καραβιοῦ, ὅπως ἐκαναν καὶ οἱ πρόγονοί μας, τὸ ὁποῖο συμβόλιζε τὴν ἐκκλησία. Ἂς ψαλλουμε τὰ κάλαντα, μιμούμενοι τὰ κάλαντα τῶν ἀγγέλων, ποὺ ἐκεῖνο τὸ βράδυ στὴν Βηθλεὲμ ἀνήγγειλαν τὸ χαρμόσυνο γεγονὸς τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἂς κόψουμε τὴν βασιλόπιττα τιμῶντας ἔτσι τὸν Μέγα Βασίλειο. Μὰ πάνω ἀπὸ ὅλα ἂς προσευχηθοῦμε νὰ γεννηθῇ καὶ φέτος ὁ Χριστὸς στὴν καρδιὰ μας. Ἂς προσπαθήσουμε ἀπὸ τοῦδε καὶ στὸ ἑξῆς νὰ ζήσουμε τὰ Χριστούγεννα πιό… ρωμέῃκα!
Μα δεν βλέπετε που μας πάνε;
Μα δεν βλέπετε που μας πάνε;
Ηλίας Αδάμ
Μα δεν βλέπετε που μας πάνε;Δεν βλέπετε που μας οδηγούν όλα αυτά;;Με τις δήθεν πολλές κάρτες που μας δίνουν;;;Και το επικίνδυνο κινητό της 4ης Γενιάς;;;Ύπουλα και αθόρυβα προχωράνε τα σχέδια της Νέας Τάξης, ώστε να δημιουργήσουν την πλήρης ελεγχόμενη Παγκόσμια Διακυβέρνηση.Απλά αρνηθείτε τα πάντα! Κρατήστε την Ελευθερία σας!Έτσι θα ανατρέψουμε τα Ηλεκτρονικά σχέδια της Νέας Τάξης!To 2012 πλησιάζει και θα έρθουν όλα μαζί, που ο κόσμος δεν το καταλάβει και θα τα δεχτεί εύκολα, λόγω δήθεν εκπτώσεων, χαμηλών τίμων με τα κινητά 4ης γενιάς, κ.α.
http://asimpiestos.blogspot.com/2011/12/2012.html
Απλά αρνηθείτε τα πάντα όσα έρχονται το 2012! Το ΟΧΙ είναι δύναμή μας! | ΑΣΥΜΠΙΕΣΤΟΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ YOUTUasimpiestos.blogspot.com
Ηλίας Αδάμ
Μα δεν βλέπετε που μας πάνε;Δεν βλέπετε που μας οδηγούν όλα αυτά;;Με τις δήθεν πολλές κάρτες που μας δίνουν;;;Και το επικίνδυνο κινητό της 4ης Γενιάς;;;Ύπουλα και αθόρυβα προχωράνε τα σχέδια της Νέας Τάξης, ώστε να δημιουργήσουν την πλήρης ελεγχόμενη Παγκόσμια Διακυβέρνηση.Απλά αρνηθείτε τα πάντα! Κρατήστε την Ελευθερία σας!Έτσι θα ανατρέψουμε τα Ηλεκτρονικά σχέδια της Νέας Τάξης!To 2012 πλησιάζει και θα έρθουν όλα μαζί, που ο κόσμος δεν το καταλάβει και θα τα δεχτεί εύκολα, λόγω δήθεν εκπτώσεων, χαμηλών τίμων με τα κινητά 4ης γενιάς, κ.α.
http://asimpiestos.blogspot.com/2011/12/2012.html
Απλά αρνηθείτε τα πάντα όσα έρχονται το 2012! Το ΟΧΙ είναι δύναμή μας! | ΑΣΥΜΠΙΕΣΤΟΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ YOUTUasimpiestos.blogspot.com
Ο ΠΑΤΗΡ ΠΑΙΣΙΟΣ ΗΤΟ ΤΕΛΙΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ!!!
Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Ένα θέμα που απασχόλησε τον Γέροντα Παΐσιο, ήταν το θέμα του ημερολογίου. Πονούσε για το χωρισμό και προσευχόταν. Λυπόταν για τις παρατάξεις των παλαιοημερολογιτών που είναι ξεκομμένες σαν τα κλήματα από την Άμπελο, και δεν έχουν κοινωνία με τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία και τις κατά τόπους αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Μερικές τέτοιες ενορίες στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη ενώθηκαν καθ' υπόδειξή του με την Εκκλησία κρατώντας το παλαιό ημερολόγιο.
Έλεγε, λοιπόν ο Γέροντας: «Καλό ήταν να μην υπήρχε αυτή η εορτολογική διαφορά, αλλά δεν είναι θέμα πίστεως». Στις ενστάσεις ότι το νέο ημερολόγιο το έκανε Πάπας, απαντούσε: «Το νέο ημερολόγιο το έκανε Πάπας και το παλιό ειδωλολάτρης», εννοώντας τον Ιούλιο Καίσαρα.
Για να φανεί καλύτερα η τοποθέτηση του Γέροντα στο θέμα του ημερολογίου... παρατίθεται στη συνέχεια μια σχετική μαρτυρία:
Ορθόδοξος Έλληνας με την οικογένειά του ζούσε χρόνια στην Αμερική. Είχε όμως σοβαρό πρόβλημα. Ο ίδιος ήταν ζηλωτής (παλαιοημερολογίτης), ενώ η γυναίκα και τα παιδιά του ήταν με το νέο ημερολόγιο. «Δεν μπορούσαμε να γιορτάσουμε μια γιορτή σαν οικογένεια μαζί», έλεγε. «Αυτοί είχαν Χριστούγεννα, εγώ του Αγίου Σπυρίδωνος. Εγώ Χριστούγεννα, αυτοί του Αϊ-Γιαννιού. Και αυτό ήταν το λιγότερο. Το χειρότερο ήταν το να ξέρεις, όπως μας δίδασκαν, ότι οι νεοημερολογίτες είναι αιρετικοί και θα κολασθούν. Μικρό πράγμα είναι να ακούς συνέχεια ότι η γυναίκα σου και τα παιδιά σου πρόδωσαν την πίστη τους, πήγαν με τον Πάπα, τα μυστήριά τους δεν έχουν χάρη, κ.ά.π. Ώρες συζητούσαμε με τη γυναίκα μου, αλλά άκρη δε βρίσκαμε. Για να πω την αλήθεια, κάτι δε μου άρεσε και στους παλαιοημερολογίτες. Ιδίως όταν έρχονταν κάποιοι δεσποτάδες και μας μιλούσαν. Δε μιλούσαν με αγάπη και με πόνο για τους πλανεμένους (όπως τους θεωρούσαν) νεοημερολογίτες. Αλλά θαρρείς πως είχαν ένα μίσος και χαίρονταν, όταν έλεγαν ότι θα κολασθούν. Ήταν πολύ φανατικοί. Όταν τελείωνε η ομιλία τους, ένιωθα μέσα μου μια ταραχή. Έχανα την ειρήνη μου. Όμως, ούτε σκέψη να φύγω από την παράδοσή μας. Πήγαινα να σκάσω. Σίγουρα θα πάθαινα κάτι από τη στενοχώρια. Σ' ένα ταξίδι μου στην Ελλάδα, είπα τον προβληματισμό μου στον ξάδερφό μου Γιάννη. Εκείνος μου μίλησε για κάποιον γέροντα Παΐσιο. Αποφασίσαμε να πάμε στο Άγιον Όρος, για να τον συναντήσω. Φθάσαμε στην «Παναγούδα». Ο Γέροντας μας κέρασε με γελαστό πρόσωπο και με έβαλε να καθήσω δίπλα του. Τα είχα χαμένα. Ένιωθα, όπως μου συμπεριφερόταν, σα να με γνώριζε από καιρό, σα να ήξερε τα πάντα για μένα. «Πώς τα πας με τ' αυτοκίνητα εκεί στην Αμερική;» Ήταν η πρώτη κουβέντα του. Σάστισα. Ξέχασα να αναφέρω πως η δουλειά μου ήταν στους χώρους σταθμεύσεως αυτοκινήτων, και φυσικά όλο με αυτοκίνητα ασχολούμουν.
«Καλά τα πάω», ήταν το μόνο που μπόρεσα να ψελλίσω, κοιτώντας σα χαμένος το Γέροντα. «Πόσες Εκκλησίες έχετε εκεί που μένεις»; «Τέσσερις», απάντησα και δεύτερο κύμα έκπληξης με κατέλαβε. «Με το παλιό ή με το νέο»; Ήρθε ο τρίτος κεραυνός, που όμως, αντί να μεγαλώσει τη σαστιμάρα μου, κάπως με εξοικείωσε, με ...προσγείωσε, θα έλεγα, με το χάρισμα του Γέροντα. «Δυο με το παλιό και δυο με το νέο», του αποκρίθηκα. «Εσύ πού πας»; «Εγώ με το παλιό και η γυναίκα μου με το νέο», απάντησα. «Κοίτα. Να πας κι εσύ εκεί που πηγαίνει και η γυναίκα σου», μου είπε με μια αυθεντικότητα, και ετοιμαζόταν να μου δώσει εξηγήσεις. Αλλά για μένα το θέμα είχε τελειώσει. Δε χρειαζόμουν εξηγήσεις και επιχειρήματα. Κάτι το ανεξήγητο συνέβη μέσα μου, κάτι το θεϊκό. Ένα βάρος έφυγε και τινάχτηκε μακριά μου. Όλα τα επιχειρήματα και όλες οι απειλές και οι αφορισμοί για τους νεοημερολογίτες, που χρόνια άκουγα, εξανεμίστηκαν. Ένιωθα τη χάρη του Θεού που μέσω του Αγίου του δρούσε επάνω μου και με πλημμύριζε με μια ειρήνη που χρόνια αναζητούσα. Η κατάσταση που ζούσα θα εκδηλώθηκε στο πρόσωπό του ...
Εκείνο που θυμάμαι είναι ότι αυτό μάλλον έκανε τον Γέροντα να σταματήσει για λίγο. Αλλά έπειτα συνέχισε με μερικές εξηγήσεις. Ίσως για να τις λέω σε άλλους. Ίσως και για να τις χρησιμοποιήσω για τον εαυτό μου σε καιρό πειρασμού, όταν θα περνούσε εκείνη η ουράνια κατάσταση.
«Και εμείς βέβαια εδώ στο Άγιον Όρος με το παλιό πάμε. Αλλά είναι άλλη περίπτωση. Είμαστε ενωμένοι με την Εκκλησία, με όλα τα Πατριαρχεία, και μ' αυτά που έχουν το νέο ημερολόγιο και μ' αυτά που έχουν το παλιό ημερολόγιο. Αναγνωρίζομε τα μυστήριά τους και αυτοί τα δικά μας. Οι ιερείς τους συλλειτουργούν με τους ιερείς μας. Ενώ αυτοί οι καημένοι ξεκόπηκαν. Οι περισσότεροι και ευλάβεια έχουν και ακρίβεια και αγωνιστικότητα και ζήλο Θεού. Μόνο που είναι αδιάκριτος, «ού κατ' επίγνωσιν». Άλλοι από απλότητα, άλλοι από αμάθεια, άλλοι από εγωισμό, παρασύρθηκαν. Θεώρησαν τις 13 μέρες θέμα δογματικό και όλους εμάς πλανεμένους, και έφυγαν από την Εκκλησία. Δεν έχουν κοινωνία ούτε με τα Πατριαρχεία και τις Εκκλησίες που πάνε με το νέο, αλλά ούτε και με τα Πατριαρχεία και τις Εκκλησίες που πάνε με το παλιό, γιατί δήθεν μολύνθηκαν από την επικοινωνία με τους νεοημερολογίτες. Και όχι μόνον αυτό. Και αυτοί οι λίγοι που έμειναν, έγιναν, δεν ξέρω και εγώ, πόσα κομμάτια. Και όλο και κομματιάζονται και αλληλοαναθεματίζονται και αλληλοαφορίζονται και αλληλοκαθαιρούνται. Δεν ξέρεις πόσο έχω πονέσει και πόσο έχω προσευχηθεί γι' αυτό το θέμα. Χρειάζεται να τους αγαπάμε και να τους πονάμε και όχι να τους κατακρίνουμε, και πιο πολύ να προσευχόμαστε γι' αυτούς να τους φωτίσει ο Θεός, και αν τύχει καμιά φορά και μας ζητήσει κανείς με καλή διάθεση βοήθεια, να λέμε καμιά κουβέντα».
Πέρασαν πάνω από πέντε χρόνια από την κοίμηση του Γέροντα. Ο κ. Χ. ήλθε στην «Παναγούδα» να ευχαριστήσει τον Γέροντα, γιατί έκτοτε βρήκε την πνευματική, αλλά και την οικογενειακή του σωτηρία και με δάκρυα στα μάτια διηγήθηκε τα ανωτέρω.
Με την αγάπη, την προσευχή και την διάκρισή του, γνώριζε πότε να μιλά, πώς να ενεργεί και να βοηθά αθόρυβα τη μητέρα Εκκλησία, αποφεύγοντας τα άκρα και θεραπεύοντας πληγές που ταλαιπωρούν το σώμα της Εκκλησίας και σκανδαλίζουν τους πιστούς.
Από το βιβλίο «Βίος γέροντος Παϊσίου του Aγιορείτου», Ιερομονάχου π. Ισαάκ (σελ. 691 - 696).
Ένα θέμα που απασχόλησε τον Γέροντα Παΐσιο, ήταν το θέμα του ημερολογίου. Πονούσε για το χωρισμό και προσευχόταν. Λυπόταν για τις παρατάξεις των παλαιοημερολογιτών που είναι ξεκομμένες σαν τα κλήματα από την Άμπελο, και δεν έχουν κοινωνία με τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία και τις κατά τόπους αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Μερικές τέτοιες ενορίες στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη ενώθηκαν καθ' υπόδειξή του με την Εκκλησία κρατώντας το παλαιό ημερολόγιο.
Έλεγε, λοιπόν ο Γέροντας: «Καλό ήταν να μην υπήρχε αυτή η εορτολογική διαφορά, αλλά δεν είναι θέμα πίστεως». Στις ενστάσεις ότι το νέο ημερολόγιο το έκανε Πάπας, απαντούσε: «Το νέο ημερολόγιο το έκανε Πάπας και το παλιό ειδωλολάτρης», εννοώντας τον Ιούλιο Καίσαρα.
Για να φανεί καλύτερα η τοποθέτηση του Γέροντα στο θέμα του ημερολογίου... παρατίθεται στη συνέχεια μια σχετική μαρτυρία:
Ορθόδοξος Έλληνας με την οικογένειά του ζούσε χρόνια στην Αμερική. Είχε όμως σοβαρό πρόβλημα. Ο ίδιος ήταν ζηλωτής (παλαιοημερολογίτης), ενώ η γυναίκα και τα παιδιά του ήταν με το νέο ημερολόγιο. «Δεν μπορούσαμε να γιορτάσουμε μια γιορτή σαν οικογένεια μαζί», έλεγε. «Αυτοί είχαν Χριστούγεννα, εγώ του Αγίου Σπυρίδωνος. Εγώ Χριστούγεννα, αυτοί του Αϊ-Γιαννιού. Και αυτό ήταν το λιγότερο. Το χειρότερο ήταν το να ξέρεις, όπως μας δίδασκαν, ότι οι νεοημερολογίτες είναι αιρετικοί και θα κολασθούν. Μικρό πράγμα είναι να ακούς συνέχεια ότι η γυναίκα σου και τα παιδιά σου πρόδωσαν την πίστη τους, πήγαν με τον Πάπα, τα μυστήριά τους δεν έχουν χάρη, κ.ά.π. Ώρες συζητούσαμε με τη γυναίκα μου, αλλά άκρη δε βρίσκαμε. Για να πω την αλήθεια, κάτι δε μου άρεσε και στους παλαιοημερολογίτες. Ιδίως όταν έρχονταν κάποιοι δεσποτάδες και μας μιλούσαν. Δε μιλούσαν με αγάπη και με πόνο για τους πλανεμένους (όπως τους θεωρούσαν) νεοημερολογίτες. Αλλά θαρρείς πως είχαν ένα μίσος και χαίρονταν, όταν έλεγαν ότι θα κολασθούν. Ήταν πολύ φανατικοί. Όταν τελείωνε η ομιλία τους, ένιωθα μέσα μου μια ταραχή. Έχανα την ειρήνη μου. Όμως, ούτε σκέψη να φύγω από την παράδοσή μας. Πήγαινα να σκάσω. Σίγουρα θα πάθαινα κάτι από τη στενοχώρια. Σ' ένα ταξίδι μου στην Ελλάδα, είπα τον προβληματισμό μου στον ξάδερφό μου Γιάννη. Εκείνος μου μίλησε για κάποιον γέροντα Παΐσιο. Αποφασίσαμε να πάμε στο Άγιον Όρος, για να τον συναντήσω. Φθάσαμε στην «Παναγούδα». Ο Γέροντας μας κέρασε με γελαστό πρόσωπο και με έβαλε να καθήσω δίπλα του. Τα είχα χαμένα. Ένιωθα, όπως μου συμπεριφερόταν, σα να με γνώριζε από καιρό, σα να ήξερε τα πάντα για μένα. «Πώς τα πας με τ' αυτοκίνητα εκεί στην Αμερική;» Ήταν η πρώτη κουβέντα του. Σάστισα. Ξέχασα να αναφέρω πως η δουλειά μου ήταν στους χώρους σταθμεύσεως αυτοκινήτων, και φυσικά όλο με αυτοκίνητα ασχολούμουν.
«Καλά τα πάω», ήταν το μόνο που μπόρεσα να ψελλίσω, κοιτώντας σα χαμένος το Γέροντα. «Πόσες Εκκλησίες έχετε εκεί που μένεις»; «Τέσσερις», απάντησα και δεύτερο κύμα έκπληξης με κατέλαβε. «Με το παλιό ή με το νέο»; Ήρθε ο τρίτος κεραυνός, που όμως, αντί να μεγαλώσει τη σαστιμάρα μου, κάπως με εξοικείωσε, με ...προσγείωσε, θα έλεγα, με το χάρισμα του Γέροντα. «Δυο με το παλιό και δυο με το νέο», του αποκρίθηκα. «Εσύ πού πας»; «Εγώ με το παλιό και η γυναίκα μου με το νέο», απάντησα. «Κοίτα. Να πας κι εσύ εκεί που πηγαίνει και η γυναίκα σου», μου είπε με μια αυθεντικότητα, και ετοιμαζόταν να μου δώσει εξηγήσεις. Αλλά για μένα το θέμα είχε τελειώσει. Δε χρειαζόμουν εξηγήσεις και επιχειρήματα. Κάτι το ανεξήγητο συνέβη μέσα μου, κάτι το θεϊκό. Ένα βάρος έφυγε και τινάχτηκε μακριά μου. Όλα τα επιχειρήματα και όλες οι απειλές και οι αφορισμοί για τους νεοημερολογίτες, που χρόνια άκουγα, εξανεμίστηκαν. Ένιωθα τη χάρη του Θεού που μέσω του Αγίου του δρούσε επάνω μου και με πλημμύριζε με μια ειρήνη που χρόνια αναζητούσα. Η κατάσταση που ζούσα θα εκδηλώθηκε στο πρόσωπό του ...
Εκείνο που θυμάμαι είναι ότι αυτό μάλλον έκανε τον Γέροντα να σταματήσει για λίγο. Αλλά έπειτα συνέχισε με μερικές εξηγήσεις. Ίσως για να τις λέω σε άλλους. Ίσως και για να τις χρησιμοποιήσω για τον εαυτό μου σε καιρό πειρασμού, όταν θα περνούσε εκείνη η ουράνια κατάσταση.
«Και εμείς βέβαια εδώ στο Άγιον Όρος με το παλιό πάμε. Αλλά είναι άλλη περίπτωση. Είμαστε ενωμένοι με την Εκκλησία, με όλα τα Πατριαρχεία, και μ' αυτά που έχουν το νέο ημερολόγιο και μ' αυτά που έχουν το παλιό ημερολόγιο. Αναγνωρίζομε τα μυστήριά τους και αυτοί τα δικά μας. Οι ιερείς τους συλλειτουργούν με τους ιερείς μας. Ενώ αυτοί οι καημένοι ξεκόπηκαν. Οι περισσότεροι και ευλάβεια έχουν και ακρίβεια και αγωνιστικότητα και ζήλο Θεού. Μόνο που είναι αδιάκριτος, «ού κατ' επίγνωσιν». Άλλοι από απλότητα, άλλοι από αμάθεια, άλλοι από εγωισμό, παρασύρθηκαν. Θεώρησαν τις 13 μέρες θέμα δογματικό και όλους εμάς πλανεμένους, και έφυγαν από την Εκκλησία. Δεν έχουν κοινωνία ούτε με τα Πατριαρχεία και τις Εκκλησίες που πάνε με το νέο, αλλά ούτε και με τα Πατριαρχεία και τις Εκκλησίες που πάνε με το παλιό, γιατί δήθεν μολύνθηκαν από την επικοινωνία με τους νεοημερολογίτες. Και όχι μόνον αυτό. Και αυτοί οι λίγοι που έμειναν, έγιναν, δεν ξέρω και εγώ, πόσα κομμάτια. Και όλο και κομματιάζονται και αλληλοαναθεματίζονται και αλληλοαφορίζονται και αλληλοκαθαιρούνται. Δεν ξέρεις πόσο έχω πονέσει και πόσο έχω προσευχηθεί γι' αυτό το θέμα. Χρειάζεται να τους αγαπάμε και να τους πονάμε και όχι να τους κατακρίνουμε, και πιο πολύ να προσευχόμαστε γι' αυτούς να τους φωτίσει ο Θεός, και αν τύχει καμιά φορά και μας ζητήσει κανείς με καλή διάθεση βοήθεια, να λέμε καμιά κουβέντα».
Πέρασαν πάνω από πέντε χρόνια από την κοίμηση του Γέροντα. Ο κ. Χ. ήλθε στην «Παναγούδα» να ευχαριστήσει τον Γέροντα, γιατί έκτοτε βρήκε την πνευματική, αλλά και την οικογενειακή του σωτηρία και με δάκρυα στα μάτια διηγήθηκε τα ανωτέρω.
Με την αγάπη, την προσευχή και την διάκρισή του, γνώριζε πότε να μιλά, πώς να ενεργεί και να βοηθά αθόρυβα τη μητέρα Εκκλησία, αποφεύγοντας τα άκρα και θεραπεύοντας πληγές που ταλαιπωρούν το σώμα της Εκκλησίας και σκανδαλίζουν τους πιστούς.
Από το βιβλίο «Βίος γέροντος Παϊσίου του Aγιορείτου», Ιερομονάχου π. Ισαάκ (σελ. 691 - 696).
ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ Η’ ΑΝΤΙΖΗΛΩΤΙΚΟΣ;
ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ Η’ ΑΝΤΙΖΗΛΩΤΙΚΟΣ;
Ὑπάρχουν, δυστυχῶς, μερικοὶ οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ ἀντιοικουμενιστικοῦ ἀγῶνος συνεχίζουν νὰ διαιωνίζουν τὴν διάσπαση τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν σὲ δυὸ ἀντιμαχόμενες μερίδες ποὺ ὅπως εἶναι γνωστὸ σὲ ὅλους μας ὀνομάζονται ἀπὸ τοὺς μὲν ''παλαιοημερολογίτες'' καὶ ἀπὸ τοὺς δὲ ''νεοημερολογίτες''. Ἀπόδειξη διὰ τὰ λεγόμενά μας αὐτὰ εἶναι ὅτι ὅποτε προσπαθοῦν νὰ γράψουν κάποιο ἄρθρο ἔναντί του Οἰκουμενισμοῦ ἀποτυγχάνουν καὶ μετατρέπουν τὸν δῆθεν ἀντιοικουμενιστικὸ λόγο τους σὲ ἀντιζηλωτικό!
Διατὶ ὅμως χρησιμοποιοῦν τὸν ὄρο ''ἀντιοικουμενιστὲς'' διὰ τὸν ἑαυτὸ τοὺς ἒφ΄ ὅσον εἰς τὸ βάθος εἶναι ἀντιζηλωτές; Μὰ ἡ ἐξήγηση εἶναι ἁπλή! Δία νὰ παρασύρουν τοὺς ἁπλοικοὺς χριστιανοὺς λέγοντάς τους ὅτι «νά, καὶ ἐμεῖς εἴμαστε ἀντιοικουμενιστὲς ποὺ σᾶς λέγουμε τούτους τοὺς λόγους. Δὲν θέλουμε τὸ κακό σας! Ἁπλῶς σᾶς ἐνημερώνουμε διὰ νὰ μὴν γίνετε καὶ ἐσεῖς παλαιοημερολογίτες»!!! Εἶναι ὅμως ἀλήθεια ἀντιοικουμενιστές, ναὶ ἢ ὄχι; Αὐτὸ ὁ καθεὶς μπορεῖ νὰ τὸ διαπιστώσει ἀπὸ τὶς πράξεις καὶ ὄχι ἀπὸ τοὺς λόγους τους.
Ἀρκετὰ εὔκολα μπορεῖ νὰ διαπιστώσει κανεὶς ὅτι ὅσοι γράφουν κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τὶς πράξεις τοὺς πράττουν τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο!
Ὑποδέχονται τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους εἰς τὶς πόλεις τους ὡς νὰ μὴν συμβαίνει τίποτα ἀπολύτως!
Εἰς τὰ ἄρθρα τοὺς σπάνια ἀναφέρονται ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ εἰς τὸ ποιοὶ τελικὰ εἶναι οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ τί πρέπει νὰ πράξει ὁ χριστιανὸς ἀπέναντί τους.
Ἀναφέρονται σὲ ἕναν Οἰκουμενισμὸ ἀκέφαλο ἁπλῶς λέγοντας εἰς τοὺς πιστοὺς ὅτι χρειάζεται ἀγώνας ἔναντί του, δίχως ὅμως νὰ λέγουν τί εἴδους ἀγώνας θὰ εἶναι αὐτός.
Ἐὰν κάποια στιγμὴ ἀναφερθοῦν καὶ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ, τότε ἁπλῶς λέγουν εἰς τὰ ἄρθρα τους ὅτι κακῶς ἔπραξε ὁ τάδε Ἐπίσκοπος διὰ τούτη τὴν πράξη του, δίχως ὅμως νὰ λέγουν ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος αὐτὸς κηρύττει ΑΙΡΕΣΗ, δηλαδὴ εἶναι αἱρετικός.
Μὲ λίγα λόγια τὸ μόνο ποὺ κάνουν εἶναι νὰ σπαταλοῦν μελάνι καὶ χαρτὶ παίζοντας τρόπον τινὰ ''χαρτοπόλεμο'' νομίζοντας ὅτι ἔτσι ἐκτελοῦν καὶ τὸ καθῆκον τοὺς ὀνομάζοντας ὁμολογία αὐτὸ ποὺ κάνουν. Πολλὰ λόγια γραμμένα σὲ διάφορες φυλλάδες, πράξεις ὅμως μηδενικές.
Ὅμως διὰ τὸ ζήτημα τῶν ζηλωτῶν δὲν ἔχουν ἔτσι τὰ πράγματα, ἀλλὰ τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο.
Δὲν τολμοῦν οὔτε νὰ ἀντικρύσουν κάποιον ζηλωτὴ Ὀρθόδοξο ἀλλὰ τὸν ἐπικρίνουν μὲ διάφορα ἐπίθετα.
Εἰς τὰ ἄρθρα τους δὲν διστάζουν νὰ τοὺς ὀνομάσουν μέχρι καὶ αἱρετικούς, καλώντας τὸν ἁπλὸ λαὸ νὰ πράττει τὸ ἴδιο.
Στὰ βιβλία τους, ἐὰν ἀποτελεῖται ἀπὸ ἑκατὸ σελίδες, δὲν διστάζουν νὰ ἀφιερώσουν τὶς εἴκοσι διὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τὶς ἄλλες ὀγδόντα διὰ τὸν ζηλωτισμό!!!
Ἔτσι φτάνουμε εἰς τὸ συμπέρασμα ὁ ἁπλοικὸς χριστιανὸς νὰ νομίζει ὡς τὴν μεγαλύτερη Παναίρεση τοῦ αἰώνα μᾶς τὸν ζηλωτισμὸ καὶ ὄχι τὸν Οἰκουμενισμό!!! Καὶ ἐὰν τολμήσει ὁ ταλαίπωρος χριστιανὸς νὰ μιλήσει ὑπὲρ τῶν ζηλωτῶν, τότε οἱ δῆθεν ἀντιοικουμενιστὲς καταφεύγουν εἰς τὸ ἐπιχείρημα λέγοντάς του «μὴν τοὺς ὑποστηρίζεις διότι ἔτσι θὰ βρεθεῖς ἐκτὸς Ἐκκλησίας»!!! Καὶ ποιὰ εἶναι ἡ Ἐκκλησία ἀγαπητοί μου διὰ νὰ κινδυνεψεῖ νὰ βρεθεῖ ὁ ἁπλοικὸς χριστιανὸς ἐκτὸς αὐτῆς;
Μήπως εἶναι αὐτὴ ἡ ὁποία συμμετέχει εἰς τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν «Ἐκκλησιῶν» (Π.Σ.Ε.);
Μήπως εἶναι αὐτὴ ποῦ ἀναγνωρίζει τὸν Πάπα ὡς Ἐπίσκοπο Ρώμης;
Μήπως εἶναι αὐτὴ ποὺ ἀναγνωρίζει ὅτι καὶ οἱ ἄλλες αἱρέσεις κατέχουν καὶ αὐτὲς κάποιο κομμάτι ἀληθείας;
Μήπως εἶναι αὐτὴ ποῦ ἐντός των κόλπων τῆς δέχεται ἀνθρώπους διαφόρων δῆθεν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν (αἱρετικοὺς) διὰ νὰ συμπροσευχηθοῦν διὰ τὴν εἰρήνη τοῦ σύμπαντος κόσμου;
Ὄχι ἀγαπητοί μου. Αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ Ἐκκλησία ποὺ μᾶς παρέδωσε ὁ Δεσπότης Χριστός, ἀλλὰ εἶναι μιὰ ἀλλοιωμένη «Ἐκκλησία» ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ ἀλλοιωμένο φρόνημα, καὶ ὄχι Ὀρθόδοξο.
Καταντήσατε νὰ μὴν δέχεσθε νὰ ἀκολουθήσετε τὸν δρόμο ποὺ ἐχάραξαν οἱ ἅγιοί της Ἐκκλησία μᾶς ἀλλὰ νὰ δέχεσθε, ὅπως εἴδαμε καὶ σὲ πρόσφατο ἄρθρο, μεμονωμένους ἀνθρώπους λέγοντας μάλιστα μὲ παρρησία «Σήμερα δυστυχῶς γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια - ἐκ μέρους ὁρισμένων - νὰ ἀκολουθήσουν ἄλλο δρόμο ἀπὸ αὐτὸν ποὺ μᾶς κληροδότησε ὁ π... τάδε».
Δὲν γράφετε ὅπως μᾶς κληροδότησαν οἱ ἅγιοι πατέρες ΣΥΣΣΩΜΟΙ ἀλλὰ ὅπως σᾶς κληροδότησε ὁ τάδε ἢ ὁ τάδε. Καὶ μόνο ἀπὸ αὐτὸ ἀποδεικνύεται ὅτι δὲν ἀνήκετε εἰς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ποὺ ἵδρυσε ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλὰ ἀνήκετε εἰς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς πλανήθηκαν. Καὶ ὅπως εἶναι φυσικὸ δὶ΄ αὐτὸ καὶ ἀνήκετε εἰς τὴν Ἐκκλησία ἐκείνων, διότι ΤΟ ΟΜΟΙΟ ΕΙΣ ΤΟ ΟΜΟΙΟ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ καὶ φτάσατε εἰς τὸ σημεῖο νὰ συμπροσεύχονται οἱ ποιμένες σας μὲ αἱρετικοὺς καὶ νὰ ἀναγνωρίζουν τὶς αἱρέσεις ὡς κανονικὲς Ἐκκλησίες μὲ μυστήρια κιόλας!
Ὄχι ἀγαπητοί. Οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν ἀποδέχονται εἰς τὴν ΠΡΑΞΗ τέτοια ἀπαράδεκτα φαινόμενα, οὔτε καὶ ποτὲ πρόκειται νὰ δώσουν τὴν συγκατάθεσή τους σὲ αὐτά. Διὰ τοῦτο δὲν ἀνήκουν εἰς μίαν τέτοιαν ἀλλοιωμένην Ἐκκλησίαν ἀλλὰ ἀνήκουν εἰς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τὴν διωκόμενη καὶ μὴ καταποντισθεῖσα ὑπὸ τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν βρίσκονται ἐκτὸς Ἐκκλησίας, διότι τούτη δὲν εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ὅσο καὶ ἐὰν ἐσεῖς προσπαθεῖτε νὰ τὴν κάνετε νὰ φαίνεται ἔτσι, ἀλλὰ εἶναι μιὰ πανσπερμία αἱρετικῶν συνονθυλευμάτων ποὺ τὴν ὀνομάζουν καὶ μὲ ὄνομα Π.Σ.Ε. Εἰς αὐτὸ ἀνήκετε ὅσο καὶ νὰ μὴν θέλετε νὰ τὸ πιστέψετε διότι ἐλέγχεται ἡ συνείδησή σας. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἔχει ἀπολύτως οὐδεμία σχέση μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ διὰ τοῦτο τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεώς μας ὁμολογεῖ ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ. Ὄχι πολλές, ἀλλὰ ΜΙΑ καὶ ΑΓΙΑ, καὶ ὄχι ὅπως οἱ ποιμένες σᾶς ὁμολογοῦν μέχρι καὶ διὰ τὶς ἐβραικὲς συναγωγὲς ὅτι εἶναι εὐλογημένες!!!
Οἱ λόγοι σᾶς λοιπὸν δὲν ἔχουν στόχο τὸν Οἰκουμενισμὸ διὰ τοῦτο δὲν εἶστε καὶ ἀντιοικουμενιστές, ἀλλὰ στόχο ἔχουν τοὺς ζηλωτὲς Ὀρθοδόξους οἱ ὁποῖοι ἕως σήμερον ἔχουν καταφέρει μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια (μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ βεβαίως) νὰ μὴν ἔχουν κοινωνία μὲ ὅσους συμμετέχουν εἰς τὶς συνάξεις τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ οὔτε νὰ τοὺς δέχονται, ὡς πολὺ ὀρθὰ πράττουν, ὡς Ὀρθοδόξους Ποιμένες.
Τρισχείριστη ὑπηρεσία προσφέρετε δυστυχῶς ἐσεῖς οἱ ταλαίπωροι ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ λέγοντας εἰς τοὺς ἁπλοικοὺς Ὀρθοδόξους νὰ συνεχίζουν νὰ κοινωνοῦν μετὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν, φοβίζοντάς τους ὅτι θὰ δώσουν λόγο εἰς τὸν Θεὸ ἐὰν διακόψουν τὸ μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν Ἐπισκόπων. Δυστυχῶς ἀναλάβατε καὶ τὴν δικαία κρίση τοῦ Κυρίου ὥστε νὰ γνωρίζετε ποιὸν ὁ Θεὸς θὰ κολάσει καὶ ποιὸν θὰ σώσει, καὶ ἔτσι εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀντιληφθεῖτε τὴν πλάνη ποὺ σᾶς διακατέχει.
Ἐμεῖς ἀγαπητοί μου ἔχουμε τὰ παραδείγματα τῶν ἁγίων μας, (καὶ ὄχι τοῦ τάδε γέροντα) οἱ ὁποῖοι διὰ μέσω τῶν λόγων καὶ τῶν πράξεών των μᾶς διδάσκουν ἀκόμα καὶ σήμερα τὸ πὼς θὰ πρέπει νὰ πράξουμε σὲ περιόδους αἱρέσεων καὶ αὐτοὺς θὰ ἀκούσουμε καὶ μόνο.
Καὶ σᾶς ἐρωτοῦμε καὶ ἐμεῖς μὲ τὴν σειρά μας. Θὰ γίνονταν αὐτὰ τὰ Οἰκουμενιστικὰ εὐτράπελα ἐὰν βρίσκονταν ἐν ζωὴ (σωματικὰ) οἱ ἅγιοί της Ἐκκλησία μας;; Μήπως ἐσεῖς πιστεύετε ὅτι θὰ δέχονταν τὴν κοινωνία μετὰ τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων;
Ἡ ἀπάντηση βρίσκεται εἰς τοὺς βίους των, καὶ αὐτοὺς τοὺς βίους θὰ πρέπει συνεχῶς νὰ μελετᾶ ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς καὶ εἰδικότερα τῶν ἁγίων ποὺ ἐμαρτύρησαν διὰ τὴν πίστη των.
Ἐσεῖς μπορεῖτε νὰ ἀσχολῆστε μὲ τοὺς γεροντάδες σας καὶ νὰ πορεύεσθε τὴν δική τους ὁδό. Ἐμεῖς προτιμοῦμε τὴν σίγουρη καὶ ἀσφαλῆ ὁδὸ τῶν ἁγίων της Ἐκκλησία μᾶς τοὺς ὁποίους ἑορτάζουμε κάθε ἡμέρα.
Σταματῆστε λοιπὸν νὰ χρησιμοποιῆτε τὸ δῆθεν ἐπιχείρημα ὅτι καὶ ἐσεῖς εἶστε ἀντιοικουμενιστές, διότι τὸ μόνο ποὺ σᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ πλήξετε τοὺς ἀγωνιστὲς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς οἱ ὁποῖοι δὲν «κλίνουν γόνυ τῷ Βάαλ»!
Εἶστε λοιπὸν ΑΝΤΙΖΗΛΩΤΕΣ καὶ ὄχι ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ, διότι ὁ ἀληθινὰ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ὁ ὁποῖος δὲν ἀποδέχεται τὰ αἱρετικὰ Οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα τῶν ποιμένων θὰ ἀναγκαστεῖ ἐκ τῶν παραγμάτων νὰ εἶναι καὶ ζηλωτὴς Χριστιανὸς ὅπως μᾶς διδάσκουν καὶ οἱ βίοι τῶν ἁγίων της Ἐκκλησίας.
Πηγή: http://entoytwnika.blogspot.com
Ὑπάρχουν, δυστυχῶς, μερικοὶ οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ ἀντιοικουμενιστικοῦ ἀγῶνος συνεχίζουν νὰ διαιωνίζουν τὴν διάσπαση τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν σὲ δυὸ ἀντιμαχόμενες μερίδες ποὺ ὅπως εἶναι γνωστὸ σὲ ὅλους μας ὀνομάζονται ἀπὸ τοὺς μὲν ''παλαιοημερολογίτες'' καὶ ἀπὸ τοὺς δὲ ''νεοημερολογίτες''. Ἀπόδειξη διὰ τὰ λεγόμενά μας αὐτὰ εἶναι ὅτι ὅποτε προσπαθοῦν νὰ γράψουν κάποιο ἄρθρο ἔναντί του Οἰκουμενισμοῦ ἀποτυγχάνουν καὶ μετατρέπουν τὸν δῆθεν ἀντιοικουμενιστικὸ λόγο τους σὲ ἀντιζηλωτικό!
Διατὶ ὅμως χρησιμοποιοῦν τὸν ὄρο ''ἀντιοικουμενιστὲς'' διὰ τὸν ἑαυτὸ τοὺς ἒφ΄ ὅσον εἰς τὸ βάθος εἶναι ἀντιζηλωτές; Μὰ ἡ ἐξήγηση εἶναι ἁπλή! Δία νὰ παρασύρουν τοὺς ἁπλοικοὺς χριστιανοὺς λέγοντάς τους ὅτι «νά, καὶ ἐμεῖς εἴμαστε ἀντιοικουμενιστὲς ποὺ σᾶς λέγουμε τούτους τοὺς λόγους. Δὲν θέλουμε τὸ κακό σας! Ἁπλῶς σᾶς ἐνημερώνουμε διὰ νὰ μὴν γίνετε καὶ ἐσεῖς παλαιοημερολογίτες»!!! Εἶναι ὅμως ἀλήθεια ἀντιοικουμενιστές, ναὶ ἢ ὄχι; Αὐτὸ ὁ καθεὶς μπορεῖ νὰ τὸ διαπιστώσει ἀπὸ τὶς πράξεις καὶ ὄχι ἀπὸ τοὺς λόγους τους.
Ἀρκετὰ εὔκολα μπορεῖ νὰ διαπιστώσει κανεὶς ὅτι ὅσοι γράφουν κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τὶς πράξεις τοὺς πράττουν τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο!
Ὑποδέχονται τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους εἰς τὶς πόλεις τους ὡς νὰ μὴν συμβαίνει τίποτα ἀπολύτως!
Εἰς τὰ ἄρθρα τοὺς σπάνια ἀναφέρονται ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ εἰς τὸ ποιοὶ τελικὰ εἶναι οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ τί πρέπει νὰ πράξει ὁ χριστιανὸς ἀπέναντί τους.
Ἀναφέρονται σὲ ἕναν Οἰκουμενισμὸ ἀκέφαλο ἁπλῶς λέγοντας εἰς τοὺς πιστοὺς ὅτι χρειάζεται ἀγώνας ἔναντί του, δίχως ὅμως νὰ λέγουν τί εἴδους ἀγώνας θὰ εἶναι αὐτός.
Ἐὰν κάποια στιγμὴ ἀναφερθοῦν καὶ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ, τότε ἁπλῶς λέγουν εἰς τὰ ἄρθρα τους ὅτι κακῶς ἔπραξε ὁ τάδε Ἐπίσκοπος διὰ τούτη τὴν πράξη του, δίχως ὅμως νὰ λέγουν ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος αὐτὸς κηρύττει ΑΙΡΕΣΗ, δηλαδὴ εἶναι αἱρετικός.
Μὲ λίγα λόγια τὸ μόνο ποὺ κάνουν εἶναι νὰ σπαταλοῦν μελάνι καὶ χαρτὶ παίζοντας τρόπον τινὰ ''χαρτοπόλεμο'' νομίζοντας ὅτι ἔτσι ἐκτελοῦν καὶ τὸ καθῆκον τοὺς ὀνομάζοντας ὁμολογία αὐτὸ ποὺ κάνουν. Πολλὰ λόγια γραμμένα σὲ διάφορες φυλλάδες, πράξεις ὅμως μηδενικές.
Ὅμως διὰ τὸ ζήτημα τῶν ζηλωτῶν δὲν ἔχουν ἔτσι τὰ πράγματα, ἀλλὰ τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο.
Δὲν τολμοῦν οὔτε νὰ ἀντικρύσουν κάποιον ζηλωτὴ Ὀρθόδοξο ἀλλὰ τὸν ἐπικρίνουν μὲ διάφορα ἐπίθετα.
Εἰς τὰ ἄρθρα τους δὲν διστάζουν νὰ τοὺς ὀνομάσουν μέχρι καὶ αἱρετικούς, καλώντας τὸν ἁπλὸ λαὸ νὰ πράττει τὸ ἴδιο.
Στὰ βιβλία τους, ἐὰν ἀποτελεῖται ἀπὸ ἑκατὸ σελίδες, δὲν διστάζουν νὰ ἀφιερώσουν τὶς εἴκοσι διὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τὶς ἄλλες ὀγδόντα διὰ τὸν ζηλωτισμό!!!
Ἔτσι φτάνουμε εἰς τὸ συμπέρασμα ὁ ἁπλοικὸς χριστιανὸς νὰ νομίζει ὡς τὴν μεγαλύτερη Παναίρεση τοῦ αἰώνα μᾶς τὸν ζηλωτισμὸ καὶ ὄχι τὸν Οἰκουμενισμό!!! Καὶ ἐὰν τολμήσει ὁ ταλαίπωρος χριστιανὸς νὰ μιλήσει ὑπὲρ τῶν ζηλωτῶν, τότε οἱ δῆθεν ἀντιοικουμενιστὲς καταφεύγουν εἰς τὸ ἐπιχείρημα λέγοντάς του «μὴν τοὺς ὑποστηρίζεις διότι ἔτσι θὰ βρεθεῖς ἐκτὸς Ἐκκλησίας»!!! Καὶ ποιὰ εἶναι ἡ Ἐκκλησία ἀγαπητοί μου διὰ νὰ κινδυνεψεῖ νὰ βρεθεῖ ὁ ἁπλοικὸς χριστιανὸς ἐκτὸς αὐτῆς;
Μήπως εἶναι αὐτὴ ἡ ὁποία συμμετέχει εἰς τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν «Ἐκκλησιῶν» (Π.Σ.Ε.);
Μήπως εἶναι αὐτὴ ποῦ ἀναγνωρίζει τὸν Πάπα ὡς Ἐπίσκοπο Ρώμης;
Μήπως εἶναι αὐτὴ ποὺ ἀναγνωρίζει ὅτι καὶ οἱ ἄλλες αἱρέσεις κατέχουν καὶ αὐτὲς κάποιο κομμάτι ἀληθείας;
Μήπως εἶναι αὐτὴ ποῦ ἐντός των κόλπων τῆς δέχεται ἀνθρώπους διαφόρων δῆθεν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν (αἱρετικοὺς) διὰ νὰ συμπροσευχηθοῦν διὰ τὴν εἰρήνη τοῦ σύμπαντος κόσμου;
Ὄχι ἀγαπητοί μου. Αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ Ἐκκλησία ποὺ μᾶς παρέδωσε ὁ Δεσπότης Χριστός, ἀλλὰ εἶναι μιὰ ἀλλοιωμένη «Ἐκκλησία» ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ ἀλλοιωμένο φρόνημα, καὶ ὄχι Ὀρθόδοξο.
Καταντήσατε νὰ μὴν δέχεσθε νὰ ἀκολουθήσετε τὸν δρόμο ποὺ ἐχάραξαν οἱ ἅγιοί της Ἐκκλησία μᾶς ἀλλὰ νὰ δέχεσθε, ὅπως εἴδαμε καὶ σὲ πρόσφατο ἄρθρο, μεμονωμένους ἀνθρώπους λέγοντας μάλιστα μὲ παρρησία «Σήμερα δυστυχῶς γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια - ἐκ μέρους ὁρισμένων - νὰ ἀκολουθήσουν ἄλλο δρόμο ἀπὸ αὐτὸν ποὺ μᾶς κληροδότησε ὁ π... τάδε».
Δὲν γράφετε ὅπως μᾶς κληροδότησαν οἱ ἅγιοι πατέρες ΣΥΣΣΩΜΟΙ ἀλλὰ ὅπως σᾶς κληροδότησε ὁ τάδε ἢ ὁ τάδε. Καὶ μόνο ἀπὸ αὐτὸ ἀποδεικνύεται ὅτι δὲν ἀνήκετε εἰς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ποὺ ἵδρυσε ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλὰ ἀνήκετε εἰς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς πλανήθηκαν. Καὶ ὅπως εἶναι φυσικὸ δὶ΄ αὐτὸ καὶ ἀνήκετε εἰς τὴν Ἐκκλησία ἐκείνων, διότι ΤΟ ΟΜΟΙΟ ΕΙΣ ΤΟ ΟΜΟΙΟ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ καὶ φτάσατε εἰς τὸ σημεῖο νὰ συμπροσεύχονται οἱ ποιμένες σας μὲ αἱρετικοὺς καὶ νὰ ἀναγνωρίζουν τὶς αἱρέσεις ὡς κανονικὲς Ἐκκλησίες μὲ μυστήρια κιόλας!
Ὄχι ἀγαπητοί. Οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν ἀποδέχονται εἰς τὴν ΠΡΑΞΗ τέτοια ἀπαράδεκτα φαινόμενα, οὔτε καὶ ποτὲ πρόκειται νὰ δώσουν τὴν συγκατάθεσή τους σὲ αὐτά. Διὰ τοῦτο δὲν ἀνήκουν εἰς μίαν τέτοιαν ἀλλοιωμένην Ἐκκλησίαν ἀλλὰ ἀνήκουν εἰς τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τὴν διωκόμενη καὶ μὴ καταποντισθεῖσα ὑπὸ τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν βρίσκονται ἐκτὸς Ἐκκλησίας, διότι τούτη δὲν εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ὅσο καὶ ἐὰν ἐσεῖς προσπαθεῖτε νὰ τὴν κάνετε νὰ φαίνεται ἔτσι, ἀλλὰ εἶναι μιὰ πανσπερμία αἱρετικῶν συνονθυλευμάτων ποὺ τὴν ὀνομάζουν καὶ μὲ ὄνομα Π.Σ.Ε. Εἰς αὐτὸ ἀνήκετε ὅσο καὶ νὰ μὴν θέλετε νὰ τὸ πιστέψετε διότι ἐλέγχεται ἡ συνείδησή σας. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἔχει ἀπολύτως οὐδεμία σχέση μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ διὰ τοῦτο τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεώς μας ὁμολογεῖ ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ. Ὄχι πολλές, ἀλλὰ ΜΙΑ καὶ ΑΓΙΑ, καὶ ὄχι ὅπως οἱ ποιμένες σᾶς ὁμολογοῦν μέχρι καὶ διὰ τὶς ἐβραικὲς συναγωγὲς ὅτι εἶναι εὐλογημένες!!!
Οἱ λόγοι σᾶς λοιπὸν δὲν ἔχουν στόχο τὸν Οἰκουμενισμὸ διὰ τοῦτο δὲν εἶστε καὶ ἀντιοικουμενιστές, ἀλλὰ στόχο ἔχουν τοὺς ζηλωτὲς Ὀρθοδόξους οἱ ὁποῖοι ἕως σήμερον ἔχουν καταφέρει μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια (μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ βεβαίως) νὰ μὴν ἔχουν κοινωνία μὲ ὅσους συμμετέχουν εἰς τὶς συνάξεις τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ οὔτε νὰ τοὺς δέχονται, ὡς πολὺ ὀρθὰ πράττουν, ὡς Ὀρθοδόξους Ποιμένες.
Τρισχείριστη ὑπηρεσία προσφέρετε δυστυχῶς ἐσεῖς οἱ ταλαίπωροι ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ λέγοντας εἰς τοὺς ἁπλοικοὺς Ὀρθοδόξους νὰ συνεχίζουν νὰ κοινωνοῦν μετὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν, φοβίζοντάς τους ὅτι θὰ δώσουν λόγο εἰς τὸν Θεὸ ἐὰν διακόψουν τὸ μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν Ἐπισκόπων. Δυστυχῶς ἀναλάβατε καὶ τὴν δικαία κρίση τοῦ Κυρίου ὥστε νὰ γνωρίζετε ποιὸν ὁ Θεὸς θὰ κολάσει καὶ ποιὸν θὰ σώσει, καὶ ἔτσι εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀντιληφθεῖτε τὴν πλάνη ποὺ σᾶς διακατέχει.
Ἐμεῖς ἀγαπητοί μου ἔχουμε τὰ παραδείγματα τῶν ἁγίων μας, (καὶ ὄχι τοῦ τάδε γέροντα) οἱ ὁποῖοι διὰ μέσω τῶν λόγων καὶ τῶν πράξεών των μᾶς διδάσκουν ἀκόμα καὶ σήμερα τὸ πὼς θὰ πρέπει νὰ πράξουμε σὲ περιόδους αἱρέσεων καὶ αὐτοὺς θὰ ἀκούσουμε καὶ μόνο.
Καὶ σᾶς ἐρωτοῦμε καὶ ἐμεῖς μὲ τὴν σειρά μας. Θὰ γίνονταν αὐτὰ τὰ Οἰκουμενιστικὰ εὐτράπελα ἐὰν βρίσκονταν ἐν ζωὴ (σωματικὰ) οἱ ἅγιοί της Ἐκκλησία μας;; Μήπως ἐσεῖς πιστεύετε ὅτι θὰ δέχονταν τὴν κοινωνία μετὰ τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων;
Ἡ ἀπάντηση βρίσκεται εἰς τοὺς βίους των, καὶ αὐτοὺς τοὺς βίους θὰ πρέπει συνεχῶς νὰ μελετᾶ ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς καὶ εἰδικότερα τῶν ἁγίων ποὺ ἐμαρτύρησαν διὰ τὴν πίστη των.
Ἐσεῖς μπορεῖτε νὰ ἀσχολῆστε μὲ τοὺς γεροντάδες σας καὶ νὰ πορεύεσθε τὴν δική τους ὁδό. Ἐμεῖς προτιμοῦμε τὴν σίγουρη καὶ ἀσφαλῆ ὁδὸ τῶν ἁγίων της Ἐκκλησία μᾶς τοὺς ὁποίους ἑορτάζουμε κάθε ἡμέρα.
Σταματῆστε λοιπὸν νὰ χρησιμοποιῆτε τὸ δῆθεν ἐπιχείρημα ὅτι καὶ ἐσεῖς εἶστε ἀντιοικουμενιστές, διότι τὸ μόνο ποὺ σᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ πλήξετε τοὺς ἀγωνιστὲς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς οἱ ὁποῖοι δὲν «κλίνουν γόνυ τῷ Βάαλ»!
Εἶστε λοιπὸν ΑΝΤΙΖΗΛΩΤΕΣ καὶ ὄχι ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ, διότι ὁ ἀληθινὰ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ὁ ὁποῖος δὲν ἀποδέχεται τὰ αἱρετικὰ Οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα τῶν ποιμένων θὰ ἀναγκαστεῖ ἐκ τῶν παραγμάτων νὰ εἶναι καὶ ζηλωτὴς Χριστιανὸς ὅπως μᾶς διδάσκουν καὶ οἱ βίοι τῶν ἁγίων της Ἐκκλησίας.
Πηγή: http://entoytwnika.blogspot.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)